[Twice] - "Who?" MinaxNayeon Minayeon ft. Satzu

ตอนที่ 2 : Chapter -01- (แก้คำผิด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    16 ส.ค. 59


Part Mina

 

  วันนี้จองยอนกับจื่อวีชวนฉันมาทำงานข้างนอกโดยอ้างว่าจะไปหาแรงจูงใจและจะได้ช่วยสอนงานให้จื่อวีด้วย  ฉันว่ามันก็คือข้ออ้างของคนที่จะมองสาวสวยที่เดินผ่านไปผ่านมานั้นแหละ

 

 

อ๋อลืมบอกไปฉันทำงานสถาปนิก ฉันพึ่งทำงานได้2ปี  จบพร้อมจองยอน จองยอนเป็นเพื่อนสนิทฉัน  เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยมัธยมปลายแล้วพอเข้ามหาลัยก็ดันอยู่มหาลัยเดียวกัน  คณะเดียวกัน    จองยอนจะชอบพูดว่า

 

“เห้ยกูว่ามันต้องเป็นพรมลิขิตของเราที่สวรรค์เขาสร้างให้เราแน่เลยว่ะ”พูดอย่างเดียวไม่พอมันกอดฉันแน่นจนหายใจไม่ออก เผลอๆบางครั้งมาหอมแก้มฉันด้วย หลบแทบไม่ทันและทุกครั้งที่จองยอนบอกแบบนี้ฉันก็จะบอกว่า

 

“พรมลิขิตไรละ กูว่าเวรกรรมชัดๆอุตส่าห์หนีจากมัธยมยังมาเจอในมหาลัยอีก”ฉันพูดแกล้งเล่นและตบหัวมันเบาๆจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่จองยอนพูดประโยคนั้นขึ้นมา

 

 

ส่วนจื่อวี พึ่งรู้จักตอนอยู่มหาลัย  ตอนเจอกันครั้งแรกสารภาพเลยว่าจื่อวีสวยมาก ก.ไก่ล้านตัวก็คงไม่พอ  สวยจนจองยอนเกือบจีบแหนะแต่ใครจะไปรู้ว่าพอสนิทกันมันกลายเป็นแมนๆเตะบอลแบบนี้ ตอนนั้นจองยอนช็อคหนักมากพอนึกถึงหน้าจองยอนตอนนั้นแล้วโครตขำเลยว่ะ  พอจื่อวีจบสาวๆในมหาลัยพากันเสียใจและให้ของขวัญมากมาย   เสียงกรี๊ดที่ให้กับความแมนของจื่อวีแต่ละที่มันทำให้ฉันตื่นจากอาการสะลึมสะลือโดยไม่ต้องดื่มกาแฟก็ยังเรียนไหวเลย   ถือว่าฮอตในหมู่สาวๆเหมือนกัน  ตอนนี้ก็เป็นคู่แข่ง(?)ในการจีบสาวของจองยอน   2คนนั้นคาสโนว่าตัวพ่อเลยแต่ถ้ามันเจอคนที่จริงจังด้วยมันจะไม่สนใจผู้หญิงคนอื่นเลย ซึ่งก็ยังไม่เคยมี-_- ......

 

 

แล้วเมื่อไรพวกนั้นจะมาวะรอจนรากจะงอกแล้วเนี้ย  ก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือบอกว่าเป็นเวลา10โมงเกือบครึ่ง  เท่าที่จำได้นัดไว้10โมงไม่ใช่หรอ.....ถ้ามาแม่จะตบหัวให้คว่ำทั้งคู่เลย

 

 

“เฮ้ยมินะ!!” นั้นไงพูดยังไม่ทันขาดคำเสียงก็มาละ มินะชื่อฉันเอง ฉันชื่อเมียวอิ มินะ

“ไมมาช้าวะคะคุณเพื่อน เท่าที่จำได้เรานัดกันไว้ตอน10โมงไม่ใช่หรอ?”ฉันพูดกวนๆพร้อมยกนาฬิกาที่ข้อมือมาดูเวลาและมองด้วยสายตานิ่งๆ

 

“แหม มึงก็ รถมันติดหนิใช่ไหมจื่อวี เดียววันนี้กูเลี้ยงข้าวเที่ยงโอเคไหม?” จองยอนพูดพร้อมมานวดแขนฉันเบาๆ

 

“ไม่ใช่นะพี่ พี่จองยอนมัวแต่จีบสาวอยู่” จื่อวีพูดขึ้นพร้อมเสมองไปทางอื่น

 

ฉันได้ยินจึงหันขวับไปหาจองยอนทันที่

“ ห....เห้ย มะ....ไม่ใช่เว้ยฉัน.....แค่เห็นเขาถือของเยอะเลยไปช่วยถือไง เป็นคนดีไม่ได้หรอห้ะ   เอ่อไอ้จื่อแกไม่คิดจะช่วยฉันเลยหรือไงวะ” จากที่ทำหน้าเหมือนเห็นผีก็ยืดอกพูดอย่างภูมิใจ แล้วก็หยิกท้องจื่อวีทีหนึ่ง

 

“อ้าวก็พี่แย่งไปทำคะแนนกับคนนั้นก่อนฉันนิ”จื่อวีตอบทั้งๆที่หน้าเบี้ยว พี่จองยอนหยิกเจ็บเหมือนกันนะเนี้ย  จื่อคิดในใจถ้าขืนพูดออกไปก็จะโดนอีกอะดิ

 

เห็นไหมฉันบอกผิดที่ไหนที่บอกว่าสองคนนั้นเป็นคู่แข่งกัน ฉันมองทั้งสองคนอย่างเอือมๆ

 

“เอ่อๆอย่าพึ่งทะเลาะกันวันนี้จะได้ทำงานไหม   แล้วไหนร้านอาหารที่มึงบอกจะเลี้ยงรีบๆพาไปเลยหิวละ” นี่ไม่ได้เห็นแก่กินเลยเอาจริงๆ

 

 

 

 

At  สวนสาธารณะ

“เห้ยไหนบอกว่าจะพามาเลี้ยงข้าวเที่ยงไง ไมมาสวนสาธารณะวะ”ฉันเอ่ยขึ้นทันทีที่ลงจากรถ

 

 

“ก็เนี้ยไงกินข้าว เมื่อกี้ฝากซานะซื้อข้าวกล่องแล้วเดี่ยวก็มา ไปนั่งกินในห้างทำไมเปลืองตังแย่  มาปิกนิคที่สวนสาธารณะดีกว่าอากาศก็สดชื่น” จองยอนพูดเสร็จก็ยืดเส้นยืดสายพร้อมสูดอากาศเข้าเต็มปอด

 

 

นั้นไงโดนมันหลอกแล้ว กว่ายัยซานะจะมาฉันคงไม่หิวตายใช่ไหม

 

ซานะคือเพื่อนอีกคนในกลุ่มเหมือนกัน  รู้จักตอนเรียนวิชาเลือกด้วยกัน ซานะเรียนคณะบริหารเพราะจบมาอยากมีร้านเค้กเล็กๆเป็นของตัวเองซึ่งตอนนี้ซานะก็ทำสำเร็จ เปิดร้านเค้กที่เธอฝันไว้ได้ ซานะเป็นคนที่เพอร์เฟคคนหนึ่งเลยถ้าไม่รวมความโก๋ะๆมึนๆนะ -_-  ยัยนั้นซุ่มซ่ามจะตายขนาดเค้กที่จะเสริฟให้ลูกค้ายังไปสะดุดฝุ่นที่ไหนไม่รู้ล้มให้เค้กไปตกใส่หัวลูกค้า  ดีที่เป็นเจ้าของร้านเองไม่งั้นโดนไล่ออกแน่ เลยต้องจ้างเด็กเสริฟ ซานะแค่ทำเค้กกับบริหารร้านเท่านั้น

 

“ฉันหวังว่าอาหารที่แกสั่งจะมาถึงพวกเราอย่างปลอดภัยนะ” พูดจบทุกคนก็หัวเราะออกมาอย่างไม่ได้นัดหมาย

 

ซักพักซานะก็มาถึง สิ่งแรกที่ทุกคนมองคงไม่ใช่หน้าซานะอย่างแน่นอนทุกคนกำลังมองหาอาหารที่จองยอนฝากซื้อผิดคนนะสิและก็เห็นถุงใส่อาหารมาทุกคนเลยโล่งอก  ตอนแรกคิดว่าจะได้ไปซื้ออาหารใหม่เพราะความซุ่มซ่ามของซานะ

 

“ว้าว พี่เก่งจังมาถึงโดยอาหารปลอดภัย ไหนดูหน่อยสิมีไรกินบ้าง” จื่อวีพูดพร้อมปรมมือให้ซานะแล้วก็หยิบทุกมาดู

 

“ย๊า! เธอว่าพี่หรอถึงพี่จะซุ่มซ่ามแต่ก็ไม่ได้แปลว่าพี่จะต้องล้มตลอดนะ” ซานะพูดและมองค้อนไปยังจื่อวี แต่เจ้าตัวยังไม่รู้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่อยู่ข้างหลังเพราะมัวแต่สนใจอาหารอยู่

 

“1  2  3......อ้าวไมมี3อันอ่ะพี่ เรามีกัน4คนนะ”

 

ซานะได้ยินรีบดึงถุงมาดู

 

“1  2  3 ......แหะๆ3จริงๆด้วยอ่ะสงสัยลืมหยิบอีกถุงมาแน่เลย อิอิ” ซานะพูดแล้วก็ยิ้มอย่างอายๆ

 

 “โห้พี่ฉันพึ่งชมไปเมื่อกี้เองนะ แล้วจะเอาไงอ่ะ”จื่อวีหันมาถามขอความเห็น

 

“แหมฉันแค่ลืมนิดเดียวเอง.....ไม่เป็นไรฉันไม่ค่อยหิวพวกแกกินกันเถอะ”ซานะพูดแล้วแจกจ่ายอาหารให้ทุกคน

 

“เดี่ยวค่อยแบ่งกั........”// “พี่กินกับฉันก็ได้ฉันก็ไม่ค่อยหิวเหมือนกัน” จื่อวีพูดแทรกจองยอน

 



Part  tzuyu

 

“พี่กินกับฉันก็ได้ฉันก็ไม่ค่อยหิวเหมือนกัน” ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันพูดคำนั้นออกมาทั้งๆที่ฉันก็หิวเหมือนกัน หรือเป็นเพราะฉันได้ยินเสียงท้องร้องเบาๆของพี่ซานะเมื่อกี้หรือป่าวนะ

“พี่กินก่อนเลย ฉันไม่หิวอ่ะ” ฉันยื่นข้าวกล่องให้พี่ซานะ ดูสายตาที่มองอาหารสิดูก็รู้ว่าหิวจะตายยังมาโกหกอีกว่าไม่ค่อยหิว

 

“ไม่เอากินพร้อมกันสิ” พูดเสร็จพี่ซานะก็ขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ.....

 

 

ใกล้อีก

 

 

ฉันรับรู้ถึงการเต้นของหัวใจที่อกข้างซ้าย มันเต้นแรงมาก

 

 

ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนหน้าของเราจะติดกัน ฉันรีบหลับตาลงด้วยความเขิน(?) ทำไมฉันต้องเขินพี่ด้วยเนี้ย....

 

 

“อย่ามาโกหกเลยเมื่อกี้พี่ได้ยินเสียงท้องร้องด้วยนะ” ซานะมากระซิบที่ข้างหูแล้วก็ขยับตัวออกไปนั่งเหมือนปกติ

 

  ตอนนี้ฉันรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว หูเอื้อไปหมดไม่ได้ยินเสียงแซวของพวกพี่จองยอนกับพี่มินะ ฉันว่าตอนนี้หน้าฉันต้องแดงมากแน่ พี่ๆเลยล้อฉันใหญ่เลย  เป็นใคร ใครก็ต้องหน้าแดงทั้งนั้นแหละอยู่ๆก็เอาหน้าเข้ามาใกล้ซะขนาดนั้นนิ ใช่ไหม?

 

 

“งั้นเราสลับกันกินพี่กินคำจื่อกินคำดีไหม? แฟร์ๆ” พี่ซานะพูดแล้วตักข้าวเข้าปากแล้วยื่นกล่องมาให้ฉัน

 

และเป็นครั้งที่2ที่อะไรไม่รู้ดลใจให้ฉันพูดคำนี้ออกมา

 

“แบบนี้ก็เสียเวลาแย่พอดีเดี่ยวฉันต้องมีงานให้ทำอยู่นะ เอางี้เดี่ยวฉันป้อนพี่เอง”

 

พอฉันพูดจบพี่ๆต่างมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว ....เอ่ออย่ามองแบบนั้นได้ไหมอ่ะ ฉันพูดไรผิดไปหรอ 

 

ฉันก็ป้อนพี่ซานะไปเรื่อยๆอยู่ๆพี่ซานะก็ขอป้อนบ้าง อ้างว่า

“จะป้อนพี่ฝ่ายเดียวได้ไง พี่ไม่ใช้เด็กนะที่ต้องมีคนคอยป้อนอาหาร พี่ป้อนจื่อบ้างดีกว่า”

 

และพี่เขาก็แย่งข้าวกล่องจากฉันไปทั้งๆที่ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลย พี่ซานะป้อนข้าวนี่หวาดเสี่ยวพอๆกับนั่งรถไฟเหาะเลยนะฉันว่าวันนี้อะไรในตัวฉันต้องเปื้อนแน่ๆ.......

 


“โอ๊ะ!!” นั้นไงไวเท่าความคิดพี่ซานะทำข้าวที่จะป้อนฉันหล่นกลางทางก่อนที่จะถึงปากฉัน เฮ้อทำไมซื้อหวยไม่ถูกแบบนี้บ้างวะป่านนี้ฉันคงรวยล้นฟ้าละมั้ง

 

“เดี่ยวพี่เช็ดให้” พี่ซานะหยิบทิชชู่ออกจากกระเป๋า และก็เช็ดเศษอาหารที่ตกบนกางเกงอย่างรวดเร็ว เร็วจนไม่ทันได้ห้ามพี่ซานะก็เช็ดเสร็จแล้ว

 

“พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ” พี่ซานะพูดแล้วยื่นหน้ามาอีกแล้ว ครั้งนี้ไม่ได้ยื่นหน้าเข้ามาใกล้อย่างเดียวแต่ยังทำสายตาแบบนี้อีก

 

 

ตึกตักๆๆ

 

 

 

อ่า....นี่เค้าเรียกว่าอ้อยรึป่าวคะ

 

#ficwho

 

 

//////Talk/////

 เป็นไงบ้างคะตอนนี้5555 เอาซาจื่อมาเสริฟก่อนค่ะ

จื่อก็รู้นิว่าพี่ซานะเขาขายอ้อยโดยไม่รู้ตัว เอ๊ะ? หรือรู้ตัวนะ

ฝากติดตามและคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ.ก้มหัวอย่างนอบน้อม

อันยอง ปย๊งงงงง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #57 snsd_redvelvet (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 22:41
    แบบนี้จื่อคงแข่งจีบสาวกับจองยอนไม่ได้แล้ว 5555 จีบซานะเลยสิคะ
    #57
    0
  2. #3 lukminayeon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 16:02
    อร๊างงงงงงงงง จื่อวี่กับซานะ น่ารักมากอิอิ ละเมื่อไรพี่นายอนจิมาหนอ
    #3
    0