[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 3 : ดั่งฤทัยราชัน-02-พระทัยร้าย...เเรกพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    23 ม.ค. 61

 -02-

พระทัยร้าย...เเรกพบ


 

 

"อะไรนะครับ สมเด็จย่า!” สุรเสียงทุ้มต่ำดังลั่นก่อนจะทิ้งพระวรกายลงบนโซฟานุ่มอย่างเเรงพร้อมกับทอดถอนพระทัย เมื่อได้ฟังคำตรัสของสมเด็จย่า

 

 

“อะไรกันเซฮุน เสียงดังทำไม” พระนางพิมพ์พิลาไลยจ้องมององค์รัชทายาทหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เมื่ออยู่กันเพียงสองพระองค์ ถ้อยที่ตรัสก็เหมือนกับย่าหลานทั่วไป

 

 

“หลานยังไม่พร้อมที่จะเเต่งงาน”  ปฏิเสธผู้เป็นย่าออกไปตรงๆ ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมขึ้นทันตา

 

 

“ตามกฎมณเฑียรบาล หลานต้องมีชายาคู่ใจเมื่อขึ้นครองบัลลังก์ เเน่นอนย่าหาไว้ให้หลานเเล้ว คนที่คู่ควรกับหลานของย่า” สุรเสียงนุ่มนวลเอ่ยชวนฟัง

 

 

“สมเด็จย่า...มันผิดกฎตั้งเเต่หลานได้ขึ้นครองบัลลังก์เเล้วไม่ใช่หรือ” องค์ชายหนุ่มในวัยยี่สิบแปดชันษาเบือนพระพักตร์ออกมองนอกหน้าต่างที่มีทิวทัศน์สวยงาม

 

 

“เเล้วถ้าไม่ใช่หลานใครกันหละที่สมควรจะขึ้นครองบัลลังก์นี้?

 

“เเต่หลาน...”

 

“ถ้าหลานอยากให้ย่าตรอมใจที่เห็นหิมันตลายาล่มสลาย ก็แล้วเเต่หลานเถอะนะ...ย่าผิดเองที่เอาเเต่ใจมานาน...นานจนทำให้สิ่งที่สำคัญในชีวิตหลุดลอยไป”  สุรเสียงขมขื่นตรัสอย่างร้าวรานเมื่อทรงคิดถึงเรื่องราวในอดีต. องค์ชายทรงทอดถอนพระมัยเมื่อรับรู้ดีว่าสิ่งที่สมเด็จย่าตรัสนั้นคือสิ่งใด...

 

“แต่สมเด็จย่าก็ยังทรงเอาเเต่พระทัยเหมือนเดิม” ตรัสเสียงราบเรียบ

 

“เเต่ครั้งนี้ย่ามั่นใจว่าหลานต้องชอบเเน่นอน หนูเจ้าจอมหนะ อ่อนหวาน น่ารักราวกับตุ๊กตาตัวน้อยๆ หลานต้องถูกใจเธอ” องค์ราชินีพิมพิลาไลยเเย้มพระพักตร์ไปด้วยเมื่อทรงกระหวัดถึงสาวน้อยที่เเสนโสภาคนนั้น

 

“เจ้าจอม?....หล่อนไม่ใช่คนหิมันตลายาหรอกหรือสมเด็จย่า” ตรัสถามด้วยความฉงน

 

“หนูเจ้าจอมหนะเป็นคนไทย เเต่มีสายเลือดหิมันตลายาจากบิดาของเธอครึ่งนึงจ้ะ”  เมื่อทรงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งถอดถอนพระทัยเสียงดัง  สมเด็จย่าจะทรงทำอะไรกันเเน่ ถึงได้ทรงไม่สนใจกฎมณเฑียรบาลใดๆทั้งสิ้น ด้วยการให้ทั้งองค์รัชทายาทเเละชายาเป็นเลือดผสมทั้งคู่

 

 

“ไม่ทรงสนใจกฎเเล้วหรือ”

 

“นั่นหนะลืมไปเถอะ  หลานมีหน้าที่เตรียมตัวให้พร้อม ศุกร์ที่จะถึงนี้หลานต้องกลับหิมันตลายาพร้อมว่าที่พระชายาของหลาน!”

 

 

“เเต่สมเด็จย่า....!”

 

 

“เเล้วเจอกันนะ วิลลิสของย่า”

 

 

 

 

 

 

เจ้าจอมนั่งนิ่งจ้องมองชุดเดรสสีสวยที่พาดอยู่บนที่นอนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหม่นหมอง วันนี้เป็นคืนสุดท้ายที่เธอจะอยู่ประเทศไทยก่อนจะเดินทางไปยังดินเเดนที่เธอไม่รู้จัก  กวาดสายตาไปรอบๆห้องนอนที่ตนได้อาศัยอิงแอบยามนิทรามาตลอดยี่สิบปีช้าๆเพื่อเก็บลงไว้ในกล่องความทรงจำ จวบจนกระทั่งได้ยินเสียง 'เจ้ามอมแมม' สุนัขพันธ์ไทยหลังอานที่เลี้ยงไว้เห่าเสียงขรม ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางงุ้งงิ้งอย่างคุ้นเคย ร่างบางจึงสาวเท้าลงจากเตียงเดินไปที่หน้าต่างเเละเปิดแง้มม่านลูกไม้ออกดูด้วยความสงสัย ก่อนจะยิ้มออกมาเเละรีบวิ่งออกจากห้องเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

 

“พ่อหินเองเรอะ มาๆเข้ามาก่อน นึกว่าใคร มีธุระอะไรหละลูก”  เสียงคุณยายดังมาจากเรือนกลาง

 

“กล้วยท้ายสวนออกเยอะเเยะ  แม่ก็เลยให้เอามาฝากยายกับน้าพิกุลด้วยครับ” เหมันต์เอ่ยตอบอย่างสุภาพ ถึงเเม้เขาจะห้าวเเละดูดุดันตามประสาวัยรุ่น เเต่เขาก็รู้จักกาลเทศะมากพอกับการเข้าหาผู้หลักผู้ใหญ่

 

“เอ้อๆ ขอบใจมากลูก เจ้าจอมเอ้ย!..” เสียงคุณยายที่เรียกหาทำให้เจ้าจอมจำต้องเดินออกไปหา หลังแอบดูอยู่ที่ฝาบ้านอยู่นานเพราะไม่กล้าออกไปเจอกับพี่หิน

 

 

“เจ้าจอมมาเเล้วค่ะ”

 

“นี่ พ่อหินเอากล้วยมาให้ เอาไปเก็บในครัวไปลูก”

 

“จ้ะยาย” ขณะที่คลานเข่าไปจะหยิบกล้วย เธอก็เผลอแอบสบสายตากับพี่เขา เเละเป็นฝ่ายหลบเสียเอง  รีบสาวเท้าเข้าไปเก็บในครัวก่อนจะเดินออกมาเเละเห็นว่าพี่เขากำลังจะกลับพอดี

 

 

“ผมลานะครับยาย  เเล้วก็ฝากสวัสดีน้าพิกุลด้วยนะครับ”

 

 

“ไหว้พระเถอะลูก กลับดีๆหละนี่ก็มืดค่ำเเล้ว”

 

 

“ขอบคุณครับ” ยกมือไหว้ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นยืน เจ้าจอมจึงรีบเอ่ยอาสาทันที 

 

 

“เดี๋ยวเจ้าจอมไปส่งค่ะ” ว่าจบก็เดินนำลงบันได้บ้านทันที  เสียงฝีเท้าหนักๆที่เดินตามมา แกว่งไกวหัวใจดวงน้อยจนแทบจะหลุดจากหน้าอก

 

 

“ขอบใจนะที่มาส่งพี่ ขึ้นบ้านไปเถอะค่ำแล้ว” น้ำเสียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมันทำให้เธอน้ำตาเอ่อคลอ  ยิ่งเห็นว่าเขากำลังจะเดินไปแล้ว  สมองก็สั่งให้เอ่ยรั้งพี่เขาเอาไว้

 

“เดี๋ยวก่อนค่ะพี่หิน!”

 

“หืม...ว่าไงเรา มีอะไรรึเปล่า”

 

“เจ้าจอมจะอยู่นี่วันสุดท้ายเเล้วนะคะ...”

 

ขอเพียงเเค่เอ่ยลา....เพราะไม่รู้ว่าเราจะได้กลับมาเจอกันอีกไหม......

 

“จะไปแต่งงานแบบที่เคยบอกพี่ใช่มั้ย...ที่ไหนหล่ะ ไกลกันมั้ย ต่างจังหวัดเหรอ...หรือต่างประเทศ” ถ้อยคำเอ่ยถามเเสนเศร้าสร้อยจนคนฟังหดหู่ตาม

 

“ต่างประเทศค่ะ....เจ้าจอมก็เลยอยากมาลาพี่”

 

 

 

“นี่อย่างอแงสิ” ขยับเข้าไปใกล้เเละเช็ดน้ำตาที่กลิ้งลงบนพวงแก้มนุ่มเบาๆอย่างทะนุถนอม

 

..........

 

 

“โชคดีนะน้องหนูของพี่ พี่เข้าใจว่าคนเราต้องมีเหตุผลของตัวเอง อย่าอ่อนแอให้ใครรังแกไม่มีไอ้หินวิดวะตามไปปกป้องเเล้วนะ”  เอ่ยติดตลกทั้งๆที่เธอก็รู้ดี ว่าข้างในเขากำลังอ่อนแอมากแค่ไหน

 

“ขอบคุณนะคะพี่หิน...ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ให้เจ้าจอมเสมอมา”

 

.......

 

“ดูเเลตัวเองดีๆนะคะ  อย่าดื่มแอลฯเยอะ มันไม่ดี ขับรถก็ระวังๆ เเล้วก็อย่าหาเรื่องชกต่อยกับคนอื่นด้วยนะคะ”

 

ฟึบ! 

 

สวมกอดร่างบางแน่นเต็มอ้อมแขน เเละกดศีรษะเล็กลงบนแผ่นอกกว้างของตัวเองแน่น

 

 

 

เพราะไม่อยากให้เธอเห็น...ว่าเขากำลังจะร้องไห้

 

 

“ลาก่อนค่ะพี่หิน.....”

 

 

 

และแล้ววันแห่งการจากลาก็มาถึง….เจ้าจอมที่อยู่ในชุดเดรสที่คนจากในวังมาจัดการให้ทั้งหมด กระเป๋าผ้าใบเล็กที่เตรียมไว้ถูกยกกลับคืนไปไว้ในห้อง พร้อมกับบอกว่าเสื้อผ้าของเธอนางกำนัลได้ตระเตรียมไว้ในเรียบร้อยแล้ว หลังจากร่ำลายายและแม่แล้วเจ้าจอมก็เอ่ยขอเวลาทุกคนเดินมาหยุดยืนที่ใต้ต้นดอกปีบต้นใหญ่ที่ปลูกเอาไว้ ก้มลงจับดอกเล็กๆที่ตกลงบนพื้นหญ้าขึ้นมาช้าๆ หยดน้ำเล็กๆค่อยๆหล่นลงบนกลีบดอกสีขาวบริสุทธิ์บ่งบอกถึงความร้าวรานในอกเธอว่ามีมากมายเพียงใด

 

“ดอกปีบจ๋าเจ้าจอมลาแล้วนะแต่เจ้าจอมไม่อยากไปเลย ฮือออออ” ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นพร้อมกับเก็บดอกไม้เอาไว้ในมือ พอคิดว่าวันนี้เธอต้องไปแล้วจริงๆ หัวใจก็บีบแน่นไปหมด

 

“คุณเจ้าจอมคะ เราออกเดินทางเถอะค่ะ เดี๋ยวจะไปถึงที่สนามบินสายนะคะ” หญิงสาวในชุดเต็มรูปแบบดูสวยงามเดินมาเอ่ยเรียกเธอเบาๆ ร่างเล็กพยักหน้ารับรู้ก่อนจะค่อยๆยันตัวลุกขึ้นและออกเดินตามไปยังรถลีมูซีนสีดำเงาที่จอดรออยู่

 

“เจ้าจอมลานะคะแม่ยาย” สวมกอดอีกครั้งและน้ำตาก็เอ่อรื้นขึ้นมาอีกครั้ง

 

“คุณพระรักษาลูก” คุณยายเอ่ยอวยพร

 

“เดินทางปลอดภัยนะเจ้าจอม” มารดาเอ่ยบอกอย่างอ่อนโยนก่อนจะดันหลังเบาๆให้เธอก้าวขึ้นนั่งบนรถ โบกมือลาช้าๆก่อนที่ประตูรถจะค่อยๆปิดลง

 

พยายามมองหาแต่คนที่มองหากลับไม่เจอ

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

องค์ชายเซฮุนทรงนั่งนิ่งอยู่บนพลับพลาชั่วคราวระหว่างรอว่าที่พระชายาที่กำลังเดินทางมา ไม่แม้แต่จะทรงเสาะหาว่าหญิงสาวคนใดคือคนที่สมเด็จย่าเลือกให้กับพระองค์เอง พระหทัยรุ่มร้อนอย่างหงุดหงิดที่ต้องมารอรับใครก็ไม่รู้ที่พระองค์เองไม่เคยเห็นแม้แต่หน้า

 

“อชิระ อีกนานแค่ไหนเครื่องเราจะออก!” ตรัสถามเสียงห้วน

 

“ยี่สิบนาทีพระเจ้าค่ะ”

 

“รู้มั้ยว่าเกิดมาเราไม่เคยต้องมารอใคร ไม่รู้หละอีกห้านาทีเครื่องจะออก มาไม่ทันก็ให้จองตั๋วบินตามไปเองก็แล้วกัน!”  ตรัสเสร็จก็สาวพระบาทเดินไปขึ้นเครื่องบินส่วนพระองค์อย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนสนิทหน้าจืดเจื่อนกับคำสั่งนั้น แต่ก็เหมือนโชคยังเข้าข้างอชิระเมื่อรถคันหรูของราชวงศ์เคลื่อนตรงมายังที่พลับพลาก่อนล้อจะหยุดนิ่ง เขาจึงรีบสาวเท้าเข้าไปใกล้และเปิดประตูออกเพื่อให้ว่าที่พระชายาก้าวลงมา

 

“คุณเจ้าจอม!” เผลอหลุดอุทานเมื่อเห็นใบหน้าของว่าที่พระชายาเต็มๆตา

 

โลกจะกลมเกินไปแล้ว…..

 

“คะ?” สงสัยกับคำที่เขาเอ่ยเรียกอยู่พลางจ้องมองคนที่เขาเดินมารับเธอ เจ้าจอมรู้สึกคุ้นหน้าของเขาแต่ทว่ากลับนึกไม่ออกว่าเจอกันที่ไหน

 

“ไม่มีอะไรครับ เชิญคุณเจ้าจอมขึ้นเครื่องเลยครับ อีกห้านาทีเครื่องจะออกแล้ว” ผายมือเชื้อเชิญไปยังทิศทางทางที่นกเหล็กจอดอยู่ เจ้าจอมพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะสาวเท้าตามหลังชายในชุดซาฟารีสีดำไปช้าๆ สูดลมหายใจให้กำลังใจตัวเอง เพราะหากเธอก้าวขาขึ้นไปและเครื่องบินโบยบินขึ้นบนฟ้า ชีวิตของเธอก็จะแปรเปลี่ยนไป…..แต่สิ่งที่น่ากลัวมากยิ่งกว่าก็คือว่าที่สามีไม่สิ พระสวามีของเธอที่รออยู่ในห้องโดยสารต่างหาก เขาจะเป็นแบบไหนกันนะ เจ้าจอมไม่อยากจะบอกเลยว่าแอบคิดจินตนาการรูปลักษณ์ของเขาไว้ว่าเป็นองค์ชายวัยกลางคนที่เริ่มลงพุงและก็อาจจะอืมใจดีตามแบบฉบับเจ้าชายทั่วไปหละมั้งนะ

 

ตึกๆๆ

 

เท้าเล็กก้าวไปตามทางเดินบนเครื่องช้าๆ ศีรษะที่โผล่พ้นที่นั่งออกมามันทำให้ใจดวงน้อยยิ่งเต้นตุบๆด้วยความตื่นเต้น มือเล็กของนางกำนัลที่แตะลงบนต้นแขนของเธอเบาๆทำให้เธอค่อยๆหันกลับมามอง

 

“ดิชั้นส่งแค่นี้นะคะ คุณเจ้าจอมเดินเข้าไปเลย พระองค์ทรงรออยู่”

 

“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยกระซิบตอบตามระดับเสียงที่อีกคนใช้ เมื่อร่างของเธอเดินหายลับไปแล้ว เจ้าจอมจึงเดินเข้าไปเพียงคนเดียว

 

“โธ่เว้ย!” ถ้อยคำสบถเสียงดังก่อนที่ร่างสูงจะผุดลุกขึ้นยืนทำให้เด็กสาวสะดุ้งด้วยความตกใจ ร่างบางรีบก้มหน้างุดลงทันทีเมื่อร่างของชายตรงหน้าหันกลับมาอย่างรวดเร็ว

 

รัชทายาทหนุ่มชะงักไปเมื่อเห็นหญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูอ่อนๆยืนก้มหน้าอยู่ หลังจากที่รอด้วยความหงุดหงิดและตั้งใจจะลงไปเอ่ยถามอชิระว่าเหตุใดเครื่องยังไม่ออกเสียที พระขนงเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันก่อนจะสาวพระบาทตรงไปยังร่างเล็ก

 

“เธอคือเจ้าจอมใช่มั้ย!

 

“ผะเพคะ” เอ่ยตอบกะตุกกะตักพร้อมกับถอนสายบัวอย่างเก้ๆกังๆ

 

“กล้าดียังไงถึงให้ฉันมารอ!” ตรัสถามเสียงดุยิ่งทำให้คนตัวเล็กสั่นสะท้านมากยิ่งขึ้นจนเผลอก้าวถอยหลังหนีด้วยความหวาดกลัว

 

“หมะหม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ”

 

“ไม่ต้องมาพูด! แล้วนี่เป็นอะไรก้มหน้าทำไม เงยหน้าขึ้นมา!

 

“อ่ะคือ”

 

“น่ารำคาญ!” เมื่อคนตรงหน้ามัวแต่อึกอัก พระหัตถ์หนาจึงคว้าเข้ากับคางเล็กและใช้แรงบีบบังคับให้ใบหน้าหวานเชิดขึ้น ก่อนที่พระทัยจะกระตุกวูบเมื่อเห็นใบหน้าหวานที่ตอนนี้ดวงตาของเธอกำลังเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา

 

นี่มันยัยผู้หญิงที่พระองค์เคยเข้าไปเสวนาแต่ทว่ากลับถูกปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า!

 

“คุณ….” ราวกับโลกหยุดหมุนเมื่อเจ้าจอมจำเขาได้ มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้วไม่จริง….

 

นักศึกษาต่างชาติคนนั้นแท้จริงคือองค์รัชทายาทว่าที่พระสวามีของเธอ!

 

ฮึ!

 

พระโอษฐ์หยักแสยะยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าทฤษฎีโลกกลมนั้นจริงยิ่งกว่าจริงอีก ไม่อยากจะเชื่อว่าสตรีที่พระองค์เคยตรัสไว้ว่าจะหาทางปราบพยศเจ้าหล่อนให้ได้ในสักวัน เธอจะเดินเข้ามาให้พระองค์เองจัดการถึงที่ แต่ทว่าภาพที่หญิงสาวตรงหน้าจูบกับชายหนุ่มอีกคนก็ซ้อนทับขึ้นมา ทำให้พระองค์เผลอผลักร่างเล็กออกจากอุ้งพระหัตถ์อย่างนึกรังเกียจขึ้นมา

 

“โอ๊ย!” เจ้าจอมอุทานออกมาด้วยความเจ็บเมื่อข้อศอกกระแทกเข้ากับเบาะนั่ง ก่อนที่คนทำจะสาวเท้ายาวๆกลับไปนั่งที่เดิม ปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นและยกมือขึ้นลูบตรงที่เจ็บเบาๆ ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเพราะไม่รู้ว่าจะย้ายตัวเองไปอยู่ที่มุมไหนดี

 

“จะยืนอีกนานไหม!” ตรัสถามเสียงกร้าวและเบือนพระพักตร์มามองอย่างดุๆ

 

……..

 

“มานั่งนี่!” ไม่รอให้ตรัสซ้ำสองจนกริ้วขึ้นมาอีกรอบ เจ้าจอมก็ขยับเท้าเดินไปตามพระบัญชา หย่อนตัวลงบนเบาะนั่งข้างๆกับวรกายสูงเบาๆและกุมมือเล็กเข้าหากัน

 

“ไม่นึกเลยนะว่าจะเป็นเธอ” ตรัสถามนิ่งๆจนคนที่ฟังกดดันมากขึ้นไปอีกเท่าตัว เหงื่อในมือเปียกชุ่มไปหมด ในสมองกำลังลำดับไล่เรียงเหตุการณ์ที่กำลังวุ่นวาย

 

…….

 

“ดีใจด้วยนะที่กำลังจะตกบ่อทอง ได้เป็นถึงพระชายาแห่งราชอาณาจักรหิมันตลายา” เงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์คมเข้มเมื่อได้ฟังถ้อยคำที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจในน้ำเสียงนั้น

 

“พระองค์หมายความว่ายังไงเพคะ!

 

“ก็เอ่ยแสดงความยินดีกับเธอไง ว่าแต่ถูกจับล้างคาวมากี่น้ำหละกว่าจะมาถึงจุดนี้” ตรัสเย้ยเยาะคนที่จ้องพระองค์อยู่ก่อนจะแสยะยิ้มเมื่อปากเล็กๆอวบอิ่มนั่นเม้มแน่นเข้าหากัน

 

“กรุณาอย่าตรัสดูถูกหม่อมฉันเพคะ….

 

“ฉันก็ดูถูกแล้วไง...ตรงไหนที่ว่าดูผิด”

 

……” เจ้าจอมเม้มปากแน่นเมื่อรู้สึกไม่ดีที่ตนเองถูกต่อว่าทั้งๆที่ไม่รู้ว่าตนเองไปทำอะไรผิดมา ชันตัวลุกขึ้นเพื่อจะเดินหนีไปนั่งที่อื่น วงแขนแกร่งก็คล้องเข้ากับเอวบางของเธอและดึงให้เซลงบนตักขององค์รัชทายาทใจร้ายผู้นี้

 

“อ๊ะ!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือเล็กเผลอยกขึ้นมาดันพระอุระแกร่งเอาไว้ด้วยความตื่นตระหนก

 

“กล้าดียังไงลุกเดินหนีทั้งๆที่ฉันไม่ได้สั่ง!” ตรัสถามเสียงเข้มแนบชิดใบหูของเธอจนคนฟังตัวสั่นงันงกในอ้อมพระกรที่ตวัดโอบไว้

 

“ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ”

 

“เฮอะ! เป็นแค่สามัญชนต่ำต้อยริอ่านมาออกคำสั่งกับฉัน ไม่เกรงกลัวอาญาอะไรเลยเหรอแม่ตัวดี!

 

“งั้นก็สั่งลงโทษหม่อมฉันเลยสิเพคะเพราะหม่อมฉันก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้พระองค์ไม่พอใจถึงได้ตรัสบริภาษหม่อมฉัน เอาเลยเพคะหม่อมฉันไม่กลัอื๊อ!” โอษฐ์หยักสวยแนบลงทาบทับกับกลีบดอกไม้สีอ่อนที่ล่อสายตาพระองค์เองมานาน ขบเม้ม ดูดดุนจนร่างบางต้องยอมเผยอปากแยกออกให้ชิวหาร้อนเข้าไปเสาะแสวงหาความหวาน ปิดเปลือกตาลงเข้าหากันแน่นเมื่อได้รับสัมผัสแปลกใหม่ ราวกับเจ้าจอมกำลังจะหลอมละลายราวกับช็อกโกแลตที่ถูกความร้อน ร่างบางอ่อนระทวยซบลงกับพระอุระแกร่งจนองค์รัชทายาทเซฮุนต้องเอื้อมพระหัตถ์ไปกระชับท้ายทอยเล็กเอาไว้เพื่อให้พระองค์ดื่มกินจนพอพระทัย แต่แค่นั้นคงยังไม่พอถึงได้เลื่อนพระหัตถ์อีกข้างเข้ากอบกุมเต้าสวยที่ซุกซ่อนอยู่ในเดรสราคาแพง บีบเคล้นผ่านผิวสัมผัสผ้าลื่นและความอวบอิ่มที่เด้งรับยิ่งทำให้พระองค์พอพระทัยยิ่งนัก

 

 

“ฮึก” สะอื้นน้อยๆเมื่อองค์รัชทายาทถอนพระโอษฐ์ออกห่าง การกระทำคุกคามเมื่อครู่มันทำให้เด็กสาวหวาดหวั่นจนน้ำตาเอ่อคลอ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อนร่างเมื่อเห็นว่าที่สวามีก้มลงมองด้วยพระเนตรทอประกายแวววับ

 

“เป็นไง ฉันจูบได้ดีกว่าแฟนของเธอรึเปล่า” เจ้าจอมขมวดคิ้วอย่างสงสัยในถ้อยคำนั้น เธอคิดกระหวัดถึงเหตุการณ์ต่างๆตามคำพูดขององค์ชาย ก่อนจะทำตาโตเมื่อพอจะเดาออก

 

“พระองค์แอบดูหม่อมฉันกับพี่หินหรือเพคะ!

 

“ใช่! ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่มีรู้ ว่าคนที่จะมาเป็นชายาของฉันสำส่อนแค่ไหน!

 

“ไร้ซึ่งความเป็นสุภาพบุรุษที่สุด! ปล่อยหม่อมฉัน!

 

“งั้นเหรอสุภาพบุรุษแบบที่เธอว่าก็คงจะเป็นแบบนายเหมันต์อะไรนั่นใช่ไหม แบบที่จูบเย้ยฟ้าท้าดินแบบนั้นใช่รึเปล่า?” เจ้าจอมน้ำตาเอ่อคลอเมื่อได้ฟังคำพูดน่าเกลียดจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นถึงราชวงศ์ที่สูงส่ง พยายามจะขยับตัวหนีแต่วรกายสูงใหญ่ก็ไม่ยินยอม เกี่ยวรัดเธอไว้พร้อมกับเลื่อนใบหน้ามาเอ่ยกระซิบข้างหูเสียงเบา

 

“อย่าคิดว่าฉันจะไม่รู้อดีตอันเน่าเฟะของเธอ แค่นี้มันแค่เริ่มต้นมีอีกมากมายที่เธอต้องเจอ เตรียมตัวเตรียมใจไว้ด้วยหละ เจ้าจอมกัลยา!

 

พระทัยร้าย….ร้ายที่สุดตั้งแต่แรกพบ!

 

 

Talking

 

สวัสดีค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกเลยนะคะที่ฟ้าแต่งแนวนี้ อาจจะยังใช้คำไม่ถูกบ้างอะไรบ้างเพราะเรื่องราชาศัพท์ก็เป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากและไกลตัว (เรียนเอกไทยใช่จะเก่งทุกเรื่องนะคะ555) ก็ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจ อาจจะเป็นเรื่องแรกเลยด้วยซ้ำที่พระเอกไม่เลวร้ายเหมือนทุกเรื่อง (เหรอ!?) พนันไว้เลยว่าทุกคนต้องตกหลุมรักองค์รัชทายาทเลือดผสมคนนี้แน่นอน><

 

 

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #1092 เบ๊บ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2564 / 22:26

    องค์ชายปากแซ่บเกินไปปปป

    #1,092
    0
  2. #453 chaompph (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 00:00
    แงงงง อย่าพระทัยร้ายมาเลยนะเพคะ
    #453
    0
  3. #193 Honey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:00
    อ่านมาถึงตอนนี้บอกเลยติดงอมแงมแน่ๆ พอตเรื่องดีมาก แค่ตอนแรกๆก็สนุกมาก ติดตามเป็นกำลังใจให้จ้า
    #193
    0
  4. #192 Honey (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 23:00
    อ่านมาถึงตอนนี้บอกเลยติดงอมแงมแน่ๆ พอตเรื่องดีมาก แค่ตอนแรกๆก็สนุกมาก ติดตามเป็นกำลังใจให้จ้า
    #192
    0
  5. #63 liana (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 13:31
    องค์รัชทายาท เหตุใดพระองค์ถึงพระทัยร้ายเยี่ยงนี้
    #63
    0
  6. #25 nicecncd (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 15:56
    มาต่อหน่อยจ้าาาา
    #25
    0
  7. #24 babemay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 08:26
    ฮือชอบ โอ้ยยย องค์ชายวิลลิสก็เกรี้ยวกราดเหลือเกินเพคะ ทำกับเจ้าจอมงี้ได้ไง ฮือสงสาร
    #24
    0
  8. #21 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 08:06
    แอบรอเธออยู่นะจ้ะ
    #21
    0
  9. #20 Linlinlinnnn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 23:19
    รอๆๆๆๆๆ นะคะ น่าติดตามมาก
    #20
    0
  10. #18 Ja_1224 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 23:24
    สนุกมากก รอติดตามอยู่นะคะไรท์
    #18
    0
  11. #17 คุณนายคิม * (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 22:37
    แต่งเก่งมากเลยค่ะ อยากเห็นพระองค์ในมุมอ่อนโยนมั้งจัง
    #17
    0
  12. #16 mystery_pp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 21:19
    อยากเห็นองค์ชายในมุมอ่อนโยนเย้อๆ~~~ สู้ๆนะคะไรท์ รออ่านเน้อออออ
    #16
    0
  13. #15 pakkadqq (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 21:04
    แงวงงเศร้ากะพี่หินนน ทำไมเจ้าชายใจร้ายจังงง นี้ไม่ร้ายใช่ไหมค่ะ หรือว่าจะค่อยๆใจดีน้าาา ติดตามค่ะ
    #15
    0