[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 29 : ดั่งฤทัยราชัน-27-ดวงใจที่หล่นหาย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 270 ครั้ง
    20 ธ.ค. 62

-27-

 

ดวงใจที่หล่นหาย

 

กษัตริย์วัยชรานั่งกุมพระเศียรอย่างคิดหนักเมื่อได้รับสาสน์ตอบกลับจากองค์รัชทายาทดินแดนหิมันตลายา พระทัยร้อนรุ่มอย่างหาทางออกไม่เจอ การตามหาตัวพระธิดาก็คว้าน้ำเหลวจนวันนี้ถึงกำหนดที่จะต้องส่งตัว

 

จะทำอย่างไรดี...

 

“ฝ่าบาทพระเจ้าค่ะ ฝ่าบาท!” ราชองครักษ์สาวเท้าเข้ามาในห้องที่ทรงพักผ่อนอย่างเร่งรีบจนลืมแม้แต่จะขออนุญาต

 

“มีอะไร”

 

“องค์ชายเซฮุนพระเจ้าค่ะ องค์ชายเซฮุนเสด็จมาถึงมหรรณพธานินทร์แล้ว ทั้งยังนำกองกำลังติดอาวุธตามเสด็จครั้งนี้ด้วยพระเจ้าค่ะ!

 

“ว่ายังไงนะ!” องค์ภูเตศวรแทบล้มทั้งยืนเมื่อได้ฟังคำกราบทูล ราชาแห่งนครสายน้ำรีบเสด็จออกสู่ท้องพระโรงพร้อมกับองค์ราชินีอรัญญา พระนางอยู่ในอาการตกพระทัยเมื่อเบื้องหน้าคือองค์รัชทายาทจากนครแห่งขุนเขาประทับยืนตระหง่านอย่างองอาจด้วยพระพักตร์เรียบนิ่ง พร้อมด้วยราชทูตและเหล่าองครักษ์สามนาย

 

“เจ้าถือดีอย่างไรองค์ชายเซฮุน! ถึงได้บังอาจบุกเข้ามาในแคว้นของเราทั้งๆที่องค์ราชินีพิมพ์พิลาไลยไม่แม้แต่จะรุกรานและหยามเกียรติบ้านพี่เมืองน้องเฉกเช่นที่เจ้ากำลังกระทำอยู่!” ตรัสถามด้วยความกริ้วอย่างถึงที่สุด องค์รัชทายาทหนุ่มเพียงแค่นยิ้มเล็กน้อยก่อนจะปรายตาให้ราชทูตนำราชสาสน์จากผู้เป็นย่าขึ้นถวายแด่กษัตริย์เฒ่าเบื้องหน้า

 

“เสด็จย่าทรงลงตราประทับให้หม่อมฉันเป็นผู้สำเร็จราชการแทน รวมไปถึงอำนาจในการบริหารบ้านเมืองด้วยพระเจ้าค่ะ”

 

“แล้วเหตุใดพระองค์ถึงได้บุกรุกเข้ามาถึงเพียงนี้ ไยไม่ส่งราชทูตเข้ามาเจรจาเสียก่อน ทางเราพร้อมเสมอที่จะประนีประนอม” องค์ราชินีตรัสถาม

 

“เจรจางั้นหรือพระเจ้าค่ะ...กระหม่อมให้เวลากับทางมหรรณพธานินทร์มากเพียงพอแล้ว ด้วยเห็นว่าเราต่างก็เป็นบ้านพี่เมืองน้อง หากแต่ว่าองค์ภูเตศวรกลับไม่คิดเช่นนั้น พระองค์ทุรยศถ้อยสัญญาสามดินแดนที่เคยให้คำสัตย์ไว้และเข้าร่วมกับทางนคราวรมัน ทั้งการลักลอบเปิดเส้นทางน้ำแบบลับเอื้อให้องค์ไอศูรย์ส่งอัญมณีค้าขายกับทางยุโรปจากการที่เปิดเจาะเหมืองก่อนฤดูกาลซึ่งเป็นการละเมิดข้อตกลงในพรมแดนของหิมันตลายาและนคราวรมัน....ใช่หรือไม่พระเจ้าค่ะองค์ภูเตศวร” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันขุ่นเคือง

 

“จริงหรือเพคะเจ้าพี่....” พระนางหันกลับไปถามพระสวามีที่พระพักตร์ซีดเซียวลงด้วยไม่คิดว่าองค์รัชทายาทเลือดผสมคนนี้จะรอบรู้และเก่งทางด้านการปกครองถึงขนาดนี้

 

“..........”

 

“เจ้าพี่....” พระนางรำพึงออกมาแผ่วเบาเมื่อความเงียบนั้นเป็นดั่งคำตอบ

 

“แค่นั้นยังไม่พอหรอกพระเจ้าค่ะ มหรรณพธานินทร์ยังหมิ่นเกียรติกระหม่อมด้วยการไม่ส่งตัวองค์หญิงดาริญญาให้กับทางหิมันตลายาทั้งๆที่ถึงกำหนดแห่งกาลสมควรแล้ว!

 

“หมายความว่ายังไงเพคะ! ขบวนส่งตัวของดาริญญาออกจากหิมันตลายาตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว” พระนางอรัญญาตกพระทัยยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ฟังเช่นนั้น

 

“เรื่องนี้คงต้องถามองค์ภูเตศวรแล้วหละพระเจ้าค่ะ....” ถ้อยตรัสเยือกเย็นเมื่อกำลังทอดพระเนตรกษัตริย์ที่กำลังเข้าตาจนตรงหน้า

 

“เจ้าพี่ มันเกิดอะไรขึ้นเพคะ....เจ้าพี่...ตอบหม่อมฉันมา!

 

“ขบวนส่งตัวของลูกถูกโจมตีและลักพาตัวดาริญญาไป พี่กำลังออกตามหาลูก ไม่อยากให้เจ้าคิดมาก...พี่จึงไม่ได้บอกเรื่องนี้” องค์ราชาตรัสอย่างจำนนกับสิ่งที่ตนปกปิดไว้

 

“มันเป็นเหตุสุดวิสัย ที่ไม่ได้ส่งสาสน์ไปบอกความจริงด้วยเกรงว่าทางหิมันตลายาจะไม่ยินยอม จึงได้บอกไปแบบนั้น หวังว่าเจ้าจะเข้าใจทางมหรรณพธานินท์นะเซฮุน”

 

“หึ! องค์หญิงดาริญญาถูกลักพาตัวไปในเขตรอยต่อสามดินแดน ยังมีอะไรให้หม่อมฉันเข้าใจอีกหรือพระเจ้าค่ะ”

 

“นี่เจ้ารู้หรือ....” ท่าทางตกพระทัยขององค์ภูเตศวรทำให้วรองค์หนุ่มแสยะยิ้มอย่างนึกขันในพระทัย ดีแล้วที่ทรงตัดสินพระทัยเด็ดขาดเช่นนี้

 

“หม่อมฉันควรจะเชื่อคนทุรยศหรือพระเจ้าค่ะ”

 

“นี่เจ้า! ชักจะโอหังหมิ่นเกียรติเรามากเกินไปแล้วนะ!” ตวาดอย่างกริ้วโกรธาพลางถลันพระองค์จากแท่นประทับชี้หน้าองค์รัชทายาทต่างแดน

 

“ไม่มีอะไรต้องให้เกียรติกันอีกแล้วพระเจ้าค่ะ เพราะนับจากนี้ไป หิมันตลายาขอตัดขาดสัมพันธไมตรีกับมหรรณพธานินทร์!สุรเสียงประกาศกร้าวอย่างเยือกเย็นนำพาความตกตะลึงแก่ผู้ได้รับฟัง ไม่ทันที่องค์ราชาราชินีจะได้กระทำการสิ่งใด เสียงวุ่นวายภายนอกก็ดังขึ้นก่อนที่เหล่าเสนาบดีจะรีบวิ่งเข้ามากราบทูล

 

“ฝ่าบาทพระเจ้าค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว กองกำลังของหิมันตลายาเข้าตรึงกำลังทั่วบริเวณพระบรมมหาราชวังแล้ว ส่วนคลังพระแสงถูกเข้าโจมตีและยึดครองทั้งหมดพระเจ้าค่ะ!

 

“เซฮุน...นี่เจ้า!” องค์ภูเตศวรทรุดวรกายลงกับพระแท่นจนองค์ราชินีต้องรีบเข้าประคองไว้ พระนางหลั่งน้ำตาออกมาเมื่อเห็นว่าพลทหารกำลังเข้าบุกรุกจนถึงส่วนของมหาราชวังชั้นใน เสียงร้องโวยวายด้วยความตกใจของเหล่าข้าราชบริพารนางกำนัล ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึกทึกวุ่นวาย

 

“อชิระ”

 

“พระเจ้าค่ะ!

 

“ปล่อยข่าวออกไปว่ามหรรณพธานินทร์เข้าสวามิภักดิ์ต่อหิมันตลายาแล้ว จากนั้นให้จำกัดบริเวณองค์ราชาและราชินี หากข่าวหลุดรอดออกไปแม้แต่นิดเดียวว่านี่เป็นการบุกเข้ามาของเรา....มหรรณพธานินทร์จะหายไปจากแผนที่ทันที” ประโยคสุดท้ายราบเรียบน่ากลัวและวางสายตาเยือกเย็นไปยังเจ้าของแคว้นที่เต็มไปด้วยความตระหนกหวั่นกลัวจากการรุกรันโดยไม่แม้แต่จะได้เตรียมการรับมือใดๆ

 

คนทรยศ...แบบนี้ยังน้อยไป

 

.........................................................

 

ข่าวมหรรณพธานินทร์เข้าสวามิภักดิ์ต่อหิมันตลายาทำให้คนที่เต้นเป็นเจ้าเข้าก็คงจะเป็นใครไปได้นอกจากองค์ไอศูรย์เจ้าแห่งแคว้นนคราวรมัน ความโกรธาและเคืองแค้นต่อองค์รัชทายาทเซฮุนยิ่งเพิ่มแรงมากขึ้นจนกลายเป็นความอาฆาต

 

“โธ่เว้ย! ไอ้องค์ชายลูกหมานั่นมันกำแหงเกินไปแล้ว กูจะเอาคืนมันอย่างสาสม!” ตรัสด้วยสุรเสียงเกรี้ยวกราดพร้อมกับพระหัตถ์ที่บีบกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ข้าวของมากมายในห้องบรรทมถูกกวาดทิ้งอย่างระเกะระกะ ใครก็เข้าหน้าไม่ติดนอกจากราชองครักษ์ที่นั่งหมอบอยู่ไม่ไกล รอให้พระทัยองค์เหนือหัวเย็นลงกว่านี้

 

“องค์หญิงดาริญญามันก็ชิงถวายเครื่องบรรณาเษกโสภณ ซ้ำยังจะรวมสองดินแดนเข้าด้วยกันอีก ไอ้ราชาภูเตศวรนั่นรึก็ทรยศ! ไม่มีทางที่ข้าจะยอมเป็นผู้พ่ายแพ้ ไอ้เซฮุนมันต้องได้รับผลจากการอวดดีของมัน!

 

“พระองค์จะทำอย่างไรพระเจ้าค่ะ”

 

“ข้าจะให้มันลิ้มรสความสูญเสียบ้าง ไปสืบดูว่ามันเก็บชายาของมันไว้ที่ไหน แล้วก็ไปเอาตัวนางให้ข้า พระชายาที่มันรักและหวงแหนจะเป็นข้อต่อรองกับทุกๆอย่างที่เราจะได้คืน!

 

“พระเจ้าค่ะ!” รับพระบัญชาเสร็จก็รีบออกปฏิบัติตามคำสั่งทันทีอย่างไม่รอช้า ด้วยรู้ว่าองค์เหนือหัวนั้นร้อนพระทัยเพียงใด

 

“ฮึ...คอยดูไอ้เซฮุน ทุกๆอย่างของมึงจะต้องตกเป็นของกู!

 

 

Thailand

 

ข่าวการเข้าสวามิภักดิ์ของทั้งสองเมืองเผยแพร่ไปสู่สาธารณะและยังรวมไปถึงต่างประเทศด้วย เจ้าจอมก็เป็นอีกหนึ่งคนที่ได้รับข่าว แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนแต่เธอก็ต้องแสร้งฝืนไม่เป็นอะไรกดปิดทีวีที่กำลังแสดงรายงานเสียงดังลง ทำเป็นก้มหน้าลงตรวจงานนักเรียนต่ออย่างไม่สนใจแม้ความรู้สึกลึกๆจะร้าวรานอยู่ไม่น้อย

 

รวมดินแดนเข้าหากันขนาดนี้...แล้วทำไมไม่แถลงการณ์เรื่องหย่าเสียที

 

เก็บความสงสัยไว้เต็มกำลังจนแทบอดทนไม่ไหว อยากจะเอ่ยถามถึงสาเหตุแต่เธอไม่แม้แต่จะกล้ากดโทรออกหาเบอร์ที่คุ้นเคย คราใดตั้งท่าจะโทรถามเสี้ยววินาทีที่จะโทรออกก็ถอดใจเสียทุกที

 

อึก...อีกแล้ว...อาการแบบนี้กลับมาอีกแล้ว ความคลื่นเหียนที่เคยมีแค่ยามเช้า ตอนนี้กำเริบขึ้นมาเป็นแม้แต่ยามหัวค่ำจวนจะนอนเช่นตอนนี้ คว้ายาดมที่ชอบติดตัวตลอดขึ้นสูดดมอยู่นานสองนานกว่าจะทุเลา จำฝืนตัวเองตรวจงานที่คั่งค้างให้เสร็จและเตรียมตัวจะเข้านอน

 

หอมจัง... รำพึงออกมาเบาๆเมื่อดอกปีบต้นใหญ่ใกล้ๆหัวนอนที่โน้มกิ่งใกล้หน้าต่างจนคว้าจับได้ส่งกลิ่นรวยรินตามแรงลมในยามค่ำคืน ไม่รู้ทำไมว่าวันนี้มันหอมมากๆ...หอม...จนอยากกิน

 

ใช่...เธออยากกินดอกปีบ ดูเหมือนว่าขาจะไปเร็วกว่าความคิดเมื่อตอนนี้ที่เธอหยุดยืนที่หน้าต่างและรูดม่านสีขาวออก กลุ่มดอกไม้ขาวที่กระจุกรวมเป็นช่อดูเย้ายวนน่ากินเหลือเกิน สุดท้ายมือเล็กจึงคว้าเก็บมาได้สักกำมือ ตรงเข้าไปล้างน้ำให้สะอาด มือน้อยๆนั่นสั่นระริกยามจับกาสะลองสีขาวขึ้นสูดดมใกล้ๆและคว้าเข้าปาก

 

หวาน...หอม ราวกับขนมหวานรสดีที่กินอยู่ประจำ รอยยิ้มวาดเต็มใบหน้าเมื่อความอร่อยล้นซ่านซาบไปทั่วสัมผัสรับรสและกลิ่น เคี้ยวกลืนอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ได้นึกเอะใจมองว่าสิ่งที่ตนเป็นนั้น

 

แปลกเกินกว่าที่จะเป็นไป...

 

ร่างบอบบางนั่งเคี้ยวดอกไม้หอมๆนั้นก่อนจะเหลือบมองไปยังโทรศัพท์ที่ว่างอยู่ข้างๆ จู่ๆอารมณ์ก็ปรวนแปรอยากจะทราบความจริงขึ้นมาเสียให้ได้ วางดอกไม้ที่เหลือในมือลงบนที่นอนและคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ที่เธอจดจำได้ขึ้นใจ และครั้งนี้เจ้าจอมกัลยาก็ใจกล้าพอที่จะกดโทรออกและรอปลายสายพร้อมกับก้อนเนื้อในอกซ้ายที่เต้นดัง

 

“มีอะไร...” ทันทีที่ได้ยินเสียงจากปลายสาย คนที่เฝ้าบอกตัวเองให้เข้มแข็งทุกวันก็เผลอน้ำตารื้นขึ้นมา ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่หย่าร้างไม่มีวันใดที่เธอไม่คิดถึงพระองค์เลยแม้แต่น้อยแต่ด้วยธุระที่เธอมีจึงจำต้องข่มความรู้สึกเอาไว้

 

“หม่อมฉันมีเรื่องจะคุยด้วยเพคะ ทรงว่างหรือไม่”

 

“ได้...เธอมีอะไร” น้ำเสียงนั้นราบเรียบเย็นชาจนคนฟังอยากร้องไห้ สุดท้ายก็ต้องรีบเอ่ยธุระของตัวเองออกไป

 

“เอ่อ...หม่อมฉันแค่จะโทรมาถาม ว่าเมื่อไหร่ทางราชวังจะแถลงการณ์เรื่องหย่าของเราเพคะ”

 

“ทำไม! อดทนรอจะมีคนใหม่ไม่ได้เลยหรือไง!?” สุรเสียงเจือความกรุ่นโกรธจนเธอใจสั่น

 

“ปละ...เปล่าเพคะ เจ้าจอมเห็นว่ามันผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วยังไม่มีหมายแถลงการณ์ เจ้าจอมก็เลยโทรมาถาม หากเจ้าจอมพลั้งเผลอทำสิ่งใดไปคงไม่เป็นการดีต่อชื่อเสียงของราชวงศ์”

 

“หึ! ช่วงนี้ฉันมีงานที่ต้องทำมากมาย เรื่องไหนไม่สำคัญก็คงจะต้องเอาไว้ก่อน ถ้าไม่เป็นการเหนือบ่ากว่าแรงก็ช่วยข่มใจที่จะไปมีสามีใหม่ไว้หน่อยแล้วกัน แต่ถ้าอดใจไม่ไหวก็ช่วยรออีกนิดนะ เงินที่ฉันให้ไปตั้งมากมายถือว่าเป็นค่าเสียเวลาที่จะหาคนใหม่ก็แล้วกัน!” ถ้อยตรัสใจร้ายเหลือเกินจนเธอน้ำตาไหลอาบแก้ม ทำไม...ทำไมถึงได้พระทัยร้ายกับเธอเหลือเกิน ความทรงจำดีๆที่เคยเกิดขึ้นไม่หลงเหลือเลยหรือไร

 

“ฮึก...ขอบพระทัยเพคะ” เผลอหลุดสะอื้นออกไปจนต้องรีบกลั้นไว้

 

“แค่นี้ใช่ไหม ฉันจะได้วาง”

 

“เดี๋ยวเพคะ!

 

“มีอะไรอีก”

 

“ทรง...สบายดีไหมเพคะ”

 

“สบายดี ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะ อ้อ...ถ้าไม่มีอะไรสำคัญอีกก็ไม่ต้องโทรมาเสียเวลาทำงานของฉัน” ไม่ทันให้เธอได้เอ่ยอะไรอีกปลายสายก็ถูกตัด ปล่อยให้โทรศัพท์หล่นลงจากหูอย่างเลื่อนลอย เจ็บจนจุกในใจไปหมดเมื่อถูกตรัสถ้อยความโหดร้ายไร้ซึ่งเยื่อไย มีเพียงหยดน้ำตาที่ไหลลามลงบนพวงแก้มเท่านั้นที่บ่งบอกว่าเธอยังคงหายใจอยู่

 

 

คนฟังเจ็บเจียนตายเช่นไรคนพูดก็เจียนตายไม่แพ้กัน คนที่ใจร้ายเมื่อครู่ปวดแปลบในพระทัยจนต้องหลับตาลงเอนพระขนองพิงกับเก้าอี้ ทำไมจะไม่ได้ยินเสียงสะอื้นของเธอที่ลอดผ่านปลายสายออกมา ทั้งๆที่อยากจะลอดผ่านโทรศัพท์เข้าไปกอดและจูบซับปลอบขวัญแต่ก็ทำไม่ได้ แม้พระองค์จะทำร้ายเธอแค่ไหนแต่เธอก็ยังห่วง...ยังถามไถ่ว่าพระองค์สบายดีหรือไม่ คิดอย่างร้าวรานจนต้องยกพระหัตถ์ขึ้นมาบีบนวดพระเศียรให้ความเครียดนั้นเบาบางลง

 

ช่วยรออีกหน่อยนะเจ้าจอม...อย่าพึ่งไปมีใคร

 

อย่าพึ่งรักคนอื่น...จนกว่าพี่จะกลับไปรับเธอด้วยตัวของพี่เอง

 

รอหน่อยนะคนดี...

 

 

....................................................

 

“เหนื่อยไหม” ร่างสูงเอ่ยถามทันทีที่เห็นเธอหอบงานออกมาและคว้าเอากระเป๋าใส่สมุดไปถือให้ เจ้าจอมกัลยายิ้มน้อยๆพลางพยักหน้าหงึกหงักเมื่อความเหนื่อยล้าเกาะกินร่างกายของเธอแทบจะทั้งตัว

 

“เหนื่อยมากๆ เจ้าจอมแทบจะหลับตาเดินอยู่แล้ว” บ่นเบาๆพร้อมกับขยับตัวขึ้นรถรอพี่เขาที่หอบงานไปไว้เบาะหลัง เหมันต์ขยับตัวขึ้นประจำที่นั่งคนขับพลางอมยิ้มอย่างเอ็นดูคนที่พิงหัวเข้ากับพนักเบาะและหลับตาลงทันทีไม่แม้แต่จะคาดเข็มขัด ร่างสูงยืดตัวข้ามร่างแน่งน้อยไปคว้าสายเบลท์และดึงรั้งเข้ามาจะคาดให้ พอดีกับที่เปลือกตาสีชมพูเปิดเผยอขึ้นมา

 

“..........” ราวกับโลกหยุดหมุนเมื่อนัยน์เนตรของทั้งสองมองสบกันและนิ่งตะลึงเนิ่นนาน กลีบปากสีสดของน้องเผลอขยับเม้มน้อยๆจนเขาเผลอกลืนน้ำลาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเรื่อยๆจนแทบจะใช้ลมหายใจเดียวกัน และเสี้ยววินาทีที่การจรดจุมพิตจะเกิดขึ้นเจ้าจอมก็เป็นฝ่ายเบี่ยงหน้าหลบได้ทันท่วงที

 

“เจ้าจอม...เอ่อ...พี่” หินอึกอักแทบจะหาคำพูดไม่ถูกเมื่อน้องหลบออกไปแบบนั้น

 

“ไม่เป็นไรค่ะ...เจ้าจอมว่าเรากลับบ้านดีไหมคะ...เจ้าจอมเหนื่อยมากๆเลยวันนี้”

 

“โอเค ถ้าเหนื่อยมากก็นอนหลับไปเลยนะ เดี๋ยวถึงบ้านพี่ปลุกเจ้าจอมเอง” เอ่ยอย่างห่วงใยพร้อมกับปรับระดับเบาะให้ ซึ่งน้องก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างขอบคุณและก็ปิดเปลือกตาลง

 

เหมันต์ลอบมองคนที่นั่งข้างๆอยู่บ่อยครั้ง แม้จะรู้ดีว่าในตอนนี้หัวใจของน้องไม่หลงเหลือที่ว่างให้กับใครอีกแล้ว เจ้าจอมยังคงไร้ความสดใสเช่นเดิมแม้อาการหมองเศร้าจะดีขึ้นบ้าง เขารู้ดีว่าไม่ว่าจะอย่างไร

 

หัวใจเจ้าจอมก็ยังคงมีแต่องค์ชายเซฮุน...

 

เอี๊ยด!

 

เพราะมัวแต่มองดวงหน้าหวานเมื่อครู่ หันหน้ากลับมาอีกทีก็ถูกรถแวนคันใหญ่ปาดหน้ารถจนต้องเหยียบเบรกกะทันหันทำให้คนที่นอนหลับสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความตกใจ

 

“เกิดอะไรขึ้นคะพี่หิน”

 

“รถมันมันปาดหน้ารถพี่ เดี๋ยวพี่จะลงไปดูหน่อย เจ้าจอมอยู่ที่นี่นะระวังตัวเองด้วย”

 

“ค่ะ ระวังตัวนะคะ อย่าไปมีเรื่องกับเขาหละ”

 

“ครับ” พยักหน้ารับคำก่อนจะปลดเบลท์ออกจากตัวและเปิดประตูลงรถ ซึ่งเจ้าของรถแวนก็ลงมาเช่นกัน

 

“พี่มีอะไรหรือเปล่าครับทำไมปาดเข้ามาแบบนี้ มันอันตรายนะพี่” เอ่ยถามออกไป แต่ก็เห็นความผิดปกติเมื่อคนตรงหน้าไม่ตอบ ไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว ชายรูปร่างใหญ่ก็คว้าเข้ากับตัวของเขาและกระแทกเข้ากับตัวรถอย่างแรง เหมันต์สะบัดหัวไปมาอย่างมึนงงแต่ก็พยายามดึงสติเตรียมต่อสู้ตามทักษะที่มีติดตัว

 

“พี่หิน!” ร้องอย่างตกใจและทำท่าว่าจะลงไปช่วย แต่จู่ๆประตูรถฝั่งเธอก็ถูกเปิดออกและคว้าต้นแขนกระชากออกมา

 

“ว้าย! จะทำอะไร ปล่อยนะ!” หวีดร้องเสียงดังพลางพยายามสะบัดตัวเองออก แต่มือของชายชุดดำก็บีบกำเอาไว้แน่นจนเธอเจ็บไปหมด

 

“เจ้าจอม!” เหมันต์พยายามจะพุ่งตัวเข้ามาช่วยน้องแต่ก็ถูกพวกที่เหลือดาหน้าเข้ามาสกัดไว้ และด้วยจำนวนคนที่มากกว่าเขาก็ไม่อาจจะเข้าไปช่วยน้องได้

 

“เอาแค่พอประมาณ อย่าฆ่ามันเราอาจมีปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศได้” สำเนียงแปลกๆที่ตะโกนร้องบอกจากหัวหน้า ยากที่จะฟังให้เข้าใจมันทำให้ทั้งสองไม่รู้เรื่อง แต่สุดท้ายเหมันต์ก็ถูกแค่ล็อกตัวเอาไว้ มองดูร่างบอบบางที่ถูกจับยัดเข้ารถแวนคันใหญ่ก่อนที่จะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นพวกมันที่เหลือก็ปล่อยร่างที่สะบักสะบอมของเหมันต์ลงกับพื้นและวิ่งขึ้นอีกคันขับทะยานตามกันออกไป

 

“เจ้าจอม! โธ่เว้ย!” สบถเสียงดังอย่างเจ็บใจที่ช่วยน้องไม่ได้และเหล่าองครักษ์ก็ไม่อาจจะช่วยได้เพราะเขาเองที่สลัดการติดตามของพวกเขาจนหลุด ทว่าวันนี้การกระทำของตนเองผิดมหันต์จนอยากจะชกตัวเองแรงๆ

 

ใช่...เขารู้ว่าองครักษ์ยังคงตามประกบน้องอยู่ทุกฝีก้าว...

 

แล้วเขาจะทำอย่างไรดี... คิดอย่างหวั่นวิตกพลางพยุงตัวเองกลับเข้าไปในรถก่อนจะเหลือบเห็นว่าโทรศัพท์ของเจ้าจอมตกอยู่ที่วางเท้า และนั่นก็เหมือนเห็นแสงสว่างว่าเขาหาหนทางที่จะช่วยน้องได้แล้ว เบอร์โทรศัพท์ของน้องถูกค้นหารายชื่อที่คิดว่าเธอจะไม่มีทางลบออกจากเครื่องแน่นอน และก็เป็นจริงดั่งความคิดเมื่อชื่อขององค์ชายเซฮุนโชว์หรา เขาจึงไม่รีรอที่จะกดโทรออกทันที

 

ตึก...ตึก...

 

เสียงหัวใจของเหมันต์เต้นดังราวกับตีกลองอย่างลุ้นระทึกทุกเสียงรอสายที่แทรกดังออกมา...แต่จนแล้วจนรอดปลายสายก็ไม่รับเลยแม้แต่น้อย

 

รับสิองค์ชาย...ชายาของพระองค์กำลังตกอยู่ในอันตราย...

 

 

อีกด้านคนที่นั่งมองโทรศัพท์ของตัวเองที่กรีดดังอย่างเฉยชา หัตถ์หนาบีบกำรูปภาพที่ถูกส่งให้เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วจากความเจ็บปวดกำลังเปลี่ยนเป็นความโกรธจากความยับยู่ยี่นั้น ไม่นานมันก็ถูกฉีกจนขาดกระจายและขว้างลงบนพื้นอย่างแรง มุมโอษฐ์แสยะยิ้มอย่างเย้ยหยันเมื่อเห็นชื่อของเจ้าจอมกัลยาปรากฏบนหน้าจอ

 

หึ...มีอะไรที่ต้องคุยอีกหรือไงกัน!

 

กดตัดสายและคว่ำหน้าลงกับโต๊ะจากนั้นจึงดึงเอาแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดเพื่อทำงานต่อ ทว่าในพระทัยกลับไม่สามารถดึงความสนใจให้จดจ่อกับงานได้เลยแม้แต่น้อย แม้พยายามมากแค่ไหนก็ตาม...เพราะเธอ เพราะเธอคนเดียวเจ้าจอมกัลยา....

 

“โธ่เว้ย...ทำไมไม่รับ!” เหมันต์สบถอย่างร้อนใจเมื่อไม่ว่าจะกระหน่ำโทรกี่สายก็ถูกตัดทิ้งและความหวังสุดท้ายก็หลุดลอยไปเมื่อครั้งนี้เสียงที่ตอบกลับมาบอกว่าเขาไม่สามารถติดต่อได้อีกต่อไป...ถูกปิดเครื่องใส่เสียแล้ว

 

“แล้วพระองค์จะต้องเสียใจ!” เหมันต์คำรามอย่างคนหมดหนทาง ในสมองของเขาคิดวกวนหาทางออกก่อนจะตัดสินใจขับรถกลับไปที่บ้านของน้องเพื่อแจ้งข่าวแก่มารดาและยายของน้องเพื่อหาทางแก้ไข

 

“ว่าไงนะพ่อหิน!” พิกุลแทบจะลมจับเมื่อได้ฟังเช่นนั้นจนเขาต้องรีบเข้าประคองนางให้นั่งลงกับชานบ้าน ดีที่วันนี้ผู้เป็นแม่ไปจำศีลที่วัดจึงไม่ต้องรับฟังข่าวร้ายนี้

 

“ทำไงดีพ่อหิน...แม่เป็นห่วงเจ้าจอม” นางหลั่งน้ำตาออกมาอย่างมืดแปดด้านไม่รู้ว่าจะช่วยลูกสาวอย่างไรดี เหล่าองครักษ์ที่เคยเฝ้าดูแลก็หายไปทันทีที่ลูกสาวของนางหย่ากับองค์ชายเซฮุน

 

“ผมว่านี่อาจไมใช่การลักพาตัวธรรมดาแล้วครับแม่...คนที่มาจับน้องไม่ใช่คนไทย” นั่งคิดอยู่นานก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าบนรถคันที่จับเจ้าจอมไปมีตราสัญลักษณ์อยู่และเข็มกลัดบนอกก็มีตรารูปพระอาทิตย์ฉายแสง รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูลแล้วก็เป็นจริงอย่างที่ตนคิด

 

“ยังไงหละพ่อหิน”

 

 เมื่อหลายเดือนก่อนผมเห็นข่าวกรณีพิพาทสองดินแดนระหว่างหิมันตลายากับนคราวรมัน ซึ่งคนที่จับน้องไปวันนี้ก็มีตราของแคว้นนคราวรมันด้วยครับ

 

“ตายจริง ในเมื่อเจ้าจอมก็หย่ากับองค์ชายไปแล้ว จะจับไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรนี่ แล้วเราจะทำยังไงกันดีพ่อหิน แม่เป็นห่วงน้องใจจะขาดอยู่แล้ว” นางเอ่ยทั้งน้ำตา

 

“ทางหิมันตลายาต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ครับ ในเมื่อฝ่ายนั้นเขาไม่ยอมแถลงการณ์เสียทีเจ้าจอมถึงได้ตกเป็นเหยื่อโดยไม่รู้เรื่องอะไรด้วย”

 

“จริงสิ แม่มีเบอร์คุณอชิระอยู่ตั้งแต่เขามาดูแลที่นี่ รอเดี๋ยวนะพ่อหิน” นางพิกุลรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะยื่นเบอร์ในมือให้ เหมันต์รีบรับมาก่อนจะกดเบอร์และโทรออกทันที และครั้งนี้พระเจ้าก็เข้าข้างเมื่อปลายสายรับในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที

 

“ครับพระชา...คุณเจ้าจอม” แม้จะงุนงงเล็กน้อยที่เบอร์ของพระชายาเจ้าจอมโทรมาที่เครื่องของตนแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจรับจนเกือบหลุดชื่อตำแหน่งเดิมออกไป

 

“สวัสดีครับ นั่นคุณอชิระใช่ไหม”

 

“ครับ คุณเป็นใครทำไมมาใช้โทรศัพท์ของคุณเจ้าจอม”

 

“ผมชื่อเหมันต์ครับ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญเพราะเรื่องที่สำคัญกว่าก็คือคุณช่วยติดต่อองค์ชายของคุณให้หน่อยได้ไหม เขาไม่ยอมรับสายเลย”

 

“นั่นก็แสดงว่าฝ่าบาทไม่ต้องการสนทนาคุณน่าจะเข้าใจดีแล้วนะครับ” พอได้ยินชื่ออชิระก็พอจะคิดออกว่าปลายสายที่กำลังคุยกับตนเป็นใคร

 

“เจ้าจอมถูกจับตัวไป!” ตัดสินใจเอ่ยสวนไปทันทีเพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้และหาทางแก้ไขให้เร็วที่สุด

 

“ว่ายังไงนะ! ใครจับตัวพระชายาไป”

 

“ผมคิดว่าน่าจะเป็นคนของทางนคราวรมัน ผมเห็นตราสัญลักษณ์ของพวกเขาแล้วก็ได้อ่านข่าวกรณีพิพาทของพวกคุณด้วย คุณควรจะรีบติดต่อฝ่าบาทซะ ตอนนี้น้องถูกจับไปได้หลายชั่วโมงแล้ว ถ้าน้องเป็นอะไรไปทางหิมันตลายาต้องรับผิดชอบเรื่องนี้!

 

“ได้ ผมจะนำความขึ้นทูลฝ่าบาทแล้วจะรีบติดต่อกลับไป ขอบคุณที่ส่งข่าว” เอ่ยจบก็กดวางสายทันที ก่อนจะรีบติดต่อกับราชองครักษ์และฝากสาสน์ขึ้นกราบทูลอย่างเร่งด่วน นี่ฝ่าบาทเป็นอะไรไปถึงไม่รับสายทั้งๆที่เป็นเบอร์ของพระชายากัน นี่แสดงว่าพระองค์ก็ยังไม่ทราบความถึงได้นิ่งเงียบแบบนี้ ไม่รู้ว่าพอเรื่องถึงพระกรรณแล้วจะร้อนรนเพียงใดและจะมีใครบ้างที่ถูกลงโทษ ทั้งๆที่มีรับสั่งให้ตามดูแลพระชายาแล้วแท้ๆ

 

.....................................................

รถที่ขับเคลื่อนมาด้วยความเร็วสูงจอดลงตรงหน้าพระตำหนักของฝ่าบาทก่อนที่อชิระแทบจะพุ่งตัวออกจากรถพลางโยนกุญแจให้นายทหารที่ยืนเฝ้าหน้าประตู องครักษ์หนุ่มรีบสาวเท้าขึ้นบันไดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เมื่อถึงห้องทรงพระอักษรเขาก็ลืมแม้แต่จะเคาะประตูด้วยซ้ำ

 

“มีอะไรอชิระเจ้าถึงได้ดูรีบร้อนแบบนี้” เงยพระพักตร์ขึ้นตรัสถามไม่ได้ถือสาที่เขาไม่ได้ขออนุญาตเสียก่อน

 

“มีสายจากเมืองไทยพระเจ้าค่ะ นายเหมันต์ติดต่อมาบอกว่า....”

 

“ทำไม! นายนั่นติดต่อมาเร่งรัดเรื่องการแถลงการณ์หย่าหรือยังไง!?” คนที่พึ่งอารมณ์เย็นไปไม่เท่าไหร่ก็ร้อนขึ้นอีกแฟ้มงานในมือถูกขว้างทิ้งลงบนพื้นอย่างแรง ตอนนี้คนที่กำลังเจ็บปวดและกรุ่นโกรธจากรูปความสนิทสนมของชายากับศัตรูหัวใจไม่ทันได้สงบดี พอได้ยินชื่ออีกครั้งก็กริ้วอีกรอบแทบอยากจะไปเมืองไทยและฆ่ามันให้ตายคามือ

 

“ไม่ใช่พระเจ้าค่ะฝ่าบาท แต่เหมันต์บอกว่าพระชายาถูกลักพาตัวไปพระเจ้าค่ะ!

 

“ว่าไงนะ!” คราวนี้คนที่โกรธเมื่อครู่ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ

 

“แล้วไอ้สารเลวนั่นมันเป็นใคร บอกมา ข้าจะไปฆ่ามัน!” พระทัยร้อนราวกับไฟที่แผดเผาเมื่อได้ยินดังนั้น ทรงเกรี้ยวกราดขึ้นไปอีกด้วยความเป็นห่วงชายา พระองค์ผิดเอง...ผิดที่รับสั่งให้ราชองครักษ์เลิกติดตามเจ้าจอม เพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบเมื่อได้เห็นภาพนั้นและมันก็เป็นสิ่งตอกย้ำว่าพระองค์ได้ตัดสินใจผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตเสียแล้ว

 

“เหมันต์บอกว่าเขาเห็นตราสัญลักษณ์ของนคราวรมันติดที่อกเสื้อของคนที่ลักพาตัวพระชายา กระหม่อมคิดว่าความเป็นไปได้สูงมากพระเจ้าค่ะว่าจะเป็นพระบัญชาขององค์ไอศูรย์”

 

“ไม่เลิกลอบกัดเราเสียทีสินะ ลอบทำลายดินแดนเราทุกอย่างซ้ำยังจะมาลักตัวชายาไปอีก ไม่มีทางที่ข้าจะประนีประนอมแล้ว....อชิระ!

 

“พระเจ้าค่ะ!

 

“เรียกประชุมกองกำลังทุกหน่วยพล เราจะบุกนคราวรมัน!

 

“รับด้วยเกล้าพระเจ้าค่ะ!

 องค์เทพีแห่งขุนเขา...ได้โปรดคุ้มครองพระชายาด้วย

 

รอพี่นะเจ้าจอมกัลยา...พี่จะไปรับเจ้ากลับสู่อ้อมกอดของพี่...

 

100%

 

สปอย

 

“ข้าจะแต่งตั้งเจ้าให้เป็นสนมเอกของข้าดีไหม พระชายา” ถ้อยคำน่าเกลียดมาพร้อมกับท่าทางเจ้าชู้น่ากลัวจนร่างบางตัวสั่นแทบจะร้องไห้

 

“เก็บความหวังดีของพระองค์ไว้เถิดเพคะ หม่อมฉันอภิเษกสมรสมีพระสวามีแล้ว และหม่อมฉันก็รักพระองค์มาก จะไม่ยินยอมเป็นสนมของใครหน้าไหนทั้งนั้น!



ช่วยตอบแบบสอบถามด้วยนะคะจิ้มๆที่รูปภาพเลย




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 270 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #915 ricekimmybery (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 19:01

    องค์ชายจะทำยังไงสมน้ำหน้าเจ้าอารมณ์ดีนัก
    #915
    0
  2. #914 Seesasom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 23:18
    รอนะคะ
    #914
    0
  3. #913 MTYXX (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 00:00
    พี่ฟ้าาาา ต้องรีบมาต่อแล้ววววว ไม่งั้นไม่เลี้ยงหมูทะนะ ฮื่ออออ;-;
    #913
    1
    • #913-1 Babylittle(จากตอนที่ 29)
      22 ธันวาคม 2562 / 11:26
      อย่าเอาของกินมาล่อพี่นะ!5555
      #913-1
  4. #911 Boramboz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 09:58

    รออออเลยจ้าาาาาาา
    #911
    0
  5. #910 mystery_pp (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 08:04
    กรี๊ดดดด รออออค่าาาาา
    #910
    0
  6. #909 NaNankkkk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 07:32
    ลุ้นต่ออออ
    #909
    0
  7. #908 Seesasom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 03:07
    มัวแต่เมินน้อง ฮือ
    #908
    0
  8. #907 abbypas (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 00:17
    ลุ้นต่อมากค้าบ ฮืออ
    #907
    0
  9. #906 Asterisaom (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 23:44
    ฮือออกรี๊ดดดดดดด
    #906
    0
  10. #904 Nichamayyay (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 23:17
    แงงสงสารน้องมากอย่าเป็นอะไรเลยนะ
    #904
    0
  11. #903 zammmm (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 22:58
    องค์ชายรีบไปช่วยเจ้าจอมเร็วๆนะ เจ้าจอมต้องมีองค์ชายน้อยด้วยแน่เลย รอต่อนะค๊าาา
    #903
    0
  12. #902 นวาระ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 22:51
    แบบสอบถาม เราไม่สนใจเล่ม เพราะไม่มีที่เก็บ ห้องเราเล็กมาก แต่จะไม่ทำแบบอีบุ๊คหรือคะ อยากสนับสนุนค่ะ
    #902
    1
    • #902-1 Babylittle(จากตอนที่ 29)
      21 ธันวาคม 2562 / 23:37
      ยังไม่มีเเพลนเลยค่ะ เเต่ก็ขอบคุณนะคะที่อยากสนับสนุน><
      #902-1
  13. #901 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 22:16
    รีบไปช่วยเจ้าจอมเดี๋ยวนี้เลยนะ!
    #901
    0
  14. #900 BHB18 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 22:14
    เอาแล้วๆ อยากเห็นอิมเมจคนร้าย???? ///ขี้หึงขนาด!! สมน้ำหน้าาองชายย!
    #900
    0
  15. #899 333petch333 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 22:09
    😭😭😭 สงสารเจ้าจอมมากๆ
    #899
    0
  16. #898 PharisaPattong (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 22:07

    เอาอีกน๊า
    #898
    0
  17. #897 ParkMild (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 00:26
    อายุครรภ์ก็ย่าจะประมาณหนึ่งเดือนแล้วแน่ ๆ เลบ
    #897
    0
  18. #896 Nichnan_nn (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 00:04
    หลานคนแรกมาแน่ๆ อาการเจ้าจอมออกแล้ว
    #896
    0
  19. #895 Fishpingg (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 22:04
    ทรงพระใจร้ายมากเลยค่ะ ㅠㅠ
    #895
    0
  20. #894 Nichamayyay (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 21:45

    แหมบอกให้เจ้าจอมรอก่อนแต่พูดจาแบบกับนี้เนี่ยนะองค์ชาย
    #894
    0
  21. #893 jk_bell (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 21:24
    ไม่รอแล้วเจ้าค่ะฮืิออออ​

    ตอนนี้คือนำ้ตาไหลลลล
    #893
    0
  22. #892 BHB18 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 18:44
    ไรท์ทำให้มีน้ำตาอีกแล้ววว ฮือออ
    #892
    0
  23. #891 MTYXX (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 17:37
    รอไม่ไหวแง้ว;-; ฮื่อออ สู้ๆนะคะไรท์ ต้องมีคนมาลักพาตัวเจ้าจอมไปแน่ๆ ฮื่อออ ใจเต้นตึกๆเลย
    #891
    0
  24. #890 Yourita (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 17:23
    รีบมาต่อนะคะไรท์ ค้างมากกกกกกก แต่ก็สนุกมากกกกกกก
    #890
    0
  25. #889 NaNankkkk (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 15:07
    รีบมาต่อนะไรท์ เศร้ามากกก
    #889
    0