[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 21 : ดั่งฤทัยราชัน-19-ปมปริศนา--100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 209 ครั้ง
    1 เม.ย. 62







-19-

 

 

ปมปริศนา

 

 

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ fifty shades gif bathroom



อยากกินอะไรอีกไหม...หรืออยากได้อะไรเพิ่มรึเปล่า?” สุรเสียงนุ่มทุ้มตรัสถามคนตัวเล็กขณะที่เดินออกจากร้านอาหารอิตาเลี่ยน หลังจากที่พระชายาออดอ้อนพระสวามีว่าหิวเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว เราทั้งสองจึงมาจบมื้อเย็นที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆคอนโด

 

“........”   ไม่ได้ยินถ้อยถามนั้นเพราะมัวแต่ทอดสายตามองวรองค์ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนส์สีเข้มเข้ารูปแนบไปกับช่วงขายาว พร้อมกับหมวกสีดำและแมสปิดปากเพื่ออำพรางตัวตน เพราะในครั้งนี้เป็นการเสด็จส่วนพระองค์กับเธอเท่านั้น แม้แต่เหล่าองครักษ์ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ติดตาม การที่อยู่ในฉลองพระองค์ธรรมดาไม่สามารถกลบกลืนเสน่ห์ความหล่อเหลาของพระองค์ที่กระจ่างฉายชัดได้เลย ดูแตกต่างจากวรองค์ในชุดทางการที่คอยข่มให้เธอต้องรู้สึกเกรงทุกครั้ง เจ้าจอมคิดขณะลอบมองพร้อมกับแอบอมยิ้มเนิ่นนาน

 

ฉันถาม...ไม่ได้ยินรึไง?” ถามย้ำอีกรอบพร้อมกับพระหัตถ์ที่ยื่นออกมาดึงพวงแก้มใสจนยืดย้วย

 

อื๊อเจ็บนะเพคะลูบแก้มตัวเองไปมาเบาๆอย่างปลอบประโลมให้หายเจ็บ ใบหน้าหวานงอเง้าใส่พระสวามี

ก็ถามแล้วยังไม่ได้ยิน...อะไรก็ไม่เห็นซื้อก้มลงสบสายตากับพระชายาตัวน้อย

 

ก็เจ้าจอมไม่รู้จะซื้ออะไรนี่เพคะ

 

เสื้อผ้า เครื่องประดับ แหวน ต่างหู นาฬิก...

 

พระองค์ซื้อให้เจ้าจอมหมดแล้วเพคะ ไม่ขาดเหลืออะไรเลย...

 

ซื้อแล้วซื้ออีกก็ได้

 

ไม่เอาแล้ว เจ้าจอมไม่คุยกับพระองค์แล้วหมุนตัวเดินหนีทันทีก่อนจะต้องทะเลาะกันเพราะอีกฝ่ายดื้อดึงเหลือเกิน ทว่าเดินได้ไม่กี่ก้าวก็สะดุ้งจนตัวโยนเมื่อวงแขนแข็งแรงตวัดโอบเอวคอดของเธอเอาไว้และรั้งให้แนบชิดกับวรกายกำยำนั้น เจ้าจอมกัลยาก้มหน้างุดลงมองพื้นด้วยความเขินอาย กลิ่นหอมละมุนทว่าเย้ายวนของพระสวามีที่ลอยล่องเข้าสู่จมูกทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่บ่อยครั้ง

 

บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามเดินหนีฉัน บอกไม่เคยฟังแบบนี้ต้องลงโทษดีไหม...หืม?” ตรัสกระซิบข้างใบหูเล็กแผ่วเบา

 

ไม่เอานะเพคะ...แดงกว่ามะเขือเทศก็คงจะเป็นแก้มเจ้าจอมในตอนนี้นี่แหละ

 

ถ้างั้นก็อย่าดื้อ เป็นเด็กดี...

 

เพคะ...ก้มหน้างุดจนแทบชิดอกเพื่อหลบหลีกความเขินอายให้รอดพ้นจากสายพระเนตรคมกริบของพระองค์

 

เจ้าจอมไม่ชินเลยสักที...

 

สองขาเล็กก้าวเดินไปพร้อมกับพระสวามีโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดินดูเสื้อผ้าหรือเครื่องประดับอะไรตามวิสัยของผู้หญิง ดวงตากลมโตกวาดมองไปเรื่อยๆสลับกับส่ายศีรษะไปมาเพื่อปฏิเสธคนที่คอยแต่จะซื้อนั่นซื้อนี่ให้ กระทั่งเธอหันไปเจอร้านขนมเค้กมี่จัดแต่งเป็นคาเฟ่เล็กๆดูน่ารักไปหมดจากตุ๊กตามากมายที่จัดแต่งหน้าร้าน ความสนใจที่ดึงดูดทำให้คนตัวเล็กเผลอหยุดการก้าวเดินลง

 

อยากกินเหรอ?” ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองด้วยวามวาวแห่งความออดอ้อนโดยไม่รู้ตัว พยักหน้าให้วรองค์เบาๆอย่างเกรงใจก่อนจะคิดได้ว่าคงเป็นการไม่บังควรที่จะพาพระองค์เข้าไปในร้านที่จัดแต่งหวานแหววราวกับเป็นร้านสำหรับคู่รักมัธยมเสียอย่างไรอย่างนั้น จึงชะงักไปเล็กน้อยและแปรเปลี่ยนเป็นส่ายศีรษะไปมา

 

สรุปยังไง...ฮึ?

 

เจ้าจอมไม่ได้อยากกินเพคะ แค่หยุดมองตุ๊กตาเฉยๆทว่าพอทูลตอบไม่กี่อึดใจ พระองค์ก็รั้งเอวของเจ้าจอมให้ก้าวเดินเข้าไปในร้าน เอ่ยปากขอมุมที่เป็นส่วนตัวพนักงานก็เดินนำเข้าไปด้านในสุดที่ถูกแบ่งช่วงความเป็นส่วนตัวด้วยกระถางดอกไม้ที่ออกดอกสวยงามแม้จะอยู่ใจกลางของห้างสรรพสินค้าก็ตาม

 

เอ่อ...พาเจ้าจอมเข้ามาทำไมเพคะ เจ้าจอมไม่ได้อยากกินสักหน่อย

 

มองรูปขนมจนตาเยิ้มขนาดนั้นคงเชื่อได้หรอก จะโกหกทำไม อยากกินก็บอกสิตรัสดุอย่างไม่จริงจังนักจนคนฟังหน้าหงอยลง

 

ก็ร้านมันดูน่ารักเกินไป...เจ้าจอมกลัวพระองค์จะไม่ชอบก้มหน้างุดขณะทูลตอบ จึงไม่เห็นสายพระเนตรที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเอ็นดูพระชายาขององค์เองเหลือเกิน...

 

ชอบสิ...เผลอตรัสรำพึงแผ่วเบาจนคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองอย่างดีใจ กลีบปากเล็กระบายยิ้มออกมาน่ามอง ดวงตากลมโตเป็นประกายราวกับแสงรัศมีของเหลี่ยมเพชร

 

จริงหรือเพคะ...น้ำเสียงลิงโลดนั้นไม่อาจทำให้พระองค์ใจร้ายลงได้ จึงทรงพยักหน้ารับทั้งๆที่ความเป็นจริงแล้วถ้อยตรัสที่ว่าชอบนั้น

 

ไม่ได้หมายถึงร้านขนมเค้กเลยสักนิด...

 

เอาเค้กช็อกโกแลต สมูตตี้บลูเบอร์รี่ แล้วก็วาฟเฟิลไอศกรีมค่ะ...แล้วพระองค์จะทานอะไรดีเพคะประโยคสุดท้ายเงยหน้าขึ้นมาถามพระองค์ตาแป๋วน่าเอ็นดู

 

เอาอเมริกาโนร้อนก็แล้วกัน

 

เอาเท่านี้ค่ะปิดสมุดเมนูก่อนจะส่งคืนให้พนักงานและวางสายตามองไปกับความน่ารักรอบๆร้าน ชื่นชมความน่ารักอยู่นานก่อนจะหันกลับมามองคนที่นั่งตรงข้ามและก็เห็นว่าพระองค์ทรงจ้องมองเธออยู่ก่อนแล้ว

 

มีอะไรรึเปล่าเพคะ หน้าเจ้าจอมมีอะไรติดอยู่เหรอ?

 

ไม่มี

 

อ้าว...พึมพำเสียงเบาก่อนจะแสร้งหลบสายตาไปมองตุ๊กตาหมีข้างๆแทนอย่างทำตัวไม่ถูก ไม่นานนักขนมหวานที่สั่งก็ถูกยกมาเสิร์ฟพร้อมกับอเมริกาโนร้อนในถ้วยสีขาว กลีบปากเล็กสีชมพูคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นของกินตรงหน้าจนพระองค์ต้องลอบยิ้มตาม สายพระเนตรอ่อนโยนจ้องมองการกระทำของคนตัวเล็กที่หยิบช้อนขึ้นมาตักลงบนขนมชิ้นเค้กและส่งเข้าปาก พอเค้กแตะลงบนลิ้นละอองความสุขก็ฟุ้งกระจายทันที  เจ้าจอมนี่เด็กน้อยชัดๆ เธอดูมีความสุขกับของหวานมากกว่าเสื้อผ้าเครื่องประดับที่พระองค์พร้อมจะมอบให้อยู่ตลอดเวลา แต่อยู่ๆก็เหมือนจะคิดอะไรได้จึงเงยหน้าขึ้นมากะทันหันจนพระองค์ชักสายตาหนีไม่ทันจำต้องมองตอบอย่างไร้พิรุธ และแสร้งยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ

 

เสวยไหมเพคะ เจ้าจอมก็ลืมถามพระองค์ กินคนเดียวเลยขยับจานขนมออกห่างตรงหน้าเมื่อนึกได้ว่าควรจะแบ่งให้พระสวามีด้วย พระองค์อุตส่าห์ใจดีพาออกมากินขนาดนี้ เลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะคิดในใจว่า

 

แม้จะจะไม่ชอบกินขนมหวาน...แต่ถ้าเจ้าจอมชวนพระองค์ก็ต้องกินอยู่แล้ว

 

กินสิ แต่มือไม่ว่างคนตัวน้อยขมวดคิ้วอย่างสงสัยพลางจ้องพระพักตร์อย่างหาคำตอบ เพราะพระหัตถ์ก็มีแค่แก้วกาแฟถ้วยเดียว กับอีกข้างที่ถือจานรอง

 

ก็วางแก้วกาแฟล...หยุดคำพูดทันเมื่อพึ่งเข้าใจ แก้มแดงระเรื่อน้อยๆขณะก้มลงตักครีมนุ่มๆบนวาฟเฟิลยื่นออกไปข้างหน้า เพียงแค่เห็นพระสวามีอ้าปากรับและช้อนสายตามองเธอ มือไม้ก็สั่นจนแทบจะจับช้อนไว้ไม่อยู่  เจ้าจอมอายม้วนใจเต้นแรงไปหมดเพราะไม่คิดว่าจะเห็นมุมนี้ของพระองค์

 

ทานอีกไหมเพคะ”  เอ่ยถามขณะหยิบเชอร์รี่สีแดงสดบนครีมเค้กเข้าปากด้วย

 

ไม่นะ แต่ขอกินเชอร์รี่ด้วยสิไม่ทันให้คนที่คาบลูกไม้สีแดงตั้งตัว พระองค์ก็โน้มพระวรกายมายังฝั่งตรงข้ามและประกบแนบชิดกลีบปากช่วงชิงผลไม้เล็กๆมาและประทับจูบนุ่มหวานกวาดต้อนเอารสครีมละมุนในสองกลีบดอกไม้ระเรื่อ

 

“.....พระองค์ช็อกยิ่งกว่าช็อกยิ่งกว่าช็อก คือคำกล่าวอาการของคนตัวน้อยในตอนนี้ จากที่เขินอยู่แล้วยิ่งเป็นหนังกว่าเดิม แก้มร้อนไปหมดจนเหมือนจะเป็นไข้

 

อืม หวานจริง...

 

กะ...ก็มันเคลือบน้ำตาลนี่เพคะ

 

ฉันหมายถึง...ปากของเธอดาเมจรุนแรงจนเจ้าจอมต้องถลันตัวลุกขึ้นและวิ่งเข้าห้องน้ำ หัวใจดวงน้อยระรัวเร็วจนเจ็บเนื้อในอก เงาสะท้อนตรงหน้ายิ่งแสดงให้เห็นถึงความแดงก่ำบนพวงแก้มอย่างเห็นได้ชัด

 

หยุดเลยเจ้าจอม...ควบคุมตัวเองให้ได้มากกว่านี้สิ!

 

ยาก...ยากยิ่งกว่าข้อสอบมิดเทอมเสียอีก

 

โอ๊ย!

 

………………………………………………………………

 

ได้...พรุ่งนี้เราจะกลับไปลดพระหัตถ์หนาที่จับสมาร์ตโฟนเอาไว้ลงช้าๆเมื่อคุยธุระเสร็จสิ้นพอดีกับที่เจ้าจอมในชุดคลุมอาบน้ำจะเดินเข้ามาหา

 

หม่อมฉันเตรียมน้ำอุ่นเสร็จแล้วเพคะ

 

อืม...ขอบใจพยักหน้ารับช้าๆก่อนจะสาวพระบาทไปยังห้องแต่งตัวเพื่อปลดเปลื้องชุดที่ใส่ออกและจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย เจ้าจอมครุ่นคิดตามเมื่อเห็นร่องรอยความตึงเครียดนิดๆแผ่ออกมาจากวรกายสูงใหญ่ ทั้งๆที่เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วพระองค์ยังทรงมีท่าทีผ่อนคลายอยู่เลย

 

เข้ามาทำไมสุรเสียงตรัสถามทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา เมื่อได้ยินเสียงการก้าวเดินของเธอแม้จะพยายามทำให้มันเบาที่สุดแล้วก็ตาม  เจ้าจอมใจเต้นตึกตักแม้จะเห็นเพียงพระปฤษฎางค์แข็งแกร่งพาดเข้ากับขอบอ่างอาบน้ำ

 

ถวายการสรงน้ำไงเพคะเมื่อได้ฟังคำตอบก็ทรงเอี้ยววรองค์หันกลับมามองเจ้าจอมที่นั่งลงบนเก้าอี้เล็กขอบอ่างพอดี

 

เจ้าจอมนวดถวายนะเพคะ...ไม่รอคำตอบรับมือเล็กก็วางลงบนพระอังสากว้างก่อนจะเริ่มลงแรงบีบนวดเบาๆทว่ากลับช่วยผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี องค์รัชทายาทแย้มพระโอษฐ์เล็กน้อยขณะผ่อนคลายกล้ามเนื้อและขยับเอนวรกายให้คนตัวน้อยถวายงานได้สะดวกขึ้น

 

วันนี้ทำไมเอาใจแปลกๆตรัสถามพลางหลับพระเนตรลงอีกรอบ

 

เจ้าจอมก็แค่อยากตอบแทนพระองค์ที่วันนี้ทรงใจดีกับหม่อมฉันมากๆแค่นั้นเองเพคะ...อีกอย่างเจ้าจอมเห็นพระองค์เครียดๆ มีอะไรรึเปล่า...บอกเจ้าจอมได้นะไม่รู้ทำไมกล้าพูดมากกว่าเดิม รู้แค่ว่าเมื่อครู่เธอเห็นพระองค์เครียดๆเธอก็อยากจะแบ่งเบาแม้มันจะเพียงเล็กน้อยก็ตาม มือเล็กลูบน้ำมันหอมระเหยกลิ่นละมุนทาไล้ไปตามผิวเนื้อของพระสวามีสลับกับบีบนวดให้อย่างเต็มใจขณะที่มือก็บีบไปด้วย

 

อชิระพึ่งโทรมาบอกเรื่องงานหนะ พรุ่งนี้ฉันก็ต้องกลับแล้ว

 

งานยุ่งมากหรือเพคะ เจ้าจอมช่วยอะไรได้ไหม...?”เอ่ยถามอย่างซื่อๆจนคนที่หลับตาอยู่ต้องลืมตาขึ้นและขยับหันกลับมาหาเธอช้าๆ

 

เธอช่วยได้ก็มีอยู่เรื่องเดียวเท่านั้น...เจ้าจอมถ้อยคำตรัสนั้นมาพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมากระตุกชุดคลุมอาบน้ำเธอออกและจับจูงมือเล็กให้ลงมาในอ่างอาบน้ำด้วยกัน

 

พระองค์...ร้องท้วงเสียงสั่นเมื่อถูกรั้งให้ทิ้งตัวลงกับตักแข็งแกร่งในขณะที่ร่างทั้งร่างเปลือยเปล่า มือเล็กสั่นสะท้านเมื่อวางแนบลงกับพระอุระหนั่นแน่นเพื่อประคองตัวเอง

 

เธอกำลังยั่วฉันอยู่...รู้ตัวไหม...หืมตรัสพลางกอดรัดเธอเอาไว้แน่นและฝังปลายพระนาสิกลงบนปรางแก้ม

 

เจ้าจอมไม่ได้ยั่วสักหน่อย พระองค์ต่างหากที่แกล้งเจ้าจอมก้มหน้างุดๆอย่างสะเทิ้นอายก่อนจะถูกปลายพระดัชนีเชยคางเล็กให้เงยขึ้นจ้องมองสายพระเนตรแรงร้อนที่มองมา

 

ตอนนี้เจ้าจอมยังเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าของพระองค์อยู่เลย ที่จริงวันนี้ทรงพักผ่อนก็ได้นะเพคะ ไม่เห็นต้องบินมาที่นี่ก็ได้ แถมเจ้าจอมยังงอแงให้พระองค์ออกไปข้างนอกอีก เหนื่อยไหมเพคะทำไมพระองค์รู้สึกว่าวันนี้เจ้าจอมตัวน้อยช่างพูดเสียจริง

 

ช่างพูด...เดี๋ยวจะทำให้พูดไม่ได้

 

เจ้าจอม....ก็แค่...อื้อคำที่จะเอ่ยถูกปิดกั้นจากรสจูบละมุนที่แนบลงมา ขยับมอบความหวานละมุนรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน ทั้งที่ก็แอบเก็บเกี่ยวเอาจากเธอตั้งแต่ร้านขนมแล้ว จูบซับอยู่นานก่อนจะค่อยๆถอนจุมพิตออกมาในตอนที่เธอกำลังจะขาดอากาศหายใจ

 

รู้แล้วใช่ไหม...ว่าเธอช่วยอะไรได้เจ้าจอม....

 

 

เพียงพิศพักตร์นิ่มน้อง     ยวลยิ่งยลหัตถ์ต้อง

ลูบไล้ทองทา               เทียมฤๅ

ภุมราร่อนซาบไซ้           รสสวาทองค์ไท้

เร่งเร้าดรุณี                   

จุมพิตนรีนาถแก้ว          เชยชิดพิศเพริศแพร้ว

อ่อนได้โดยใจ               พี่เอย

 

 

CUT

 

แสงจันทร์ที่สาดจนเกิดแสงสีนวลบนพื้น วรกายสูงใหญ่ที่มีเพียงกางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้มสวมทับเอาไว้เอนพระขนองที่ปราศจากเนื้อผ้าปิดทับอวดเรือนไหล่กว้างพิงไปกับพนักโซฟานุ่ม ในมือถือกระป๋องเบียร์ที่พร่องไปแล้วครึ่งกระป๋องบีบจับเอาไว้ ในพระทัยเต็มไปด้วยความคิดและความหวั่นวิตกกับปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นในเร็วๆนี้

 

“สายจากฝั่งชายแดนของเรารายงานมาว่า องค์ชายไอศูรย์ ทรงเรียกข้าราชบริพารเข้าพบเพื่อแจ้งถึงการลักลอบติดตั้งเครื่องมือสำหรับระเบิดเหมืองเพชรตรงพื้นที่ทับซ้อนแล้วพระเจ้าค่ะ”

 

“บังอาจ! กล้าดีอย่างไรถึงได้กล้าละเมิดสนธิสัญญา กระทำการอย่างโอหังเช่นนี้!

 

“ช่วงนี้ราคาเพชรของโลกกำลังพุ่งขึ้นสูงอย่างต่อเนื่อง การขุดเจาะรายปีตามกาลย่อมไม่เพียงพอกับประเทศที่โลภมากเมื่อเห็นเม็ดเงินพระเจ้าค่ะ!” เสียงรายงานของอชิระ องครักษ์คู่พระทัยดังลอดออกมาจากโทรศัพท์

 

“นั่นสินะ นคราวรมัน ทำแบบนี้เสมือนเป็นการไม่ให้เกียรติราชอาณาจักรของเราเลยแม้แต่น้อย...อชิระ!

 

“พระเจ้าค่ะฝ่าบาท”

 

“ส่งเอกอัครราชทูตไปยัง มหรรณพธานินทร์ เพื่อแจ้งให้ทราบถึงการกระทำที่หยามเกียรติของนคราวรมัน ถึงอย่างไรเราย่อมเป็นราชอาณาจักรมีอำนาจเหนือแคว้นเล็กๆอยู่แล้ว”

 

“แต่เกล้ากระหม่อมคิดว่าหากทำเช่นนั้น จะเป็นชนวนเหตุสงครามระหว่างดินแดนนะพระเจ้าค่ะอีกอย่างเกล้ากระหม่อมได้รับรายงานมาว่า องค์ไอศูรย์ได้ส่งราชทูตเพื่อทาบทามองค์หญิงดาริญญาเป็นพระคู่หมั้นแล้วพระเจ้าค่ะ”

 

“งั้นหรือ...ถ้าอย่างนั้นจัดการเตรียมเครื่องบรรณาการให้พร้อม พรุ่งนี้เราจะกลับหิมันตลายาและภายในสองวัน เราจะเยือน มหรรณพธานินทร์!

 

“พระเจ้าค่ะ!

 

ทรงตรึกตรองถึงปัญหาใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นดั่งจะเป็นแบบทดสอบที่พระองค์ต้องก้าวผ่านไปเพื่อพิสูจน์ให้เหล่าข้าราชบริพารรวมไปถึงราษฎรของพระองค์เชื่อมั่นและมองข้ามความเป็น องค์ชายเลือดผสมไป ก่อนที่จะมีพระราชพิธีอภิเษกและขึ้นครองราชย์แทนสมเด็จย่า แม้ในความเป็นจริงแล้วพระองค์ไม่ได้ยินดีที่จะต้องก้าวเข้ามารับตำแหน่งนี้เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ต้องการจริงๆก็คงจะมีเพียงชีวิตปกติสุขเฉกเช่นคนธรรมดาทั่วไป คิดอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะเอนศีรษะพิงกับพนักและหลับตาลง

 

“ฝ่าบาท...” เสียงเล็กๆที่ดังขึ้นใกล้ๆปลุกให้พระองค์ลืมตาตื่นและขยับกายเอนนั่งหลังตรง ก่อนจะพบกับร่างบางที่มีเพียงผ้าห่มบางๆคลุมตัวเอาไว้ปล่อยชายผ้าลากยาวกรอมเท้าและบางส่วนกองอยู่บนพื้นพร้อมกับชายมือเล็กกำปมของผ้าห่มแน่นกันโป๊เปลือย สภาพที่ไม่ตื่นดีของพระชายาแต่ทว่ากับเอียงคอมองพระองค์อย่างสงสัยและแววตาห่วงใยทำให้พระองค์เผลอระบายยิ้มกับความน่ารักไร้เดียงสานั้น ยื่นแขนออกไปเพื่อแสดงคำสั่งให้เธอก้าวเดินเข้ามาหา  ขยับช้อนกายเล็กให้นั่งลงบนตักกว้าง โอบกระชับผ่านผืนผ้าบางๆ และขยับวรกายให้คนตัวน้อยได้นั่งอย่างถนัดถนี่ขึ้น

 

“ตื่นมาทำไม...หืม?” ก้มลงกระซิบข้างใบหูพระชายาที่ดูตัวเล็กมากยิ่งกว่าเดิมเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของพระองค์เช่นนี้

 

“เจ้าจอมสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วก็ไม่เห็นพระองค์ ก็เลยเดินออกมาข้างนอก...บอกเจ้าจอมได้รึยังเพคะว่าทรงเครียดเรื่องอะไร”

 

“ไม่มีอะไ...” คำพูดขาดหายเมื่อมือเล็กเอื้อมมากอบกุมสองแก้มของเอาไว้เพื่อหยุดยั้งคำปฏิเสธที่ได้ฟังจนเบื่อ

 

“พระองค์หนะคิ้วขมวดตั้งเเต่หัวค่ำแล้วนะเพคะ แล้วนี่ยังดื่มเบียร์อีก เจ้าจอมมองจากนอกโลกยังรู้เลยว่าทรงเครียดอะไรบางอย่างแน่ๆ”

 

“เครียดสิ...มีเมียเนื้อหอมขนาดนี้ เดี๋ยวก็คนนั้นคนนี้มาเกาะแกะ หวง...หวงจนอยากจะจับตีเเรงๆตอนเธอดื้อและไม่ฟังฉัน”

 

“เอ้า! ไหงมาลงที่เจ้าจอมได้” หน้างอลงเมื่อฟังจบ กลีบโอษฐ์ระบายยิ้มบางๆกับความน่ารักนั้น พระองค์ไม่อยากจะให้เธอมารับรู้ปัญหานี้ด้วยเพราะลำพังทุกวันนี้พระองค์ก็เห็นพระชายาเรียนหนักจนแทบไม่ได้นอนอยู่แล้ว ร่างอวบอิ่มที่เคยเต็มมือก็ผอมลงจนรู้สึกได้

 

“กินเยอะๆเข้าใจไหม ผอมลงไปเยอะมาก”

 

“ไม่เอา กลัวอ้วนแค่นี้กำลังพอดีเพคะ”

 

“ไม่มีเลยสักครั้งที่จะไม่เถียง ถ้าไม่กินเดี๋ยวจะกลับมาบังคับให้กินทุกวัน”

 

“ไม่มีเลยสักครั้งเหมือนกันที่พระองค์จะไม่บังคับเจ้าจอม” เถียงกลับอย่างน่าตีจนพระองค์ต้องถอดถอนพระทัยอย่างระอา

 

“เธอนี่นะ...”

 

ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกดันศีรษะเล็กให้เอนลงซบกับซอกคอของพระองค์เเละประคองกอดเอาไว้หลวมๆ วางสายตาไปยังดวงจันทร์ที่ฉายเเสงนวลเย็นสบายตา เจ้าจอมเผลอซุกกายเข้าหาอ้อมกอดอุ่นๆอย่างลืมตัว

 

“ดวงจันทร์สวยจังเลย” เสียงหวานพึมพำเบาๆทว่าได้ยินชัดเพราะซอนซบอยู่บนพระอังสาแกร่ง นิ้วเรียวชี้ไปยังทิศทางของท้องฟ้ากว้างที่ถูกประดับด้วยดวงไฟกลมโต และแสงกะพริบระยิบระยับจากดวงดาว เพชรน้ำงามที่ประดับบนเรือนแหวนส่องสะท้อนกับแสงที่สาดเข้ามาตามกระจกเลือนรางดูวิบวับเหมือนดาวดวงน้อยๆ

 

“ใช่...สวย” ตรัสเสียงนุ่มละมุนขณะวางสายตาไปยังใบหน้าหวานละมุนท่ามกลางแสงไฟสลัว ปลายจมูกโด่งเย็นชืดไล้ไปบนพวงแก้มยุ้ยๆน่าฟัดเบาๆราวกับสัมผัสนุ่มของขนนก

 

มือเล็กๆกำปมผ้าห่มแน่นเมื่อรับรู้ได้ถึงไอร้อนๆที่ระเรี่ยกับผิวแก้ม หลบสายตาลงต่ำก่อนจะแสร้งซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้างเพื่อเบี่ยงเบนไม่ให้ถูกขโมยจูบอีก

 

เหนื่อยจะตายแล้ว...ไม่เอาแล้ว

 

“พรุ่งนี้เรียนกี่โมง?

 

“บ่ายโมงเพคะ”

 

“คงไปส่งที่มหาลัยไม่ได้นะ ฉันจะกลับตอนเช้า”

 

“ไม่เป็นไรเพคะ...เจ้าจอมเข้าใจ” ปากบอกเข้าใจแต่ประโยคสุดท้ายแผ่วเบาเหลือเกิน  ไม่เอาสิเจ้าจอม...ก็แค่พระองค์ไม่ได้ไปส่ง จะน้อยใจทำไมกัน

 

“ดีมาก...” หอมหัวเล็กเบาๆจนเธอเหงาลงอีกที่เหมือนพระองค์จะไม่รับรู้อะไร ทำได้เพียงสะกดกลั้นความน้อยใจและก่นด่าความคิดของตัวเองอยู่ซ้ำๆ

 

“ง่วงนอนรึยัง” พยักหน้าหงึกหงักรับ ไม่กี่อึดใจร่างอรชรก็ถูกช้อนอุ้มขึ้นในวงแขน สาวพระบาทไม่กี่ครั้งก็กลับมาถึงในห้องนอนและถูกวางร่างลงบนที่นอนเย็นชืด ส่วนพระองค์ก็ยืดตัวขึ้นเดินห่างออกไปจนคนที่แอบงอแงพลิกกายหันหลังเพราะคิดว่าคืนนี้คงไม่บรรทมร่วมเตียง ยิ่งคิดยิ่งน้อยใจจนต้องดึงผ้าห่มขึ้นคลุมทั้งตัว

 

เชอะ! พระองค์ก็เก่งทุกอย่างยกเว้นเรื่องเธอนี่แหละ...

 

“ไม่เข้าพระทัยอะไรสักอย่าง!”    ก่อนจะบ่นให้ตัวเองหงุดหงิดไปมากกว่านี้ ผ้าห่มที่คลุมตัวก็ถูกกระตุกออกจนเธอผวาตกใจ

 

“อย่าพึ่งนอน ลุกขึ้นมาใส่เสื้อก่อนเร็ว เดี๋ยวไม่สบาย” รอยยิ้มอบอุ่นที่มาพร้อมกับการชูชุดนอนสีครีมอ่อนๆในพระหัตถ์ให้ดูทำให้คนที่ตีตนโวยวายไปก่อนแทบอยากจะเขกกะโหลกตัวเองแรงๆให้หายบ้าก่อนจะขยับตัวสอดแขนเข้าสวมชุดอย่างว่าง่าย เมื่อเรียบร้อยแล้วไฟในห้องก็ถูกหรี่ลง และวรองค์สูงใหญ่ที่ขยับขึ้นเคียงข้าง เพียงแค่พระสวามีพลิกกายเข้าหาเธอก็ขยับเข้าซุกลงในอ้อมพระอุระแน่นอย่างรู้งาน หลับตาลงฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ ก้าวเดินสู่ห้วงนิทราอย่างแสนสุข

 

Good night

 

คืนแรกในบ้านหลังใหม่....อบอุ่นที่สุดในโลกเลย

 

100%

 

NC เจอกันที่เดิมนะค้าาาา

 

 

B
E
R
L
I
N
       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 209 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #560 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 00:41
    วิลลิส สู้ๆนะคะเจ้าจอมทั้งหลายเป็นกำลังใจให้ ไอเลิฟมากกกกกๆๆๆๆๆ พี่ไรท์ก็สู้ๆๆนะคะ 💙💙
    #560
    0
  2. #559 Tnpyokky (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 20:45
    เขินพระองค์มากๆเลย อบอุ่นมากๆเลย
    #559
    0
  3. #558 babemay (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 11:29
    โหมดนี้คือน่ารักมาก แบบว่าแฟนกันมากๆ ฮือ วิลลิสสู้ๆนะเพคะ ปัญหามีได่แต่อย่าให้มีเรืองชีวิตคู่มากระทบกระทั่งเลย
    #558
    0
  4. #557 conner_123 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 04:36
    พระองค์นี้คือแบบบงื้อออออออออออละมุนเหลือเกินพ่อคุนนนน
    #557
    0
  5. #556 ParkMild (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 00:32
    ชอบฝ่าบาทโหมดนี้มาก ๆ เลย น่ารัก อ่อนโยน คิดถึงมาก ๆ เลยค่ะ ไรท์เขียนฉากเรียกเลือดได้ภาษาสวยมากค่ะ
    #556
    0
  6. #555 PeachBlack (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 00:28
    อยู่ๆก็นึกคิดถึงพอเปิดมาไรท์อัพพอดีกรี๊ดเลยจ้าาา
    #555
    0
  7. #553 Panatpxnxt (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:48
    คิดถึงมากเพคะ คิดถึงทั้งฟิคทั้งพี่ฟ้าㅠㅠ
    #553
    0
  8. #552 u.under (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:22

    เขินมากแม่ ไม่ไหวแล้ว
    #552
    0
  9. #551 ohtao (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:56

    NC ภาษาสวยมากค่ะ ฮือ

    #551
    2
    • #551-2 ohtao(จากตอนที่ 21)
      2 เมษายน 2562 / 10:32
      ในทวิตของไรท์เตอร์ค่ะ หรือไม่ก็พิมพ์ในกูเกิ้ลว่า little sky nc ค่า ^^
      #551-2
  10. #550 ohtao (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:56

    ฮื่อ น่ารัก มาหวงมงหวงเมีย หลงน้องเข้าอย่างจัง!

    #550
    0
  11. #549 saharuethai@nss (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:54
    เย้ๆๆๆอัพแล้ววววววฟินกันให้ตายไปข้างเลย
    #549
    0
  12. #548 Jongin_p (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:46

    ฮืออออ
    #548
    0
  13. #547 pprancy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:40

    แง เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #547
    0
  14. #546 pakkadqq (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:36
    องค์ชายจะต้องเคลียร์ปัญหาไปได้แน่นอนเพคะ งื้อออออ เขิงงง เจ้าจอมทำไมอ้อนเก่งจังนะ
    #546
    0
  15. #545 Umjk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 22:35
    คัมแบคคคคคค
    #545
    0
  16. #544 Ntwrp (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 11:02

    อ่านแล้วเขินเลยอ่ะะ.
    #544
    0
  17. #543 xbny_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 12:00
    สู้ๆนะคะ ✌🏼
    #543
    0
  18. #542 chaompph (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 10:34
    กี๊ดดดดดดดด
    #542
    0
  19. #541 saharuethai@nss (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 00:55
    โดนใจมากเลยยยยยยรอมาอัพอยู่น่าาาาา
    #541
    0
  20. #539 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 00:26
    โอ้ยเขินนนนนนน><ต้อนรับการคัมแบคค่ะพี่ฟ้าขอบคุณมากๆที่มาตอนนี้คือจดีย์มากๆๆๆๆๆๆไอเลิฟ ว่าแต่ปมอะไรน้าาา ลุ้นนนนนนน
    #539
    0
  21. #538 Chompoo_ge (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 00:03
    สู้ๆน้าาาพี่ฟ้าาา❤
    #538
    0
  22. #537 u.under (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 23:25

    ฉันแก้มแดงมากพี่จ้า
    #537
    0
  23. #536 Jongin_p (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 16:14

    เห็นแจ้งเตือนแล้วแทบกรี๊ดด

    สู้ๆนะคะ รออ่านเสมอ
    #536
    0
  24. #535 abbypas (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 14:38
    สู้ๆค่า คนทางนี้รอได้เสมอ
    #535
    0
  25. #534 Tnpyokky (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 10:16
    รอนะค๊า ดีใจที่ไรท์กลัยมา คิดถึงมากค่า อยากอ่านต่อแล้ว
    #534
    0