[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 24 : ดั่งฤทัยราชัน-22-ข้ามชายแดน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 195 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62

-22-

 

ข้ามชายแดน



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ sehun ปิดหมวกกันน็อก gif

 


วรองค์เสด็จข้าม       แดนครัน

หมายมุ่งนคราวรมัน                  แผ่นด้าว

ไอศูรย์ราชราชัน               ผิดมั่น สัตย์นา

ทุรยศหิมันต์เมืองท้าว         จึ่งต้องสืบความ

      

       ระเบิดเหมืองก่อนใกล้   ถึงกาล

ตระบัดสัตย์สาบาน            มั่นแล้

ตริจะส่งราชสาส์น             ถึงสู่ แดนนา

หากบ่ยอมหลีกแพ้           จักสร้างสงคราม

                                        -นรินทร์ภิญญา-

 

 

ภาพทิวแถวของต้นไม้สีเขียวชอุ่มตัดกับท้องฟ้าผืนกว้างที่แบ่งเขตแดนกันอย่างลงตัวทำให้คนที่กำลังเกาะขอบหน้าต่างรถ ยื่นใบหน้าออกไปรับลมเย็นๆที่โบกสะบัดพัดเข้าประทะพวงแก้มนุ่มจนขึ้นสีแดงระเรื่อตื่นเต้นกับทัศนียภาพที่ธรรมชาติรังสรรค์ออกมาอย่างงดงามนั้น วรองค์แย้มพะโอษฐ์อย่างเอ็นดูเมื่อเหลียวกลับมาทอดพระเนตรพระชายาตัวน้อยสลับกับจ้องมองทางข้างหน้า เพราะในวันนี้พระองค์เลือกที่จะเป็นคนขับรถเองเพื่อที่จะได้อยู่กับเจ้าจอมสองคน โดยมีเหล่าองครักษ์รวมไปถึงนางกำนัลตามมาข้างหลังอีกเพียงคันเดียว เพราะการเสด็จมาครั้งนี้แฝงไปด้วยภารกิจลับเอาไว้ด้วย

 

“สวยไหม?” ตรัสถามเมื่อเจ้าจอมเอนตัวกลับมาพิงกับเบาะรถเช่นเดิม

 

“เพคะ สวยมากๆเจ้าจอมชอบ” ทูลตอบเสียงหวาน

 

“พฤกษ์สรวงเป็นอีกที่ท่องเที่ยวหนึ่งที่นักท่องเที่ยวชอบมากจนเป็นหนึ่งในเจ็ดที่ท่องเที่ยวชื่อดังของหิมันตลายาเลยนะแต่ที่ที่เราไปเป็นที่ส่วนตัว ไม่ปะปนกับทุกคน” พยักหน้าหงึกหงักรับฟังสุรเสียงนุ่มทุ้ม พลางลอบมองอย่างชื่นชม เพราะเจ้าจอมทราบมาว่าฝ่าบาทอยู่ที่ต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่พึ่งจะกลับมาอยู่ที่หิมันตลายาถาวรก่อนหน้าเธอเล็กน้อยเท่านั้น แต่ทว่าความรอบรู้ในภูมิศาสตร์รวมไปถึงเรื่องราวอื่นๆของประเทศ พระองค์กับสามารถรู้และเข้าใจได้อย่างแจ่มชัดราวกับเป็นคนในพื้นที่เสียเอง

 

“ฝ่าบาท...อีกนานไหมกว่าจะถึง เจ้าจอมง่วง”

 

“คงอีกสักชั่วโมงหนะ นอนก่อนก็ได้” ตบไฟเลี้ยวเข้าข้างทางและจอดรถก่อนจะหันกลับมาปรับเบาะเอนให้กับชายาตัวน้อย เอี้ยวตัวไปหยิบแจ็กเก็ตที่ทรงถอดไว้ข้างหลังออกมาคลี่คลุมร่างบางไว้ให้ มิวายที่จะก้มลงหอมหน้าผากนูนเบาๆด้วยจนเธอแกมแดงก่ำมุดหน้าหนีกับเสื้อตัวใหญ่ แต่ก็คงจะเป็นความคิดที่ผิดมหันต์ เพราะกลิ่นอายของวรองค์ที่แทรกซึมอยู่ในเส้นใยของผ้า มันทำให้เธอตื่นมากกว่าที่จะหลับอย่างที่จะตั้งใจเอาไว้

 

ตกหลุมรักซ้ำๆไม่รู้รอบที่เท่าๆไหร่...

 

แต่ทำไม...เจ้าจอมกลับเต็มใจก็ไม่รู้...

 

หลับตาลงช้าๆด้วยความอ่อนโยนที่ขับกล่อมพร้อมกับบทเพลงหวานซึ้งที่พระองค์กดเปิดขึ้นเพื่อให้ดังคลอไปกับการเดินทางที่เต็มไปด้วยความสุขนี้

 

I found a love for me
Darling just dive right in
And follow my lead

 

Well I found a girl beautiful and sweet 
I never knew you were the someone waiting for me
'Cause we were just kids when we fell in love

 

Not knowing what it was
I will not give you up this time
But darling, just kiss me slow, your heart is all I own
And in your eyes you're holding mine

 

Baby, I'm dancing in the dark with you between my arms
Barefoot on the grass, listening to our favorite song
When you said you looked a mess, I whispered underneath my breath
But you heard it, darling, you look perfect tonight…

 

 

 

“อื้อ...ทำไมไม่ปลุกเจ้าจอมเพคะ” เพราะแรงขยับจากการก้าวเดินทำให้คนที่หลับมาตลอดทางรู้สึกตัวตื่นก่อนจะเป็นว่าตัวเองถูกช้อนอุ้มด้วยวงแขนแข็งแกร่งของพระสวามีที่กำลังก้าวเดินไปยังบ้านพักหรูหราที่แทรกอยู่ท่ามกลางทิวเขาและแมกไม้ได้อย่างลงตัว ยืดคอไปมองข้างหลังก็เห็นพี่มณฑาที่กำลังหอบหิวกระเป๋าเล็กๆตามมาด้วยอชิระและองครักษ์คนอื่นๆที่หอบหิ้วกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตามมาติดๆ แถมด้วยรอยยิ้มเล็กๆจากทุกคนจนเธออายม้วน

 

“ก็เห็นหลับสบายน้ำลายยืดเป็นทาง ใครจะกล้าปลุก”

 

“ไม่จริง! เจ้าจอมไม่เคยน้ำลายยืดนะ” ตีมือลงบนไหล่กว้างทีนึงหนักๆ ใครบอกให้พูดเรื่องเท็จกัน ชอบนักทำให้เจ้าจอมอายเนี่ย!

 

“ตีได้ตีไป เดี๋ยวจะตีคืน”   

 

“เชอะ! พระองค์ไม่กล้าตีเจ้าจอมหรอก” เอ่ยพร้อมกับซุกใบหน้าลงกับอกแกร่งอย่างอ้อนๆ จนใครๆต่างก็ลอบยิ้มกับความน่ารักนั้นแม้แต่กับพระองค์เอง

 

“ใครบอกจะตีด้วยมือ...มีอย่างอื่นอีกเยอะที่ใช้ตีได้...” สุรเสียงพร่าพรายชิดใบหูเล็กเรียกเลือดทั้งร่างของเจ้าจอมให้มากองอยู่ที่ใบหน้า ปากที่เก่งอยู่เมื่อครู่หุบฉับลงทันควัน ภาวนาให้ถึงบ้านพักเร็วๆ ตอนนี้เธอจะละลายคาอ้อมแขนพระองค์อยู่แล้ว....

 

 

ด้วยระยะทางที่ยาวนานสำหรับการเดินทาง ทำให้เมื่อมาถึงเวลาก็เคลื่อนเข้าสู่บ่ายแก่ๆพอดี เมื่อเหล่าธารกำนัลจัดการเก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อยและออกไปแล้ว ก็เหลือแค่เธอกับพระสวามีที่อยู่ในห้องสองต่อสองด้วยกัน สาวเท้าไปยังบริเวณระเบียงหน้าห้องนอน เลื่อนกระจกให้เปิดออกก่อนจะเดินออกไปดู ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่า ระเบียงห้องนอนนี้ถูกสร้างยื่นออกไปนอกแผ่นผา รอบๆเป็นต้นไม้ที่ยืนต้นสูงชะลูดแน่นขนัด ใบสีเขียวอ่อนบ้างเขียวเข้ม บ้างสีแดงอมส้มขึ้นสลับไปมาจนทำให้บรรยากาศรอบๆดูเย็นร่มรื่นไปหมด อากาศก็สดชื่นจนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าปอดซ้ำๆ ที่นี่ราวกับสรวงสวรรค์สมชื่อกับเมือง พฤกษ์สรวงที่ถูกขนานนามให้จริงๆ

 

ฟึบ!

 

เพราะมัวแต่ชื่นชมธรรมชาติ เอวเล็กจึงถูกสวมกอดเอาไว้และดึงรั้งให้แนบชิดไปกับเรือนกายแข็งแกร่ง ไม่ทันให้เอื้อนเอ่ยคำใดเจ้าจอมก็ถูกพลิกร่างให้หันกลับมาและประกบจูบหวานๆทาบทันที ในครานี้แขนเล็กเลื้อยขึ้นไปโอบรอบพระศอเอาไว้แหงนเงยใบหน้าให้วรองค์มอบจรดจุมพิตให้เธอได้ถนัดมากยิ่งขึ้น ชิวหาที่กวาดต้อน กลีบปากที่นุ่มละมุนแนบชิด รสสัมผัสหวานร้อนที่คุ้นเคยกำลังรังสรรค์ความรู้สึกในใจของคนสองคน ความนุ่มลึกของจูบนี้มันขว้างเธอให้หมุนวนในห้วงความรักของพระองค์เนิ่นนาน  ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนออกห่างเชื่องช้าเมื่อลมหายใจสุดท้ายกำลังจะหมดลง แววตามองสบกันอยู่เนิ่นนานโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยคำใด พระชายาตัวน้อยระบายยิ้มเมื่อเห็นความอ่อนโยนที่ทอดมองลงมาที่เธอ วงแขนแกร่งที่โอบกระหวัดเอาไว้ หัตถ์หนาที่แนบเข้ากับใบหน้าของเธอ นิ้วเรียวที่เกลี่ยเข้ากับพวงแก้มบางเบาราวกับเธอเป็นแก้วที่บอบบาง

 

“ขอได้ไหม...” นั่นคงจะไม่ใช่คำถาม เพราะเพียงแค่วรองค์ตรัสจบร่างของเธอก็ถูกอุ้มจนตัวลอย ภาพของต้นไม้สีเขียวถูกบดบังด้วยไหล่หนา รู้ตัวอีกทีแผ่นหลังก็แตะเข้ากับที่นอนนุ่มที่แผ่รองรับเรือนร่าง ฝ่าบาทขยับกายขึ้นคร่อมทับเธอเอาไว้ด้านบน ใช้สายตากวาดมองร่างของเธอไปมาจนใบหน้าผะผ่าวเอียงอาย พระพักตร์เลื่อนต่ำวูบลงมาหาจุดหมายที่กลีบปากของเธอแต่ทว่าเจ้าจอมเบือนหนีทัน ทำให้ปากร้อนๆฉกวูบลงที่ซอกคอของเธอแทน

 

“หยะ...อย่าเพคะ...” เสียงหวานร้องห้ามบางเบาเพราะกลัววรองค์จะโกรธ

 

“ทำไม...หืม...” กระซิบถามข้างใบหูก่อนจะขบเม้มที่ซอกคอของเธอเบาๆอย่างหยอกล้อ ทว่าอิทธิฤทธิ์กลับรุนแรงกว่านั้นเมื่อมันทำให้ขนอ่อนๆทั่วร่างลุกชัน

 

“เจ้าจอม...ลืมเอายาคุมมาด้วย...มะ...ไม่ทำได้ไหมเพคะ” ยกสองมือขึ้นทาบลงบนไหล่กว้างเอาไว้พลางเอ่ยร้องขอ แววตาของพระองค์จ้องมองวงหน้าของเธอเนิ่นนานจนเธอเดาใจพระองค์ไม่ได้ มันดูเรียบนิ่งไปหมด...ไม่รู้ว่าทรงคิดอะไรอยู่ ในตอนนี้เจ้าจอมกำลังกลัว...กลัวว่าพระองค์จะโกรธ...กลัวว่าจะทรงเมินเฉยกัน...คิดมาถึงตรงนี้ดวงตาก็วาบพร่ามัวจากม่านน้ำตาที่เอ่อรื้นแดงก่ำ มือที่เคยค้ำยันเอาไว้ก็แปรเปลี่ยนเป็นดึงพระองค์ลงมากอดเอาไว้และร้องไห้ซบกับอ้อมอกของพระองค์.....

 

“ร้องไห้ทำไม...หืม” น้ำเสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยน

 

“ฮึก...เจ้าจอมขอโทษที่บกพร่องต่อหน้าที่...ให้มันกับพระองค์ไม่ได้” ร่างบอบบางถูกพลิกให้กลับกลายมาอยู่ข้างบนเพราะพระองค์กลัวว่าเธอจะหนัก โอบกระชับเอาไว้แน่นและจรดปลายนาสิกลงบนกลุ่มผมนุ่มนั้นหลายๆครั้ง

 

“ไม่เป็นไรเลย...หยุดร้องไห้ได้แล้ว”

 

“ฮึก...แต่พระองค์โกรธเจ้าจอม”

 

“โกรธที่ไหน...ยังไม่ได้ดุเลย”

 

“ก็พระองค์เงียบ...” เงยหน้าขึ้นตอบทั้งน้ำตา

 

“ที่เงียบ..กำลังข่มใจตัวเองไม่ให้ปล้ำเธออยู่ต่างหากหละ”

 

“..........” เงยหน้าขึ้นมองสวามีอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง พอเห็นความอ่อนโยนที่ส่งออกมาถึงยิ้มได้ ซบใบหน้าลงกับอ้อมกอดอุ่นๆทั้งน้ำตา...

 

คนใจร้ายคนเดิมหายไปหมดแล้ว...

 

 

..................................................................

 

“ดาวสวยจัง” เจ้าจอมเอ่ยออกมาเสียงเบาเมื่อวางแก้วนมที่พระสวามียื่นให้ยกขึ้นดื่มหมดแก้วลงบนโต๊ะใกล้ๆ เพราะวันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าเปิด ฝ่าบาทจึงชวนเธอออกมานอนดูดาวข้างนอก และทันทีที่เอนกายลงเงยหน้าขึ้นมองฟากฟ้าไกล ดวงตากลมโตจึงมองเห็นแสงระยิบระยับนับร้อยนับพันที่ประดับตกแต่งกระดาษสีนิลกำมะหยี่ ซุกกายเล็กเข้าอิงแอบกับวรกายสูงใหญ่ วางศีรษะลงกับท่อนแขนแกร่งที่วางราบต่างหมอนให้เธอ ผ้าคลุมผืนบางถูกตวัดพาดลงบนร่างอีกชั้น

 

“เจ้าจอมชอบมาก ขอบพระทัยนะเพคะฝ่าบาท” เงยหน้าขึ้นทูลตอบ หากถามถึงความรู้สึกในตอนนี้เจ้าจอมก็คงจะตอบได้เต็มปาก...ว่ารัก...รักพระองค์หมดหัวใจเสียแล้ว

 

“ไม่เป็นไร...ฉันยินดี...” วงแขนเล็กพาดเข้ากับเอวสอบแน่นพลางซบใบหน้าลงกับอ้อมอกอบอุ่น

 

“นี่คือสิ่งหนึ่งที่เป็นที่เลื่องลือของความสวยงามแห่งพฤกษ์สรวง ดีใจนะที่เธอชอบ...” สุรเสียงทุ้มข้างใบหูพลางกอดกระชับร่างบางเอาไว้ ลอบมองใบหน้าคมสันข้างๆเนิ่นนาน เจ้าจอมไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เอาแต่บอกว่าเกลียดเธอตั้งแต่แรกพบจะแปรเปลี่ยนไปขนาดนี้ เฝ้ามองอยู่แบบนั้นแม้เปลือกตาจะหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆก็ตาม นึกโกรธตัวเองที่คงจะเดินทางเหนื่อยทั้งวันถึงได้ง่วงนอนง่ายขนาดนี้ เวลาที่จะได้ลอบมองพระพักตร์ท่ามกลางดวงไฟระยับจากดวงดาราแบบนี้หาได้ง่ายซะที่ไหน

 

“เจ้าจอม...” ฝ่าบาทก้มใบหน้าลงมาหาเธอเมื่อเห็นเงียบไปเสียนาน

 

“ผะ...เพคะ” แม้แต่การตอบรับก็ทำได้ลำบากเสียเหลือเกิน ทำไม...ง่วงหนักขนาดนี้นะเจ้าจอม...

 

“ง่วงเหรอ...หืม”

 

“หมะ...ไม่...เพ...คะ” ฝืนปฏิเสธเพราะเธออยากจะเก็บเกี่ยววันเวลานี้เอาไว้ แต่ทว่าพอสิ้นคำพูดนั้นทุกอย่างก็มืดดับลงราวกับสวิตช์ไฟที่ถูกปิดกะทันหัน

 

“เจ้าจอม....เจ้าจอม” หัตถ์หนาเขย่าลงบนต้นแขนเล็กแต่ทว่าไร้ซึ่งการตอบสนอง เพราะเปลือกตาที่ปิดสนิทและเรี่ยวแรงของเธอถูกดูดกลืนหายไป มีเพียงโสตประสาทเท่านั้นที่กำลังทำงานแต่ก็ใกล้หยุดตามส่วนอื่นๆไปเต็มที

 

“คงจะหลับแล้วจริงๆ” สุรเสียงตรัสเอ่ยก่อนที่ร่างของเธอจะถูกช้อนอุ้มขึ้นสูงและสัมผัสถัดมาก็คงจะเป็นบนเตียงกว้าง

 

“เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมานะ” สุรเสียงทุ้มดังข้างใบหูพร้อมกับการถูกกดจูบที่หน้าผาก

 

“จะไปไหน...?” ทำได้แค่ตะโกนถามในใจ พยายามเปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเห็นภาพเลือนรางของฝ่าบาทที่ลุกขึ้นยืนและหันหลังให้เธอ มือเล็กพยายามยกขึ้นไขว่คว้าหาพระองค์ แต่สุดท้ายมันก็ตกลงข้างตัวพร้อมกับร่างกายของเธอที่ปิดรับทุกอย่างสมบูรณ์……

 

 

“อชิระ จัดเตรียมเสร็จรึยัง?.....พระชายาหลับแล้ว ส่งคนมาคุ้มกันที่นี่ให้มากที่สุด....แต่อย่าลืมว่าห้ามแสดงตัว....ดีมาก” ลดมือถือที่แนบกับพระกรรณลงก่อนจะหันกลับมามองร่างบางที่หลับใหลอยู่บนเตียงกว้าง ขยับกระชับผ้าห่มคลุมให้อย่างเบามือก่อนจะจูบลงบนกลีบปากนุ่มอีกครั้งหนักๆ ฤทธิ์ยานอนหลับในแก้วนมคงจะนานพอที่จะให้พระองค์กลับมาทันก่อนที่เจ้าจอมกัลยาจะตื่นในเช้าวันรุ่งขึ้น ตรัสขอโทษพระชายาในห้วงของพระหทัยซ้ำๆก่อนจะรีบสาวพระบาทเข้าไปผลัดเปลี่ยนชุดให้รัดกุมที่สุด พอล็อกประตูเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ทรงแฝงเร้นกายออกมาจากที่พักทันที ทางเดินแคบๆที่ทอดยาวไปยังพุ่มไม้หลังห้องพักที่เป็นความลับที่คนส่วนมากมักไม่รู้ มีร่างขององครักษ์คู่พระทัยรออยู่พร้อมกับดูคาติสองคัน

 

“อชิระ”

 

“ฝ่าบาท” อชิระรีบโค้งตัวทันทีที่พระองค์สาวพระบาทมาถึง

 

“แน่ใจนะว่าไม่มีใครเห็น” กวาดสายพระเนตรไปรอบๆอย่างระมัดระวังพลางตรัสถาม

 

“พระเจ้าค่ะ พระพี่เลี้ยงมณฑาและนางกำนัลคนอื่นอยู่ในห้องพักที่มีองครักษ์เฝ้าอยู่ตลอดเวลา ไม่มีใครออกมาเห็นแน่นอนพระเจ้าค่ะ”

 

“ดีมาก...พร้อมรึยัง”

 

“พระเจ้าค่ะ...”

 

“งั้นรีบไปกันเถอะ เดี๋ยวฉันจะกลับมาไม่ทันที่ฤทธิ์ยาจะหมด”

 

“พระเจ้าค่ะ!” หมวกกันน็อกถูกส่งให้วรองค์สวมทับและถุงมือพร้อมกับสนับเข่า สำรวจความเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว ไม่นานดูคาติสองคันก็พุ่งทะยานไปตามทางที่ทอดยาวราวกับสายฟ้า มุ่งหน้ายังเขตแดนที่บรรจบกันของทั้งสามดินแดนที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่สิบกิโลเมตรเท่านั้น

 

ภารกิจสำคัญกำลังจะเริ่มขึ้น.....

 

 

 

ความเร็วคงที่ที่ถูกขับขี่มาตลอดหนึ่งชั่วโมงเต็มถูกลดลงเรื่อยๆเมื่อเข้าใกล้จุดหมาย พุ่มไม้ข้างทางที่กลมกลืนไปกับธรรมชาติรอบๆจนมองแทบไม่ออกว่ามันถูกสร้างขึ้นจากมือของมนุษย์ที่ทำเอาไว้เพื่ออำพรางพาหนะที่ขับขี่มา  จอดรถและเคลื่อนเข้าไปในที่ที่เตรียมไว้จัดการปกปิดเพื่อไม่ให้ใครมาเห็นและล่วงรู้ก่อนจะเริ่มออกเดินเท้า อย่างรวดเร็วเพราะพระองค์กับอชิระมีเวลาเพียงแค่สองนาทีที่จะแฝงเร้นกายก้าวข้ามสู่เขตแดนของทางนคราวรมันในตอนที่มีการสับเปลี่ยนเวรยาม

 

“เราเดินเท้าจากนี้ไปยังทิศเหนืออีกเพียง 300 เมตรก็จะถึงเหมืองเพชรตรงเขตแดนแล้วพระเจ้าค่ะ” อชิระกระซิบบอกพลางเคลื่อนตัวลงต่ำเมื่อทหารชายแดนชุดใหม่เริ่มเข้าประจำที่และกวาดแสงไฟไปมาเพื่อตรวจหาความผิดปกติ

 

“นำทางไป เรามีเวลาไม่มาก” สาวพระบาทอย่างระมัดระวังรวดเร็ว อาศัยความมืดเพื่ออำพรางกายและใช้แสงสว่างจากนาฬิกาข้อมือเรืองแสงเท่านั้นเพื่อให้ปลอดภัยที่สุด ไม่นานนักเสียงเครื่องจักรที่กำลังทำงานหนักๆก็ดังแว่วมาพร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวกของแรงงานที่ถูกว่าจ้าง เคลื่อนตัวหามุมเหมาะๆที่จะแฝงกายเก็บข้อมูลก่อนจะพบกับซอกหินเล็กๆ ที่พอจะแทรกกายลงไปได้ กลุ่มคนงานกำลังลงมืออย่างขะมักเขม้นเครื่องจักเครื่องใหญ่ถูกขุดเจาะลงไปเรื่อยๆ แสงไฟสีส้มสาดส่องไปทั่วบริเวณทำให้เห็นบางส่วนที่กำลังลำเลียงเพชรออกมาเพื่อเตรียมส่งเข้าสู่การเจียระไนต่อไป

 

“บัดซบ! นคราวรมันบังอาจทำขนาดนี้เชียวหรือ ละเมิดข้อตกลงอย่างน่ารังเกียจทั้งๆที่เป็นเพียงแคว้นเล็กๆ!” ขบกรามแน่นเมื่อโทสะกำลังพุ่งขึ้นสูง ประชาชนของพระองค์ต้องเสียผลประโยชน์ไปมากเท่าไหร่แล้วกับการที่ทำตามข้อระเบียบของสองดินแดน แต่นคราวรมันกลับทรยศที่จะระเบิดเหมืองก่อน ในฤดูกาลเปิดเหมืองที่จะถึงในอีกสองเดือนข้างหน้าและข้อกำหนดที่มีเวลาขุดเพชรเพียงสามเดือน แน่นอนว่าทางหิมันตลายาย่อมได้อัญมณีล้ำค่าน้อยกว่าสามเท่าตัวแน่นอน และมันจะส่งผลต่อความมั่นคงของประเทศมหาศาล...

 

“เก็บภาพให้หมดอชิระ ฉันจะใช้มันเป็นหลักฐานที่จะส่งให้กับนคราวรมัน เพื่อส่งสาส์นเจรจา”

 

“พระเจ้าค่ะ” รับคำพลางกดถ่ายรูปจากกล้องพิเศษที่สามารถถ่ายรูปได้ในตอนกลางคืน เฝ้าสังเกตการเก็บข้อมูลอย่างนิ่งเงียบ พลางคิดหาหนทางแก้ไขปัญหานี้อย่างหนักใจเพราะพระองค์ต้องแบกรับทุกอย่าง พระอังสาสองข้างมีประชาชนและประเทศชาติที่อยู่บนนั้น

 

“เรียบร้อยพระเจ้าค่ะ” อชิระหันมากราบทูลพลางเก็บข้อมูลลงในกระเป๋าอย่างรัดกุม

 

“ดีมาก กลับกันได้แล้ว...” ตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนอชิระสงสัย แต่ก็รีบทำตามพระบัญชาอย่างรวดเร็วแม้ในใจจะต้องการทราบว่าองค์เหนือหัวทรงคิดอะไรอยู่กันแน่

 

และนับว่าโชคยังเข้าข้างเมื่อพระองค์กลับถึงที่พักในเวลารุ่งสางพอดี ส่งสัญญาณให้องครักษ์สลายตัวออกจากหน้าตำหนักก่อนจะเสด็จเข้าสู่ข้างในที่ประทับ พ่นพระปัสสาสะออกมาหนักๆเมื่อเห็นว่าพระชายายังคงมุดตัวเองอยู่ในผ้าห่มและพ่นลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะไม่รอช้าให้เนิ่นนาน รีบสาวพระบาทเข้าไปเปลี่ยนฉลองพระองค์อย่างรวดเร็ว กางเกงขายาวผ้านิ่มถูกดึงขึ้นสวมไปตามความยาวของเรียวขา เดินเปลือยแผ่นอกออกมายังเตียงกว้าง แทรกตัวลงในผ้าห่มนวม คว้าเอาเจ้าตัวน้อยให้พลิกตัวกลับมานอนหนุนกับต้นแขน โอบรัดเข้าสู่อ้อมอกพลางหลับพระเนตรลงอย่างเหนื่อยล้า และเพื่อไม่ให้คนที่นอนหลับอยู่ตื่นขึ้นมาจับพิรุธได้

 

 

รุ่งเช้า

 

เสียงนกที่บรรเลงเพลงขับกล่อมอยู่ข้างนอกปลุกร่างบางให้รู้สึกตัวตื่น ขยับร่างบิดไปมาเพื่อขับไล่ความเหนื่อยล้าก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมาช้าๆ กะพริบให้ปรับกับแสงจ้าอยู่นานก่อนจะเปิดกว้างขึ้นและมองเห็นแผ่นอกที่คุ้นเคยอันดับแรก

 

“นี่เรานอนหนุนแขนฝ่าบาททั้งคืนเลยเหรอ ไม่ชาไปหมดแล้วรึไง” เจ้าจอมรำพึงเบาๆเมื่อขยับตัวลุกขึ้นนั่งและเห็นว่าตนนอนหนุนแขนพระองค์อยู่  ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมวรกายให้เบามือก่อนจะขยับตัวลงจากเตียงช้าๆเพราะกลัวจะรบกวนการบรรทม ยืดแขนขึ้นสูง หมุนคอ บิดเอวไปมาอยู่ชั่วขณะและสาวเท้าเข้าสู่ห้องน้ำเพื่อจัดการทำธุระส่วนตัว

 

“ทำไมเมื่อคืนนอนเร็วจัง ง่วงจนไม่รู้ตัวเลยว่าหลับไปตอนไหน” บ่นในใจขณะขยับมือแปรงฟันไปมา ก้มหน้าลงบ้วนปากล้างหน้าอย่างช้าๆซับล้างให้สะอาดที่สุดก่อนจะหมุนตัวกลับไปเตรียมอาบน้ำ แต่เพราะความไม่ระมัดระวังทำให้เท้าเผลอเตะเข้ากับตะกร้าขยะเล็กๆใต้อ่างจนขยะเทกระจาดหล่นกระจัดกระจาย

 

“เฮ้อ! ซุ่มซ่ามตลอดนะเจ้าจอม” บ่นตัวเองอย่างหน่ายๆพร้อมกับย่อตัวลงเก็บ จะได้ไม่เป็นภาระของเหล่าธารกำนัล คว้าเอานั่นนี่ใส่ถังเรื่อยๆก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นขวดยาสีชาขวดเล็กกลิ้งไปติดกับมุมผนัง ยันตัวลุกขึ้นเดินไปเก็บก่อนจะหมุนขวดไปมาเพื่ออ่านฉลาก

 

นี่มัน...ยานอนหลับนี่....ชนิดรุนแรงเสียด้วย

 

“ของใคร...” คิดอย่างสงสัยเพราะในที่นี้ไม่ใช่รีสอร์ตที่เปิดให้คนอื่นเข้ามาได้ ซึ่งถ้ามันไม่ใช่ของเธอก็คงจะเป็นของฝ่าบาท...แล้วทำไมถึงต้องใช้ยานี้ คิดไปมาก่อนห้วงความทรงจำสุดท้ายของเมื่อคืนจะหมุนวนกลับเข้ามา

 

“ง่วงเหรอ...หืม”

 

“หมะ...ไม่...เพ...คะ”

 

“เจ้าจอม....เจ้าจอม”

 

“คงจะหลับแล้วจริงๆ”

 

“เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมานะ”

 

ในตอนแรกเธอคิดว่าเธอฝันไป แต่พอมาเห็นขวดยา...ในสมองก็เต็มไปด้วยความสงสัย หรือยาขวดนี้มันจะถูกใช้กับเธอ...แล้วจะใช้เพื่ออะไร...แล้วที่ว่าจะรีบกลับมา...พะองค์เสด็จไปไหน...แล้วทำไมตอนเช้าเรายังตื่นมาในอ้อมแขนของกันและกัน...

 

หรือว่านมแก้วนั้น....

 

ร่างบางเข่าอ่อนจนต้องพิงสะโพกเข้ากับอ่างล้างหน้า พอย้อนคิดดีๆแล้วความง่วงของเธอเมื่อคืนมันผิดปกติมากๆแต่เพราะมัวแต่สนใจดวงดาวบนท้องฟ้าทำให้เธอมองข้ามมันไป...ทำไม...ทำไมถึงต้องให้เธอกินยานอนหลับ....

 

เจ้าจอมคิดหาคำตอบไม่ได้เลยจริงๆ...

 

 

………………………………………………………..

“เจ้าจอม”

 

“........”

 

“เจ้าจอม”

 

“........”

 

“เจ้าจอม!

 

“เพคะฝ่าบาท” สะดุ้งจนตัวโยนเมื่อถูกเอ่ยเรียกเสียงดังพร้อมกับมือเล็กที่ถูกเขย่า เงยหน้าขึ้นมองสบสายพระเนตรก่อนจะกะพริบตาไปมาเพื่อขับไล่ความกังวลที่ลอยล่องในห้วงความคิดให้จางหาย

 

“เหม่ออะไร ไม่สบายหรือเปล่า” ถ้อยถามห่วงใยพร้อมกับหลังมือที่แนบลงกับหน้าผากของเธอ

 

“ก็ไม่เห็นมีไข้ หรือไม่สบายตรงไหน...”

 

“หมะ...ไม่เป็นไรเพคะ เจ้าจอมก็แค่...คิดอะไรเรื่อยเปื่อย” อ้ำอึ้งหาข้อแก้ตัวเพราะไม่อาจพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไปได้ เงยหน้าขึ้นลอบมองพระพักตร์ของฝ่าบาทก็เห็นว่าพระองค์วางตัวเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทำไม...ในใจของเธอถึงได้ร้องเตือนอะไรบางอย่าง

 

“งั้นก็ทานข้าวต่อเถอะ ทานเยอะๆนะ” ชิ้นปลารมควันกลิ่นหอมถูกวางลงให้ในจานอย่างใส่ใจ ก่อนจะตักนู่นนี่ให้เธอมากมายจนต้องร้องห้าม พยายามไล่ปัดสิ่งที่ติดค้างในใจออกและทำให้มื้ออาหารเช้าดำเนินไปได้ด้วยดี

 

 

“เดี๋ยวฉันขอคุยงานกับอชิระก่อน ยังไงรอในห้องนะ”

 

“ได้เพคะ” รับคำพลางยิ้มน้อยๆก่อนจะจ้องมองข้างหลังของวรองค์เนิ่นนาน ความสงสัยยิ่งเพิ่มมากขึ้น...มากขึ้น...จนเธออยากจะรู้...แต่จะทำอย่างไรหละ?

 

“พระชายา ที่นี่มีห้องสปาด้วย เดี๋ยวหม่อมฉันถวายงานดีไหมเพคะ เผื่อพระองค์จะได้สดชื่นขึ้น” พระพี่เลี้ยงเอ่ยถามเจ้าจอมที่มัวแต่ตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง แต่ก็ดีเหมือนกันเผื่อเธอจะได้ผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง  หันกลับไปพยักหน้ารับกับพระพี่เลี้ยงๆเบาๆก่อนจะถูกจับจูงให้เข้าไปเตรียมตัวในห้องพัก

 

 

“ดีขึ้นบ้างไหมเพคะพระชายา”

 

“อื้อ...ผ่อนคลายขึ้นเยอะเลย” เจ้าจอมเอ่ยตอบเสียงอู้อี้เพราะนอนคว่ำซบใบหน้าลงกับหมอนเล็กๆ เปิดเปลือยแผ่นหลงให้มณฑาเทน้ำมันหอมระเหยกลิ่นดอกไม้นวดบีบตามผิวเนื้อให้ เกือบจะหลับอยู่แล้วเชียวถ้าพระพี่เลี้ยงไม่เอ่ยถามเมื่อครู่

 

“นี่น้ำมันดอกไม้ป่าเลยนะเพคะ หายากมากๆเพราะดอกไม้ชนิดนี้พบที่พฤกษ์สรวงเท่านั้น”

 

“หือ...ทำไมพี่มณฑามีความรู้เยอะแยะไปหมดเลย”

 

“ก็ที่นี่เป็นบ้านเกิดมณฑาเองเพคะ พระชายาต้องการจะทราบอะไรอีกถามมณฑาได้เลย”

 

“เจ้าจอมพึ่งรู้นะคะเนี่ย ถึงว่าพี่มณฑาเล่าเรื่องเมืองนี้ให้ฟังบ่อยๆ”

 

“พฤกษ์สรวงเป็นเมืองที่อยู่ทางตอนใต้สุดของหิมันตลายาเลยเพคะ อุดมสมบูรณ์ด้วยแมกไม้ที่ขึ้นเองธรรมชาติ พืชพันธุ์หายากส่วนมากก็พบที่นี่ ดินก็ดีน้ำก็อุดมสมบูรณ์ ปลูกอะไรก็งามราวกับของขวัญล้ำค่าที่สรวงสวรรค์มอบให้เลยหละเพคะ อีกอย่างเมืองนี้เป็นเขตชายแดนด้วยนะเพคะห่างจากนี่ไปไม่ถึงยี่สิบกิโลเมตรก็เข้าสู่เขตนคราวรมัน  และยิ่งกว่านั้นนะเพคะมหรรณพธานินทร์อยู่ใกล้เราเพียงสิบกิโลเมตรเองเพคะ ตอนพี่มณฑาเด็กๆเวลาที่องค์ราชาราชินีเสด็จเยี่ยมเยียนประชาชนในแถบนี้พร้อมกับองค์หญิงดารัญญส มณฑาเคยหลบพ่อกับแม่ไปแอบดูอยู่บนเนินเขาเสียหลายครั้ง”

 

“ว่ายังไงนะเพคะพี่มณฑา...ที่นี่ไม่ห่างจากจากเมืองอื่นเลย...งั้นหรือคะ”

 

“ใช่เพคะ...ทรงสงสัยอะไรหรือเพคะ”

 

“หมะ...ไม่มีค่ะ พี่มณฑานวดต่อเถอะ”

 

“ได้เลยเพคะพระชายา...” เอ่ยตอบรับพร้อมกับลงมือกดน้ำหนักไปตามแผ่นหลังเธอช้าๆ

 

ฝ่าบาท....อย่าให้เป็นอย่างที่หม่อมฉันกลัวเลยนะเพคะ... เสียงวิงวอนในใจพร้อมกับความหม่นหมองที่ก่อตัว

 

 

 

“อะ..ดื่มนมเร็วจะได้หลับสบาย...”  แก้วนมสีขาวเต็มแก้วสูงถูกยื่นมาตรงหน้า ทำให้เจ้าจอมลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่...จะมีอะไรเจือปนหรือเปล่านะ

 

“ฝ่าบาท เจ้าจอมเจ็บคอ ขอน้ำอุ่นสักแก้วด้วยนะเพคะ”

 

“ดื่มนมก่อนสิ เดี๋ยวไปเอาให้” แววกังวลเกิดขึ้นเพียงวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว

 

“เดี๋ยวเจ้าจอมดื่มรอ...นะฝ่าบาทรู้สึกไม่สบายเลย” เจ้าตัวน้อยเอนตัวลงซบกับอ้มอุระกว้าง ที่ขยับรับเเละวางพระหัตถ์ลงลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ

 

“หืม...ไปหาหมอไหม ไหนดูซิ...ตัวร้อนรึเปล่า” ดันเธอออกจากอ้อมกอดก่อนจะวัดไข้ด้วยหลังหัตถ์เบาๆบนหน้าผากนูน

 

“ตัวไม่ร้อนนะ”

 

“เเต่เจ้าจอมเจ็บคอ ง่วงนอนเเล้วด้วย...”

 

“งั้นกินนมรอนะ เดี๋ยวไปเอาน้ำอุ่นให้”

 

“อื้อ...”  เฝ้ามองแผ่นหลังกว้างที่หายไปกับบานประตู ร่างบางจึงรีบลุกไปยังหน้าต่าง น้ำนมถูกเททิ้งออกจนเหลือเพียงก้นเเก้วเล็กน้อย รีบวิ่งกลับมานั่งที่เตียงก่อนจะเเสร้งทำเป็นยกขึ้นดื่มพอดีกับที่วรองค์เสด็จเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำอุ่น

 

 “หมดแล้ว ยื่นแก้วเปล่าคืนให้พร้อมกับรับน้ำอุ่นกลับมา”

 

“เปื้อนปากอีกแล้ว” กระดาษผืนบางถูกเช็ดเหนือกลีบปากเล็กให้เบาๆอย่างอ่อนโยน

 

“ง่วงเเล้ว” ก้มหน้าลงต่ำเพื่อไม่ให้เห็นริ้วแดงๆบนปรางแก้มของตัวเอง แต่สุดท้ายก็ถูกดึงเข้าไปกอดเเน่นจนเเทบจะจมลงให้อ้อมอกนั้น

 

“อื้อ...ทำผิดอะไรมาหรือเปล่าเนี่ย ฝ่าบาทถึงได้ทำตัวแปลกๆ” ดันตัวเองออกพลางแสร้งเอ่ยถามก่อนจะยกแก้วน้ำอุ่นขึ้นดื่ม

 

“ถามอะไรแบบนั้น จะมีได้ยังไงกัน นอนได้แล้วนะ” รีบเอ่ยตัดบทก่อนจะคว้าแก้วในมือชายาไปวางไว้บนหัวเตียง กอดกระชับร่างเล็กและพาเอนหลังลงบนพระเขนย

 

“ง่วง...ฝันดีนะเพคะฝ่าบาท” ปากเล็กเอ่ยพึมพำก่อนจะซุกตัวนอนซบองค์สวามีท่าประจำ ได้พระหัตถ์ลูบหัวกล่อมเบาๆ คนตัวน้อยก็จมเข้าสู่ห้วงนิทรา

 

“เจ้าจอม”

 

“.......”

 

“เจ้าจอม”

 

“.........”

 

“หลับเเล้วสินะ...” เมื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ  วรองค์จึงดันตัวน้องออกช้าๆ จรดจุมพิตลงบนหน้าผากหวานซึ้ง

 

“ขอโทษอีกครั้งนะคนดี...สัญญาจะรีบกลับมา” เอ่ยคำมั่นกับคนที่หลับตาพริ้มก่อนจะรีบสาวพระบาทลงจากพระแท่นบรรทม มุ่งสู่ห้องแต่งตัวและจัดการกับองค์เองอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เสด็จเปิดประตูห้องพักและล็อกไว้อย่างเดิม โดยไม่ทรงรู้เลยว่าเพียงแค่เสียงลั่นดาลหน้าห้องพัก เจ้าจอมที่หลับสนิทก็ค่อยๆลืมตาขึ้น...

 

“ทรงวางยาหม่อมฉันจริงๆสินะเพคะ” เสียงสั่นพร่าจนแหบแห้งเมื่อก้อนสะอื้นวิ่งขึ้นมาจุกในหัวใจ ก้าวขาลงจากเตียงตรงไปยังหน้าต่าง เลิกม่านออกเล็กน้อยก็เห็นพระปฤษฎางค์ของฝ่าบาทเต็มสองตา ทรงกล่าวทักทายอชิระไม่นานก่อนที่รถดูคาติสองคันจะถูกติดเครื่องและขับเคลื่อนออกจากพุ่มไม้หลังตำหนักอย่างรวดเร็ว

 

“อยากจะไปทำไมไม่บอกดีๆ...ทรงทำแบบนี้พระองค์จะรู้บ้างไหม...ฮึก”

 

“เจ้าจอมเจ็บเหลือเกิน....” ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นก้องในห้องแคบๆ หัวใจของเธอที่ไม่เคยจะแข็งแกร่งเสียทีย่อยยับลงไปทันตา

 

100%

 

คือตอนนี้ปาไปห้าพันคำเเล้วค่ะ ไม่สามารถยัดตอนที่องค์ชายข้ามแดนครั้งที่สองได้อีกแล้วพร้อมกับฉากที่สปอย ยังไงก็รอตอนหน้านะคะคนดี  ส่วนในตอนนี้มีเรื่องจะเเจ้งด้วยว่าฟ้าอัพเล่ห์รักกุมภีล์ไปแล้วน้าาาาในตอนเเรก ใครไม่เคยอ่านไปเซฟไปอ่านกันเลย//รัวมือออออ  

      อ้ออีกอย่างฟ้าจะเปิดเทอมเเล้วนะคะ เค้าไม่ปิดหลายเดือนเเบบเดิมเเล้ว จะเปิดในวันที่10มิถุนานี้ สรุปได้ปิดเทอมนอนบ้าน 7 วันถ้วนค่ะTT ก็จะขึ้นปีสี่เเล้วอาจจะช้ายิ่งกว่าเดิมทั้งๆที่ก็ช้าอยู่เเล้ว เพราะต้องทำวิจัยเเละมากมาย รวมไปถึงสิ่งที่หนักที่สุดกับการเตรียมตัวออกฝึกสอนในปีหน้า ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่เดินทางมาด้วยกันจนถึงในตอนนี้ เเต่ฟ้าสัญญาน้าาาา จะพยายามเจียดเวลามาหารีดทุกคนให้ได้ ขอบคุณทุกกำลังใจจากทุกคนที่เดินร่วมกันมา เพราะฉะนั้นเม้นต์มาให้เค้าอ่านกันเยอะๆนะคะคนดี รักทุกคนค่ะ  

                                                                                     ลิตเติ้ลสกายเองงง

      

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 195 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #667 chaompph (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:58
    สู้ๆนะคะไรท์|||| อ่านไปแล้วแอบรู้สึกหน่วงๆมากๆเลยฮืออออ สงสารเจ้าจอมเข้าใจผืดไปใหญ่แล้ว
    #667
    0
  2. #666 Itim902 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:49
    สู้ๆๆนะคะเป็นกำลังให้ขอบคุณที่มอบความสุขให้อ่านในทุกครั้งเลยค่ะ
    ปล เจ้าจอมอย่าพึ่งน้อยใจไป
    #666
    0
  3. #665 MTYXX (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:47
    สู้ๆนะค่าไรท์เราเป็นกำลังใจให้นะคะ อย่าทิ้งเรื่องนี้ไปนะ ฮื่อออ นานแค่ไหนก็จะรอค่ะ แง;-;รออ่านตอนต่อไปเลยย
    #665
    0
  4. #664 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 22:54
    ตอนนี้น้องจะเข้าใจพี่ผิดก็ได้นะ แต่พอถึงตอนนั้นอิพี่ต้องอธิบายทุกอย่างให้น้องฟัง /พี่ฟ้าสู้ๆนะคะ ขอบคุณมากๆที่อยู่ด้วยกันมาไม่ทิ้งรีดเลย ขอบคุณพี่ฟ้าจริงๆค่ะพี่แต่งสนุกมากๆๆๆๆทุกเรื่องเลย ชอบสไตล์แบบนี้
    #664
    0
  5. #663 zammmm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 18:32
    พึ่งจะมีความสถขกันเอง สงสารเจ้าจอม แต่ก็เข้าใจองค์ชาย อยากให้ผ่านช่วงนี้ไปเร็วๆแล้ว อยากเห็นมีความสุขจริงๆสักที สงสารเจ้าจอมมากๆ สู้ๆนะคะไรท์ รอเสมอค่าาา
    #663
    0
  6. #662 Nichamayyay (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 09:27
    แงงงมาม่าเริ่มแล้วสินะ
    #662
    0
  7. #661 u.under (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 08:21
    อะโห้ยย ค้างไปอีกจ้า
    #661
    0
  8. #660 pakkadqq (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 05:40
    องค์ชายยย น้องเข้าใจผิดหมดแล้วว กำลังเข้มข้นเลยค่า
    #660
    0
  9. #659 ohtao (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 05:23
    พอมีปมแล้วสนุกมากเลยต่ะ ไอเลิ้ปปปปป
    #659
    0
  10. #658 ohtao (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 05:22
    โง้ยยย ดีใจที่มาอัปมากเลยค่ะ *ปาดนั้มตา
    #658
    0
  11. #657 ลิน. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 01:13
    แง สู้ๆนะคะ รอเหมือนเดิมเด้อ
    #657
    0
  12. #656 wnsbam (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 01:00
    แงงง รอนะคะ
    #656
    0
  13. #655 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 07:54

    รอติดตามว่าฝ่าบาทจะทำไร สู้ๆค่ะไรท์
    #655
    0
  14. #654 Partintida Jakthong (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 05:27
    ชอบตอนที่กีกับแบบนี้ ไม่อยากคิดถึงดราม่าเลยฮือออออ
    #654
    0
  15. #653 zammmm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 19:07
    ขอให้กลับมาทัน มาดูแลเจ้าจอมต่อนะฝ่าบาท ชอบตอนที่ดีๆกัน น่ารักมากๆเลย รอนะค๊าาา
    #653
    0
  16. #652 zammmm (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 19:06
    รอนะค๊าาา ทั้งเรื่องนี้แล้วก็ทั้งเซทเลยนะค๊าาา สนุกมากๆ
    #652
    0
  17. #651 Nichamayyay (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 18:51

    แงงงเหมือนจะมีมาม่าเลย
    #651
    0
  18. #650 ParkMild (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 14:18
    แต่เหมือนจะดราม่าเลย กลัว 5555
    #650
    0
  19. #649 ParkMild (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 14:17
    ภารกิจลับหรือเพคะ
    #649
    0
  20. #648 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 10:58
    พระองค์สู้ๆนะเพคะ เจ้าจอมต้องเชื่อใจพี่เค้านะ ฮือๆเตรียมทิชชูแป๊บบบ
    #648
    0
  21. #647 pakkadqq (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 08:03
    องค์ชายดูแลตัวเองด้วยนะ น้องตื่นมาจะบอกน้องยังไงเนี่ยย จะเจอไหนหรือจะม่าหรือป่าวว สู้ๆนะคะพี่ฟ้า
    #647
    0
  22. #646 Panatpxnxt (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 00:17
    สู้ๆนะพี่ฟ้าขา
    #646
    0
  23. #645 conner_123 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 00:15
    จะไปไหนคะพิ...คิดว่าอีกไม่นานมาม่าชามโตกำลังมาเสิร์ฟ
    #645
    0
  24. #644 ลิน. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 00:11
    กลัวจะมีมาม่าจังงง อิ่มแล้วเด้อไม่อยากกินแล้ววว แงง
    #644
    0
  25. #643 ohtao (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 00:04

    ภารกิจอะไรหนอ แต่ต่อไปต้องดราม่าแน่ๆ ;-;

    #643
    0