[FIC EXO] ++{SEHUN X YOU} Bride of monarch ดั่งฤทัยราชัน

ตอนที่ 20 : ดั่งฤทัยราชัน-18-ของขวัญแด่พระชายา-100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 321 ครั้ง
    1 เม.ย. 62


-18-

 

ของขวัญแด่พระชายา

 

ละมุนมวลแมกไม้  มาลี

จุมพิตนาถนารี            นิ่มน้อง

สองหัตถ์ลูบฉวี           กายแห่ง นางนา

เคียงคู่ขยับพร้อง        รับฟ้ายามอรุณ

                                  -นรินท์ภิญญา-

 

 

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง



จอมนางแห่งองค์รัชทายาทนอนทอดกายที่แสนเหนื่อยล้าอยู่บนเตียง มีเพียงผ้านวมผืนใหญ่คลุมกายเปล่าเปลือยอย่างหมิ่นเหม่ตามแรงพลิกกายยามหลับนอน ที่ข้างๆกันว่างเปล่าเพราะเอกองค์บุรุษตื่นบรรทมก่อนน้องน้อยด้วยต้องรีบไปจัดการกับงานที่คั่งค้างจากการทิ้งมาเพื่อรังแกพระชายาจนเกือบค่อนคืน

 

“อื้อ....” เจ้าจอมกัลยาครางงึมงำในลำคอพลางขยับกายทีละนิดอย่างเชื่องช้า ร่างทั้งร่างปวดขบราวกับไปวิ่งมาเสียรอบโลกอย่างไรอย่างนั้น กะพริบตาเปิดปิดอยู่นานกว่าจะทำใจให้เปิดขึ้นเต็มๆและชันกายลุกขึ้นนั่ง

 

“ไม่น่าหลงคำตรัสนั้นเลย...” บ่นกับตัวเองทั้งๆที่ทั้งสองแก้มร้อนผ่าวไปเสียแล้วทั้งสองซีก รวบรวมเรี่ยวแรงอยู่นานก่อนจะลากสังขารเดินเข้าสู่ห้องทรงน้ำ วันนี้เป็นเพลียๆกว่าปกติได้แช่น้ำอุ่นๆสักหน่อยคงดีขึ้น คิดในใจพร้อมกับถอดชุดคลุมที่สวมอยู่พาดไว้กับราวและเดินไปหน้ากระจกเพื่อจัดการรวบผมที่ยาวคลุมแผ่นหลังให้ม้วนมวยไว้กลางศีรษะ

 

 

องค์รัชทายาทหนุ่มสาวพระบาทเข้ามาในห้องบรรทมเมื่อทรงจัดการสะสางงานทั้งหมดเสร็จสิ้นพอดีในเวลารุ่งสาง ตั้งใจว่าจะทรงกลับเข้าไปบรรทมต่อสักหน่อยกับพระชายา แต่แล้วความตั้งใจก็คงจะสูญเปล่าเมื่อพระแท่นไร้ร่างคนตัวน้อยที่นอนปวกเปียกจนพระองค์แทบไม่อยากจะผละกายออกห่างไปเมื่อสามชั่วโมงที่แล้วนอนทอดกายอย่างที่ควรจะเป็น

 

“หืม...ทำไมตื่นแต่เช้านัก” ตรัสกับพระองค์เองเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางไปยังห้องสรง เพราะคิดว่านั่นคงจะเป็นที่อยู่ของพระชายา และก็ได้รับการยืนยันจากเรือนร่างอรชรที่ไร้อาภรณ์ปกปิด สองมือเล็กยกขึ้นม้วนกับผมยาวอยู่หน้ากระจก โดยไม่สนใจว่าตอนนี้มีใครกำลังจ้องมองและแทบจะหยุดหายใจกับการกระทำของตนเอง

 

“พระองค์!” เจ้าจอมแหวขึ้นมาทันทีเมื่อหมุนตัวกลับมาเห็นพระสวามีที่ยืนค้างอยู่หน้าประตูและส่งสายพระเนตรวาววับมายังเธอ รีบหันกลับไปคว้าชุดคลุมขึ้นมาสวมปกปิดและหันมาแดงๆกลับมาค้อนใส่อย่างงอนๆ

 

”ทำไมไม่ทรงเคาะประตูเพคะ”

 

“ถ้าเคาะ...จะได้เห็นอะไรแบบนี้หรือแม่เจ้าจอม” คนฟังหน้างอหนักขึ้นเมื่อได้ฟังถ้อยตรัส ขยับกายจะเดินหนีออกจากห้องน้ำ แต่ก็คงจะเป็นการคิดผิดเพราะเมื่อเดินเฉียดใกล้วรองค์ ก็ถูกพระหัตถ์หนาดึงรั้งเข้าสู่อ้อมพระอุระและกดปลายพระนาสิกลงบนพวงแก้มนุ่มทันที

 

“ไม่เอานะเพคะ...เจ้าจอมหมดแรงแล้ว”

 

“มีสิทธ์สั่งแล้วรึไงกัน? หืม...”ว่าจบก็กดปลายพระนาสิกลงบนพวงแก้มนุ่มอีกรอบ

 

“พระองค์...อย่ารังแกเจ้าจอมอีกเลยนะเพคะ เจ้าจอมขอร้อง...” ช้อนสายตาขึ้นด้วยแวววามแห่งความออดอ้อนขอร้องจนคนฟังสั่นสะท้านไปทั้งใจ แม่เจ้าจอมจะรู้รึเปล่าหนอว่ายิ่งทำแบบนี้ ยิ่งทำให้ความอดทนของพระองค์ลดต่ำลงไปอีก

 

“อ๊ะ!” หลุดเสียงร้องออกมาเมื่อถูกอุ้มร่างจนลอยหวือขึ้นจากพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว สองแขนเล็กรีบโอบรอบพระศอไว้อย่างกลัวตก สองปรางแก้มแดงก่ำเมื่อถูกวางสะโพกลงกับแท่นหินแกรนิตของอ่างล้างหน้า และยิ่งไปกว่านั้นก็คือวรกายสูงใหญ่ที่ขยับแทรกเข้ากึ่งกลางจนสองขาเล็กแยกออกจากกันดูคล้ายกับการตวัดรัดเอวสอบกลายๆในท่วงท่าที่ล่อแหลม

 

“งั้น...ขอเป็น morning kiss แทนนะ” ไม่ทันรอคำอนุญาตเพราะเป็นประโยคบอกเล่าหาใช่คำขอ กลีบโอษฐ์หยักทาบลงกับกลีบปากเล็กที่เผลอเผยอตอบรับรสจูบจุมพิตที่แสนคุ้นเคย ขยับระริกตอบสนองการสอดส่ายชิวหาเข้าสู่อุ้งปากที่ชอนไชหาน้ำหวานล้ำราวกับน้ำผึ้ง ดูดกลืนลมหายใจทั้งหมดของพระชายา ฝ่าพระหัตถ์ละเลงเลื้อยไต่ไปตามแผ่นหลังบอบบาง ไล้ต่ำลงมาจนถึงสะโพกเล็กและแปรเปลี่ยนเป็นบีบเคล้นหนักๆอย่างมันเขี้ยว

 

“พะ...พอแล้ว” ใบหน้าหวานแดงก่ำสะบัดหนี กอบโกยอากาศเข้าสู่ปอดหนักๆ มือเล็กที่โอบรอบพระศอกลับกลายเป็นจิกเล็บลงแทนเพื่อระบายความร้อนรุ่มในกาย

 

“ไม่...มันไม่เคยพอ” สุรเสียงงึมงำกับซอกคอหอม ประทับจูบลงกับรอยสีช้ำอีกรอบหนักๆเพื่อตีตราความเป็นเจ้าของ คนตัวเล็กที่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีจึงจะหลุดพ้นจึงตัดสินใจโอบกอดวรองค์และซบใบหน้าลงกับพระอังสาจนพระสวามีรังแกกันไม่ได้อีก

 

“อย่าเลยนะเพคะ เจ้าจอมเจ็บไปทั้งตัวแล้ว...เดินก็แทบจะไม่ไหว” กระชับกอดแน่นขึ้นอย่างยืนยันในคำวิงวอนนั้น

 

“ไม่เป็นไร...เดี๋ยวฉันอุ้มเอง” แก้วตาใสเงยขึ้นสบสายตาพระองค์อย่างตัดพ้อแง่งอน รีบปล่อยแขนที่โอบกอดออกและหันใบหน้าไปทางอื่น

 

คนใจร้าย...

 

องค์ชายโอเซฮุนลอบยกยิ้มมุมพระโอษฐ์กับท่าทางนั้น หวังจะให้พระองค์เอ็นดูแต่กลับกลายเป็นยิ่งน่าฟัดให้จมอกแทน ยิ่งเห็นเนื้อขาวๆวับแวมจากเสื้อคลุมที่หลุดลุ่ยก็ยิ่งอยากจะรังแก แต่เห็นพระชายาดูท่าจะเจ็บไปทั้งตัวจริงๆจึงยอมปล่อย

 

“ท่าจะเจ็บจริงๆนะนี่”

 

“ก็เจ็บหนะสิเพคะ พระองค์รังแกเจ้าจอมทั้งคืนเลย” หันกลับมาเอ่ยทูล

 

“เอาหละ...วันนี้พอแค่จูบก็ได้” สุดท้ายก็พระทัยอ่อน ดึงเอาพระชายาให้เอนกายเข้าสู่อ้อมพระอุระแทน เจ้าจอมลอบยิ้มออกมาแม้จะเหนื่อยล้าที่ต้องสู้รบกับคนหื่นแบบองค์วิลลิสแทบทุกวัน

 

“จะสรงน้ำรึยังเพคะ เดี๋ยวเจ้าจอมจะถวายงานเอง”

 

“ก็ดีเหมือนกัน...ไม่ได้อาบน้ำกับเธอมาหลายวันแล้วเหมือนกัน”

 

“ก็แค่อาบเพคะ ไม่มีอย่างอื่น” เอ่ยทูลอย่างรู้ทันแววพระเนตร ก่อนจะได้รับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และการช้อนอุ้มตรงไปยังอ่างน้ำอุ่นขนาดใหญ่กลางห้องน้ำ

 

“แต่อาบน้ำที...ก็ได้กำไรคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มอีกนะ”

 

.............................................................

 

เจ้าจอมนั่งอ่านเอกสารงานในมือกับกลุ่มเพื่อนๆด้วยใจที่เหม่อลอย เพราะตอนที่เธอจะมามหาวิทยาลัยในวันนี้ วรองค์สูงใหญ่ที่เคยบรรทมเคียงข้างกลับหายไป ไร้แม้แต่ถ้อยคำจะบอกกล่าวอะไรไว้ทำให้คนที่ถูกพระสวามีจรดจุมพิตทุกครั้งที่ออกเดินทางได้แต่นั่งหน่วงก้อนเนื้อในอกซ้ายทั้งวัน ใบหน้าหวานงอเง้าอยู่บ่อยๆจนเพื่อนจับสังเกตได้

 

“เจ้าจอม...เป็นอะไรหรือเปล่า วันนี้คิ้วขมวดทั้งวันเลย” มุกดาเพื่อนของเธอแตะลงบนข้อศอกเล็กพร้อมกับเอ่ยถามเบาๆ อ่า...นี่เธอแสดงออกจนคนอื่นมองเห็นเลยเหรอนี่

 

“ไม่มีไรหรอกเราแค่...เพลียๆนิดหน่อยอะช่วงนี้ทำงานดึกบ่อย”

 

“จริงสิ เจ้าจอมก็พักผ่อนบ้างนะ เดี๋ยวงานเราเหลืออีกนิดนึงก็ได้ส่งแล้วเนอะ”

 

“จ้ะ...ขอบใจนะมุกดา”

 

“อื้ม แล้วไหนส่วนของเราหละ”

 

“นี่ส่วนของภัทรนะ...แล้วก็นี่ส่วนของมุกดา เดี๋ยวอีกสองวันเราเอามารวมกันเลยนะจะได้เข้ารูปเล่ม” เจ้าจอมรวบรวมสติที่คิดฟุ้งซ่านให้กลับคืนมา ก่อนจะเเจกจ่ายรายงานส่วนต่างๆให้กับเพื่อน หมุนข้อมือมาดูเวลาเมื่อเห็นว่าเริ่มเย็นเเล้วจึงขอตัวกลับ แค่นี้เธอก็คงจะถึงหิมันตลายาดึกเต็มที

 

แค่คิดก็เหนื่อยเเล้ว...

 

“ไปกันเถอะชินทร์” กล่าวกับองครักษ์ที่ยืนรอพลางสาวเท้าไปตามทางที่ทอดยาว ก่อนจะเอะใจเมื่อรู้สึกว่าตนเองหลงลืมอะไรไป รีบก้มลงควานหาสมุดจดงานในกระเป๋าสะพาย และก็ต้องถอดถอนลมหายใจเมื่อตนลืมไว้กับเพื่อนๆ

 

“มีอะไรรึเปล่าพระเจ้าค่ะพระชายา”

 

“เราลืมสมุดงานไว้หนะ ขอกลับไปเอาก่อน”

 

“ไม่เป็นไรพระเจ้าค่ะ เดี๋ยวเกล้ากระหม่อมจะไปเอามาให้”

 

 “ไม่ต้องหรอก เราไปแปปเดียวชินทร์ไปเตรียมรถรอเถอะ”

 

“แต่ว่า...”

 

“ฟังเราบ้างเถอะชินทร์ อะไรก็ฟังเเต่พระองค์ ถ้าแบบนั้นก็ไม่ต้องมาเป็นองครักษ์เราเถอะ ถ้าเราจะพูดอะไรไปไม่ได้สักอย่าง....” พูดจบก็หมุนตัวเดินกลับไปทิศทางเดิมทันที จนองครักษ์หนุ่มจำยอมหยุดยืนรอไม่กล้าที่จะเดินตามไป ด้วยไม่เคยจะเห็นพระชายาโกรธมาก่อน

 

“เจ้าจอม!

 

“ว่าไงภัทร” เอ่ยทักทายเพื่อนที่ก้าวยาวๆตรงเข้ามาหา

 

“ลืมไอ้นี่ใช่ป้ะ ยัยมุกดาวานให้วิ่งเอามาให้หนะ” เอ่ยพลางชูสมุดเรียบๆในมือให้เธอดู เจ้าจอมยิ้มรับพลางพยักหน้าเมื่อเห็นว่าเป็นสมุดที่ตนเองลืมเอาไว้

 

“ขอบใจนะภัทร กำลังจะเดินกลับไปเอาพอดี”

 

“ไม่เป็นไร แล้วนี่องครักษ์เธอไปไหนหละ ทุกทีเห็นเดินตามหยั่งกับเงาตามตัว” เอ่ยถามอย่างแปลกใจพลางเบี่ยงตัวชะเง้อมองข้างหลังเธอ

 

“ให้ไปรอที่รถหนะ”

 

“อืม...งั้นเราเดินไปส่งนะ เราจอดรถไว้ที่โรงรถนั้นเหมือนกัน”

 

“เอาสิ จะได้คุยเรื่องงานส่วนของภัทรด้วยนิดหน่อย” ว่าจบเธอก็เดินไปพร้อมๆกับภัทรพลางคุยเรื่องงานไปด้วย และด้วยความร่าเริงของภัทรที่มีอยู่ในตัวจากเรื่องงานก็กลายเป็นเรื่องขบขันที่ทำให้คนคิ้วขมวดทั้งวันหัวเราะออกมาได้บ้าง...อย่างไม่รู้เลยสักนิดว่ากำลังทำให้คนที่รอมานานราวสองชั่วโมงกำลังก่อเพลิงโทสะขึ้นมาทีละนิด

 

สายพระเนตรคมกริบเขม็งเครียดขึ้นมาทันตาเมื่อเห็นร่างอรชรก้าวเดินมากับผู้ชายคนอื่น แถมเจ้าหล่อนยังหัวเราะและยิ้มกว้างดูมีความสุขมากกว่าที่เคยเป็น เหลือบสายพระเนตรลงมองเวลาที่ข้อพระหัตถ์และเงยพระพักตร์ขึ้นมองพระชายาที่คงพึ่งจะเห็นว่าพระองค์ยืนพิงสะโพกเข้ากับกระโปรงรถหรูและมองเธอด้วยสายตาแห่งความเยือกเย็น

 

นั่นพระองค์...จริงๆเหรอ....

 

ทรงมาที่นี่ได้อย่างไร...

 

เจ้าจอมงุนงงอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา แต่สิ่งที่มากกว่าความไม่เข้าใจงุนงงก็คงจะเป็นความกลัวที่แทรกขึ้นมาทีละนิด เพราะความเยือกเย็นจากสายพระเนตร ส่วนนายภัทรเพื่อนของเธอนั้นก็โค้งตัวเสียแทบจะติดพื้นให้กับพระองค์และสาวเท้าหนีไปทันทีอย่างกับรู้ว่าองค์รัชทายาทหนุ่มกำลังอยู่ในอารมณ์ที่เตรียมจะระเบิด

 

“พระอ...”

 

“มานี่!” สาวพระบาทเข้ามาหาเธอเร็วๆและกระชากแขนเธออย่างแรงจนสมุดและเอกสารที่หอบมานั้นปลิวหล่นกระจายลงสู่พื้นดินเบื้องล่าง

 

“โอ๊ย!...หม่อมฉันเจ็บนะเพคะ” เจ้าจอมสะบัดแขนออกจากฝ่าพระหัตถ์และยกมือขึ้นลูบลงตรงที่ถูกบีบเมื่อครู่และก็ต้องเม้มปากเมื่อเห็นว่ามันขึ้นรอยบีบสีแดงอย่างน่ากลัว

 

“นี่ใช่ไหมที่ไล่ชินทร์กลับมา เพราะแบบนี้ใช่ไหม!?” ตะคอกใส่เธอด้วยความหึงหวง จากที่ตื่นเต้นและอดทนนั่งรอเธอร่วมสองชั่วโมงแต่กลับต้องมาเห็นเธอเดินหัวร่อต่อกระซิกกับผู้ชายคนอื่นความโกรธก็พุ่งทะยานขึ้นมาจนแทบจะถึงขีดสุด

  

“แล้วแต่จะทรงคิดเพคะ” เอ่ยกลับนิ่งๆอย่างน้อยใจ ความฟูคับในอกที่ได้เห็นพระพักตร์จางหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินหนีแต่ก็ถูกกระชากต้นแขนเอาไว้และเหวี่ยงร่างของเธอกระแทกเข้ากับตัวรถ ใช้สองแขนแกร่งกักตัวเธอเอาไว้อีกชั้นอย่างไม่ให้หนี เหล่าองครักษ์ต่างรีบหันหลังให้และยืนล้อมรอบอยู่ไม่ไกลอย่างรู้หน้าที่

 

“ปล่อยเพคะ หม่อมฉันจะกลับเอง!” น้ำตาที่ทนกลั้นไหวเผลอปล่อยให้ไหลลงมาอาบแก้มเมื่อเจ็บไปทั้งตัวจากการกระแทกเข้ากับตัวรถ อยู่ดีๆก็มาโมโหร้ายใส่ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด

 

“ทำไม จะให้นายนั่นไปส่งรึไง หรือไอ้เหมันต์หละ มีเยอะนักหนิ!?” ข้อเสียที่พระองค์เป็นไม่ยอมหายสักทีก็คงจะเป็นตอนที่โมโห ถ้อยตรัสจะไม่เคยนึกถึงคนที่ฟังหละมั้ง เจ้าจอมจึงต้องเตือนสติพระองค์บ้างว่ากำลังทรงทำร้ายจิตใจของเธอ

 

เพี้ยะ!

 

“ตอนนี้กำลังกริ้วคงไม่รู้สึกพระองค์...ว่ากำลังทรงหมิ่นเกียรติของหม่อมฉันต่อหน้าเหล่าข้าราชบริพารอยู่!

 

ความเงียบงันกลืนกินลานจอดรถแทบจะทันที และทำเอาเหล่าองครักษ์ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ องค์ชายหนุ่มกำหมัดเข้าหากันแน่นและตวัดมองพระชายาอย่างกริ้วที่สุดแต่ก็พยายามอดกลั้นเอาไว้เมื่อได้รับฟังคำพูดตัดพ้อที่มาพร้อมแววตาแห่งความเสียใจ หันกลับไปออกคำสั่งให้ทหารที่ยืนรอเตรียมออกรถและเก็บเอกสารที่หล่นของเจ้าตัวน้อยขึ้นมาก่อนผลักให้เธอลอยละลิ่วเข้าไปในรถทันที

 

ไว้ค่อยไปจัดการในที่ลับตาคน....!

 

เจ้าจอมกัลยาซุกกายลงกับเบาะอีกฝั่งด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งหลังจากใช้มือปาดน้ำตาออกอย่างลวกๆ มือเล็กกรีดนิ้วไล่ไปตามกระดาษทีละหน้าเพื่อสำรวจความเสียหาย ในใจยิ่งโกรธหนักขึ้นไปอีกเมื่อเห็นหน้าที่เธอตั้งใจบรรจงเขียนมาทั้งวันทั้งคืนเปรอะเปื้อนดินเป็นด่างดวงสีน้ำตาล

 

“เจ้าจอม...”

 

“...........” ตวัดใบหน้าออกนอกตัวรถราวกับพระสวามีเป็นเพียงอากาศมลพิษที่น่าอึดอัด ควานหาหูฟังในกระเป๋าเสียเข้ากับสมาร์ตโฟน กดเปิดเพลงดังๆและยัดมันเข้าในหูเพื่อปิดกั้นเสียงจากภายนอก หลับตาลงและเอนศีรษะพิงกับกระจก ในตอนนี้เธอไม่อยากจะคุยกับใครทั้งนั้น!

 

โกรธ...โกรธจนแทบอยากจะร้องไห้อีกรอบ...

 

เมื่อเห็นว่าไม่ว่าอย่างไรคนที่ตรัสเรียกไม่แม้แต่จะชายสายตากลับมาก็ไม่หือไม่อือใดๆทั้งสิ้นจึงยอมถอดพระทัย มีรับสั่งให้ออกรถไปยังจุดหมายที่รออยู่ แต่กระนั้นก็ทรงลอบมองพระชายาตัวน้อยที่เอาแต่หลับตาด้วยแววตาแห่งความรู้สึกผิด

 

บางที...พระองค์เองควรรู้จักระงับอารมณ์มากกว่านี้

 

.........................................................

 

เจ้าจอมเปิดเปลือกตาขึ้นมาเมื่อเห็นว่าแสงแดดสีส้มอ่อนที่สาดส่องเปลือกตาหายไป เหลือบมองคนข้างกายอย่างสงสัยเมื่อที่ที่ตนอยู่ตอนนี้คือลานจอดรถที่ไหนสักแห่งเมื่อเดาจากวามมืดทึมของบรรยากาศรอบๆ เมื่อประตูรถถูกเปิดออกและการเชื้อเชิญขององครักษ์ให้เธอลงไปเจ้าจอมก็ทำตาม แต่ก็ไม่ยอมเอ่ยถามพระสวามีด้วยความโกรธที่ยังคงหลงเหลือ ก้าวขาตามแรงจูงของพระหัตถ์หนาที่จับจูงลงบนข้อมือเล็กเชื่องช้า เข้าสู่ลิฟต์โดยสารที่ค่อยๆเคลื่อนสู่ด้านบนและฉายตัวเลขสีแดงว่า ‘35’

 

ยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิมเมื่อทันทีที่ลิฟต์เปิดออกภาพโถงกว้างก็ปรากฏสู่สายตา การตกแต่งสไตล์ไทยประยุกต์กลมกลืนเข้ากับการออกแบบของสไตล์โมเดิร์นอย่างลงตัว คิ้วเรียวขมวดรอบที่ร้อยของวันเมื่อวรองค์ทรงทาบคีย์การ์ดลงบนช่องข้างประตู บานไม้ที่ปิดสนิทก็เคลื่อนออกจากกันเผยสิ่งที่อยู่ข้างในให้ฉายชัดแก่สายตา

 

ที่นี่ที่ไหน...?

 

ก้าวขาตามเข้าไปอย่างงงๆ และทำท่าว่าจะเอ่ยปากถามแต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นร้องอุทานแทน เมื่อร่างทั้งร่างของเธอถูกอุ้มขึ้นพาดกับพระอังสาอย่างรวดเร็วจนตัวลอย

 

“อ๊ะ!...พระองค์!” ตั้งท่าจะโวยวายห้องนอนก็ถูกเปิดประตูออกและเหวี่ยงปิดมันอย่างแรงเมื่อเราสองก้าวผ่านเข้ามาข้างใน ร่างทั้งร่างก็ถูกโยนลงบนที่นอนขนาดคิงไซซ์จนเธอจุกร้องไม่ออก ขยับยันกายจะลุกขึ้นก็ถูกพระวรกายสูงใหญ่เข้าคร่อมทับและรวบสองแขนเล็กของเธอขึ้นไว้เหนือศีรษะและพันธนาการกอบกุมเอาไว้

 

“จะ...เจ็บ” ดิ้นรนจนเหนื่อยหอบแต่ก็ได้รับเพียงสายตาว่างเปล่าเท่านั้น และสิ่งที่กลัวก็เป็นจริงเมื่อพระพักตร์ก้มลงต่ำและซุกลงกับซอกคอของเธอทันที

 

“อย่าเพคะ...ไม่...อื๊อ!” ทำได้เพียงหลับตาลงเมื่อพระโอษฐ์หยักทาบทับลงมาอย่างตะกรุมตะกรามจนกลีบปากเล็กๆเห่อบวม หยดน้ำตาไหลออกมาจากหางตาเป็นสายเมื่อถูกบดขยี้จุมพิตอย่างป่าเถื่อน ทรวงอกนุ่มหยุ่นถูกพระสวามีเข้าครอบครองด้วยพระหัตถ์หนา บีบเคล้นมันอย่างแรงจนเจ็บไปหมดด้วยความหึงหวง อยากจะลงโทษคนตัวเล็กใต้ร่างให้จดจำสัมผัสของพระองค์แต่เพียงผู้เดียว

 

“เธอยั่วโมโหฉันเองนะเจ้าจอม” อ้อมแขนแปรเปลี่ยนเป็นโอบประคองเอาไว้แน่น ให้ร่างทั้งร่างแนบชิดกันไปแทบทุกส่วน เจ้าจอมที่บอบบางราวกับคริสตัลทีกำลังจะแตกร้าว คนตัวน้อยสะอื้นไห้ออกมาเมื่อจู่ๆเสื้อนักศึกษาถูกริดกระดุมออกจนสาบเสื้อแยกจากกันเปิดเปลือยดอกบัวตูมเต่งคู่งามภายใต้บราเซียร์ราคาแพง

 

วรองค์ไม่รอช้าที่จะฝากฝังรอยสีกุหลาบช้ำๆเอาไว้ทั่วทุกอณูความขาวราวกับน้ำนมตรงหน้า พระหัตถ์หนาปล่อยข้อมือเล็กให้เป็นอิสระ เพื่อที่จะเลื่อนลงมาลูบไล้ไปตามผิวนุ่มๆ บีบเคล้นสอดคล้องกับจังหวะการจูบจุมพิตแสดงเครื่องหมายจนเธอเจ็บจี๊ดไปทั้งผิว ยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าของตัวเองและร้องไห้ออกมาเมื่อรู้ว่าไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ทรงเห็นใจเธอ

 

ก็อย่างว่า...ไม่ได้อภิเษกเพราะความรักนี่นา...

 

พระโอษฐ์ที่ลากไล้ขบเม้มหยุดชะงักเมื่อรับรู้ถึงเสียงสะอื้นที่เล็ดลอดออกมาจากคนใต้ร่าง ฟังดูสั่นสะท้านจากการที่ถูกเอามือเล็กๆปิดบังใบหน้าเอาไว้ด้วย สุดท้ายจากที่กริ้วจนอยากจะลงโทษให้เข็ดก็พระทัยอ่อนยวบลงราวกับขี้ผึ้งถูกความร้อนลน จำยอมพลิกกายลงข้างๆและคว้าเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกึ่งเปลือยให้

 

“ใจร้าย...ใจร้ายที่สุด” กลีบปากเล็กขยับพูดตัดพ้อขณะดึงเอาผ้าห่มขึ้นคลุมร่างเเละหันหลังให้คนที่รังแกตัวเองเมื่อครู่ ดวงตาแดงก่ำไปหมดจากการร้องไห้ เนื้อตัวเจ็บแสบไปหมดจากการขบเม้มสร้างรอยตำหนิ

 

“เจ้าจอม...หันหน้ากลับมาหาฉัน” บัญชาเสียงเข้มขณะขยับวรกายเข้าเเนบชิดเเละกกกอดเธอเอาไว้จากข้างหลัง

 

“หม่อมฉันจะกลับบ้าน...ปล่อย”

 

“อย่าขัดคำสั่ง...หันมา!” เจ้าจอมสูดสะอื้นหนักๆก่อนจะขยับกระฟัดกระเฟียดลุกขึ้นจะดิ้นหนีลงจากเตียง เเต่เเมวน้อยก็ถูกตระครุบเอาไว้เเละดึงรั้งเข้าสู่อ้อมกอดเช่นเดิม

 

“เธอมันก็ดื้อกับฉันตลอดสิน่า...”

 

 สุรเสียงอ่อนลงกว่าเดิมและเอนพระขนองลงกับพนักเตียง ก่อนจะดึงรั้งเอาพระชายาให้ก่ายเกยอยู่กับพระสนับเพลา ใบหน้าหวานเปื้อนตราบน้ำตาซบลงกับพระอังสาเเละสะอื้นน้อยๆเมื่อพระหัตถ์ลูบลงบนกลุ่มผมนุ่มหอมละมุนกลิ่นดอกไม้อ่อนๆ

 

“ดูซิ...มีอะไรจะให้” เอ่ยเรียกคนที่ซุกหน้าหลบเบาๆ

 

“เงยหน้าขึ้นมาเร็ว...อุตส่าห์บินมาเตรียมรอที่ไทยตั้งเเต่เช้าเลยนะ” ด้วยความอยากรู้ คนที่ร้องไห้จึงเงยหน้าขึ้นมามองช้าๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสงสัยเมื่อนิ้วพระหัตถ์มีห่วงโลหะของพวงกุญแจเกี่ยวเอาไว้

 

“อะไรเหรอเพคะ...”

 

“กุญแจห้องไงหละ...ถามมาได้”

 

....?.... เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กที่ยังคงสงสัยไม่เลิกจึงขยับกระชับกอดกายเล็กให้เข้าสู่อ้อมกอดและกักขังเอาไว้กับพระอุระแน่นก่อนจะค่อยๆสวมห่วงโลหะเล็กๆของพวงกุญแจเข้ากับนิ้วนางที่ยังคงมีแหวนแต่งงานสวมเอาไว้ให้เบาๆ สัมผัสเย็นเฉียบทาบที่นิ้วกับสัมผัสอุ่นๆของอ้อมกอดทำให้เจ้าจอมจำต้องเลื่อนมือออกและวางสายตาบวมแดงลงมามองที่นิ้วของตนเอง  แววตาที่เต็มไปด้วยความข้องใจสบเข้ากับพระสวามีที่ทรงจ้องมองเธออยู่แล้ว ก่อนที่คนรังแกเธอเมื่อครู่จะกดจูบลงบนหน้าผากและเอ่ยพูดเบาๆ

 

“ห้องนี้คือห้องของเธอ”

 

“หมายความว่ายังไงเพคะ”

 

“ฉันอนุญาตให้เธออยู่ที่เมืองไทยในวันปกติ แต่สุดสัปดาห์ต้องกลับไปที่หิมันตลายา เข้าใจใชไหม...หืม?” เจ้าจอมงงไปหมดแล้ว ทรงเปลี่ยนอารมณ์ไปมาจนตามไม่ทันสักที

 

“แต่ว่ามันน่าจะแพ...”

 

“เอาไปเหอะน่า...จะได้ไม่ต้องเทียวนั่งเครื่องบินไปมาให้เหนื่อยแบบทุกวันนี้” ถ้อยตรัสอ่อนโยนราวกับเธอกำลังอยู่ในห้วงของความฝัน

 

“ตรัสจริงหรือเพคะ...?

 

“ใช่...ชอบไหมกับของขวัญ” ระบายยิ้มอย่างเอ็นดูกับดวงตากลมโตที่จ้องมองพระสวามีตาแป๋วทั้งๆที่พึ่งร้องไห้มาหยกๆ

 

“แต่ว่าเจ้าจอมกลับไปนอนบ้านได้นะเพคะ ไม่เห็นจะต้องซื้อคอนโดแพงๆให้เจ้าจอมเลย เปลืองซะเปล่าๆ”

 

“ไม่หละ ถ้าให้กลับไปอยู่บ้านเดี๋ยวนายเหมันต์นั่นได้เสนอหน้ากลับไปส่งอีก ฉันไม่ไว้ใจ...” พอพูดถึงคนอื่นอ้อมกอดก็แข็งกระด้างขึ้นจนรู้สึกได้ เจ้าจอมหน้างอเข้าหากันก่อนจะรูดห่วงโลหะกลมๆออกจากนิ้วและวางคืนใส่พระหัตถ์

 

“ถ้าจะมาหาเรื่องแบบนี้ก็ไม่ต้องเลยเพคะ เจ้าจอมยอมทนนั่งเครื่องบินไปกลับก็ได้! พระองค์หนะน่ารำคาญยิ่งกว่าอะไรในโลกนี้ทั้งนั้น!

 

“ใช่สิ ฉันทำอะไรมันก็น่ารำคาญสำหรับเธอทั้งนั้นแหละเจ้าจอม! ไม่เอาก็ไม่ต้องเอา!” ขว้างกุญแจทิ้งไปที่มุมห้องอย่างแรงก่อนจะวางเธอลงบนที่ว่างบนที่นอนและขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกจากห้องไปด้วยความโกรธแถมด้วยการเหวี่ยงบานประตูปิดจนคนตัวน้อยสะอุ้งอย่างตกใจ

 

เจ้าจอมพูดแรงไปรึเปล่านะ...

 

แต่เมื่อกี้เธอโกรธอยู่ไม่ใช่เหรอ....

 

ทำไมถึงดูเหมือนจะได้เป็นฝ่ายง้อกันนะ....

 

เฮ้อ...

 

 

หลังจากจัดการตัวเองเสร็จแล้วจำตัดสินใจเดินออกมาจากห้องนอนช้าๆ กวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะสะดุดเข้ากับแผ่นหลังกว้างคุ้นตาที่โซฟาในห้องนั่งเล่น การขยับแหงนเงยใบหน้าขึ้นลงหลายครั้งและกระป๋องในมือทำให้เจ้าจอมรู้ว่าพระสวามีกำลังดื่นเบียร์อยู่ นับหนึ่งถึงสามให้กำลังใจตัวเองก่อนจะสาวเท้าไปหยุดยืนตรงหน้าลงทิ้งตัวลงข้างพระวรกาย ที่ทำเพียงตวัดสายตาเยือกเย็นขึ้นมองและเบือนหนีทางอื่น

 

“พระองค์เพคะ...” ใจชื้นขึ้นมาบ้างเมื่อเอื้อมมือไปกอบกุมพระหัตถ์หนาและไม่ได้ทรงชักหนีอย่างที่กลัว

 

“เอ่อ...เจ้าจอมขอโทษที่พูดไม่คิด”

 

“..........”

 

“ขอโทษนะเพคะ...ให้อภัยเจ้าจอมนะเพคะ” ไม่พูดเปล่าแนบศีรษะลงกับต้นแขนแกร่งอย่างออดอ้อนทั้งๆที่ไม่เคยแม้แต่จะทำแบบนี้เลยสักครั้ง แต่พอเห็นใบหน้าว่างเปล่าเมื่อได้ยินคำว่ารำคาญจากเธอ หัวใจดวงน้อยก็เจ็บแปรบขึ้นมา

 

“...........”

 

“พระองค์...”

 

“อะไร...” เรียบนิ่งซะยิ่งกว่าแผ่นกระดาษเสียอีก แต่ก็พอที่จะทำให้คนที่กำลังพยายามมีความหวังขึ้นมาได้ เงยหน้าขึ้นมองพระสวามีตาแป๋วด้วยวามวาวแห่งความออดอ้อน

 

“เจ้าจอมหิวข้าว ไปหาอะไรทานกันนะเพคะ...นะ...นะเพคะ” ถูไถหัวกลมๆเข้ากับต้นแขนไปมาจนคนที่กำลังโกรธหายเป็นปลิดทิ้ง ยกยิ้มมุมพระโอษฐ์อย่างไม่อาจอดทนไว้ได้อีก เจ้าจอมกัลยาชักจะทำตัวน่ารักน่าฟัดขึ้นไปทุกวันแล้ว

 

“อือ...ไปสิ” เมื่อได้ยินดังนั้นพระชายาตัวน้อยก็ยิ้มแก้มปริ ดวงตากลมโตกลับกลายเป็นขีดเล็กๆอย่างน่าเอ็นดู

 

นี่พระองค์มีชายาอายุกี่ขวบกันแน่...

 

เด็กน้อยทั้งหน้าตาและนิสัย...

 

เด็กน้อยมากๆ...เด็กน้อยของพระองค์

 

100%

ไรต์มีเรียนและทำงานพาร์ทไทม์ค่ะ ช่วงนี้มีปัญหาหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นและทำให้ไม่มีเวลามากอย่างเมื่อก่อน แต่ที่ยืนยันแน่นอนคือยังอยากที่จะอยู่ในวงการไรต์เตอร์ฟิค x you ยังไม่ถึงจุดอิ่มตัวและยังอยากที่จะลงฟิคต่อๆไป ขอให้ทุกคนรอเราด้วยนะคะ มาช้าแต่มานะงับ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 321 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,093 ความคิดเห็น

  1. #520 Yougain (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:42
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ ไรท์ก็จะอยู่วงการ x you ค่ะ5555
    #520
    0
  2. #518 star_pcy_osh_bbh (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 15:58
    เป็นกำลังใจให้นะครับ รอเสมอเลย💓
    #518
    0
  3. #517 OOHRINRADA (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 22:39
    รอเสมอค่ะไรท์ มาทีก็ฟินๆกันไป
    #517
    0
  4. #516 Umjk (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 20:35
    พี่ฟ้าพูดมาแค่นี้​ หนูก็อุ่นใจไปอีกนานนนนนน
    #516
    0
  5. #515 chaompph (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 14:52
    สู้ๆนะค่าาไรท์จะรอน้าาาติดตามค่าา
    #515
    0
  6. #514 nannapatmqntree (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 00:51

    เด็กดื้อของพระองค์
    #514
    0
  7. #513 Panatpxnxt (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 00:42
    พ่อเเง่-อน น่ารักกกก อุเเง๊ พี่ฟ้าฉู้ๆ!!! -3-
    #513
    0
  8. #512 pcy_mimi (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:23
    สับสนกับอารมณณ์พระองค์5555555. รอเสมอนะคะ
    #512
    0
  9. #511 Tnpyokky (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:18
    รอนะค๊าาา สู้ๆค่ะไรท์
    #511
    0
  10. #510 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 08:24

    เด็กน้อยของพระองค์ เขินคำนี้>< //ไรท์สู้ๆนะค้าาา
    #510
    0
  11. #509 conner_123 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 07:32

    น้องเจ้าจอมเด้กน้อยของพี่😍😍😍😍😍😍😍😍😍😍
    #509
    0
  12. #508 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 01:05
    งื้ออออ ว่าแล้วพระองค์ต้องไม่ให้น้องลำบากน่ารักที่สุดเลย แต่ที่น่ารักกว่าพระองค์ก็พี่ไนท์นี้แหละ ขอบคุณนะคะที่ไม่หายไปไหน สู้ๆค่ะ หนูรอได้
    #508
    0
  13. #507 ParkMild (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 00:48
    คิดถึงจังเลยค่ะ แต่ว่าพระองค์เนี่ยลดความขี้หึงลงหน้อยก็ดีน้าา น้องช้ำหมดแล้ว
    #507
    0
  14. #506 ohtao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 00:29

    เย้ พี่ฟ้ามาแล้ววววววววว ดีใจมากเลยค่ะ TT

    #506
    0
  15. #505 mystery_pp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 23:55
    งื้อออ น่ารักกกก ไรท์สู้ๆนะคะ
    #505
    0
  16. #504 pakkadqq (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 23:15
    แหนะะะ องค์ชายมาเซอรทไพร์สถึงเมืองไทยย ถึงจะมีง้องอนกันไป สีสันของคู่แต่งงานนะเพคะ มีซื้อคอนโดให้น้องด้วยย กลัวน้องเหนื่อยล่ะสิ้ ง้อได้น่ารักมากกกกกกกกก
    ปล.ไรท์กลับมาแล้ววว จะคอยติดตามไปเรื่อยๆเลยนะคะ ทำงานสู้ๆนะคะ เยิ่ปปปป
    #504
    0
  17. #503 pakkadqq (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 23:12
    แหนะะะ องค์ชายมาเซอรทไพร์สถึงเมืองไทยย ถึงจะมีง้องอนกันไป สีสันของคู่แต่งงานนะเพคะ มีซื้อคอนโดให้น้องด้วยย กลัวน้องเหนื่อยล่ะสิ้ ง้อได้น่ารักมากกกกกกกกก
    ปล.ไรท์กลับมาแล้ววว จะคอยติดตามไปเรื่อยๆเลยนะคะ ทำงานสู้ๆนะคะ เยิ่ปปปป
    #503
    0
  18. #501 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 11:06

    คิดถึงไรท์แล้ว
    #501
    0
  19. #500 milomo (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 10:48
    รอนะคะไรต์ สนุกมาก ชอบมาก
    #500
    0
  20. #499 Ntwrp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:41
    โอ้ยยยย หาทางเอาเปรียบได้ตลอดเลยน้าาา555
    #499
    0
  21. #497 Lewphiangor (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 12:14

    ฮือออ เขินน
    #497
    0
  22. #496 Tnpyokky (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 23:44
    รอนะคะ
    #496
    0
  23. #495 galaxy_fanfan12 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 23:25
    รักพระองค์ที่สุดในโลกเลย อยากอ่านตอนพระองค์อ้อนน้อง หรือไม่ก็น้องอ้อนพระองค์งี้>< //ไรท์พี่ฟ้าสู้ๆนะค่าาา หนูอ่านตอนเดิมวนไปก่อนก็ได้แต่อย่าทิ้งหนูน้าาาlove you ma best writer of the year
    #495
    0
  24. #494 ลิน. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 22:42
    รอนะคะ ไรท์สู้สู้
    #494
    0
  25. #493 mybirthdayismonday1044 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 17:47

    รอเสมอค่าาา
    #493
    0