[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 30 : ดั่งฤทัยราชัน-28-ทรงครรภ์รัชทายาท 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 359 ครั้ง
    31 ธ.ค. 62


-28-


ทรงครรภ์รัชทายาท

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ เซฮุน gif


กาลสายเลือดแห่งเจ้า       เหมันต์

เกิดแก่ในพระครรภ์                นิ่มน้อง

จำจากพลัดพรากพลัน            แดนอื่น

หวังฝ่าบาทตามดังต้อง           รับเจ้ากลับคืน

 

ร่างแน่งน้อยที่ถูกพาตัวเข้ามายังท้องพระโรงทำให้องค์กษัตริย์แห่งแคว้นนคราวรมันถึงกับอ้าปากค้างกับความงดงามอ่อนหวานสะกดใจชายให้เต้นระรัว นึกไม่ถึงว่าตัวจริงของชายาสายเลือดไทยคนนี้จะสวยจนในรูปที่ว่าสวยแล้วเทียบไม่ถึงแม้เจ้าหล่อนจะทำหน้ากระฟัดกระเฟียดมากแค่ไหนก็ตาม

 

เจ้าทำได้ดีมาก ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม ฮ่าๆๆ

 

ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ ราชองครักษ์ทูลตอบพลางหันมาเเสยะยิ้มอย่างพึงพอใจกับผลงานของตัวเอง

 

เจ้าจอมข่มความกลัวในใจไว้ลึกๆและแสร้งแสดงออกด้วยความไม่พอใจ เธอรู้จักคนตรงหน้าดีตั้งเเต่ครั้งยังดำรงตำแหน่งพระชายาแห่งหิมันตลายานคร ว่าคือองค์ไอศูรย์แห่งแคว้นนคราวรมัน

 

จับหม่อมฉันมาทำไมเพคะ เชิดหน้าขึ้นถามอย่างหยิ่งทระนงไม่แสดงความกลัวออกมาให้ใครเห็น

 

หึ ก็แค่จับเธอมาเพื่อเป็นข้อตกลงทางการเมืองนิดหน่อยเท่านั้น แต่ใครจะไปรู้ว่าชายาของไอ้เจ้าชายเซฮุนจะสวยขนาดนี้ งามกว่าในรูปร้อยเท่าพันเท่าถึงว่ามันถึงได้ซ่อนไว้ไกลถึงที่เมืองไทย ตรัสพลางสาวพระบาทลงจากบัลลังก์ยุรย่างตรงมายังเธอที่ยืนนิ่งอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี จนกระทั่งหัตถ์หนาเอื้อมมาเชยคางเล็กของเธอขึ้นและกวาดนัยน์เนตรไปมาอย่างกะลิ้มกะเหลี่ยน่าขยะแขยง อยากจะสะบัดตัวออกและวิ่งหนีแต่ก็กลัวถูกทำร้าย จำยอมยืนเกร็งไปทั้งร่างให้กษัตริย์หัวงูแตะต้องเนื้อตัว

 

ข้าจะแต่งตั้งเจ้าให้เป็นสนมเอกดีไหม ตำแหน่งนี้ข้ายังไม่เคยแต่งตั้งให้ใครเลยนะ เพียงแค่เจ้ายินยอมจะมาอยู่กับฉัน ให้ไอ้เซฮุนมันอกแตกตายที่ของของมันต้องตกเป็นของฉัน!” คราแรกตั้งใจจะปฏิเสธออกไปและบอกสถานะชีวิตคู่ที่จบลงแล้ว แต่ก็ฉุกใจขึ้นมาได้ว่าทรงมีรับสั่งห้ามเอ่ยบอกเรื่องนี้กับใคร จึงต้องปิดปากลงและจำยอมตกเป็นแพะรับบาปขององค์หญิงดาริญญาแทน คิดอย่างเหนื่อยใจ

 

เก็บความหวังดีของพระองค์ไว้เถิดเพคะ หม่อมฉันอภิเษกสมรสมีพระสวามีแล้ว และหม่อมฉันก็รักพระองค์มาก จะไม่ยินยอมเป็นสนมของใครทั้งนั้น!เอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว ถึงตอนนี้แม้จะรู้ว่าตนไม่มีหวังแล้วแต่เสี้ยวเศษลึกในหัวใจ ก็หวังว่าพระองค์จะมาช่วยเธอ

 

ข้าไม่ได้ถามความเห็นของเจ้า เพราะถึงอย่างไรก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธหรอกนะเจ้าจอมกัลยา ไม่อยากเป็นก็ต้องเป็น คืนนี้เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะเจ้าจะต้องถวายตัวให้ข้า รับรอง...ว่าเจ้าจะลืมไอ้องค์ชายจอมโอหังนั่น! ฮ่าๆๆ ตรัสจบก็สรวลเสียงดังอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินออกไป ทิ้งร่างบอบบางที่กำลังยืนร้องไห้น้ำตาร่วงพรูด้วยความเสียใจและหวาดกลัว

 

ทางนี้เพคะ พวกหม่อมฉันจะช่วยเตรียมการให้องค์พระชายาเองเจ้าค่ะ นางกำนัลเดินมาแตะต้นแขนของเธอและออกแรงดันให้สาวเท้าตาม ตรงไปยังห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้รับรองเพื่อพาไปอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณ แต่เธอก็แสดงความรั้นออกมาด้วยการปฏิเสธเสียงแข็งและสะบัดต้นแขนออก

 

ไม่ต้อง! พาฉันไปพักเงียบๆก็พอ ฉันไม่ต้องการอาบน้ำไม่ทำอะไรทั้งนั้น อย่ามายุ่งกับฉัน!

 

ก็ได้เพคะ แต่เดี๋ยวพอใกล้เวลาส่งตัวพวกหม่อมฉันจะเข้าไปถวายการอาบน้ำนะเพคะ เจ้าจอมกลอกตาขึ้นข้างบนอย่างขัดใจที่ไม่ว่าอย่างไรพวกหล่อนก็จะจับเธออาบน้ำเพื่อถวายตัวให้กับกษัตริย์หัวงูให้ได้ ป่วยการที่จะทุ่มเถียงเพราะความเหนื่อยล้าที่กัดกินร่างกายจำยอมเดินตามอย่างสิ้นหวัง เธอยังพอเหลือเวลาที่จะคิดหาทางเอาตัวรอดอยู่บ้าง ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะไม่มีวันยอมตกเป็นขององค์ไอศูรย์แน่นอน เพราะทั้งชีวิตเธอมีสามีเพียงคนเดียวก็คือฝ่าบาทต่อให้ชีวิตคู่ไม่ได้จบลงด้วยความสุขสมหวังเธอก็จะขอมีสามีเพียงคนเดียว หรือหากสุดท้ายที่เธอไม่สามารถหลุดพ้นไปได้ ความตายจะเป็นสิ่งเดียวที่เธอจะเลือกทำได้อย่างไม่ลังเล

 

 

เจ้าจอมกัลยานั่งเหม่อลอยมองไปนอกหน้าต่างด้วยหัวใจที่ร้าวรานเมื่อเห็นดวงอาทิตย์ดวงโตค่อยๆลดระดับลงเรี่ยรายสัมผัสผืนภูเขาจนส่องแสงประกายสีส้มแดงฉาดฉาดทั่วพื้นดิน ในตอนนี้เธอถูกจับขัดผิวอาบน้ำประพรมเครื่องหอมเรียบร้อยแล้ว เริ่มกระวนกระวายนั่งไม่ติดที่ด้วยใกล้ถึงช่วงเวลาแห่งการถวายตัวเต็มที

 

“พระองค์คงไม่รู้ว่าเจ้าจอมถูกจับตัวมา หรือว่ารู้แต่ทรงไม่ได้จะมาช่วยใช่หรือไม่เพคะ” รำพันด้วยความเจ็บปวดทั้งน้ำตา โคชะตากำลังเล่นตลกอะไรหนอถึงได้ทำร้ายเธอถึงเพียงนี้ หนทางมืดมนเหลือเกินที่จะหนีออกไป

 

แกร๊ก!

 

เสียงถอดสลักบานประตูนำพาคนตัวน้อยสะดุ้งโหยงสั่นกลัวไปทั้งร่างด้วยกลัวว่าจะเป็นกษัตริย์นคราวรมันเข้ามาบังคับให้เธอถวายตัว ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาน้อยๆเมื่อเห็นว่าเป็นเหล่านางกำนัลที่กำลังเดินเรียงแถวถือถาดอาหารเข้ามา

 

“ทานอะไรสักหน่อยนะเพคะ ไม่เสวยอะไรแต่เช้าเดี๋ยวจะไม่สบาย แล้วอีกสักครู่ฝ่าบาทจะเข้ามาให้พระองค์ถวายงานเพคะ” นางกำนัลสูงวัยเอ่ยบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลางจัดแต่งสำรับลงบนโต๊ะให้เธอ

 

“ไม่! เอากลับไป ฉันจะไม่กินอะไรทั้งนั้นและจะไม่ถวายงานใครด้วย ฉันมีสามีแล้ว ทำไมฝ่าบาทของพวกเจ้ายังทำกรรมผิดลูกเมียคนอื่นแบบนี้!” เอ่ยทั้งน้ำตาฟูมฟายอย่างอารมณ์ที่ปรวนแปรและบ่อน้ำตาตื้น เหวี่ยงวีนไปมาจนแปลกใจกับนิสัยที่เปลี่ยนไปของตนเอง

 

“หม่อมฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะทำหรือตัดสินใจอะไรหรอกเพคะ ทำได้เพียงเห็นใจพระชายาเท่านั้น แต่ตอนนี้เสวยอะไรบ้างเถอะนะเพคะ เดี๋ยวจะไม่มีเรี่ยวมีแรงคิดหาหนทาง” เอ่ยตะล่อมคนตัวน้อยที่กำลังร้องไห้และเหมือนจะทำให้เธอคิดได้ เจ้าจอมกัลยาจึงพยักหน้ารับเบาๆ เธอควรจะทำตัวเองให้มีแรงสิ จะได้สู้รับปรบมือกับกษัตริย์บ้ากามนั่นได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงยอมขยับมานั่งลงบนโต๊ะอาหาร ทว่าเพียงแค่ก้มหน้าลงไปดูว่ามีอะไรทานบ้าง ความคลื่นเหียนก็ตีขึ้นมาจนเธอหน้ามืด ปิดจมูกแทบไม่ทันจากกลิ่นเหม็นๆนั่น อาการรุนแรงจนเธอพะอืดพะอมหาที่จะอาเจียน ดีที่นางกำนัลรีบกุลีกุจอส่งกระโถนขึ้นมาให้ได้ทันท่วงที

 

อึก...อ้วก...อ้วก...    เจ้าจอมกัลยาอาเจียนอย่างหนักเพราะแค่เงยหน้ากลิ่นอาหารก็ตีใส่จมูกอีก ก้มลงไปอาเจียนจนแทบหมดไส้หมดพุง ไร้เรี่ยวแรงมากกว่าเดิม

 

“นี่พวกเจ้าเอาอะไรเข้ามา เหม็นมากๆเลย ฉันกินไม่ลงหรอกนะ” ปิดจมูกจนแทบจะหายใจไม่ออกและเบือนหน้าหนี ทำให้เหล่านางกำนัลถึงกับงุนงงกับอาการของเธอ

 

 “หือ...ไม่เหม็นเลยนะเพคะ นี่เป็นเนื้ออบน้ำผึ้งอย่างดี หอมน่าทานมากๆเลยนะเพคะ” เอ่ยบอกพร้อมกับก้มลงพิสูจน์กลิ่นแต่ก็ไม่เห็นได้รับความเหม็นอย่างที่ว่า

 

“ยังไงก็ตาม มันเหม็นมากๆ สำหรับฉัน ให้ตายยังไงก็ไม่กิน” เจ้าจอมกัลยายืนยันคำเดิมหนักแน่น ทำเอานางกำนัลสูงวัยที่คอยดูและถึงกับเอะใจหันมองหน้ากันอย่างตื่นตระหนกทันที

 

“หรือว่าพระชายาจะทรงครรภ์เพคะ!?” เอ่ยพูดออกมาอย่างไม่กักเก็บจนคนฟังตัวชาวาบไปทั้งตัว มือเล็กเผลอยกขึ้นลูบลงบนหน้าท้องที่แบนราบเบาๆ  ในใจพยายามคิดหาความเป็นไปได้อยู่เงียบๆ

 

“ท้องหรือ....” และก็เรียกได้ว่าจะเป็นการยืนยันเมื่อคิดขึ้นได้ว่าประจำเดือนไม่มาได้สองเดือนแล้ว แต่ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เธอยุ่งอยู่กับการฝึกสอน ไหนจะการที่เอาแต่โศกเศร้ากับการหย่าอีกจึงไม่ได้สังเกตตัวเอง

 

“ท้อง...เราท้องจริงๆใช่ไหม” เอ่ยกับตัวเองแผ่วเบา ดวงตากลมโตรื้นไปด้วยน้ำตาแต่สุดท้ายความดีใจและตื้นตันก็ถูกลบล้างด้วยความหม่นเศร้าเมื่อคิดได้ว่าคนเป็นพระบิดาไม่ทราบถึงการมีตัวตนของลูกน้อย และในวันนี้เธอก็จะต้องตกเป็นของคนอื่น ความคิดที่จะลาโลกไปถูกตัดออกจากสมองทันทีด้วยได้รับรู้ถึงการก่อกำเนิดขึ้นของหนึ่งชีวิตเล็กๆ

 

“พระชายาทรงครรภ์จริงๆหรือเพคะ” นางกำนัลเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล หากองค์เหนือหัวทราบจะต้องทรงกริ้วมากแน่ๆและพระชายาอาจจะไม่ปลอดภัย

 

“เราไม่แน่ใจแต่ก็น่าจะเกินครึ่ง เราอยากบอกข่าวดีนี้กับพระสวามีเหลือเกิน” สะอื้นเอ่ยอย่างน่าสงสาร กล้าที่จะพูดกับนางกำนัลเหล่านี้ตั้งแต่เห็นว่าพวกเธอคอยห่วงใย

 

“ถ้าอย่างนั้นอย่าให้องค์ไอศูรย์ทรงทราบนะเพคะ ไม่อย่างนั้นองค์ทายาทจะต้องไม่ปลอดภัยแน่ พระองค์ต้องหาทางกำจัดแน่นอน” พวกหล่อนรู้ดีถึงความเจ้าอารมณ์ของกษัตริย์ หากรู้ว่าเลือดเนื้อของศัตรูถือกำเนิดขึ้น องค์ชายองค์หญิงตัวน้อยๆในครรภ์จะต้องถูกทำร้ายแน่ คำเตือนนั้นทำให้เจ้าจอมกัลยายิ่งหวาดกลัว ด้วยตั้งใจจะบอกว่าเธอท้องเพื่อขอความเมตตาซึ่งอาจจะเป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตเลยแน่ๆ

 

“ขอบใจพวกเธอมากนะ ขอบใจจริงๆ”

 

“ถ้าทรงเสวยอะไรไม่ได้ งั้นลองนมสดแก้วนี้ดูไหมเพคะ จะได้มีเรี่ยวแรงเผื่อองค์ชายองค์หญิงน้อยในพระครรภ์ด้วย”

 

“ขอบใจ” รับแก้วนมมาดมดูอย่างกล้าๆกลัวๆ แต่ทว่าพอมั่นใจว่าตนสามารถดื่มได้อย่างไม่แพ้ ก็ยกแก้วขึ้นดื่มอย่างเอร็ดอร่อย

 

“ทรงอยากจะเสวยอะไรเพิ่มไหมเพคะ เผื่อจะทุเลาอาการแพ้ลง” เจ้าจอมนิ่งคิดไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเบาๆ

 

“ที่นี่มีดอกไม้มากไหม เราอยากกินกลีบดอกบัว...”

 

..............................................

 

ร่างสูงสง่าขององค์รัชทายาทนั่งประทับลงบนโซฟากำมะหยี่สีแดงเลือดนกอย่างเหนื่อยล้าและหลับพระเนตรลงยามแหงนเงยพระเศียรลงบนพนักพิงอย่างเหนื่อยล้า ในกี่เพลาพระองค์จะต้องเข้าชิงตัวพระชายากลับคืนสู่อ้อมกอดแล้ว แต่ทว่าพระวรกายกลับเปิดเรื่องพิศวงขึ้นมาอย่างน่าหงุดหงิด ทั้งอาการวิงเวียนคลื่นเหียน ในปากขมปร่าจนต้องเทน้ำลงในลำคอมากมายแต่ก็ไม่ดีขึ้น ทั้งเสวยพระกระยาหารได้น้อยลง พระทัยหวิวไหวสั่นระรัวทั้งๆที่ทรงแข็งแรงมาโดยตลอด หารู้พระองค์เลยไม่ว่าทรงกำลัง “แพ้ท้องแทนพระชายา” เข้าเสียแล้วด้วยความรักและห่วงใย ทำได้เพียงพักกายสักหน่อยในพลับพลาชั่วคราว รอเวลาที่แสงตะวันเคลื่อนคล้อยลับหลังขุนเขา จะได้เข้าโจมตีนคราวรมันให้สิ้นซาก

 

“เจ้าจอม...พี่เป็นห่วงเธอเหลือเกิน” ตรัสแผ่วเบาพลางทอดพระเนตรแสงสีแดงอมส้มสดของตะวันที่ฉาบทาท้องฟ้ากว้าง ก่อนจะก้มลงมองนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลา ไม่นานก็หยัดวรกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและสาวพระบาทออกจากพลับพลา

 

เตรียมเปิดฉากลั่นกองรบ...!

 

 

ในขณะเดียวกันว่าที่คุณแม่อารมณ์แปรปรวนกำลังเคี้ยวกลีบดอกไม้อย่างเอร็ดอร่อย โชคดีเหลือเกินที่นครามันสภาพอากาศที่คล้ายคลึงกับเมืองไทยและที่นี่ก็มีการปลูกดอกไม้หลายชนิด รวมไปถึงดอกบัวด้วย แม้จะไม่ใช่สายพันธุ์ที่คุ้นเคยแต่เจ้าจอมก็ส่งกลีบสีชมพูเรื่อขาวที่ถูกล้างสะอาดเข้าปาก เคี้ยวกลืนลงกลีบแล้วกลีบเล่าจนพอใจถึงได้วางก้านสีเขียวอมน้ำตาลลง

 

“อร่อยไหมเพคะ พระชายา” นางกำนัลเอ่ยถาม

 

“อร่อยมากเลย อาการวิงเวียนก็พอทุเลาลงบ้าง ขอบใจทุกคนมากนะ” เอ่ยจากใจจริงอย่างน้อยก็ถือเป็นเรื่องดีๆที่เกิดขึ้นท่ามกลางความโหดร้ายในที่นี้ เอ่ยคุยกับพวกหล่อนไปได้สักพัก ร่างของกษัตริย์หัวงูก็เดินเข้ามาในห้องพักของเธอ

 

“พวกเจ้าออกไปได้แล้ว” เอ่ยปากไล่เหล่านางกำนัลผู้เป็นส่วนเกินออกไปจากห้องทันที ซึ่งพวกหล่อนจำต้องทำตามพระบัญชานั้น แต่ไม่วายก็ส่งสายตาด้วยความห่วงใยปะปนไปด้วยความกังวลที่ล้นเอ่อให้กับพระชายาตัวน้อยที่กำลังโอบอุ้มองค์รัชทายาทแห่งหิมันตลายาอีกครั้ง ก่อนจะรีบหมอบคลานออกไปเมื่อถูกสายพระเนตรตวัดมองสำทับ ทิ้งให้เหยื่อตัวน้อยอยู่กับราชสีห์ผู้น่ากลัวเพียงลำพัง

 

“เตรียมตัวพร้อมหรือยังพระชายา อีกไม่กี่อึดใจก็คงจะต้องเปลี่ยนยศ จากพระชายาสู่การเป็นสนมเอกของข้า...ฮึๆ”  เสียงหัวเราะในลำคอทุ้มต่ำอย่างน่าไม่อายกับการจะช่วงชิงภรรยาของผู้อื่น เจ้าจอมกัลยากล้ำกลืนน้ำตาลงในอก การสวดภาวนาไม่เกิดผล...ไม่มีผู้ใดมาช่วยเธอได้

 

“ฮึก...ได้โปรด...ปล่อยหม่อมฉันไปเถิดเพคะ หม่อมฉันมีสามีแล้วย่อมเป็นไปด้วยมลทินไม่บริสุทธิ์คู่ควรกับพระองค์  หากใครรู้เข้าจะเป็นการแปดเปื้อนพระเกียรตินะเพคะ” พนมมือขึ้นวิงวอนเป็นครั้งสุดท้าย ลูกในท้องก็รังแต่จะต่อต้านด้วยคงจะหวั่นกลัวการถูกเข้าหาจากคนที่ไม่ใช่พระบิดา เจ้าจอมถึงได้แพ้หนักทั้งๆที่ไม่เคย ไหนจะทรวงอกที่คัดตึงเจ็บบวมจนแทบทนไม่ไหวเพียงแค่ผิวของเสื้อผ้าพาดผ่าน

 

“แล้วยังไง!? ในดินแดนแห่งขุนเขานี้หากข้าได้ขึ้นเป็นใหญ่ ใครมันจะอาจหาญกล่าวหยามเกียรติข้า คนที่เจ็บปวดก็คือไอ้องค์ชายนั่นต่างหาก ที่ต้องเจ็บปวดจากการถูกหยามหน้าด้วยการที่ต้องสูญเสียชายาให้เป็นสนมของศัตรู ข้าถามเจ้าหน่อยเถิดพระชายา ไอ้เซฮุนสู่ขอองค์หญิงดาริญญาเพื่ออภิเษก ไม่ว่าอย่างไรในกาลหน้าเจ้าก็ไม่มีวันได้ขึ้นเคียงข้างเป็นพระราชินีเพราะศักดิ์ที่ต่ำกว่า แล้วจะยังถือดีหวงตัวไว้ให้มันทำไมกัน?       !” เมื่อถูกถามแทงหัวใจน้ำตาก็หลั่งพรูราวกับดอกไม้โรยกลีบ กลั้นก้อนสะอื้นลงในอกและพนมมือขึ้นทูลตอบ

“หม่อมฉันรักฝ่าบาทด้วยใจจริง ไม่ได้หวังสิ่งใดตอบแทน ไม่ว่าภายภาคหน้าหม่อมฉันจะอยู่ในตำแหน่งใด องค์ชายเซฮุนก็คือพระสวามีของหม่อมฉัน” พูดมาถึงตรงนี้น้ำตาก็ไหลรินลงอาบแก้มอีกรอบ เจ็บเจียนตายที่ต้องฝืนพูดไป สงสารลูกในท้องก็สงสารแต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้เลย

 

“โง่เง่าสิ้นดี...แต่ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ขาจะต้องสนใจ ถอดชุดออกและเตรียมถวายงานข้าซะ!” คำประกาษิตนั้นกรีดใจของคนฟังจนแทบสิ้นลมหายใจ เจ้าจอมสะอื้นไห้พลางขยับตัวถอยหลังหนี แต่องค์ไอศูรย์ก็สาวพระบาทเข้าใกล้ บีบเคล้นต้นแขนนุ่มอย่างแรงจนต้องนิ่วหน้าและเหวี่ยงร่างบอบบางขึ้นไปบนเตียงอย่างแรงจนเธอใจหายวาบ

 

ตุบ!

 

โอ๊ะ! หลุดเสียงร้องด้วยความเจ็บ รีบยกมือขึ้นแตะลงบนหน้าท้องแบนราบและลูบไล้เบาๆ นิ่งงันอยู่ชั่วขณะเมื่อร่างกายไม่เกิดความผิดปกติใดก็พรูลมออกทางปากอย่างโล่งอก จวบจนถูกกระชากข้อมือให้นอนหงายจึงได้สติอีกครั้ง

 

“หยะ..อย่าเพคะ เจ้าจอมยอมพระองค์แล้ว” รีบร้องห้ามเสียงดังจนคนบนร่างชะงักและยอมผ่อนแรงที่บีบกำข้อมือลง เจ้าจอมจึงได้ยอมขยับกายยันตัวลุกขึ้นช้าๆ

 

“ทรงหันหลังได้ไหมเพคะ เจ้าจอมจะเปลื้องผ้า...ฮึก...เพื่อถวายงานพระองค์”

 

“เจ้านี่มันมากความนักนะพระชายา!” คำรามด้วยความหงุดหงิดในพระศอแต่ก็ทรงยอมหันหลังแต่โดยดี ด้วยทรงคิดว่าถึงอย่างไรลูกกวางตัวน้อยก็อยู่ในกำมือ เจ้าจอมกัลยากล้ำกลืนก้อนสะอื้นลงในอกก่อนจะทิ้งชุดผ้าแพรสีกลีบบัวที่ห่อหุ้มกายลงบนพื้น ขยับตัวไปเป่าเทียนให้ดับแสงลงและปล่อยแสงจันทร์ในคืนเพ็ญส่องประกายต้องผิวขาวเนียนละเอียดแทน เอนกายลงบนที่นอนและคว้าผ้าขึ้นมาปกปิดสะโพกกลมกลึงเอาไว้ หันหน้าหนีไปอีกทางและซุกซบกับหมอนใบโตเพื่อดูดซับหยาดน้ำตา แรงยวบยุบของที่นอนทำให้องค์ราชาหันกลับไปมองท่ามกลางความมืดและก็ทรงกระหยิ่มลิงโลดในใจกับความสวยงามนั้น

 

งดงาม...เลอค่า...

 

ทำไมฟ้าต้องส่งยอดมณีแห่งเพชรผู้นี้ให้กับไอ้เซฮุนมันก่อนข้านะ!

 

เจ้านครนคราวรมันเคลื่อนกายลงแนบชิด เอื้อมมือไปแตะลงบนแผ่นหลังละเอียดก็ต้องครางเสียงทุ้มด้วยความเอมจิตจากความนุ่มที่สัมผัสฝ่ามือราวกับผ้าแพรชั้นยอด  เจ้าจอมกรีดร้องในใจอย่างรังเกียจแต่ก็จำยอม หากขัดขืนลูกในครรภ์จะต้องได้รับอันตรายแน่แท้...

 

“ได้โปรด...อย่ารุนแรงกับหม่อมฉัน...” สะอื้นวิงวอนเสียงพร่าพราย

 

“ได้สิ...ข้าจะกลืนกินเจ้าให้ร้อนแรงแต่ทว่าเนิบช้าอย่างอิ่มเอมเชียวหละ...” ยิ่งฟังก็ยิ่งขยะแขยง ทำได้แค่วิงวอนให้ตัวเองไม่ขาดใจตายไปเสียก่อน กษัตริย์หัวงูก้มลงจะจุมพิตปรางแก้มนุ่มให้สาแก่ใจแต่ทว่าไม่ทันที่ปลายนาสิกจะได้แตะกับปรางแก้มหอมเสียงเป่าเขาสัตว์ก็ดังหวีดหวิวขึ้นทั่วราชวังทันที

 

หวูดดดดด....

 

เสียงเป่าเนิ่นนานอันเป็นสัญลักษณ์ว่ามหานครกำลังถูกโจมตี มันทำให้คนที่กำลังมัวเมาในตันหน้าขยับกายขึ้นทันที เสียงเอะอะวุ่นวายข้างนอกทำให้คนที่กำลังมัวเมาในกามหัวเสีย ผลุงวรกายขึ้นมาจากบนเตียงและรีบสาวพระบาทไปยังพระบัญชรทันทีและเมื่อแหวกม่านออกไปก็ต้องตกพระทัยเมื่อทหารล้มลงตายเกลื่อนไปทั่วบนสนาม ขณะเดียวกันร่างของหน่วยนักรบแห่งขุนเขาในชุดเกราะป้องกันอย่างดีที่ดาหน้าเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ องค์ไอศูรย์พระพักตร์ซีดเผือดอย่างหาทางออก

 

ใคร...มันเป็นใครที่กล้าล้วงคองูเห่าขนาดนี้!?

 

พอดีกับที่มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นองค์ไอศูรย์หันขวับกลับมาปรายตามองร่างของว่าที่สนมเอกที่อยู่ในอาการตระหนกอย่างหงุดหงิดแต่ก็ต้องยอมตัดใจ คว้าเอาเสื้อผ้าแพรสีน้ำเงินเข้มขึ้นคลุมวรกายอย่างลวกๆก่อนจะผลุนผลันออกไป เจ้าจอมพ่นลมหายใจออกมาพร้อมกับสะอื้นอย่างหนัก แต่ครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความดีใจที่อย่างน้อยเธอก็ผ่านพ้นเอาตัวรอดในครั้งนี้ไปได้ หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าแม้รู้ว่าไม่ใช่เวลาที่จะนอนต่อแต่เธอก็ไม่ไหวจำต้องทรุดกายลงกอดหมอนร้องไห้ เจ้าตัวน้อยในท้องงอแงหนักจนเธอตาลายวิงเวียน ได้แต่ภาวนาให้เธอโชคดีแบบนี้ไปเรื่อยๆ

 

ไม่รู้เลยว่าที่เจ้าตัวน้อยดื้อ...ก็เพื่อให้แม่อยู่รั้งรอพระบิดาที่จะเข้ามารับและโอบอุ้มด้วยองค์เอง...

 

แต่ว่าที่คุณแม่ไม่รู้หรอก...ความน้อยใจกลบทับความรู้สึกเสียหมด...

 

.........................................................

 

เสียงประตูที่เปิดเข้ามาเสียงดังทำให้คนที่นอนคว่ำหน้าอยู่สะดุ้งจนตัวโหยง ยิ่งได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆที่ดังสะท้อนร่างบอบบางยิ่งฝังหน้าลงกับหมอนใบโตมากขึ้นกว่าเดิม

 

หมะ...ไม่จริง ทำไมกลับมาเร็วนัก

 

เสียงของลมหายใจที่หอบกระชั้นบ่งบอกถึงแรงโทสะนั่นทำให้ลูกกวางตัวน้อยสั่นสะท้าน ยิ่งแรงยุบของพระแท่นเกิดขึ้นใกล้ๆคนตัวน้อยยิ่งสั่นกลัวจวบจนถูกช้อนร่างให้ขึ้นสู่อ้มอุระแข็งแกร่งอย่างรวดเร็วไม่ทันตั้งตัว ยิ่งวงแขนแกร่งที่ตวัดรัดเอวเล็กทำให้เจ้าจอมกัลยาหลุดหวีดเสียงร้อง

 

“อย่านะ! ไหนทรงบอกว่าจะไม่กระทำรุนแรงกับหม่อมฉัน...ฮือออ” ถ้อยความบ่งบอกว่าก่อนหน้านี้จะเกิดอะไรขึ้นทำให้คนฟังกัดพระทนต์ดังกรอด สันกรามเขม็งเครียดขึ้นมาทันทีราวกับน้ำมันที่ราดรดเปลวเพลิงจากเชื้อไฟที่ก่อตัวตั้งแต่เข้ามาเห็นร่างอ้อนแอ้นเปลือยกายใต้แสงจันทร์นั่นแล้ว!

 

เจ้าจอมกัลยาดีดดิ้นจะออกจากอ้อมกอดที่รัดรึงตนไว้ไม่แม้แต่จะหันไปมองว่าใบหน้าด้วยใจที่เกลียดชัง หากควักตาให้บอดได้เธอก็อยากจะทำด้วยซ้ำแต่ก็ต้องชะงักนิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเมื่อได้ยินสุรเสียงที่จดจำได้ขึ้นใจขู่ตะคอกข้างใบหู

 

“ยังไม่ครบหนึ่งปี จะทอดกายให้ผัวใหม่แล้วงั้นหรือ!?

 

“ฝ่าบาท...” พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อก่อนจะเอี้ยวใบหน้ากลับไปมอง และแสงจันทร์สีนวลที่พาดผ่านเพียงเสี้ยวของใบหน้าแต่ทว่าคนที่ไม่เคยลืมก็จำได้ขึ้นใจ มือเล็กเผลอยกขึ้นและกอบกุมใบหน้าคมที่มีไรหนวดเล็กน้อยครูดเข้ากับฝ่ามือเธอก็รู้แน่ชัดว่าไม่ได้ฝันไป

 

“ฝ่าบาทจริงๆด้วย...ฮึก...ฝ่าบาท” สวมกอดวรองค์เต็มแรงด้วยความดีใจ คุณแม่ตัวน้อยสะอื้นร่ำไห้จนสั่นสะท้าน ซุกใบหน้าลงกับอกแกร่งที่เธอเชื่อว่ามันจะปลอดภัยที่สุดโดยมีสองแขนแกร่งยกขึ้นและกอดตอบเธอไว้ เมื่อเห็นพระชายร้องไห้หนักอย่างขวัญเสีย ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านราวกับลูกนกตัวน้อยที่พึ่งถูกฉุดขึ้นมาจากท้องธารนทีที่เยียบเย็น

 

“ขอโทษที่มาช้า...” สุรเสียงเจ็บปวดก่อนจะรั้งผ้าขึ้นคลุมร่างเล็กไว้ทั้งหมด ดันร่างน้อยๆออกเบาๆก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าเอาชุดคลุมบางๆและยื่นให้เธอ

 

“ใส่ซะ เราต้องออกไปแล้ว...” น้ำเสียงนั้นกลับกลายเป็นราบเรียบจนเธอชะงัก จำยอมคว้าเอาชุดคลุมนั้นมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว

 

“เสร็จแล้วเพคะ...” เอ่ยบอกเสียงเบาก่อนที่วรองค์จะหันกลับมา เมื่อเห็นว่าชุดนั่นยังคงบางและทิ้งตัวไปกับส่วนโค้งเว้างดงามก็ทรงสบถในลำคออย่างหงุดหงิด สุดท้ายก็ถอดเสื้อคลุมตัวใหญ่ขององค์เองออกและคลุมตัวพระชายาเอาไว้เอง ซึ่งครั้งนี้มันก็คลุมปิดได้ทั้งหมด เจ้าจอมเงยหน้ามองพระสวามีด้วยอยากจะพูดอะไรมากมายแต่กลับไม่มีเรี่ยวแรงที่จะพูดออกมาแม้แต่คำเดียว

 

องค์ชายขยับวรกายเข้าแนบชิดและอุ้มเจ้าจอมกัลยาขึ้นแนบอกและสาวพระบาทออกจากห้องบรรทมขององค์ไอศูรย์ซึ่งเธอก็ให้ความร่วมมือในการเกาะรอบคอพระองค์ไว้แนบแน่น  ทางเดินที่ทอดยาวไร้ซึ่งคำพูดใดๆ นอกจากเสียงของลมหายใจ

 

“ฝ่าบาท...”

 

“หลับตาลง ซบใบหน้าลงกับอกของฉัน” แค่ตัดสินใจร้องเรียกเธอก็ถูกเอ่ยสั่งเสียก่อนทำตามคำสั่งนั้นอย่างว่าง่าย ซอนซบและโอบกอดวรองค์เอาไว้ องค์รัชทายาทกระชับกอดแนบแน่นมากขึ้นกว่าเดิมด้วยไม่อยากให้ดวงใจของพระองค์ต้องเห็นเรื่องที่น่ากลัว

 

ศพขององค์ไอศูรย์ที่สวรรคตอย่างน่าสยดสยองพร้อมกับเหล่าทหารที่ล้มตายเกลื่อน...

 

กลิ่นเลือดที่คาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ...

 

พยักหน้าให้อชิระที่รออยู่ให้คุ้มกันก่อนที่จะตรงไปยังพลับพลาชั่วคราวที่จัดตั้งไว้ตรงตำหนักริมน้ำของนคราวรมัน สาวพระบาทเข้าด้านในและวางคนตัวน้อยลงบนพระแท่น ผ้าห่มที่หนากว่าเดิมถูกคว้าขึ้นมาคลุมร่างทั้งร่างและกดตัวเธอให้นอนลง

 

“ฉันจะไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย รออยู่ที่นี่เข้าใจไหม” ตรัสบัญชาก่อนจะโน้มองค์ลงจุมพิตหน้าผากเนียนอีกครั้ง แต่เจ้าจอมยังดื้อดึงยันตัวลุกขึ้นและคว้าข้อมือฝ่าบาทไว้

 

“ฝ่าบาท...จะไม่ทิ้งเจ้าจอมใช่ไหม...”

 

“........” พระองค์ทรงเงียบจนเธอใจหาย จู่ๆมือก็อ่อนแรงลงจนมันตกกระทบบนตักตัวเอง

 

ไม่อยู่ในฐานะที่จะร้องขออีกแล้ว...ลืมไปได้อย่างไร

 

ว่าที่คุณแม่กลืนก้อนน้ำตาลงในลำคอที่ขมปร่า แค่พระองค์มาช่วยก็ดีแค่ไหนแล้ว ทำไมถึงได้เรียกร้องอะไรมากมายนัก เอ่ยขอโทษที่รบกวนพระองค์ด้วยน้ำเสียงโรยแรงก่อนจะหันหลังกลับและพลิกตัวลงนอน องค์รัชทายาทมองแผ่นหลังบางนิ่งนาน มีหลายสิ่งที่อยากจะพูดกับน้องแต่ก็ทำได้เพียงข่มใจไว้ จำจะจัดการทุกอย่างให้เสร็จเรียบร้อยแล้วจึงจะกลับมาพูดคุยเรื่องราวทุกอย่างให้กับเธอได้ฟัง

 

แต่คนที่สิ้นหวังทุกอย่างคงไม่รอ...

 

เหล่านางกำนัลที่เคยดูแลเธอค่อยๆเดินเข้ามาและนั่งลงข้างเตียงก่อนจะเอื้อมมือมาแตะต้นแขนของคนที่กำลังนอนหันหลังร้องไห้อยู่เบาๆก่อนจะเอ่ยถาม

 

“พระชายา เป็นอย่างไรบ้างเพคะ” เมื่อได้ยินก็ค่อยๆกระถดกายขึ้นนั่ง

 

“เราไม่เป็นอะไร...พวกเธอหละ”

 

“ไม่เป็นอะไรเพคะ องค์เซฮุนมีรับสั่งไม่ให้ทำร้ายคนที่ไม่มีอาวุธ แล้วนี่บอกเรื่องทรงครรภ์กับพระสวามีหรือยังเพคะ” พอได้ฟังเธอก็ส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะระบายลมหายใจออกมาเบาๆอย่างหนักหน่วง

 

“อ้าว...ทำไมหละเพคะ”

 

“เรายังไม่พร้อมหนะ ว่าแต่พวกเจ้าช่วยอะไรเราหน่อยได้ไหม”

 

“อะไรหรือเพคะ?

 

.......................................................................

 

 

ร่างบางในชุดแบบเดียวกับนางกำนัลและมีผ้าคลุมศีรษะค่อยๆเดินเลียบไปตามต้นไม้ในสวน ลัดเลาะไปตามทางที่นางกำนัลเอ่ยบอกเพื่อชี้ทางออกจากราชวังแห่งนี้ เจ้าจอมทนความเย็นชาของฝ่าบาทไม่ไหว แค่นี้เป็นการรบกวนมากพอแล้ว เมื่อรอดก็ควรจะไปให้พ้นๆหน้าพระองค์เสียที คิดอย่างเจ็บปวดทางสาวเท้าอย่างระมัดระวังเมื่อความคลื่นเหียนตีขึ้นมาอีกระลอก

 

พรึบ!

 

ทรุดตัวหลบกับพุ่มไม้แทบไม่ทันเมื่อเห็นเหล่านักรบเดินมาเป็นขบวนพลางสอดสายตาไปมาราวกับหาอะไรอยู่ สัญชาตญาณร้องบอกให้เธอซ่อนตัวแม้ไม่รู้ความจริงว่าพวกเขาตามหาใคร

 

รออยู่สักพักพวกเขาก็เดินหนีไปอีกทาง เจ้าจอมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะออกเดินอีกครั้ง มือน้อยๆกอบกุมช่วงท้องที่แบนราบเอาไว้อย่างระมัดระวังก่อนจะยิ้มออกมาได้เมื่อเห็นทางออกอยู่ไม่ไกล

 

ไม่จริงน่า....

 

แทบไม่อยากเชื่อสายตาเมื่อเห็นว่าทางออกที่เธอกำลังเร่งสาวเท้าไปนั้น มีรถมาเซราติสีดำเงาจอดขวางเอาไว้และมีคนที่เธอพึ่งจะขัดคำสั่งของเขานั่งกอดอกอยู่บนกระโปรงรถและวางสายตานิ่งเย็นมาทางเธอ แต่เจ้าจอมรู้ดีว่าแวววามนั้นแฝงไฟโทสะเอาไว้ด้วย

 

“แล้วคำสั่งของฉันก็ไม่มีความหมายสำหรับเธอเลยสินะ เจ้าจอมกัลยา” ถ้อยตรัสถามแทบทำให้เลือดในกายของเธอถึงจุดเยือกต่ำ ใบหน้าหวานซีดเซียวลงอย่างหวาดกลัว แม้อยากจะเดินหนีไปแค่ไหนก็ทำได้แค่หยุดยืนอยู่กับที่ราวถูกตรึงไว้ด้วยหมุดใหญ่ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดังด้วยซ้ำ ต่างคนต่างยืนมองกันเนิ่นนาน ฝ่าบาทมองแบบคาดโทษ...ส่วนเธอมองแบบทำอะไรไม่ถูก

 

“มาหาฉัน...เดี๋ยวนี้...” คำตรัสสั่งบางเบาทว่าทรงอำนาจอย่างล้นเหลือ และเธอก็ทำตามอย่างว่าง่าย หอบร่างที่จะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่เดินไปหาฝ่าบาทช้าๆ จนมาหยุดยืนหน้าพระพักตร์ที่ยังคงประทับบนกระโปรงรถราคาแพงนั่น ซึ่งมันก็ดูดกลืนเรี่ยวแรงเธอไปจนหมด

 

“ฝ่าบา...”

 

ฟึบ! ร่างแน่งน้อยของว่าที่คุณแม่ไม่ทันได้เรียกพระองค์จบด้วยซ้ำสติก็ดับวูบลง ยังดีที่พระสวามีขยับกายว่องไวคว้าเอาเอวเล็กทันท่วงทีไม่ให้ล้มกระแทกพื้น ใจของคนที่กริ้วโกรธาเมื่อครู่กลับกลายเป็นร้อนรุ่มเมื่อเมื่อเห็นน้องเป็นลมไปต่อหน้าต่อตา

 

“เจ้าจอม...เจ้าจอม” ตรัสเรียกอย่างร้อนพระทัย สายพระเนตรที่เคยแข็งกร้าวเย็นชาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ซึ่งหากน้องได้เห็นก็คงจะดีใจ

 

 

100%

 

สวัสดีวันสิ้นปีและก็วันปีใหม่นะคะ ขอบคุณทุกคนที่ยังร่วมเดินทางและจับมือไรต์คนนี้มาถึงอีกปีจนได้ ขอบคุณที่ยังเชื่อมั่นและรอฟ้าเสมอนะคะ มีความสุขมากๆนะทุกคน ถือว่าแชปนี้และรูปเล่มเป็นของขวัญปีใหม่ให้กับทุกคนนะคะ

รัก....Littlesky

 




GT

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 359 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #1071 Pare2161 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 00:57
    ฝ่ายาทรู้แล้วแน่เลย
    #1,071
    0
  2. #970 AoM_PimtongG (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 20:00
    ฝ่าบาทจะรู้แล้วว
    #970
    0
  3. #969 pxnxtpanat (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 05:35
    ฝ่าบาทจะได้รู้ก็คราวนี้แหละน้า ขอให้มีความสุขซักทีนะเจ้าจอมกัลยา สวัสดีปีใหม่ค่า ขอให้พี่ฟ้ามีความสุขมากๆนะคะ ขอให้เป็นปีที่ดี ทำอะไรก็ราบรื่นดีไปหมดทุกอย่าง
    #969
    0
  4. #968 Partintida Jakthong (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 04:05
    สวัสดีปีใหม่ค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ ปล.อยากให้เอาดีกันแล้ว มีเจ้าตัวน้อยแล้ววว
    #968
    0
  5. #966 abbypas (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 14:51
    สวัสดีปีใหม่ค้าบ เป็นกำลังใจให้ในทุกๆเรื่องนะคะ
    #966
    0
  6. #965 Sunshine_Miew (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 14:03
    รู้ได้แล้วว่าน้องท้อง รักกันได้แบ้วกลับมาคืนดีกันเถอะ อย่าปากแข็งเลย
    #965
    0
  7. #964 MTYXX (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 13:31
    ต้องมห้ฝ่าบาทรู้แย้วน้าพิฟ้าว่ามีคุณคนเล็กแล้ว ฮื่อออ ปีใหม่แย้สจอสุขนิดนึงๆ
    #964
    0
  8. #963 Nichamayyay (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 11:15
    ดีกันได้แล้ววววว
    #963
    0
  9. #962 mmmojiko (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 11:08
    สวัสดี​ปีใหม่​ค่ะไรท์​ เรารอติดตามอยู่น้าาาาา
    #962
    0
  10. #961 saenboonmuang16 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 11:00
    สวัสดีปีใหม่ค่ะ
    #961
    0
  11. #960 Kyungchu~ 😙 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 09:26
    เลิกลีลากันได้แล้ว มีแววเบบี๋จะงอนอิพ่ออิแม่เล้ยยย
    #960
    0
  12. #959 NaNankkkk (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 09:12
    รอนะค่าาาา
    #959
    0
  13. #958 Mayy-lali (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 08:28
    อารมณ์ฝ่าบาทนี่ แปรปรวนกว่าคนท้องอีก
    #958
    0
  14. #957 Salmimi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 03:15
    ฝ่าบาททททท
    #957
    0
  15. #956 Seesasom (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 02:05
    เลิกเย็นชากับน้องได้แล้วว
    #956
    0
  16. #955 mystery_pp (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 01:51
    กริ๊ดดดดดดด เค้าจะรู้แล้วใช่มั้ยยยยย สู้ๆนะคะคุณไรท์~~ รอๆๆๆๆ
    #955
    0
  17. #954 mtrdttt (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 01:14
    เคลียร์ๆให้ทุกอย่างมันจบๆไปเร็วๆได้มั้ยยยยย สงสารน้องงง แงงง //สุขสันต์วันปีใหม่นะคะไรท์ ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะคะ
    #954
    0
  18. #953 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 00:43
    Happy New Yearค่ะไรท์!
    #953
    0
  19. #952 zammmm (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 00:26
    ได้เจอกันแล้ววว ต่อจากนี้ถนอมน้องหน่อยนะคะองค์ชาย สุขสันต์วันปีใหม่ค่าไรท์ ขอให้มีความสุขมากๆนะค๊า รอเสมอนะคะ
    #952
    0
  20. #951 Fishpingg (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 00:05
    สวัสดีปีใหม่ค่าา มีความสุขมากๆในปีนี้และปีต่อๆไปนะคะ
    #951
    0
  21. #950 PharisaPattong (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 23:34

    เอาอีกนะ
    #950
    0
  22. #949 ParkMild (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 23:33
    ขอให้หลังจากนี้น้องกับพี่ได้คุยกันดี ๆ สักครั้งด้วยเถอะนะคะ อยากให้เจ้าใจกันจริง ๆ มีตัวน้อยแล้วด้วยไม่อยากให้ไม่พูดกันเลย คุยกันเถอะนะคะคนอ่านลุ้นตัวโก่งมาก ฮื้อ ปล. HAPPY NEW YEAR นะคะคุณไรท์เตอร์
    #949
    0
  23. #948 cchommppoo (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 22:39
    น้ำตาไหลแน้วววววว😭
    #948
    0
  24. #947 l027 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 21:49
    ฝ่าบาทอย่าดุน้องนัก เด๋วแม่ตีเลย
    #947
    0
  25. #946 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2562 / 21:43

    ตอนหน้ารู้แน่ว่าเจ้าจอมท้องง รอรูปเล่มค่าา
    #946
    0