[ Short Fic OS/SF ] มุมห้องสมุด

ตอนที่ 7 : หนังสือเล่มที่ I : ดั่งดวงใจกษัตริย์ บทที่ 6 ♤namjin♧

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    30 ส.ค. 62

ดั่งดวงใจกษัตริย์
บทที่ 6





   "เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ใช่เขา" เสียงคำรามโทนต่ำของเหล่าชายฉกรรจ์ซึ่งยืนออกันอยู่ตรงซอกหลืบในตรอกของตลาดถามขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้
ค่ำคืนนี้พวกเขามารวมตัวด้วยความอยากรู้เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นคือ ดินแดนแคว้นนี้มีเครื่องบรรณาการเป็นชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่างามดั่งเทวีบนสรวงสวรรค์ จริงแท้แค่ไหน
     "ก็เขาบอกข้าเช่นนั้น" หญิงสาวผู้เป็นข้รับใช้ในคฤหาสน์ของผู้ดูแลเขตการปกครองกล่าวเสียงมั่นใจ แทบจะทำให้พวกชายฉกรรจ์ที่รีรออยู่หัวเราะให้กับความโง่เขลาของหญิงสาว
     "แค่เขาพูดว่าไใม่ใช่ ก็เชื่อแล้วหรือ ช่างโง่เสียใจ" เจ้าของเสียงคำรามโทนต่ำน่าสะพรึงตะคอกใส่ ฝ่ามือหยาบใหญ่ฉวยถุงเหรียญทองจากฝ่ามือบางของสาวใช้กลับคืน
     "ไม่ได้นะ ท่านสัญญาแล้วว่าจะจ่ายเงินให้ข้า" หญิงสาวพยายามคว้าถุงเงินกลับ แต่ฝ่ามือใหญ่กลับตรงเข้าล็อกคอเธอไว้เสียก่อน 
     "เจ้าจะได้มันก็ต่อเมื่อพบเครื่องบรรณาการ" ฝ่ามือใหญ่หยาบออกแรงบีบรัดลงบนผิวเนื้อบางของหญิงสาว ปรากฏรอยแดงช้ำบนลำคอเล็ก ก่อนชายตัวโตจะผลักหญิงสาวผู้อ่อนแอกว่าไปชนกำแพงของตรอกด้านใน แล้วแสยะยิ้มสั่งความ 
     "พาข้าไปหาเขาแล้วเจ้าจะได้สิ่งที่ต้องการ" 
     "ได้ๆ ท่านตามข้ามาสิ" สาวใช้รีบคว้าถุงเงินด้วยความละโมบ จากนั้นร่างทะมึนของเหล่าชายฉกรรจ์มุ่งหน้าตรงสู่คฤหาสน์หรูใจกลางเมือง พวกเขาค่อนข้างมั่นใจว่าชายหนุ่มในคฤหาสน์ของซึงฮย็อนคือเครื่องบรรณาการที่งดงามเกินจินตนการถึงที่กำลังตกเป็นข่าวลือในวงกว้างทั่วทิศใต้แหห่งนี้ แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าต้นต่อของข่าวลือเชื่อถือได้เพียงใด แต่คำบอกเล่าเรื่องความงามนั้นก็ช่างเย้ายวนให้น่าต่อกรกับอำนาจขององค์ราชา 
     เงาดำของใครบ้างคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว xลังไต่ตามผนังคฤหาสน์จนถึงบริเวรระเบียงชั้นสามของปีกฝั่งตะวันตก เสียงกระจกแตกกระจายปลุกชายหนุ่มซึ่งกำลังเคลิ้มหลับลืมตาตื่น ท่ามกลางความมืดมิด ซอกจินมองเห็นร่างสูงทะมึนกว่าสามร่างมุ่งตรงมายังเตียงนอน กายบางสั่นเทาอย่างหนักเมื่อเงาดำเหล่านั้นคุกคามเข้าใกล้ แสงสว่างอ่อนๆจากเปลวเทียนบริเวณหัวเตียงส่องวับวอมแวมมองเห็นร่างถมึงทึงของผู้บุกรุกหลายตน นัยน์ตาของพวกมันวาวโรจน์ จดจ้องเรือนร่างบอบบางราวสตรีของซอกจินซึ่งนั่งตัวสั่นเทาอยู่ชิดหัวเตียงด้วยแววตาตากระหาย 
     "ฮ่าๆๆ ในที่สุดข้าก็พบเจ้า เครื่องบรรณาการ" เสียงหัวเราะราวกับกับสัตว์ป่าคำรามอยู่ในลำคอของพวกมัน 
    ซอกจินตะเกียกตะกายหาทางลงจากเตียง ทว่ารอบกายกลับแวดล้อมไปด้วยเหล่าชายร่าวยักษ์ทั้งสาม ซอกจินหวีดร้องด้วยความตกใจ เมื่อฝ่ามืออันใหญ่หยาบตะปบลงบนลำคอระหง ความเจ็บปวดพลุ่งพล่านทั่วร่าง พร้อมกับความหวาดกลัวที่เข้ามาเกาะกินหัวใจดวงน้อย
      ...ชีวิตเขาคงจบสิ้นแล้วกระมัง


     ใบหน้างดงามเย้ายวนช่างแลขัดกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมตรงมุมปากสวย ผู้ดูแลคนใหม่เงยหน้ามองนายหญิงของตน ไม่เข้าใจว่าเหตุใดนายหญิงถึงได้จงเกลียดจงชังซอกจินคนใช้คนเก่าผู้นั้นนัก แต่สำหรับผู้ดูแลคนใหม่ผู้ซื่อสัตย์ที่เพิ่งเข้ามาอย่างเขาแล้ว ความสงสัยใคร่รู้ก็ยังคงเป็นเพียงความสงสัย ตลอดระยะเวลาที่เพิ่งเข้ามารับใช้ทั้ง ท่านหยางฮยอนซอกและท่านหญิงเจนนี่ด้วยความซื่อสัตย์ ไม่เคยคิดถามหาเหตุผลใด ครั้งเองก็เช่นกัน แม้เธอจะไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดนายหญิงจึงสั่งให้ปล่อยข่าวลือเรื่องการมาพำนักยังแคว้นที่ห้าของเครื่องบรรณาการ แต่เขาก็รับคำสั่งและปฏิบัติตามด้วยความภักดี
    ข่าวลือถูกปล่อยออกไปอย่างเงียบๆไม่มีผู้ใดล่วงรู้แหล่งต้นตอ ความกระหายในกามอารมณ์และความใคร่ในตรรหาราคะ ทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ทั่วทั้งแคว้นพยายามควานหาตัวหมายหวังอยากครอบครอง
     “ซอกจินเป็นอย่างไรบ้าง” แววตาวาวโรจน์ของเจนนี่หันมองทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์
     “ข้าได้ข่าวว่าเขาหายตัวไปจากคฤหาสน์แล้วเจ้าคะ ยามนี้เจ้าเมืองซึงฮย็อนกำลังส่งทหารออกค้นหากันจ้าละหวั่น” ผู้ดูแลรายงานหลังจากแอบไปซุ่มดูเหตุการณ์อยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่มาตลอดคืน
     รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมแสยะเต็มริมฝีปากอิ่ม ความคั่งแค้นแฝงรอยริษยาฝังแน่นเต็มอกหญิงสาว ต้องเป็นฉะนสิสมควรยืนเคียงข้างราชารูปงามองค์นั้น หาใช่ชายรับใช้ชั้นต่ำอย่างนายเลยคิมซอกจิน!! ยิ่งคิด ความริษยาก็ยิ่งเกาะกุมหัวใจของเจนนี่จนจวนจะเป็นสีดำมืดราวกับนรกขุมใด มันบดบังแม้แต่ความรักแสนบริสุทธิ์ของซอกจินที่มอบให้คุณหนูของเขาตลอดมาทั้งชีวิตตั้งแต่ได้รับใช้คุณหนูเจนนี่ 

     วรองค์สูงใหญ่ งามสง่า และเปี่ยมอำนาจสมดั่งราชาแดนทิศใต้ ดวงพักต์คมเข้มดุดัน แม้จะกระด้าง ดูเย็นชากว่าราชาองค์ใดในทั้งสี่ทิศที่เคยเข้าเฝ้า แต่ทั้งหมดกลับตราตรึงหัวใจนางไว้แทบบาท ยิ่งประกอบกับตำแหน่งสูงส่งอย่างรานีแห่งทิศใต้ ยิ่งทำให้เจนนี่ปราถนาจะครอบครองดวงหทัยขององค์นัมจุน นางช่างโง่เคลายิ่งนัก ปล่อยของวิเศษสูงค่าหลุดลอยจากชีวิตไป
เจนนี่นึกตำหนิตัวเองในใจ แต่ ณ ตอนนี้ เวลานี้ ทุกอย่างยังไม่สายเกิน ขอเพียงกำจัดซอกจินที่อยู่เคียงข้างองค์ราชาทิ้งเสีย ตำแหน่งรานีแห่งทิศใต้ย่อมอยู่ไม่ไกล และเธอจะลงมือทำทุกวิถีทางเพื่อตำแหน่งอันเลอค่านี้
     “เจ้าทำได้ดีมาก เหลือก็เพียงแค่รอเวลาให้ซอกจินถูกจับไปให้พ้นทางจะให้พาไปเป็นตายร้ายดียังไงก็ได้ ถ้าโดนฆ่าตายยิ่งดี แต่จงจำไว้ ต้องไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงต้นตอของข่าวลือนี้เป็นอันขาด” 
     “วางใจได้เลยเจ้าคะ ข่าวลือเรื่องนี้ถูกปล่อยออกไปทั่วแคว้น ยากนักที่จะตรวจสอบว่าเริ่มต้นมาจากที่แห่งใด” เธอรับรอง
     “ดี เจ้าช่างเป็นผู้ดูแลที่ซื่อสัตย์ของข้าเหลือเกิน” เจนนี่เอ่ยชม นั้นจึงส่งผลให้หญิงสาวหน้าบาน
     “นายหญิงเจ้าคะ ” 
    

      ความวุ่นวายภายในคฤหาสน์หลังงามยังคงดำเนินต่อไปราวกับไม่มีวันสิ้นสุด เจ้าเมืองซึงฮย็อนทั้งกระวนกระวายและหวาดหวั่นต่อการหายตัวไปของเด็กหนุ่ม แม้จะไม่รู้แน่ชัดว่าเขาคือผู้ใด แต่การที่องค์ราชาแห่งทิศใต้ทรงนำเขามาฝากไว้กับเขาด้วยองค์เอง ย่อมบอกความสำคัญของเด็กหนุ่มไม่มากก็น้อย
     หากหาหนุ่มน้อยไม่พบ ความเป็นความตายของเขาคงขึ้นอยู่กับ ‘ความสำคัญ’ ของเขาเสียแล้วกระมัง 
     หนึ่งชั่วยามผ่านพ้น เจ้าเมืองซึงฮย็อนปาดเหงื่อบนหน้าผาก ตัดสินใจส่งทหารลงไปเข้าเฝ้าองค์ราชา ณ คุก แห่งเขตการปกครองที่ห้า สถานที่ซึ่งเสด็จลงไปสอบสวนความผิดของอดีตภรรยาของผู้ดูแลเขตการปกครองที่ห้า
    แม้จะรู้ดีถึงความผิดของตนในครั้งนี้มันหนักหนานัก แต่ถ้ายิ่งประวิงเวลานานขึ้น ความปลอดภัยของเด็กหนุ่มคงลดต่ำลงเหลือศูนย์ เพียงไม่นาน ราวมีพายุลูกใหญ่โหมพัดกระหน่ำเข้าสู่คฤหาสน์ วรองค์สูงใหญ่เสด็จตรงมายังร่างชายชราของซึงฮย็อนผู้นั่งหมดแรงอยู่บนเก้าอี้ทันทีที่ปรากฏองค์ ชายชราก็ทรุดกายลงแทบบาท สีหน้าหวาดหวั่นจวนเจียนร้องไห้ยามกราบทูล”กระหม่อมส่งทหารออกค้นหาทั่วแคว้นแล้วพระเจ้าค่ะ ตะ แต่ ยังไม่ปรากฏร่องรอยของเด็กหนุ่มเลย” 
     “เด็กน้อยหายตัวไปตั้งแต่เมื่อใด” สุรเสียงกระด้าง ดุดัน คำรามอยู่ในพระศอ
    ทันทีที่ทรงทราบว่าเด็กน้อยของเขาหายตัวไปจากคฤหาสน์ เพลิงพิโรธในหทัยก็แทบลุกเผาไหม้สิ่งมีชีวิตบริเวณนั้นทุกคน ยามนี้ในสายเนตรแทบไม่มีภาพผู้ใด หทัยในอุระจวนเจียนใกล้มอดไหม้เพราะความหวงและห่วงร่างบอบบางของซอกจิน
     “กระหม่อมไม่มั่นใจนีกพระเจ้าค่ะ แต่เมื่อเช้านี้มีทหารพบเศษกระจกแตกกระจายลงมายังพื้นชั้นล่าง พวกกระหม่อมถึงขึ้นมาดู พบสาวใช้ของกระหม่อมถูกฆ่าตายอยู่ในห้อง ไม่พบร่องรอยอื่นใดเกี่ยวกับเขาเลย พวกมันคงบุกปีนขึ้นมาจับตัวเขาผ่านทางประตูระเบียง”
     “พาข้าไปห้องนั้น” 
ประตูห้องนอนทางด้านปีกตะวันตกถูกเปิดทิ้งไว้ เครื่องเรือนด้านในห้องมีสภาพสมบูรณ์ทุกอย่าง ยกเว้นกองเลือดสีแดงฉานค่อนคล้ำบนพื้นและเศษกระจกแตกกระจายอยู่ริมประตูระเบียงห้อง วรองค์สูงใหญ่เสด็จเข้ามาจนถึงเตียงด้านใน หยดเลือดเล็กๆสีแดงบนผ้าปูเตียงขาวสะอาดบีบใกล้หมอนใบโตบีบรัดหทัยในอกแกร่งขององค์ราชาแน่นจนปวดร้าวไปหมด เพียงหยดเลือดสีแดงเล็กๆไม่กี่หยดนั้นก็เพียงพอที่จะจุดเพลิงพิโรธให้ลุกโชติช่วง ดวงเนตรสีดำนิลวาวโรจน์ขณะหัตถ์แข็งแรงกำแน่นราวกับจะแหลกคาอุ้งหัตถ์เสีย 
       พวกมันทุกตัวจะต้องได้รับโทษอย่างสาสม!

     ความเจ็บปวดทรมานเต้นเร่าไปทั่วตัวโดยเฉพาะบริเวณลำคอระหง ซอกจินพยายามลืมตาตื่นจากภวังค์ เหลียวมองสภาพรอบกาย แล้วทดลองขยับกายเคลื่อนไหว แต่นั่นกลับทำให้รู้ซึ้งถึงพันธนาการรายรอบ แขนทั้งสองยามนี้ถูกตรึงเหนือศรีษะ เช่นเดียวกับขาทั้งสองถูกมัดไว้จนไม่อาจขยับตัวไปไหน รวมถึงเศษผ้าผืนเล็กที่มัดปิดปากเสียแน่นจนยากจะเอื่อนเอ่ยเสียงขอความช่วยเหลือใดๆออกไปให้ผู้ใดได้ยิน
     อาการรู้สึกตัวของซอกจินดึงความสนใจจากเจ้าของร่างทะมึนทั้งสามให้หันมองเป็นตาเดียว นัยน์ตาหิวกระหายในราคะของพวกมันยิ่งก่อความหวาดกลัวสุดขีดในหัวใจดวงน้อย
    “ฮ่าๆ ๆ ข้ากำลังจะปลุกเจ้าอยู่แล้วเชียว เจ้าตื่นขึ้นมาพอดี คนสวย” หนึ่งในร่างทะมึนแสยะยิ้มพร้อมหัวเราะร่า 
     “อืออ อ้วยอ้วย อืออ” ซอกจินพยายามเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่ทุกครั้งกลับมีเพียงเสียงที่เอื้อนเอ่ยวาจาอยู่ในลำคอ
     “เจ้าช่างงดงามกว่าคำร่ำลือเสียอีกนะ สมแล้วที่ได้เป็นถึงเครื่องบรรณาการของราชาแห่งทิศใต้ ข้าใคร่รู้เสียจริงว่าเจ้าจะเด็ดแค่ไหนกัน แล้วลีลาของค่าเนี้ยพอจะสู้องค์ราชาได้รึไม่แค่ไหนกันเชียว คงต้องให้เจ้าช่วยตัดสินเสียแล้วสิคนสวย ฮ่าๆๆๆ” 
      “ที่พวกข้ายังอุตส่ายังไม่ยอมทำอะไรเจ้าจนถึงตอนนี้เพียงเพราะข้าอยากรอเจ้าได้รู้สึกตัวทุกขณะที่ของข้าอยู่ในตัวของเจ้า หึ งั้นข้าขอลิ้มลองตัวเจ้าหน่อยเถอะ” สิ้นเสียงของคำพูดเลวร้ายต่างๆนั้น ชายร่างทะมึนทั้งสามนั้นก็ลุกขึ้นและเริ่มปลดเปลืองอาภรณ์บนร่างกายนั้น ร่างบอบบางสั่นกลัวยิ่งกว่าครั้งไหนๆที่เคยรู้สึกกลัว ดยายามใช้เรี้ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดดิ้นไปมาเพื่อหวังว่าจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ ทั้งๆที่พยายามเผยอริมฝีปากออกกรีดร้อง  กลับมีเพียงเสียงอื้ออึงแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอสวย ร่างบอบบางมองร่างทะมึนร่างหนึ่งที่กำลังเดินตรงเข้ามาทางตนด้วยความรู้สึกหวาดกลัวเกินกว่าชีวิตนี้จะรู้สึกได้ หัวใจสั่นสะท้าน หยดน้ำตามากมายรินไหลอาบสองข้างแก้มนวล 
    บางที…ยามนี้ความตายกลับกลายเป็นสิ่งที่น่าปราถนาที่สุด ความกลัวสุดขีดกำลังพรากสติสัมปชัญญะของซอกจินเลือนรางลงทุกขณะ นัยน์ตากลมโตราวลูกกวางน้อยค่อยๆปรือใกล้ปิด
    เสียงกึกก้องกังวานราวฟ้าถล่มก็ดังขึ้น พร้อมเสียงร้องโหยหวนเพราะความเจ็บปวดแว่วผ่านเข้ามาในสติสัมปชัญญะอันรางเลือน เสี้ยววินาทีถัดมาสัมผัสอบอุ่นก็พุ่งตรงเข้าโอบอุ้มเรือนกายแสนบอบบาง พันธนาการทั้งหลายคลายออกราวกัยต้องมนต์ พร้อมกับอ้อมกอดของใครบางคนที่แสนคุ้นเคย ซอกจินส่งเสียงครางอือออกจากลำคอที่แสนแห้งผาก เศษผ้าที่ปิดรัดริมฝีปากอิ่มคลายออกแผ่วเบา ใบหูเล็กกลับได้ยินเสียงตนเองอีกครั้ง นัยน์ตาคู่สวยค่อยๆปรือตื่น และเห็นความมืดดั่งอนธการอยู่ชิดใกล้ ต้องใช้สตติตรองครู่ใหญ่จึงรู้ว่า แท้จริงแล้วนั่นคือดวงเนตรสีดำนิลกำลังทอดมองมา ภายใต้รัตติกาลลึกล้ำซอกจินละม้ายคล้ายเห็นประกายความอบอุ่นและหวั่นไหว หยาดน้ำตาที่เพิ่งเหือดหายรินไหลอาบสองแก้มขาว แล้วนาทีถัดมาร่างแบบบางก็ปล่อยเสียงโฮอย่างไม่อาจอดกลั้น
     “น้องปลอดภัยแล้ว ไม่มีใครทำอันตรายน้องได้อีก” สุรเสียงอ่อนโยนปลอบประโลมอยู่ข้างใบหูเล็ก 
     องค์นัมจุนทรงแตะหัตถ์ลงแผ่วเบาข้างพวงแก้มกลมขาว ราวกับทรงเกรงว่าผิวนวลละออจะช้ำเพราะรอยสัมผัส ความอบอุ่นแผ่กระจายจากปลายหัตถ์ มองสำรวจตาม ลำคอ เลยถึงท่อนแขนและข้อมือบางเล็กทั้งสองที่มีรอยช้ำน่ากลัว ปราถนาสุดหทัยอยากให้เด็กน้อยของตนบรรเทาความเจ็บจากรอยแผลทั่วตัว
     ซอกจินถอนหายใจอย่างสงบ สัมผัสขององค์นัมจุนปลอบโยนหัวใจซึ่งเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความตื่นกลัวให้กลับสู่จังหวะปรกติดังเดิม องค์ราชาทรงโอบกระชับร่างบอบบางขึ้นชิดอุระ แล้วสาวพระบาทออกพ้นตรอกมืดนำหน้าเหล่าทหารของซึงฮย็อน 
   …ทิ้งไว้เพียงคราบเลือดสีแดงสดมากมายบนพื้น และกลิ่นไหม้เกรียมของเนื้อมนุษย์สดย่าง


     ร่างกายอ่อนปวกเปียกแสนแบบบางของซอกจินสลบไสลต่อจากนั้นอีกนานหลายชั่วยาม ท่ามกลางความกระวนกระวายพระทัย เนตรสีดำนิลทอดมองร่างเล็กบางนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มดวงหน้าหวานนวล จนอดพระทัยไม่ไหว ยื่นหัตถ์ซับออก
     “..ไม่..” เหมือนมีเสียงครางลอดดังผ่านริมฝีปากอวบอิ่มอันแห้งผาก 
องค์นัมจุนขยับองค์เข้าชิดเตียงนอนมากขึ้น โน้มพักตร์ลงเหนือเจ้าของร่างซึ่งกำลังหลับใหล ครั้งนี้ทรงฟังเสียงครางชัดเจนขึ้นเมื่อคนกำลังละเมอกรีดร้องอย่งผวา
     “ไม่นะ ไม่ อย่าเข้ามา ไม่ ช่วยด้วย!” องค์ราชาทรงเขย่าร่างบางบนเตียงเบาๆหวังปลุกเด็กน้อยให้ตื่น ซอกจินดิ้นรนกระสับกระส่ายอยู่หลายครั้ง กระทั่งทรงรั้งคนตัวเล็กขึ้นจากเตียงมาตระกองกอดในอ้อมกร นัยน์ตาสีดำกลมโตกระพริบปริบๆก่อนจะลืมตามองพระองค์ ในรอยของดวงตากลมโตคู่สวยราวลูกกวางน้อยเจือแววผวาและรลอหยาดน้ำชัดเจน
     “เด็กน้อย น้องอยู่กับพี่แล้ว ไม่มีสิ่งใดต้องหวาดกลัวอีก” ทรงลูบหัตถ์ลงบนศรีษะ ซับหยาดเหงื่อตามหน้าผากมนและไรผม 
     คนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายกวาดตามองรอบห้อง แล้วหันมาหยุดพิจารณาพักตร์คมเข้มนิ่งนาน เสียงอ่อนระโหยครางออกมาคล้ายสติเพิ่งรับรู้ว่ายามนี้ตัวเขาอยู่กับผู้ใด
      “ท่านพี่..” องค์ราชาเผยรอยแย้มสรวลบางเบา ดวงเนตรคมกล้าทอประกายอ่อนโยนกว่าครั้งไหน 
     “ใช่ พี่เอง” รับสั่งพร้อมกับกระชับอ้อมกรแน่นขึ้นอีกนิด คล้ายต้องการให้อีกฝ่ายรับรู้ว่าตนไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป 
ซอกจินจ้องวงพักต์คมเข้มอีกนานหลายอึดใจ เหมือนยังไม่เชื่อด้วยซ้ำว่าผู้ประทับอยู่ชิดใกล้ยามนี้มีตัวตนจริงๆ แต่ความอบอุ่นซึ่งรายล้อมรอบเรือนกายคือของจริง เสียงหทัยเต้นอยู่ข้างใบหูยิ่งชัดแจ้งว่าตนเองไม่ได้กำลังฝัน
     “น้องอยู่ที่ไหนครับ”
     “คฤหาสน์ของซึงฮย็อน” คำตอบจากโอษฐ์ทำให้ซอกจินย้อนคิดถึงช่วงเวลาสุดท้ายก่อนตัวเองจะถูกพาตัวออกจากห้องนอนภายในคฤหาสน์
     ..ชายฉกรรจ์ร่างทะมึนหลายคนรายล้อมอยู่รอบเตียง ความหวาดผวาและนัยน์ตาเหลืองที่มองเขาเป็นที่ระบายแรงตัณหาราคะ เพียงแค่คิดร่างกายก็เกิดอาการสั่นเทาเกินกว่าจะระงับ
    “ละ แล้วคนพวกนั้น” เสียงแหบโหยสั่นเครือเปล่งถามอย่างไม่อาจระงับอาการสั่น
     “ชู่ ๆ มันจบไปแล้ว”อ้อมกรโอบกรัชับแน่นยามรับสั่งปลอบ
     “ตะ แต่พวกเขาจะข่มแหงน้อง พวกเขาจะขื่นใจผม” ยิ่งพูดก็ยิ่งน้ำตาไหลริน เนื้อตัวสั่นเทาราวลูกนกตากฝน ความอำมหิตโหดเหี้ยมของเพื่อนมนุษย์ด้วยกันยังตามหลอกหลอนเขาแม่แต่ในฝัน
     “ไม่มีแล้วเด็กน้อย จะไม่มีสิ่งใดทำอันตรายน้องได้อีก พี่สัญญา” หัตถ์หนาแข็งแรงลูบผมและหลังบางเบาๆ หลายครั้ง พลางโยกไปมาช้าๆเพื่อปลอบโยน กระทั่งอาการสั่นไหวค่อยคลายลง จึงช้อนร่างเล็กวางบนเตียงนอนตามเดิม คลี่ผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างเล็กบนเตียง แล้วประทับยืนขึ้น
     คนคิดว่าตนเองจะถูกทิ้งไว้ที่นี้อีกถึงผวาเกือบเอื้อมมือออกไปคว้าหัตถ์อยู่แล้ว แต่สติรั้งตนเองไว้ทัน  ซอกจินรีบหดมือกลับใต้ผ้าห่ม หน้าแดงจัดเพราะเห็นเนตรคมวาววับเหลือบมองเขาในวินาทีนั้นพอดี ซอกจินรีบตะแคงตัวหันหนี กระดากเขินเกินกว่าจะสานสบเนตร ยิ่งคิดถึงสภาพตนเองเมื่อครู่ สองแก้มกลมก็ยิ่งร้อนซู่ 
      ร้องไห้อยู่กับอุระอุ่น ให้ทรงต้องกอด ต้องปลอบอยู่เป็นนานสองนาน
แรงยวบมาจากฟูกเตียงฝั่งที่เขาตะแคงหันหลัง ไม่นานนักร่างกายก็ถูกจับพลิกหาแผ่วเบา ซอกจินหันมามอง เห็นวงพักตร์คมเข้มโน้มต่ำลงใกล้
…ใกล้เกินไปรึเปล่า?
    ปลายหัตถ์อุ่นจัดไล้ไปตามพวงแก้มซึ่งเปรอะคราบน้ำตา จากนั้นก็ทรงเลื่อนหัตถ์ลูบศรีษะเขาเบาๆ หลายครั้งพลางรับสั่ง
     “น้องนอนต่อเถอะ พี่จะอยู่ใกล้ๆตรนี้ รับรองว่าจะไม่มีผู้ใดทำร้ายน้องได้อีก” ความชิดใกล้แผ่อุ่นไอจากวรกายสูงกำยำลามเลยถึงคนบนเตียง ซอกจินถอนหายใจยาว หลับตาลงอีกครั้งไม่นานก็จมดิ่งสู่ภวังค์โดยไม่มีฝันร้ายใดๆย่างกราย
     องค์นัมจุนทอดพระเนตรร่างบอบบางซึ่งยามนี้กลับมาหายใจสม่ำสเมอเพราะกำลังกลับสนิท เนตรสีดำนิลวาวโรจน์ขึ้นเมื่อระลึกถึงสภาพเด็กน้อยขององค์ตอนเส็ดจตามไปพบ แม้จะทรงตัดหัวกับผู้ที่คิดฮึกเหิมจนสิ้นลมหายใจพร้อมสั่งทหารให้เผาร่างพวกนั้นแล้ว แต่หทัยในอุระยังคงไม่หายพิโรธ ราวกับมีเพลิงจากกองไฟกองมหึมาปะทุขึ้นทุกครั้งยามทรงดำริย้อนถึงสิ่งที่พวกมันเกือบกระทำการใดๆต่อเด็กน้อยที่แสนบริสุทธิ์ใสซื่อ

     ไม่แน่พระทัยนักว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับหทัยดวงนี้ นับตั้งแต่ถือจำความได้ ไม่เคยมีสักครั้งที่ดวงหทัยจะหวั่นไหวไปกับความรู้สึกใด ตลอดระยะเวลาแสนนานหลายสิบปี ทรงรู้จักแต่เพียงความว่างเปล่าและเย็นชา ทว่าการได้พบกันระหว่างซอกจินคนนี้ กลับสั่นคลอนหทัยของพระองค์ให้หวั่นไหวไปกับหลายสิ่ง นับตั้งแต่ครั้งแรกยามพบกัน น้ำใจและความบริสุทธิ์ผุดผ่องจากดวงจิตของซอกจินมาปลอบประโลมดวงหทัยให้อบอุ่นขึ้น และยิ่งนานวันพระองค์ก็ทรงเรียนรู้ถึงความรู้สึกหลากหลายอย่างซึ่งไม่เคยสัมผัส
     …ห่วงหา อยากปกป้องคุ้มครองเมื่อสัมผัสกับความอ่อนแอของเด็กน้อย
     …รุ่มร้อน จวนเจียนจะบ้าคลั่ง ยามรับรู้ถึงอันตรายที่แผ้วพานถึง
     …และอีกหนึ่งความรู้สึกที่ซึ่งไม่อาจตอบได้ว่าคืออะไร 
แต่มันเกิดขึ้นทุกครั้งยามทรงสัมผัส แตะต้อง หรือตระกองกอดร่างบอบบางไว้ในอ้อมอุระ



     “ว่าไงนะ มันไม่ตายงั้นเหรอ แม้แต่โดนข่มขื่นก็ไม่เหรอ!” น้ำเสียงเกรี้ยวกราด เต็มไปด้วยความคับแค้นใจของเจนนี่ดังขึ้น เมื่อรู้ว่าซอกจินรอดชีวิต ทั้งที่ควรจะเป็นที่ระบายตัณหาความใคร่ของพวกผู้ชายทั้งแคว้นเขตที่ห้า
     “เจ้าคะ ชายพวกนั้นเกือบจะได้ขื่นใจแล้ว แต่องค์นัมจุนเสด็จไปช่วยไว้ทัน” สาวใช้รายงานเหตุการณ์วันนั้นตอนเขาแอบดูอยู่
     แต่สิ่งหนึ่งที่สาวใช้ไม่กล้ารายงานแก่นายหญิงก็คือแรงพิโรธขององค์ราชา ภาพชายฉกรรจ์หลายคนที่ถูกตัดหัวและโดนเผาร่างเสียจนไหม้เกรียม ทำเธอนึกาดกลัวจนไม่กล้านึกภาพเลยว่าจะเกิดสิ่งใดถ้าทรงรู้ถึงต้นตอของข่าวลือ
     “บ้าที่สุด! ข้าต้องหาวิธีกำจัดซอกจินผู้นั้นให้ได้” 
     “โธ่ นายหญิง” สาวใช้ครางอย่างขลาดกลัว 
     “เรากลับคฤหาสน์กันไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ ถ้าท่านอยากเป็นชายาขององค์ราชา เหตุใดไม่ลองพูดกับนายท่านดูละเจ้าคะ ข้าว่าพระองค์ไม่ทรงปฏิเสธสาวงามเช่นท่านเป็นแน่” 
     เป็นครั้งแรกที่ผู้ดูแลอย่างเธอออกความเห็นต่อนายเหนือหัว นึกหวาดกลัวกับภาพความตายของชายสามคนไม่หาย นี่ถ้าเธอไม่รีบเพ่นออกจากตรอกนั่นทันทีที่รู้ว่าองค์ราชาเสด็จ ป่านนี้เธอเองก็คงกลายเป็นเถ้าถ่านไปตั้งแต่คืนนั้นแล้ว
     “ก็ดี ข้าเบื่อเขตที่ห้านี้เต็มทน ค่อยจัดการกับซอกจินที่หลังก็ยังไม่สาย” นัยตาสีดำเรียวเฉี่ยววาวโรจน์ขึ้นด้วยความหมายมาด เจนนี่ไม่มีทางยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆแน่ อย่างไรตำแหน่งรานีแห่งทิศใต้ต้องตกเป็นของนาง มิใช่ซอกจินเด็กรับใช้ในบ้านเธอ!!


..๕๐%..






















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #60 Reajinkim1 (@Reajinkim1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 21:12
    QwQ มาเร็วทันเวลาพอดี
    #60
    0
  2. #59 andandnada (@andandnada) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 17:22
    แอแงงงคิดถึงไรท์นะคะ รออีก50%ที่เหลือเลยค่ะ!!!
    ยังไงก็สู้ๆนะคะ!
    #59
    0
  3. #58 meepooh-SoNgW (@meepooh-snw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 20:53
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด

    ในที่สุดไรท์ก็มาแล้ว!!! *จุดพลุ* พอเห็นแจ้งเตือนก็รีบกดเข้ามาเลยค่ะ คิดองค์ราชานัมจุนกับน้องซอกจิน ><
    นัมจุนอะรู้ตัวได้แล้วว่ารักน้อง น้องพิเศษกับตัวเองขนาดนี้อะซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองไปเลยยยย ตอนอ่านลุ้นมากเลยค่ะกลัวไรท์ใจร้ายให้นัมจุนไปช่วยน้องไม่ทัน แต่ว่าไรท์ใจดีนี่นา คริคริ
    คุณหนูเจนนี่ก็นะ.... ปฏิเสธเองแต่แรกแล้วจะมาเรียกร้องอะไร คงไม่ชอบที่ซอกจินได้รับความรักมากกว่าสินะ แต่ๆคุณหนูเจนนี่ก็สวยมากๆถ้าใจดีกว่านี้ใครๆก็ต้องหลงแล้วววแต่คุณหนูใจร้ายไง :(

    รออีก 50% นะคะไรท์ คิดถึงไรท์มากๆเล้ยยย
    #58
    0