[Twice] - "Who?" MinaxNayeon Minayeon ft. Satzu

ตอนที่ 4 : Chapter -03- (แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    16 ส.ค. 59


 

Part Mina

 

หลังจากที่เจอนายอนครั้งสุดท้ายที่ร้านกาแฟของเธอฉันก็ไม่ได้เจอนายอนเลยเพราะอยู่ๆบอสก็บอกมีงานด่วนเลยต้องนั่งปั่นงานอยู่ในคอนโดไม่ได้ออกไปไหนเลย

 

อาหารก็กินที่ตุนเอาไว้ เป็นอาหารเวฟทั้งนั้นแหละฉันว่าถ้าไม่ตายด้วยโรคขาดสารอาหารก็ต้องตายเพราะขาดอากาศหายใจเนี้ยแหละถ้าขืนเป็นแบบนี้ทุกวัน แต่เอาเข้าจริงอากาศในห้องนี้ก็ไม่ค่อยถ่ายเทเท่าไร

 

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็เดินไปเปิดผ้าม่าน เปิดหน้าต่างรับลมบ้างและห้องที่ฉันอยู่ก็บังเอิญมองลงไปข้างล่างแล้วเห็นร้านกาแฟน่ารักๆของนายอนพอดี

 

 

อยากไปจัง.....

 

 

เป็นความคิดแวบแรกที่เข้ามาในหัวของฉัน  อยู่ๆฉันก็ไปยกโต๊ะทำงานมาวางไว้ตรงหน้าต่างบานนั้น แล้วก็นั่งทำงานไปมองที่ร้านบ้างเป็นบางครั้งฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันทำไปเพื่ออะไร อาจจะอยากสูดอากาศข้างนอกบ้างมั้ง....

 

ฉันทำงานไปเรื่อยๆจนรู้สึกปวดไหล่จึงเงยหน้าขึ้นมาดูนาฬิกาพบว่าเป็นเวลาทุ่มกว่าๆ ฉันหันไปมองร้านของนายอนก็เห็นเจ้าตัวกำลังเก็บกวาดร้านอยู่เท่าที่ฉันเห็นเหมือนว่าเธอจะเปิดเพลงในร้านแล้วทำความสะอาดไปเต้นไป บางครั้งก็ร้องเพลงถามว่าได้ยินหรอ? ไม่ใช่หรอกฉันเห็นปากของยัยนั้นขยับหนะ

 

ฉันหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าที่ของนายอนพอฉันเห็นนายอนยิ้มฟันกระต่ายออกมาก็ทำให้ฉันคิดถึงยัยกระต่ายในฝันของฉันช่วงนี้ฉันไม่ได้ฝันถึงเธอเลย ทีตอนที่อยากฝันก็ไม่ฝัน เผื่อว่าฉันจะได้มั่นใจขึ้นมาว่านายอนคือคนในฝันของฉัน แล้วทำไมต้องเป็นนายอนละ?  นั่งจมอยู่กลับความคิดตัวเองซักพักจึงลุกไปห้องน้ำเตรียมเข้านอน

 

ฉันทำงานแบบนี้ไป2-3วัน งานที่ฉันทำก็เสร็จซักที ทุกวันที่ผ่านมาก็เหมือนกับวันนั้น ทำงานไปดูนายอนที่ร้านไป ฉันก็ไม่เข้าใจหรอกว่าฉันจะดูนายอนตอนกำลังทำงานที่ร้านทำไม ฉันว่ามัน......น่ารักดี(?)

 

ฉันเหยหน้าขึ้นดูเวลาก็พบว่าเป็นเวลาที่นายอนจะปิดร้านแล้วฉันจึงรีบวิ่งไปหยิบเสื้อคลุมและรีบลงไปก่อนที่ร้านนายอนจะปิดซะก่อน

 

 

 

Part Nayeon

 

 นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่ไอ้หน้านุ่มนิ่มแต่ข้างในโครตกวน ไม่ได้มาที่ร้านฉัน......ฉันป่าวคิดถึงมินะนะ

 

ร้านแค่ดูเงียบแปลกๆไปเท่านั้นแหละ

 

คนบ้าอะไรอยู่ๆก็มาบอกว่าคุ้นหน้าฉัน ทั้งๆที่ฉันพึ่งย้ายมา แล้วยังว่าฉันฟันเหยินอีก ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด

 

 

ฉันไม่ใช่คนจังหวัดนี้หรอกฉันพึ่งย้ายมาไม่ถึงสัปดาห์ พ่อเคยบอกฉันว่าเมื่อก่อนตอนเด็กๆฉันมาพักที่บ้านพักตากอากาศของพ่อบ่อยๆ แต่ความทรงจำช่วงวัยเด็กฉัน ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้หรอก

 

พ่อบอกฉันว่าเมื่อก่อนตอนเด็กฉันประสบอุบัติเหตร้ายแรงสมองกระทบกระเทือนทำให้ความทรงจำสมัยเด็กฉันเลือนลางไปบ้างตอนแรกฉันไม่เชื่อพ่อหรอก เพราะบางเรื่องฉันก็จำได้แม่นเลยแหละ แต่ฉันไม่กล้าถามพ่อถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหรอก สีหน้าตอนที่พ่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟังดูเจ็บปวดมาก ฉันจึงไม่อยากจะไปถามอะไรหรอก อดีตก็คืออดีต มันก็ผ่านมานานแล้วด้วย

 

 

กรุ๊งกริ๊ง

 

 

 

เสียงเปิดประตูร้านทำให้ฉันหลุดจากภวังค์

 

“สวัสดีค่ะรับอะไรดีคะ” อ่า....ไม่ใช่มินะหรอ  

 แล้วทำไมฉันต้องคอยมองหาตาบ้านั้นด้วยเล่า

.

.

.

.

.

.

ตอนนี้ก็ถึงเวลาปิดร้าน ฉันกำลังทำความสะอาดอยู่ ก็ได้ยินเสียงเปิดประตู

 

“ขอโทษนะคะตอนนี้ร้านปิดแล้วค่ะ” ฉันตอบไปทั้งๆที่ไม่ได้หันมามอง

 

ฉันรู้สึกว่าคนนั้นเขานั่งที่เคาว์เตอร์

“เอ่อคือพอดีร้านปิ......” ฉันหันหน้ามาเพื่อมองหน้าลูกค้าที่ยังไม่ยอมไป แต่ลูกค้าคนนั้นกลับเป็นมินะที่ฉันเฝ้ามองหาทั้งวัน เอ๊ะไม่ใช่สิฉันไม่ได้รอมินะเลยนะ.....

 

“อ๋อหรอ..... เอาคาปูชิโน่เย็นนะ”  ฉันกำลังจะเถียงโต้กลับ แต่มินะก็ฟุบหน้าลงนอนแล้ว ดูเหนื่อยๆนะวันนี้

 

เห็นว่าดูเหนื่อยนะฉันเลยไม่ได้ก่อสงครามประสาทขึ้นและหันไปทำกาแฟให้

 

“อ่ะนี้ได้แล้ว” ฉันสะกิดเบาๆแล้วยื่นแก้วกาแฟให้

 

“ขอบใจนะ” มินะโผล่หัวขึ้นมาแล้วยิ้มบางๆให้ฉัน

 

แล้วทำไมฉันต้องหน้าร้อนด้วยละ....สงสัยปิดแอร์ไปนานแล้วเลยร้อนแหละฉันไม่มีทางมาเขินไอ้หน้านิ่มนี่หรอก……ใช่ไหม??

 

“ดูเหนื่อยๆนะช่วงนี้ยุ่งหรอ”

 

“อืมใช่ งานด่วนหนะ ไม่เหมือนเธอซะหน่อยลูกค้าก็น้อยน่าจะสบายหน้าดู”มินะพูดกวนๆแล้วมองหน้าฉัน หาเรื่องหรือไงห้ะวันนี้อุตส่าห์จะไม่ก่อสงครามแต่คงไม่ได้แหะ

 

“ย๊า! เธอเห็นหรือไงว่าลูกค้าร้านฉันน้อย เสียใจนะแต่วันนี้คนมาเต็มร้านเลยอ่ะไม่ได้พักเลย เฮ้อเหนื่อยจัง” ฉันว่าพร้อมแกล้งยกมือมาปาดเหงื่อเบาๆ

 

ฉันก็พูดมั่วไปแหละวันนี้ก็ไม่มีมีลูกค้ามากจนเต็มร้านหรอกแต่ก็ไม่ได้น้อยเกินจนไม่มีงานทำเหมือนที่มินะบอกหรอกนะ

 

“หรอ แต่เท่าที่ฉันเฝ้ามองเธอเหมือนจะไม่ใช่แบบที่เธอพูดเลยนะ” มินะพูดแล้วยิ้มมุมปาก

 

 

อะไรกันมินะคอยเฝ้ามองฉันหรอ?  แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกดีด้วยเล่า!!

 

 

 

 

 

 

#ficwho

 

 

 

 

/////Talk/////

 

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนนนน

ช่วงนี้นายอนหน้าร้อนบ่อยเนาะ ไปหาหมอไหม 55555

ฝากติดตามและคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ.ก้มหัวอย่างนอบน้อม
อันยอง  ปย๊งงงงงงงง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #60 snsd_redvelvet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 00:38
    แหมๆ อิมนายอนคิดถึงก็คือคิดถึงสิ โกหกตัวเองทำไม 555
    #60
    0
  2. #9 Lucifer (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 01:12
    พินายอนใจร้ายลืมกวิ้นได้ไงเนี่ย
    #9
    0
  3. #8 lloltl_m (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 22:29
    มินะ โรคจิต พวกถ้ำมอง
    นายอน ก็เขินจัง แกต้องกลัวสิ ฮ่าๆๆๆ
    #8
    0
  4. #7 lukminayeon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2559 / 21:19
    อ้า มินะทำตัวเป็นพวกถ้ำมองชาวบ้านไปได้ 555
    #7
    0