[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 22 : ดั่งฤทัยราชัน-20-ความรู้สึก--100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 266 ครั้ง
    17 เม.ย. 62

-20-


ความรู้สึก...



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ sehun gif

 


วรกายไกลห่างเจ้า             เอกา

โดดเดี่ยวอกอุรา                       ห่างนั้น

หทัยอย่าโรยรา                        ตามห่าง กายนา

ไกลแต่แดนดินกั้น                     จิตใกล้ผูกกัน

ความรักฝากส่งฟ้า            ผ่านลม

คนห่างอกระทม                       หม่นเศร้า

ยินยลข่าวคำตรม                      ไหวสั่น ทรวงนา

รอแต่วรองค์ค่ำเช้า                    ใคร่รู้ความจริง

                                                (นรินทร์ภิญญา)

 

หิมันตลายา นคราวรมัน เเละ มหรรณพธานินทร์ คือชื่อเมืองทั้งสามที่มีอาณาเขตติดต่อกัน แต่ทว่ามีเพียงหิมันตลายาเท่านั้นที่มีสถานะเป็นราชอาณาจักร เพราะความพร้อมทั้งด้านการเมืองการปกครอง สภาพภูมิศาสตร์ และความมั่นคงทางการทหารที่สืบทอดมาตั้งเเต่กษัตริย์องค์ก่อน แม้ปัจจุบันจะเปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นระบอบประชาธิปไตยและทำให้ระบอบกษัตริย์ลดทอนอำนาจลง แต่เพราะทศพิธราชธรรมที่องค์ราชาราชินีทรงปกครองเเละกระทำได้อย่างดีเยี่ยม ประชาชนก็ยังคงยกระบอบกษัตรย์ไว้เบื้องสูงเช่นเดิม แตกต่างจากอีกสองเเคว้นอย่าง นคราวรมัน เเละมหรรณพธานินทร์ที่ยังคงมีสถานะเป็นเพียงเเคว้นๆหนึ่งเท่านั้นด้วยความไม่พร้อมในหลายๆอย่าง แต่ก็เพราะต่างแคว้นต่างมีสิ่งอื่นที่ใช้คานอำนาจอย่างบ่อน้ำมันทางตอนเหนือของแคว้นนคราฯ และทางออกทะเลที่มีท่าเรือรับส่งสินค้าจากทางเอเชียที่ใหญ่กว่าหิมันตลายาสามเท่าของมหรรณพฯ นั่นจึงทำให้ทั้งสองแคว้นไม่กล้ามีประเทศอื่นใดเข้าไปแทรกแซงทั้งสองแคว้นได้เลย

 

 

แต่สิ่งที่เป็นปัญหาใหญ่อยู่ ณ ตอนนี้ก็คือ นคราวรมัน ที่มีเขตแดนทับซ้อนติดกับทางตอนใต้ของหิมันตลายากระทั่งต้องมีการตราข้อบังคับการกระทำการทางเศรษฐกิจร่วมกัน คือ 'เหมืองเเร่อัญมณี' ที่ตราไว้ว่า จะต้องถึงฤดูกาลเท่านั้นถึงจะสามารถขุดเจาะเหมืองได้ แต่องค์ชายไอศูรย์ในชันษา 36 ปีที่พึ่งได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากบิดาไม่นานก็เริ่มคิดการกระด้างกระเดื่อง ส่งคนเข้าติดตั้งเครื่องมือในพื้นที่ทับซ้อนเร็วกว่ากำหนดถึง 4 เดือน นั่นทำให้องค์รัชทายาทอย่างพระองค์ต้องรีบกลับหิมันตลายาเพื่อเร่งแก้ปมปัญหาที่อาจจะนำไปสู่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดอย่าง 'สงคราม'

 

 

วรองค์สูงใหญ่ที่คร่ำเคร่งอยู่กับเอกสารตรงหน้ากระทั่งไม่สังเกตถึงการเสด็จมาขององค์ราชินี จวบจนกระทั่งพระนางเจ้าทรงประทับนั่งลงบนพระเก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะทรงพระอักษร วรองค์ถึงได้เงยพระพักตร์ขึ้นมา

 

“เสด็จย่า...ยังไม่บรรทมหรือพระเจ้าค่ะ”

 

“ยัง...ย่าพึ่งทราบเรื่องทั้งหมด เหตุใดวิลลิสถึงไม่คุยกับย่าในเรื่องนี้”

 

“หลานขอโทษ...หลานไม่ได้มีเจตนาที่จะกระทำการโดยไม่ปรึกษาพระองค์ เพียงเเต่เหตุการณ์ที่กำลังคุกกรุ่น หลานไม่อยากที่จะให้เสด็จย่ารับรู้”

 

“ย่าเข้าใจ แต่เรื่องใหญ่ขนาดนี้วิลลิสจะปิดย่าไปได้ถึงเท่าไหร่กันเชียว อีกอย่างการเยือนมหรรณพธานินทร์โดยไม่มีพระชายา ย่าไม่เห็นด้วย”

 

“ทำไมหรือพระเจ้าค่ะ...?

 

“หลานพึ่งจะอภิเษก การเยือนแคว้นที่มีองค์หญิงในวัยสาวสะพรั่งเป็นรัชทายาทในขณะที่เริ่มมีปัญหากับอีกแคว้นหนึ่ง หลานไม่คิดถึงว่าการโจมตีของสื่อและประเทศอื่นๆที่อาจจะเกิดต่อจากนี้บ้างหรือ”

 

“นั่นคือสิ่งที่หลานคิดอยากจะให้เกิดขึ้น...”

 

“หมายความว่ายังไงวิลลิส!?

 

“หลานคิดที่จะสู่ขอองค์หญิงดาริญญาพระเจ้าค่ะ”

 

“ว่าไงนะวิลลิส! หลานคิดจะทำอะไร!?

 

……………………………............................

 

 

ข่าวการเสด็จเยือนต่างแดนครั้งเเรกนับจากที่เสด็จกลับสู่หิมันตลายาที่ฉายทั้งภาพและเสียงจากจอทีวีขนาดใหญ่อย่างคมชัดนำพาความคิดหลากหลายถั่งโถมเข้าหาเธอจนอธิบายความรู้สึกที่เกิดขึ้นไม่ออก ทำได้แค่นั่งลงบนโซฟาราคาแพงมองไปยังภาพวรองค์สูงโปร่งที่เธอคุ้นเคยดี สาวเท้ายาวๆไปตามลาดพระบาทสีแดงเข้มพร้อมด้วยเหล่าองครักษ์ที่ตามติด คำอ่านรายงานต่างไม่เข้าสู่โสตประสาทการได้ยินเลยแม้แต่น้อย เพราะกระแสข่าวที่เกิดขึ้นรายวันจนเธอไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร

 

“องค์ชาย องค์ชายวิลลิส เหมันติยะราชภูมินทร์ ทินกร โอเซฮุนเสด็จเยือนแคว้น มหรรณพธาณินทร์ครั้งแรก ไร้เงาพระชายาเจ้าจอมกัลยาเสด็จฯคู่พระองค์”

 

“จับตามอง! องค์รัชทายาทเซฮุนเสด็จเยือนต่างต่างแดนไร้เงาชายา!

 

“ลือ!  หิมันตลายาเตรียมจัดงานอภิเษกสมรสพระชายาอีกพระองค์!

 

โดยเฉพาะข่าวล่าสุดที่ถูกส่งเข้ามาในโทรศัพท์....จากเบอร์ที่เธอไม่รู้จัก....

 

RRRR…

 

เสียงเรียกเข้าดึงเอออกจากความคิดของตัวเอง เบอร์โทรที่ไม่รู้จักทำให้เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัยแต่สุดท้ายความรู้สึกอยากรู้ก็ดึงให้เธอตัดสินใจกดรับ

 

“สวัสดีค่ะ”

 

“สวัสดี...พระชายา...” เสียงที่ลอดดังออกมาทำให้เธอยิ่งสงสัยหนักขึ้นไปอีก

 

“นั่นใคร”

 

“ฮึ...จำฉันไม่ได้รึไง”

 

“คริสตัล...”

 

“ความจำดีนี่...”

 

“เธอต้องการอะไร!” น้ำเสียงยียวนนั้นทำให้เจ้าจอมรู้สึกหงุดหงิดจนแทบบ้า

 

“จุ๊ๆ ไม่กริ้วสิเพคะพระชายา หม่อมฉันก็แค่มาส่งข่าวเพราะคิดว่าทรงน่าจะยังไม่ทราบข่าว”

 

“ฉันไม่ได้อยากรู้!

 

“งั้นก็ถือซะว่าฟังผ่านๆแล้วกันนะเพคะ เพราะการเสด็จเยือนต่างแดนในครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อเจริญสัมพันธไมตรี...และสู่ขอองค์หญิงดาริญญาด้วยเพคะ...ฮึ!” ปลายสายถูกตัดทันทีที่ได้เอ่ยคำน่ารังเกียจและเสียงที่ไม่น่าฟังออกมา เจ้าจอมชาไปทั้งงร่างและสั่นไปทั้งหัวใจ ในมือบีบกำเข้าหากันแน่น ในอกร้อนรนจนอยากบินกลับไปหินมันตลายาเพื่อทูลถามเรื่องราวทั้งหมด

 

จากพระสวามี....

 

 

 

สายพระเนตรคมกริบวางไปยังเบื้องหน้าตรงโต๊ะเสวยอาหารค่ำร่วมกับราชาและราชินีแห่งแคว้นมหรรณพฯและรวมไปถึงองค์หญิงดารัญญาที่กำลังโตสะพรั่งราวกับดอกไม้แรกแย้มในวัย 22ชันษา เกือบจะเท่าๆเจ้าจอมเลย... ดูเอาเถอะ อยู่ไกลขนาดนี้เจ้าจอมยังตามติดตรึงในห้วงหทัยของพระองค์

 

“พระกระยาหารไม่อร่อยหรือเพคะ ทรงไม่ค่อยเสวยเท่าไหร่เลย” องค์ราชินีอัญญาตรัสถามพระองค์

 

“อร่อยพระเจ้าค่ะ กระหม่อมแค่...เอ่อกำลังซึมซับรสชาติอาหารเท่านั้นเพราะค่อนข้างแตกต่างจากหิมันตลายา”

 

“งั้นเสวยเยอะๆเลยนะเพคะ” เป็นเจ้าหญิงองค์น้อยที่ทำใจกล้าตักอาหารตรงหน้าวางลงในจานของพระองค์ก่อนจะก้มหน้างุดลงอย่างเขินอาย ท่ามกลางสายพระเนตรของพระราชบิดาและมารดาที่จ้องมองมาด้วยความรู้สึกบางอย่างที่กำลังทำให้หนักหน่วงพระทัย....

 

 

“เสด็จเยือนที่แคว้นของกระหม่อมแสดงว่าต้องมีเหตุอันใดที่มากกว่าการเจริญสัมพันธไมตรีใช่หรือไม่” องค์ราชาภูเตศวรตรัสถามเมื่อทั้งสองพระองค์เสด็จเข้าสู่ห้องรับรองแล้ว

 

“ใช่แล้วพระเจ้าค่ะ” ตรัสตอบไปตรง  

 

“ถ้าให้เราเดาคำตอบ ก็คงจะเกี่ยวกับพื้นที่ทับซ้อนที่กำลังจะก่อปัญหาทางหินมันตลายากับนคราวรมัน และการที่องค์ไอศูรย์ส่งราชทูตเพื่อสู่ขอองค์หญิงดาริญญาใช่หรือไม่”

 

“ใช่แล้วพระเจ้าค่ะท่านอา...องค์ไอศูรย์คิดการใหญ่ที่กระทำการละเมิดกฎที่ตราไว้ และยังคงคิดที่จะรวบรวมสองแคว้นโดยใช้องค์หญิงดาริญญาเป็นเจ้ามือ นั่นทำให้กระหม่อมถึงได้รีบติดต่อเจริญสัมพันธไมตรีในครั้งนี้”

 

“แต่เรื่องทางสองฝั่งนั้นทางมหรรณพธาณินทร์มิได้ยุ่งเกี่ยวอยู่แล้ว เพราะไม่เกิดปัญหาในรอยต่อของสามดินแดน” องค์ราชาตอบกลับ

 

“แต่กระหม่อมคิดว่าทางนคราวรมันคิดจะรวบสองดินแดนและแสดงความเป็นปรปักษ์ต่อทางหิมันตลายา และแน่นอนว่าทางหิมันตลายาคงยินยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้” น้ำเสียงเรียบนิ่งขึ้นเรื่อยๆเป็นการบ่งบอกกลายๆว่าเริ่มจะไม่ชอบในกับการกระทำที่พร้อมจะโอนเอนของฝั่งนี้

 

“เจ้าหมายความว่ายังไงวิลิส! นี่เจ้าคิดว่าเราจะเป็นปรปักษ์ต่อราชอาณาจักรของเจ้ารึ!” องค์ราชาตวาดก้องสุรเสียงดังลั่นไปทั่วห้องรับรองทันทีพร้อมกับการถลันวรกายลุกขึ้น

 

“เกล้ากระหม่อมแค่พูดถึง ความน่าจะเป็นก็เท่านั้นเอง” แสยะยิ้มมุมพระโอษฐ์เมื่อเห็นท่าทีนั้น

 

“บังอาจ! อย่ามาใส่ความข้านะ!

 

“เปล่าเลย...กระหม่อมแค่ต้องการสิ่งที่จะมาเป็นประกันว่าแคว้นติดชายฝั่งทะเลแคว้นนี้ จะไม่กระทำการเลือกข้างอย่างผิดกฎที่ตราเอาไว้ เพื่อแลกกับอะไรบางอย่างก็เท่านั้นเอง”

 

“เจ้าหมายถึงอะไร....”

 

“กระหม่อมหมายถึง....องค์หญิงดาริญญา พระเจ้าค่ะ...”

 

“......!.......

 

 

 

...........................................................................

 

เสียงเพลงในร้านอาหารกึ่งผับคลอเคล้าไปกับแสงไฟสีส้มหม่น เจ้าจอมเอนกายลงกับพนักพิงโซฟาอย่างผ่อนคลายกับเพื่อนๆในสาขา เพราะวันนี้เป็นการฉลองร่วมกันก่อนที่จะสิ้นสุดการเรียนในภาคเรียนนี้ แม้จะเป็นการมาที่แทบจะเรียกได้ว่าปลอมตัวไปทั้งเรือนกายเพราะเธอไม่ได้บอกใครถึงที่ที่ตนมา แม้ตอนแรกจะปฏิเสธแต่เพราะถูกคะยั้นคะยอจากเพื่อนๆทุกคน สุดท้ายจึงจบลงที่เธออยู่ในชุดกางเกงยีนส์เข้ารูปเสื้อครอปสีเทาและมีหมวกใบใหญ่สีดำสวมไว้รวมไปถึงแมสก์สีดำที่ปิดไปครึ่งหน้า ที่พอจะดื่นจะกินอะไรแต่ละทีก็ต้องดึงลงและปิดไว้ตามเดิม

 

ลำบากหน่อยแต่ก็ทนเอาละกัน...

 

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ในมือโชว์ชื่อเด่นหราทว่าคนที่น้อยใจกลับกดปิดหน้าจอลง ซึ่งครั้งนี้เป็นรอบที่สามจนมุกดาต้องเอ่ยทัก

 

“ไม่รับหน่อยเหรอเจ้าจอม พระสวามีโทรมารอบที่สามแล้วนะ”

 

“ไม่หละ”

 

“ทะเลาะกับพระองค์เหรอ...”

 

“ไม่ใช่สักหน่อย!” น้ำเสียงห้วนๆของเธอทำให้คนฟังจำต้องยอมพยักหน้าเออออทั้งๆที่ความเป็นจริงก็เน่าจะใช่ เพราะร่างบางทำหน้ามุ่ยทุกครั้งที่มีสายเรียกเข้า

 

“อะๆ ไม่มีก็ไม่มี เอ้าน้ำส้มเผื่อจะได้ใจเย็นลงบ้าง”

 

“เอาเบียร์มาดีกว่า” ดันแก้วน้ำผลไม้คืนเพื่อนไปและร้องขอในสิ่งที่ตนไม่เคยแตะต้องจนเพื่อนๆทั้งโต๊ะตาโต เพราะเจ้าจอมปฏิเสธของมึนเมาทุกชนิดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

 

 

“นี่ฉันหูฝาดไปเหรอเนี่ย ยัยเจ้าจอมขอเบียร์”

 

“เอามาเหอะน่า” คว้าแก้น้ำสีอำพันและกอบกุมไว้ในมือก่อนจะดึงแมสก์ลงและกระดกทีเดียวอึกใหญ่และปิดเอาไว้ตามเดิม

 

“แหวะ...ขมเป็นบ้า” บ่นอยู่ในใจอย่างผะอืดผะอม แต่เพราะที่เลือกกินก็เพื่อต้องการให้แอลกอฮอล์ชะล้างความรู้สึกที่อัดอั้นเบาบางลง

 

“เจ้าจอมเบาๆ เดี๋ยวเมา”

 

“แค่เบียร์เอง ไม่เมาหรอก เทมาอีกมุกดา”

 

“เอ่อ...แต่ฉันว่า...”

 

“เทเองก็ได้” พูดจบก็จัดการปุบปับเองและกรอกเบียร์แก้วที่สองลงคอเรียบร้อย พร้อมๆกับเสียงเรียกเข้ารอบที่สี่

 

“รับเถอะ เดี๋ยวพระองค์เป็นห่วง”

 

“ไม่เป็นไรกินต่อเถอะ” หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดปิดเครื่องลงแม้จะรู้ดีว่าหากพระองค์จะตามหาเธอ ต่อให้ปิดเครื่องก็เจออยู่ดี และแน่นอนว่ามันกำลังทำให้คนที่รอคอยอยู่ที่ห้องกำลังหงุดหงิดจนแทบจะบีบสมาร์ตโฟนให้แหลกคามือ ทั้งๆที่อุตส่าห์บินตรงมาที่ไทยด้วยความโหยหาจากการที่ต้องห่างกันถึงสองอาทิตย์ เพราะวันหยุดที่แล้วเจ้าจอมมีงานใหญ่ที่ต้องทำและเข้าร่วม จึงได้โทรกลับไปขออนุญาต

 

จากเสด็จย่า...ไม่ใช่พระองค์!

 

“พระชายาแอบหนีไปกับพระสหายหลังสอบเสร็จ เกล้ากระหม่อมจึงไม่อาจตามได้ทันพระเจ้าค่ะ!  พระองค์ทำได้เพียงสั่งลงโทษอย่างโกรธกริ้วและใช้ให้ออกตามหาก่อนจะพยายามกระหน่ำโทรติดต่อ แต่เจ้าตัวก็ไม่รับแถมยังปิดเครื่องใส่ ยิ่งทำให้ลมหายใจกระชั้นถี่อย่างหงุดหงิดจนแทบอยากจะหายตัวไปหาและลงโทษพระชายาแรงๆให้จดจำ!

 

“อชิระ เอากุญแจรถมา” เพียงตรัสสั่งก็ได้ในสิ่งที่ต้องการทันที พิกัดสีเขียวที่แสดงอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์แสดงที่อยู่ตามสัญญาณที่ติดตัวเธอเอาไว้ ทำให้พระองค์รู้จุดมุ่งหมาย รถคันหรูพุ่งทะยานออกไปราวกับเหาะ สลับกับการมองดูจุดทีเด่นโชว์ เมื่อเห็นว่าไม่มีการขยับเปลี่ยนแปลงจึงทรงเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ

 

จะลงโทษเสียให้เข็ด คอยดู!

 

“ไหวไหมเนี่ย” เสียงเพื่อนแทบจะไม่เข้าหูเมื่อเธอมึนไปทั้งศีรษะหลังดื่มเบียร์เข้าไปทั้งหมดเจ็ดแก้ว คนคออ่อนพึ่งหัดกินครั้งแรกจะไปเหลืออะไรกัน

 

“หวะ ไหวสิ” พยายามตั้งสติลืมตาขึ้นมองเพื่อน อดอิจฉาไม่ได้ที่ทุกคนยังดูคุมสติได้อยู่แตกต่างจากเธอ

 

“เอามาอีก”

 

“เฮ้! พอแล้ว” เพื่อนรีบเอ่ยห้ามและดึงขวดไปกอดไว้ทันที

 

“เอามา...” เอ่ยสั่งเพื่อนทั้งๆที่ตัวเองมึนไปทั้งตัว ต่างจากทุกคนที่ตื่นตัวกันหมดเมื่อเห็นใครที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอ แต่ทว่าคนที่ไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองกลับโวยวายจะเอาแต่เบียร์ท่าเดียว ใบหน้าถมึงทึงยิ่งทำให้ทุกคนกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ไม่รู้ว่าจะจัดการกับสิ่งที่เกิดตรงหน้าอย่างไร

 

“เจ้าจอม....”

 

“อะไร...!?

 

“พอแล้วเนอะ...”

 

“ไม่! เอามา!

 

“แก....ฉันว่า....” ยังไม่ทันจะเอ่ยห้ามร่างของเธอก็ถูกดึงลอยหวือขึ้นมาปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างแรงจนเผลอสูดกลิ่นที่คุ้นเคยเข้าเต็มปอด และนั่นก็ทำให้เธอแทบสร่างเมาแทบจะทันที

 

“ถึงเวลากลับแล้วนะครับคนดี....เห็นทีว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน” ไม่ได้แม้แต่จะเอ่ยล่ำลาเพื่อนๆ เธอก็ถูกจับจูงให้ออกก้าวเดินตามพระองค์อย่างปกติ ซึ่งก็นับเป็นเรื่องดีที่ยังทรงไว้หน้าเธออยู่บ้าง

 

“โอ๊ย! หม่อมฉันเจ็บนะ” เมื่อลับตาคนอื่นเธอก็โดนกระชากแรงๆอย่างไม่กลัวว่าเธอจะช้ำเลยแม้แต่น้อย ไม่นานก็ถึงรถคนหรูที่จอดอยู่และก็ไม่ต้องคิดว่าเธอจะได้เข้าไปนั่งดีๆเพราะพระหัตถ์หนาทั้งดันทั้งผลักเธอเข้าไปในตัวรถ โดยที่เธอไม่แม้แต่จะร้องห้ามปรามได้เลย

 

“นั่งตัวตรง ดีๆ” สุรเสียงเข้มดุร้องสั่งจนเธอคอหด ยิ่งบวกกับสายพระเนตรกริ้วโกรธรุนแรงจนเธอแทบอยากจะกลั้นใจตายลงตรงนี้ เบลท์ถูกดึงและคาดให้เธออย่างลวกๆจนน้ำตาเอ่อคลอเมื่อโดนกระทำอย่างโหดเถื่อน

 

“ทำไมทำตัวเหลวแหลกแบบนี้! จะให้ไว้ใจอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม รู้ตัวบ้างหรือเปล่ากับสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้!?” ทันทีที่ประทับนั่งลงตำแหน่งคนขับเธอก็ถูกตวาดลั่นรถทันที

 

“รู้เพคะ แต่เจ้าจอ...”

 

“รู้แต่ก็ยังทำ!” ไม่ให้เอ่ยจบก็ถูกตะคอกสวนขึ้นมา และนั่นก็ทำให้หยาดหยดน้ำตาที่เอ่อคลอทลายกำแพงเปลือกตารินอาบลงพวงแก้ม ใบหน้าที่แดงก่ำจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยิ่งแดงมากขึ้นอีกเท่าตัว

 

“...........”

 

“เคยคิดถึงสิ่งที่จะตามมาหรือเปล่า บอกกี่ครั้งไม่เคยจำว่าห้ามหนีจากองครักษ์ หรือคำสั่งของฉันมันไม่มีอำนาจมากพอใช่ไหม ฉันคงจะใจดีกับเธอมากเกินแล้วสินะเจ้าจอมกัลยา!

 

“แล้วทำไมต้องว่ากันแรงขนาดนี้ด้วย! เจ้าจอมแค่ออกมาสังสรรค์กับเพื่อนเท่านั้นเองนะ!” ร้องบอกทั้งน้ำตาอย่างน้อยใจ

 

“ฮึ! แค่เหรอ...ไม่คิดเลยใช่ไหมก่อนที่จะพูดออกมา หรือไม่เคยคิดอยู่แล้ว!” ยิ่งพูดก็ยิ่งใส่อารมณ์รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ที่โมโหกราดเกรี้ยวแทบคลั่งอยู่แบบนี้ก็เพราะห่วง...สถานการณ์ปัจจุบันที่ไม่น่าไว้ใจต่างๆยิ่งเพิ่มความห่วงใยในตัวพระชายามากเท่าตัว แต่เธอกลับแหกป้อมปราการที่พระองค์เพียรสร้างไว้เพื่อปกป้องเธอออกมาแบบนี้ ใครที่ไหนเลยจะไม่โกรธ!

 

เจ้าจอมช้อนสายตาขึ้นมองพระพักตร์ด้วยแวววามแห่งความตัดพ้อ น้อยใจ เสียใจและร้านราน...ยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆก่อนพลิกตัวจะเปิดประตูรถ แต่ทว่าเปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ออกยิ่งทำให้เธอร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

 

“ฮึก...เปิดสิ! เปิด!” ทุบฝ่ามือลงบนกระจกรถแรงๆอย่างเจ็บใจที่ทุกสิ่งทุกอย่างดูร่วมมือกันทำร้ายเธอไปหมด

 

“จะไปไหน!” กระชากต้นแขนกลับมาอย่างแรงก่อนจะปลดเบลท์ออกจนร่างของเธอลอยหวือไปนั่งลงบนตักแกร่ง กลีบปากเล็กถูกปล้นจูบกลืนกินทุกเสียงที่จะเล็ดลอดออกมา พระองค์รุนแรงเร่งเร้าไปตามอารมณ์จนคนถูกกระทำได้แต่สั่นเทาเหมือนลูกนกในอ้อมแขนแกร่ง ไฟร้อนกำลังแผดเผาเธอจนจะเหลือเพียงเถ้าถ่าน พยายามฝืนผลักไสแผ่นอกกว้างที่เคยอบอุ่นออก แต่ไฉนเลยจะสู้เขาได้ ทำได้เพียงหลับตาลงเป็นที่รองรับความกราดเกรี้ยวของพระสวามี ยินยอมรับโทษทัณฑ์ที่โหดร้ายจนกว่าพระองค์จะเย็นลง  คนตัวน้อยที่ไม่คิดเลยว่าตนจะถูกกระทำอย่างรุนแรงขนาดนี้ ได้แต่สะอึกสะอื้นสั่นไหวไปทั้งร่างเมื่อถูกถอนจุมพิตออกและผลักกลับไปนั่งที่เดิมอย่างไร้หัวใจ

 

เจ็บ...เจ็บไปหมดทั้งใจ...

 

หรือข่าวที่ได้ยินมาจะเป็นความจริง...

 

ถึงได้ไร้หัวใจกับเธอขนาดนี้....

 

......................................................................

 

“ไปอาบน้ำถอดชุดยั่วๆนี่ออกซะ!” พอกลับมาถึงคอนโดเธอก็ถูกสั่งเสียงเข้มจนคนที่ร้องไห้มาตลอดทางสะดุ้งไหวไปทั้งร่าง ยอมเดินเข้าไปทำตามคำสั่งนั้นอย่างว่าง่ายทั้งๆที่ในใจขัดแย้งสุดชีวิตกับคำว่าชุดยั่วๆทั้งๆที่มันเป็นเพียงครอปที่โชว์เอวเล็กๆแค่คืบเดียวเท่านั้น

 

อาบน้ำชำระร่างกายลวกๆอยากไม่มีกะจิตกะใจ ก่อนจะสวมชุดคลุมอาบน้ำออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆเมื่อเห็นว่าพระสวามียังคงนั่งกอดอกอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าถมึงทึงเช่นเดิม แสร้งหลบสายตาคมกริบเดินเข้าสู่ห้องแต่งตัว พยายามเลือกชุดนอนที่มิดชิดที่ที่สุดเพื่อหวังให้ตนเองรอดพ้นไปได้ในคืนนี้ พอดึงชายเสื้อลงปกปิดผิวเนื้อแค่เสี้ยววินาทีก็ถูกช้อนอุ้มลอยหวือตามองเห็นภาพพร่าเบลอ รู้ตัวอีกทีก็ถูกโยนลงบนเตียงกว้างอย่างแรงจนเจ็บไปทั้งร่าง

 

“เจ็บนะ!

 

“เจ็บก็ดีจะได้จำ!” ร่างสูงเข้ามาทาบทับไม่ให้ดิ้นหนีได้แค่นั้นเธอก็รู้ชะตากรรมของตัวเองที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้

 

“เราไม่เคยคุยกันดีๆได้เลยสักทีนะเพคะ...หรือเราไม่ควรที่จะเป็นคู่ชีวิตกัน”

 

“พูดบ้าอะไรห๊ะ!” องค์ชายหนุ่มเลือดขึ้นหน้าทันทีเมื่อได้ฟังถ้อยคำไม่เข้าหู คำรามเข่นเขี้ยวเสียงดังก่อนจะจัดการรวบสองแขนเล็กไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว พระพักตร์ที่เต็มไปด้วยความกริ้วเคลื่อนต่ำลงมาดูดกลืนปิดปากเล็กๆที่กำลังจะเผยออ้าส่งเสียง บดขยี้รุนแรงอย่างเจ็บแสบ หัตถ์หนาก็เอาแต่เคล้นคลึงทิ้งน้ำหนักลงบนผิวเนื้อจนเป็นร้อยแดงช้ำ

 

“หยะ...อย่า...” ร้องห้ามเสียงแผ่วเมื่อพี่เขาเริ่มฉีกทึ้งชุดนอนของเธอจนขาดวิ่นกลับกลายเป็นเศษผ้า มือเล็กทุบตีผลักไส ปัดป้องการกระทำรุนแรงของพระองค์...แต่จะไปสู้อะไรได้ เธอกลับกลายเป็นเพียงสิ่งที่ระบายอารมณ์ร้อนโทสะ นัยน์ตาคู่สวยที่เคยสดใสแดงก่ำร้าวราน เจ็บแสบไปทั้งตัว ดั่งจะเป็นบทเรียนราคาแพงให้กับเธอ

 

บทรักลงทัณฑ์อย่างโหดร้ายรุนแรง ค่อยๆสร้างสมความปวดร้าวในใจของพระชายาให้แผลลึกลงไปอีก

 

เจ็บจนอยากหายไป....

 

 

มือเล็กควานหาผ้านวมมาคลุมกายทันที่พระองค์เดินทางถึงจุดหมาย ขยับพลิกกายลงหันหลังให้อย่างไม่อยากเห็นแม้แต่ใบหน้าของพระองค์ ผิวเนื้อที่เคยสะอาดสะอ้านเกลี้ยงเกลาขาวผ่อง บัดนี้กลับถูกแต่งแต้มไปด้วยร่องรอยแดงช้ำจากน้ำมือของพระสวามี เธอถูกกระทำย่ำยีอย่างต่ำค่าสวนทางกับตำแหน่งสูงส่งที่ได้รับ พยายามอดกลั้นกิริยาที่แสดงความเสียใจเอาไว้แต่กระนั้นมันก็หลุดลอดออกมาอยู่ดี

 

“ฮึก....” ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเอาไว้แน่นและร้องไห้ออกมาอย่างไร้เสียง ในสมองร้องบอกสิ่งที่ต้องการซ้ำไปซ้ำมา

 

หย่า...หย่าได้ไหม...

 

เจ้าจอมทนไม่ไหวแล้ว....

 

รับรู้ได้ถึงการขยับลุกขึ้นจากเตียงนอนและสาวเท้าออกห่างก่อนจะมีเสียงปิดประตูลงตามหลัง เธอถึงได้ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นนั่งเชื่องช้าเพราะเจ็บร้าวไปทั้งกาย ในใจก็ตัดพ้อรำพันเพราะคนใจร้ายที่รังกันจนบอบช้ำแต่ทว่ากลับทิ้งเธอเอาไว้เฉยๆ ฝืนลุกขึ้นก้าวลงจากเตียงเชื่องช้าตรงเข้าไปในห้องน้ำ เปิดสายธารเย็นชื่นชะล้างคราบคาวออกให้หมด พร้อมกับหยาดน้ำตาร้อนๆ กี่ครั้งเเล้วนะที่เธอต้องร้องไห้...ตั้งแต่แต่งงานมามีความสุขไม่กี่ครั้งแต่ความทุกข์นั้นมากมายกว่าจนเป็นสัดส่วนที่ไม่ลงตัวเลยแม้แต่น้อย ฝืนยิ้มออกมาเพื่อให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเช็กความเรียบร้อยทั้งหมดและสาวเท้าออกมาจากห้องน้ำ ชะงักเล็กน้อยที่เห็นพระองค์เปิดประตูเข้ามาพอดี เกิดความเงียบงันขึ้นในห้องจนเธอเป็นฝ่ายเดินหลีกเข้าไปแต่งตัว แต่ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่แต่งตัวเพื่อกลับไปเข้านอนบนเตียง ชุดลำลองคล่องตัวถูกหยิบขึ้นมาสวมใส่ กระเป๋าเป้คู่ใจถูกเปิดออกและเก็บข้าวของสิ่งที่จำเป็นเท่านั้นใส่ลงไป เพราะขนาดเสื้อผ้าราคาแพงที่แขวนอยู่เป็นตับเธอก็ไม่ไยดีที่จะเก็บมัน

 

“จะไปไหน” เสียงเยือกเย็นเอ่ยถามทันทีที่เธอเดินตรงไปหยิบกระเป๋าเงินและโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

 

“........”

 

“ถามก็ตอบ”

 

“จะกลับไปนอนที่บ้านเพคะ” เอ่ยตอบด้วยเสียงราบเรียบ ดวงตาแดงก่ำที่บวมเป่งถูกฉายความเรียบนิ่งออกมา รูดซิปกระเป๋าลงให้เรียบร้อยก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังประตู

 

“ใครอนุญาต!?

 

“ไม่มีเพคะ” และพอได้คำตอบไม่เข้าหู ต้นแขนเล็กก็ถูกกระชากอย่างแรงให้หันกลับมาเผชิญหน้า ทว่าพอเห็นน้ำตาของพระชายาตัวน้อย พระทัยที่กำลังกรุ่นเกรี้ยวก็อ่อนยวบลง

 

“ฮึกๆ...ไม่ต้องมาจับเลย” บิดต้นแขนออกก่อนจะเดินหนีไปหยุดยืนที่มุมห้อง

 

“........”

 

“เจ้าจอมรู้ทุกอย่างแล้วกับเรื่องที่เกิดขึ้น...น่าเจ็บใจนะเพคะ มีคริสตัลเป็นหนามยอกในอกมาเสียนานเต่สุดท้ายหล่อนก็แค่ตัวหลอก!

 

“หมายความว่ายังไง!?” ตรัสถามเสียงเรียบนิ่ง แม้จะรู้ดีว่าเรื่องที่เจ้าจอมกำลังเอ่ยนั้นหมายถึงเรื่องใด

 

“ก็เรื่อง...!

 

“เรื่อง...?

 

“เฮอะ!...พระองค์รู้ดีอยู่แก่ใจเพคะ”

 

“อย่าคิดไปเองได้ไหม!

 

เพี้ยะ!’ โกรธจนควบคุมไม่ได้จึงเผลอตวัดฝ่ามือลงบนซีกแก้มซ้ายอย่างลืมกลัวทุกอย่าง เพราะในตอนนี้เจ้าจอมเจ็บทั้งมือและ...หัวใจ

 

“คิดไปเองเหรอ! ข่าวทางทีวีมากมายไหนจะข่าวบ้าๆที่คริสตัลเพียรส่งมาให้หม่อมฉัน ไหนพระองค์ลองตรัสมาสิเพคะว่ามันเป็นแค่กระแสข่าวธรรมดา ที่พระสวามีของหม่อมฉันเสด็จเยือนต่างแดนเพื่อสู่ขอองค์หญิงรัชทายาท ทิ้งพระชายาอย่างหม่อมฉันให้โง่งมเหมือนไม่มีความสำคัญอะไรอยู่ที่ไทย โง่งมจนผู้หญิงของพระองค์เหยียดเย้ยหม่อมฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน พอหม่อมฉันออกไปสังสรรค์กับเพื่อนบ้างกลับถูกพระองค์ทำร้ายจิตใจขนาดนี้ เหมือนหม่อมฉันไม่มีหัวใจ เหมือนก้อนหินไร้ค่าใต้ฝ่าพระบาท เคยรับรู้ถึงความรู้สึกของหม่อมฉันบ้างไหม เคยสักเศษเสี้ยวหนึ่งในพระทัยของพระองค์บ้างหรือเปล่าเพคะ!” เจ้าจอมกัลยาพ่นคำพูดยาวเหยียด หยดน้ำตาร้อนๆไหลหยดลงเป็นทางราวกับน้ำกรดที่รินรดลงกรดกร่อนสองปรางแก้มและลงลึกถึงหัวใจ

 

“.........”

 

“เงียบทำไมเพคะ...ชอบบังคับให้เจ้าจอมพูดไม่ใช่เหรอ พอเจ้าจอมพูดแล้วจะเงียบทำมะ....!” ร่างบางเซถลาเข้าสู่อ้อมกอดอบอุ่นและมือหนาที่ลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มเบาๆเพื่อให้น้องที่กำลังร้อนสงบสติอารมณ์ลง ทว่าพระชายากลับทุบตีลงบนไหล่หนารัวๆ ดีดดิ้นจะออกจากอ้อมกอดแต่สุดท้ายก็ต้องหมดแรงเมื่อพระสวามีไม่ยอมปล่อย

 

“ขอโทษ....”

 

“ฮึก...ไม่ต้องมาพูดเลย...” ซบใบหน้าลงร้องไห้จนตัวโยน พระองค์จึงอุ้มร่างเล็กขึ้นทั้งๆที่เธอกำลังร้องไห้ซบกับบ่ากว้างและทิ้งตัวลงบนเตียง โอบกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ลูบกลุ่มผมนุ่มปลอบอยู่นานจนเธอสงบลง

 

“ฮึก...”

 

“ฉันมีเหตุผล...”

 

“พอเถอะเพคะ ไม่ได้อยากฟัง”

 

“ในตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะพูด....แต่สักวันเธอจะเข้าใจเอง”

 

“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ...สามัญชนอย่างหม่อมฉันคงไม่มีสิทธ์เทียบค่าองค์หญิงดารัญญา ราชนิกูลผู้สูงส่งได้ หม่อมฉันยินดีออกจากตำแหน่งเพคะพระองค์สามารถนัดวันหย่ากับหม่อมฉันได้ เจ้าจอมพร้อมเสมอ...” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและยอมแพ้

 

“ฉันไม่หย่า...”

 

“แต่หม่อมฉันยืนยัน...ว่าไม่สามารถมีสามีร่วมกับคนอื่นได้”

 

“..........”

 

“ถ้าอย่างนั้นเราห่างกันสักพักนะเพคะ...แยกกันอยู่เพื่อรอวันที่พระองค์พร้อม” คำพูดที่เด็ดเดี่ยวกว่าที่เคย บีบรัดหัวใจของคนฟังจนคลอนสั่นราวกับมีแผ่นดินไหวในพระทัยของพระองค์เอง

 

“..........”

 

“เพราะเจ้าจอม...ไม่อยากรักพระองค์ไปมากกว่านี้แล้ว” เจ้าจอมเงยหน้าขึ้นจ้องมองพะสวามีด้วยแววตาแห่งความเสียใจ ก่อนจะขยับลุกขึ้นยืนจากตักของพระองค์ ก้าวเดินไปหยิบกระเป๋าที่ตกอยู่บนพื้นและเดินออกจากห้องไป

 

โดยที่ครั้งนี้...ไร้ซึ่งการทัดทานของพระสวามี....

 


100%

 จะไฟนอลเเล้วนาจาาาาา//ร้องห้ายยยยยย

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 266 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #611 Itim902 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 02:22
    โ ค ต ร สนุกก รอตอนต่อไปนะ
    #611
    0
  2. #610 ทิม (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 09:51

    หดหู่แท้

    #610
    0
  3. #609 Veevee25182520 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 12:42

    สงสารเจ้าจอม มาต่อไวๆนะไรท์

    #609
    0
  4. #608 Tananya110nant (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 22:20

    ต่อเร็วๆนะค้า
    #608
    0
  5. #607 ParkMild (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 21:45
    เรื่องไปสู่ขออ่ะ องค์ชายควรคุยกับเจ้าจอมก่อน ไม่งั้นก็เป็นเงี้ยสามวันดีกันสี่วันตีกัน
    #607
    0
  6. #606 mnstgrm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 16:45
    ㅠㅠ โอยทำไมเศร้าจังง
    #606
    0
  7. #605 Yourita (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 23:28

    โคตรอินอ่ะไรท์แบบสุดๆอ่ะ มาต่อเร็วๆนะค้าบบบบ
    #605
    0
  8. #604 abbypas (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 22:08
    น้ำตารื้นเลยค่า แง;__;
    #604
    0
  9. #602 Nichamayyay (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 13:10

    โอ้ยยยอินมากร้องไห้เลย
    #602
    0
  10. #601 Starhun94 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 09:07
    จะเอาไง เลือกมา ไม่เลือกก็หย่าาาา
    #601
    0
  11. #600 may_111243 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 05:24
    เย้!!!เจ้าจอมออกไปจากวังวนนี้สักทีบางทีวิสลิสควรจะได้บทเรียนบ้าง
    #600
    0
  12. #599 alylove (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 03:15

    เศร้าไม่ไหวเเล้ว ฮืออออ
    #599
    0
  13. #598 ampjojo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 02:34
    ร้องไห้ตามเลยอ่าา มาต่อเร็วๆนะค้าาา
    #598
    0
  14. #597 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:51
    จริงๆพระองค์ควรบอกน้องอะ ให้เขาเขาใจ การทำแบบนี้ไม่ได้ช่วยให้น้องสบายใจเลย สู้ให้บอกทุกอย่างแล้วช่วยกันแก้ปัญหาดีกว่า เข้าใจมั้ยเพคะ หืมมมม? //พี่ไรท์ต้องสู้ๆนะเพคะน้องเจ้าจอมก็จะรอพี่ไรท์เหมือนกัน
    #597
    0
  15. #596 fariswaiting (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:47
    ฮืออ สงสารเจ้าจอมมากๆ มาต่อไวๆนะคะ
    #596
    0
  16. #595 Ntwrp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:36
    เจ้าจอมเด็ดขาดขนาดนี้ องค์ชายจะจัดการง้อยังไงเนี่ยยย
    #595
    0
  17. #594 chaompph (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:27
    ฮือออบีบหัวใจมากเลยอะ ร้องไห้ตามแล้ว
    #594
    0
  18. #593 conner_123 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:22
    ฮื่ออออพระองค์ก้ใจร้ายจัง ไม่คุยกะเจ้าจอมดีๆละน้องเจ้าจอมนี้ก้น่าสงสารโดนทำร้ายจิตใจบ่อย อยากให้มีโมเม้นน่ารักๆด้วยกันเยอะๆน้องเบื่อมาม่าแร้วจ่ะพิ้จ้า
    #593
    0
  19. #592 Tnpyokky (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:15
    เจ็บทั้งคู่อ่ะ พระองค์ก็มีเหตุผลของพระองค์ เจ้าจอมก็เจ็บมาเยอะ ควรคุยกันดีๆอ่ะ พระองค์ก็ร้อนอ่ะ แงงงง ไม่อยากให้ม่าแล้ว อยากเห็นแฮปปี้กันแล้ว น้ำตาไหลพรากก
    #592
    0
  20. #591 lovecy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 23:06
    สงสารรรรรรรร ทำไมมม บอกเจ้าจอมไปเซ่!! จะปิดทำไมให้เจ็บจัยย!!
    #591
    0
  21. #590 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:58

    ไม่ห่างกันนานได้มั้ยยย
    #590
    0
  22. #589 BHB18 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:58
    หย่าเลยยย เจ้าจอมเอาให้หนักจ้าาา นังพระอง เทอต้องง้อเจ้าจอมจอมของชั้นน!!!
    #589
    0
  23. #588 Boommjaruwann (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:57
    เหตุผลที่จะทำให้เรื่องยุ่งยาก และทำร้ายใจคนรัก ถึงมีเหตุผลมากแค่ไหน มันก็ได้สร้างรอยแผลแห่งความเจ็บช้ำให้กับอีกฝ่ายไปแล้ว
    #588
    0
  24. #587 mtrdttt (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:52
    น้ำตาพรากเลยจ้าาาาาา แงงงงง
    #587
    0
  25. #586 ohtao (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:46
    โว้ยยยไม่เข้าใจกับสิ่งที่องค์ชายทำเหมือนกัน! มอหอ! แต่เชื่อว่าคงมีเหตุผล แล้ว่ก็ไม่อยากให้ทะเลาะกันแบบนี้ื

    TT
    #586
    0