[Twice] - "Who?" MinaxNayeon Minayeon ft. Satzu

ตอนที่ 21 : Chapter -20- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 ก.ย. 59


 

 

 

หลังจากที่พ่อนายอนพยายามลากนายอนลงมาจากตึก นายอนก็ร้องไห้และบอกให้พ่อของเธอไปช่วยมินะตลอดทาง จนพ่อนายอนเริ่มรู้สึกสงสารเห็นใจ

 

 

 

“พ่อไปช่วยมินะเถอะนะ....ฮึก....หนูรักมินะมากนะ....ถ้ามินะเป็นอะไรไปแล้วหนูรอดไปคนเดียว.....ฮึก.....หนูคงรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต......ถ้าพ่อไม่ยอมไปช่วยหนูจะไปเอง”  ผู้เป็นพ่อถึงกับตกใจเมื่อได้ยินประโยคนี้จากปากลูกสาวของตัวเอง ก่อนจะมีหน่วยกู้ภัยขึ้นมาอีก2-3คน

 

 

 

 

“เรารีบลงไปเถอะครับตึกใกล้จะถล่มแล้ว” หนึ่งในกู้ภัยพูดอย่างเร่งรีบพร้อมยื่นผ้าชุบน้ำเปียกหลายๆผืนมาให้ นายอนพยายามมองหน้าของพ่อตัวเองที่ตอนนี้ก้มหน้าอยู่เหมือนกำลังจะคิดอะไรอยู่ก่อนจะปล่อยมือนายอน

 

 


“ฝากดูแลลูกผมด้วยนะครับ ให้เธอลงไปอย่างปลอดภัยนะครับ”พ่อนายอนเมื่อหันมาพูดกับหน่วยกู้ภัยเสร็จก็หยิบฟ้าชุบน้ำโผกหัวตัวเองและรีบวิ่งกลับขึ้นไปใหม่ในขณะที่ข้างทางก็เต็มไปด้วยเปลวไฟโดยไม่สนเสียงตะโกนเตือนของกู้ภัยด้านหลัง

 

 

 


“คุณๆ! ไม่ได้แล้วนะครับ ไฟมันลามจะทั่วตึกแล้ว!” กู้ภัยเมื่อเห็นว่าไม่สามารถห้ามเขาได้จึงรีบพานายอนลงไปข้างล่างอย่างปลอดภัย

 

 


 

พ่อนายอนพยายามหาห้องที่มินะอยู่แต่ดูเหมือนควันจะบดบังทางไปหมดจึงมองไม่เห็นทาง พยายามตะโกนเรียกร้องหาแต่ก็ไม่มีวี่แววว่ามินะจะส่งเสียงกลับมา แต่หางตาดันไปเห็นเปลวไฟที่ลุกแรงกว่าที่อื่นจึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นที่ตรงนั้นเพราะพวกนั้นมันราดน้ำมันไว้ เมื่อคิดได้อย่างนั้นพ่อนายอนจึงลองเสี่ยงไปทางนั้นดู

 



ถือว่าโชคยังเข้าข้างอยู่ที่เมื่อเข้าห้องนั้นไปเจอร่างผู้หญิงนั่งพิงกับกำแพงปากซีดหายใจหอบๆหน้าซีด รวมๆแล้วคือสภาพน่าเป็นห่วงมากถ้าไม่รีบรักษากลัวว่าจะช้าไป.....

 


 

“มินะ! ลุกไหวไหม” พ่อนายอนพยายามพยุงตัวมินะขึ้นแต่ด้วยเรี่ยวแรงที่มีน้อยนิดและพิษงูที่เริ่มเล่นงานมินะทำให้มินะไม่มีแรงและพากันล่มไปทั้งคู่





โอ้ย!




มินะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มินะมองไปรอบๆห้องก็พบว่าไฟได้ลามไปเกือบขะทั่วทุกที่ของห้องแล้ว




"คุณออกไปเถอะค่ะ ทิ้งฉันไว้ตรงนี้แหละไม่งั้นเราไม่รอดทั้งคู่แน่" มินะพูดออกมาเพราะรู้ตัวเองดีว่าไม่มีแรงมากพอที่จะสามารถช่วยพยุงตัวเดินลงไปได้ ถ้าขืนมาเสียเวลากับเธอตอนี้เราทั้งสองต้องโดนไฟครอกตายแน่

 

 



แต่พ่อของนายอนยังไม่ล่มเลิกความตั้งใจ จึงตัดสินใจเอาผ้าเปียกที่ตอนนี้เริ่มแห้งคลุมหัวมินะและแบกมินะไว้ที่หลัง

 

 


“แค่เกาะคอไว้อย่าให้ตกก็พอ” พ่อนายอนสั่งก่อนจะลุกขึ้นแล้วหาทางกลับแต่ก็คงจะยากหน่อยเพราะไฟที่เริ่มลามจนไม่มีทางที่จะเดินแล้ว

 

 


 

“มาช่วยฉัน.....ทำไมคะ?”มินะพูดเสียงเบาหวิว

 

 



“ไม่มีแรงแล้วยังจะพูดอีก.....ถ้ารอดกลับไปจะบอกละกัน” พ่อนายอนตอบไปอย่างกวนๆก่อนที่มินะจะไอแค่กๆสำลักควัญไฟและสลบไปคาหลังของพ่อนายอน

 

 

 

 

บ้าจริง! พ่อนายอนสบดในใจเบาๆ




แต่มองดูหนทางที่จะออกไปแล้วมันแทบจะไม่เห็นทางออกเลย 





--------25%----------





“คุณอยู่แถวนี้รึป่าวครับ!” นับว่าโชคช่วยเมื่อได้ยินเสียงกู้ภัยตะโกนอยู่ข้างนอก พ่อนายอนก็ตะโกนออกไป

 

 

 

“เราอยู่ในนี้ครับโดนไฟล้อมไว้หมดออกไปไม่ได้ มีคนหมดสติอีกหนึ่งคนครับ!” ทันทีที่ตะโกนออกไปพนักงานดับเพลิงก็วิ่งเข้ามาพร้อมดับไฟให้มีทางเดินออกมาได้

 

 

 

“ทางนี้ครับเชิญ” พนักงานดับเพลิงฝ่ายมือไปทางที่พวกเขาดับไฟไว้ให้แล้ว

 

 

 


 

ตอนนี้นายอนก็อยู่ข้างล่างอย่างปลอดภัยและกำลังมองขึ้นไปบนตึกที่มีแต่เปลวไฟด้วยสายตาที่เป็นห่วง

 

 

รถดับไฟหลายคันกำลังดับไฟอยู่ข้างล่างและพนักงานดับเพลิงอีก2คนกำลังถือถังดับเพลิงขึ้นไปบนตึกไปช่วยพ่อนายอนและมินะ

 

 

 

แต่นายอนต้องยิ้มกว้างเมื่อภาพข้างหน้าคือภาพของพ่อเธอแบกมินะไว้ข้างหลัง ไม่รอให้พ่อเดินมาถึงเธอนายอนก็รีบวิ่งไปหาพ่อทันที

 

 

 

 

“ทั้งพ่อและมินะปลอดภัยดีใช่ไหมคะ?” นายอนถามอย่างรีบร้อนด้วยความเป็นห่วงทั้งสอง

 

 

 

“พ่อไม่เป็นไร.....แต่มินะนี้สิ” พ่อนายอนพูดพร้อมวางมินะลงที่เตียงรถพยาบาลที่มารอรับ

 

 


“ต้องรีบพามินะไปโรงบาลให้เร็วที่สุด!” พ่อและนายอนขึ้นมาบนรถและสั่งให้รถโรงบาลขับออกไปโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะตอนนี้อาการของมินะน่าเป็นห่วงมาก

 

 

 

นายอนที่เห็นสภาพของมินะใจก็กระตุกวูบ เอื้อมมือไปกุมมือที่เย็นเฉียบของคนที่นอนแน่นิ่งไม่ได้สติอยู่

 

 

 

“มินะจะต้องไม่เป็นไรนะ......มินะแข็งแรงอยู่แล้ว” นายอนพูดกับตัวเองเบาๆ พ่อนายอนเมื่อเห็นอย่างนั้นก็อดสงสารลูกสาวตัวเองไม่ได้ทำได้แค่ตบที่ไหล่เบาๆเพื่อเป็นการปลอบ นายอนยิ้มออกมาเบาๆ มันเป็นยิ้มที่เศร้าที่สุดที่พ่อนายอนเคยเห็นมา พ่อนายอนรู้ว่าข้างในลูกตัวเองไม่ได้ยิ้มเลย

 

 

 

เมื่อถึงโรงบาลมินะก็ถูกพาไปที่ห้องฉุกเฉินทันที่ นายอนทำได้แค่ยืนเกาะประตูยืนดูอยู่ข้างนอกด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

“มินะเขาไม่เป็นไรหรอก ไปพักผ่อนได้แล้วถ้าลูกเป็นไรไปอีกคนพ่อจะทำยังไง” พ่อของนายอนหันมากอดนายอนและลูบหัวเบาๆเป็นการปลอบ   ยิ่งพ่อของเธอทำแบบนี้มันยิ่งกลับคิดถึงมินะตอนที่ปลอบเธออยู่ๆหยดน้ำใสๆที่พยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมา

 

 

 

 

หลังจากที่พ่อปล่อยให้เธอได้ร้องไห้สักพักก็ผละออกจากอ้อมกอดแต่นายอนหันไปเห็นบาดแผลบนแขน

 

 

“พ่อมีแผลที่แขนนิ!” นายอนตกใจเมื่อไปเห็นแผลที่แขนของพ่อ

 

 

 

 

“สงสัยโดนตอนไปช่วยมินะนะแต่ไม่เป็นไรมากหรอก” พ่อนายอนพูดยิ้มๆพยายามเอามือไปบังแผลเพราะไม่อยากให้ลูกสาวตัวเองเป็นห่วง

 

 

 

 

“ไม่ได้นะพ่อต้องไปทำแผล พ่อต้องมาเจ็บตัวเพราะไปช่วยมินะตามคำขอของหนู.....ตอนนั้นหนูขอโทษนะคะที่เป็นห่วงมินะมากเกินไปจนลืมนึกถึงความปลอดภัยของพ่อ” นายอนก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตาผู้เป็นพ่อ

 

 

 

“ลูกไม่ต้องโทษตัวเองหรอกพ่อไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย อีกอย่างถึงแม้ลูกไม่ขอร้องพ่อ พ่อก็ขึ้นไปช่วยมินะอยู่ดีถ้าหนูอยู่ในที่ที่ปลอดภัยแล้วเพราะฉะนั้นอย่าโทษตัวเองนะ” พ่อนายอนยิ้มเบาๆแล้วยอมเดินไปทำแผลตามที่ลูกสาวตัวเองบอก

 

 

 

 

ตั้งแต่ที่นายอนพาพ่อไปทำแผลเสร็จนายอนก็กลับมานั่งรอที่ห้องฉุกเฉินเหมือนเดิมแต่ก็ไม่มีท่าทีที่มินะจะออกมาจากห้องนั้นจนกระทั่งเผลอหลับไป ผ่านไปไม่นานหมอก็เดินออกมาพร้อมกับร่างมินะที่นอนอยู่บนเตียงเมื่อเห็นญาติผู้ป่วยหลับอยู่จึงหันไปปลุกให้ตื่น เมื่อนายอนลืมตาขึ้นมาเห็นเป็นคุณหมอและร่างของมินะก็ตาสว่าง

 

 

 

“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ  คงต้องรอให้คนไข้ฝื้นอีกที่แล้วค่อยตรวจดูอีกทีนะครับ”

 

 

 

“ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ” นายอนยิ้มออกมาอย่างดีใจเมื่อเห็นมินะปลอดภัยแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

Part Mina

 

 

 

มินะลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆก็พบเพดานสีขาวโพลนกลิ่นของโรงบายลอยมาแตะจมูกจึงทำให้รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน พอจะหันไปมองรอบๆก็เจอร่างผู้หญิงคนหนึ่งนอนฟุบอยู่ที่ข้างๆเตียงทำให้มินะระบายยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าคนนั้นคือนายอนพร้อมเอื้อมมือไปลูบหัวคนที่นอนอยู่เบาๆ

 

 

“อืมมม” นายอนส่งเสียงในลำคอเมื่อมีคนมารบกวนเวลาพักผ่อนของเธอแต่เมื่อเธอได้สติจึงรีบเงยหน้ามามอง

 

 

 

“มินะฟื้นแล้วหรอ ฟื้นจริงๆแล้วใช่ไหม”นายอนเริ่มน้ำตาคลอเมื่อเห็นคนตรงหน้าตื่นขึ้นมา

 

 

 

มินะพยักหน้าเบาๆเป็นการตอบ นายอนรีบกดกริ่งเรียกหมอทันที สักพักหมอก็เข้ามาพร้อมพยาบาลอีกคนสองคน นายอนจึงถอยออกมาดูห่างๆเพื่อให้หมอตรวจมินะได้อย่างสะดวก

 

 

 

“ตอนนี้คนไข้เป็นปกตินะครับ อาจจะมีอาการอ่อนเพลียบ้างนะครับ ให้คนไข้พักซะหน่อย 2-3วันก็ออกโรงบาลได้ครับ”

 

 

 

“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะหมอ” นายอนก้มหัวเบาๆให้หมอเมื่อหมอออกไปนายอนก็รีบมาดูมินะ

 

 

 

“เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนอยู่รึป่าว” นายอนถามด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

“แค่ปวดหัวและเจ็บตรงขานิดหน่อยนะ.....ว่าแต่ฉันมาอยู่ที่นี้ได้ไงหรอ"

 

 

 

 

นายอนจึงเล่าย้อนไปตอนเหตุการณ์วันนั้น นายอนเล่าไปน้ำตาก็คลอไปเมื่อนึกถึงเหตุการณ์วันนั้น

 

 

 

“โอ๋ๆ ไม่ร้องสิคะคนดี” มินะที่เห็นหยดน้ำใสๆที่ไหลออกมาจากตาคู่สวยก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้

 

 

 

“มินะสลบไปตั้ง3วันตอนนั้นฉันกินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นห่วงแทบแย่” นายอนพูดพร้อมเช็ดน้ำตาตัวเอง เบะปากเล็กน้อยเหมือนเด็กน้อยที่กำลังงอแงอยู่

 

 

 

มินะระบายยิ้มออกมาแล้วยีหัวเบาๆด้วยความเอ็นดูและกำลังจะโน้มใบหน้าไปจูบที่ปากของนายอนด้วยความคิดถึงแต่เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมาขัดซะก่อน

 

 

 

“นายอนมินะฝื้นหรื......นี่พ่อมาไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรใช่ไหม” พ่อนายอนเดินเข้ามาก็ต้องตกใจเมื่อเจอภาพที่ลูกสาวตัวเองหน้าใกล้กับคนที่นอนอยู่ที่เตียงเกือบจะจูบกันอยู่แล้วแต่ทั้งสองก็ต้องผลักออกจากกันทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

 

“ม...ไม่มีอะไรนี่คะ” นายอนก้มหน้าตอบไปอย่างเขินๆ

 

 

 

“หรอ....แล้วมินะฝื้นมาได้นานหรือยังละ” พ่อนายอนเดินมานั่งโซฟาใกล้เตียงแล้วหันหน้าไปถามมินะ

 

 

 

“ก็ได้สักพักแล้วค่ะ......ฉันยังไม่ลืมหรอกนะคะ ทำไมตอนนั้นถึงขึ้นไปช่วยฉันหรอคะ?” มินะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

 

 

 

“แหม ความจำดีจังนะก็......ไม่รู้สิเพราะนายอนตื้อให้ฉันไปช่วยมั้งและรู้สึกผิดอยากขอโทษด้วยแหละ”

 

 

 

“รู้สึกผิด? ขอโทษ? เรื่องไรคะ” มินะเอียงคอถามเล็กน้อย

 

 

 


“ที่จริงก็หลายเรื่องนะ......คงจะเป็นเรื่องในอดีตนะ เรื่องที่ฉันลบความทรงจำพวกเธอไง”

 

 

 

“จะเป็นไรไหมถ้าฉันอยากรู้เรื่องราวทั้งหมด” มินะถามด้วยใบหน้าที่จริงจัง

 

 

 

 

“ไหนๆเรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว....งั้นฉันจะเล่าตั้งแต่แรกๆเลยละกัน เมื่อก่อนบ้านของฉันอยู่ติดบ้านเธอเราจึงเป็นเพื่อนบ้านกัน วันหนึ่งฉันก็ออกไปทำงานตามปกติแต่ว่าวันนั้นเป็นวันที่ไอ้พวกนั้นมันฆ่าพ่อแม่ของเธอเพื่อเอาสมบัติโดยการเอางูพิษไปปล่อยในบ้านให้ดูเหมือนเป็นเรื่องที่ไม่แปลกนักที่งูจะเข้าบ้านแต่เธอรอดมาได้ไม่ได้โดนงูตัวนั้นกัดเหมือนที่พ่อแม่เธอโดนเมื่อพวกนั้นมันรู้ว่าเธอรอดมันก็กลับมาจะกำจัดเธอแต่นายอนไปเห็นเข้าเลยพยายามจะช่วยโดยหยิบมีดปอกผลไม้ในห้องครัวไปช่วยแต่หมอนั้นพยายามแย่งมีดจากมือนายอนแย่งกันไปแย่งกันมามีดก็ไปโดนที่หน้าของหมอนั้นด้วยความไม่ตั้งใจ”

 

 

 

 

 

“ ตอนนั้นนายอนคงเด็กเกินไปที่จะเห็นภาพที่น่ากลัวแบบนี้เมื่อเห็นเลือดที่ไหลออกมาจากใบหน้าและแผลที่ถูกกรีดด้วยมีดถึงแม้จะไม่ลึกมากแต่มันคงเป็นภาพที่น่าสยดสยองสำหรับเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง......”พ่อนายอนนิ่งเงียบไปสักพักก่อนจะเล่าต่อ

 

 

 

 “นายอนกลัวและร้องไห้ออกมาอย่างดังหมอนั้นจึงจับเธอและนายอนไปขังในห้องใต้ดินด้วยความโกรธ ซึ่งฉันคิดว่านั้นอาจจะเป็นสาเหตุที่นายอนกลัวความมืดแต่สุดท้ายก็มีโทรศัพท์จากคนระแวดนั้นโทรมาหาฉันว่าเห็นชายแปลกหน้าจับตัวลูกสาวฉันกับเธอไปขังที่ห้องใต้ดิน ฉันและตำรวจจึงไปช่วยเธอและนายอนมาได้อย่างปลอดภัยแต่หมอนั้นดันหนีไปได้ ตอนนั้นสภาพจิตใจของนายอนดูไม่ค่อยจะดีซักเท่าไร ตัวสั่นนั่งกอดเข่าร้องไห้พึมพัมกับตัวเองว่า 'หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจ' อยู่หลายวันและทำให้ฉันผู้เป็นพ่อแท้ๆอยู่ไม่สุขจึงเริ่มคิดจะทำอะไรบ้าๆอย่างลบความทรงจำตอนนั้นฉันหาวิธีแก้หลายอย่างแต่ฉันคิดว่าการลบความทรงจำน่าจะดีที่สุด ให้นายอนลืมเรื่องร้ายๆไป”

 

 

 

 

 

“ส่วนเธอฉันก็คิดว่าการที่ลูกเห็นพ่อแม่ตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตาคงจะเป็นความทรงจำที่ไม่อยากจะจำซะเท่าไรฉันจึง....ลบความทรงจำเธอเหมือนนายอนโดยไม่ได้ถามความสมัครใจของเธอ ลืมนึกไปว่าเด็กคนหนึ่งถ้าฟื้นขึ้นมาแล้วไม่รู้ว่าพ่อแม่ตัวเองเป็นใครมันจะทรมาณมากแค่ไหน ลืมนึกไปว่าเธอจะผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่โดนเพื่อนๆรอบกายล้ออย่างไร ลืมนึกถึงจิตใจของเธอ......”ตอนนี้น้ำตาของมินะเริ่มคลอที่ตาแล้ว มินะรู้ดีว่าที่พ่อนายอนพูดมามันก็มีส่วนถูกเหมือนกันเธอคงแย่แน่ถ้ายังจำเหตุการณ์ที่พ่อแม่ตายต่อหน้าตัวเอง แต่เธอก็ทรมาณเหมือนกันที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่เธอคือใคร ทรมาณเวลาที่คนรอบข้างคอยล้อว่าเป็นเด็กไม่มีพ่อแม่

 

 

 

 

“ฉันรู้ว่าฉันอาจจะเห็นแก่ตัวไปหน่อยนึกถึงแต่ตัวเองไม่นึกถึงคนอื่นเลย......ขอโทษนะที่ผ่านมาฉันรู้สึกผิดต่อพวกเธอจริงๆ” พ่อนายอนลุกขึ้นก้มหัวขอโทษ

 

 

 

 

“ที่จริงฉันก็ไม่ได้โกรธหรืออะไรหรอก และมันก็ผ่านมาแล้วจะแก้ไขอะไรก็ไม่ได้แล้ว ไม่ต้อขอโทษก็ได้ค่ะ”มินะพูดอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นอีกคนกำลังจะก้มหัวขอโทษ

 

 


“อืม.....เป็นการไถ่โทษฉันกลับดีกว่าฉันว่าพวกเธอสองคนคงอยากอยู่ด้วยกัน” พ่อนายอนพยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินกลับไป

 

 

 

 

ทันทีที่พ่อนายอนปิดประตูลงมินะก็ดึงนายอนให้มาอยู่ในอ้อมกอด

 

 

 

“คิดถึงจังเลย”มินะพูดขึ้นก่อนจะหอมแก้มขาวๆหนึ่งที

 

 

 

 

“ท..ทำอะไรเนี้ย ทำไมอารมณ์เปลี่ยนเร็วจังเมื่อกี้ยังทำหน้ายังกะจะร้องไห้” นายอนพูดติดขัดด้วยความเขินอายตอนนี้ใบหน้าจากสีขาวอมชมพูได้กลายเป็นสีแดงแปร๊ด

 

 

 

 

“ก็คนมันคิดถึงนี่หน่า ตอนนี้คงไม่มีใครมาขัดเราแล้วเนาะ ^ ^” มินะใช้แรงที่มีทั้งหมดพาร่างเล็กของนายอนให้ขึ้นมานอนอยู่บนเตียงกับตัวเองพร้อมสวมกอดทันที

 

 

 

มินะยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าใกล้เรื่อยๆจนจมูกทั้งสองเตะกัน

 

 

 

 

“เห้ยมินะ! กูมาเยี่ยมแล้วเว้ย”

 

 

 


ใครมันมาตอนนี้ฟระ!!!

 

 

 

 

 

 

 

#ficwho

 

 

 

 

 

////Talk////

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนนนน

หลังจากที่ห่างหายไปนานวันนี้จัดมายาวๆ

ตอนนี้ได้คายปมทุกอย่างแล้วนะคะ มีใครงงอะไรไหม?

ไรท์คิดว่าตอนหน้าอาจจะเป็นตอนสุดท้ายนะ~

ฝากติดตามและคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ.ก้มหัวอย่างนอบน้อม

อันยอง ปย๊งงงงงงง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #115 wonderfullsone (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 23:42
    รอไปจูบกันตอนจบเหอะ ฮ่าาาาาา พ่อนายอนนี่ก็ช่างคิดเนอะ แต่ให้อภัยเพราะสุดท้ายก็สำนึกผิด ว่าแต่ลุงคนนั้นจะกลับมาอีกมั๊ยเนี้ยยยยย
    #115
    0
  2. #114 THWN (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 01:25
    ให้ทายนี่น่าจะเป็นพี่จองที่มาขัดจังหวะ(อีกแล้ว) 55555555 สงสารนะคะหลับไปตั้งสามวันจะสวีทสักหน่อยก็มีคนมาขัด ตอนหน้าจะมีชดเชยให้มินะมั้ยคะ น่าเห็นใจนะคะเนี้ย ><
    #114
    0
  3. #113 beambiim (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 00:22
    คิดว่าน่าจะเปนอิพี่จองและพ่วงด้วยอาจื่ออีกคนรึป่าว แต่มานี่ไม่ดูเวลาเลยนะคะ เค้าจะแฮปปี้กันน 55555 // ฮอลจะจบแล้วหรือนี่ ตามอ่านตั้งแต่อีพีแรก ยังไงก้อจะติดตามไรท์ต่อไปค่ะ รอติดตามตอนหน้าด้วยนะคะ
    #113
    0
  4. #112 pce888 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 23:36
    เนื้อเรื่องมาขนาดนี่ แบบว่าใกล้จบแล้วใช่ไหมไรท์ พ่อนายอนคงตามล่าหมอนั้นแน่ๆๆ ทำลูกสาวเค้าครั้งที่2

    พิจองเอ๋ย แกมาขัดคนกำลังเข้าได้เข้าเข็มเชียวนะ
    #112
    0
  5. #111 Feast (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 19:13
    ให้เดาว่าคนมาใหม่คือจองยอนสินะทำไมต้องมาขัดเค้าสวีทกันล่ะพิจอง
    #111
    0
  6. #110 beambiim (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 08:28
    รอดเถอะนะ อยากเหนมินายอนเค้าอยู่ด้วยกันน // รอนะคะ ไรท์เตอร์คนดี สู้วค่ะ! :)
    #110
    0
  7. #108 THWN (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กันยายน 2559 / 00:49
    รอค่ะ ><
    #108
    0
  8. #107 OokingkongoO (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 23:42
    รอคะรอ...จะรอดมั้ยเนี๊ย
    #107
    0