[Twice] - "Who?" MinaxNayeon Minayeon ft. Satzu

ตอนที่ 18 : Chapter -17-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 ก.ย. 59



 

 

Part Mina

 

 

 

ไม่เจอกันหลายปีแล้วนะ มาเจอกันหน่อยไหมถ้ายังอยากผู้หญิงคนนี้

 

 


ทันทีที่อ่านประโยคบนโพสอิทจบใจก็กระตุกวูบ ตัวชาไปทั้งตัว อยู่ๆขาก็เริ่มอ่อนแรงขึ้นมา

 

 

 

ใครกัน!’

 

 

นั้นคือความคิดแวบแรกของมินะ มินะพยายามนึกว่าตัวเองเคยไปมีเรื่องกับใครเมื่อหลายปีก่อนแต่ก็พบแต่ความว่าง

 

 

 

มินะลองมองไปรอบๆเผื่อจะเห็นเบาะแสอะไรบ้าง ก็พบกระดาษโพสอิทสีเดียวกับอันที่อยู่บนเคาน์เตอร์

 

 

 

มาเจอกันที่xxx’

 

 

เป็นชื่อสถานที่ที่มินะรู้สึกคุ้นชื่ออย่าบอกไม่ถูก มินะกำลังจะรีบออกไปตามหานายอนแต่ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังแทรกซะก่อน

 

 

 

กริ๊งๆๆๆๆ

 

 

 

มินะก้มดูโทรศัพท์ตัวเองแต่ก็ไม่ใช่จึงเดินไปตามเสียงปรากฎว่าเป็นโทรศัพท์ของนายอนชื่อของคนที่โทรมาทำให้มินะหน้าซีดเผือก

 

 

 

พ่อ

 

 

มินะคิดซักพักว่าจะบอกพ่อของนายอนกับเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นยังไงดี ก่อนจะตัดสินใจกดรับไป

 

 


“สวัสดีค่ะ ตอนนี้นายอนไม่อยู่อ่ะค่ะ”

 

 

อ้าวแล้วนายอนไปไหน....แล้วนี้ใคร

 

 

“เอ่อ.....นายอน....เอ่อ....”

 

 

นายอนอยู่ไหน พูดอ้ำอึ้งอยู่ได้!’ พ่อของนายอนพูดเสียงแข็งตวาดเล็กน้อยจึงทำให้มินะกลัวจนเกือบลืมหายใจ

 

 

นายอนโดนจับตัวไปค่ะ!!” มินะรีบพูดออกไปพร้อมหลับตาแน่นรอรับชะตากรรม

 

 

 

“ห้ะ! เมื่อไร? ตอนไหน? นานรึยัง? แล้วเธอเป็นใคร!” พ่อของนายอนยิงคำถามรัวๆโดยไม่เว้นวรรคให้มินะได้ตอบเลย

 

 

“อะ...เอ่อ เมื่อกี้ค่ะ เดินเข้าร้านกาแฟของนายอนก็เจอโพสอิทแปะอยู่ นายอนก็หายไปแล้วค่ะ......เอ่อแล้วหนูชื่อ มินะค่ะ เมียวอิมินะ” มินะพูดเสียงสั่นด้วยความกลัวเกิดมายังไม่เคยกลัวใครนอกจากพ่อของนายอน(พ่อตา)เลย ><

 

 

 

“........”

 

 

พ่อของนายอนเงียบไปนาน นานจนมินะเริ่มกลัวก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงเบาๆ

 

 

“ธะ...เธอว่าเธอชื่ออะไรนะ?”

 

 

“เมียวอิ มินะค่ะ ทำไมหรอคะ”ถึงตอนนี้มินะจะกลัวมากแค่ไหนแต่ความสงสัยนั้นมีมากกว่า

 

 

“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน”

 

 

มินะได้บอกที่อยู่ของร้านนายอนให้พ่อของนายอนไป ไม่ถึง15นาทีตอนนี้พ่อของนายอนก็ได้มาอยู่หน้าร้านแล้ว

 

 

พ่อของนายอนเป็นคนตัวใหญ่ มีหนวดนิดหน่อยให้ดูน่าเกรงขาม แต่ก็ไม่ได้ดูแก่ซักเท่าไรอายุน่าจะประมาณ40 50กว่าๆ ดูจากสูทที่พ่อนายอนใส่มาและคนติดตามอีก2-3คนน่าจะเป็นนักธุรกิจ เมื่อพ่อของนายอนได้เห็นฉันท่านก็มีสีหน้าที่ดูตกใจเหมือนกับเจอผี

 

 

 

“บ้าหน่า.....” พ่อของนายอนพูดด้วยเสียงที่เบามากเหมือนกับพึมพัมกับตัวเองมากกว่าแต่ฉันก็ดันหูดีได้ยินแต่ไม่ค่อยแน่ใจจึงถามกลับไป

 

 

“ห้ะ อะไรนะคะ?”

 

 

พ่อของนายอนเลือกที่จะเมินกับคำพูดฉันทำเหมือนไม่ได้ยิน

 

 

“ขอดูโพสอิทที่ว่าหน่อย” พ่อของนายอนพูดอย่างเคร่งขรึม

 

 

“นะ...นี่ค่ะ” ฉันยื่นใบโพสอิท2ใบโดยไม่ได้มองหน้า หน้าดุกว่าครูปกครองอีกแหะ

 

 

“ใช่จริงๆด้วย.....มันกลับมาแล้ว” เป็นอีกครั้งที่พ่อของนายอนพึมพัมกับตัวเอง จนฉันแปลกใจแต่ก็ทำได้แค่เก็บความแปลกใจนั้นไว้

 

 

“เดี๊ยวฉันจะไปหาลูกฉันเอง ส่วนเธอจะไปไหนก็ไปเถอะ” พ่อของนายอนพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะหันหลังกลับออกไป

 

 

“เดี๊ยวค่ะ!.....ฉันขอไปด้วย” ถึงแม้จะกลัวหน้าโหดๆของพ่อนายอนแต่ให่ทำไงได้ละตอนนี้มินะเป็นห่วงนายอนมากกว่า

 

 

“หืม? เธอจะไปทำไม”

 

 

 

“ฉันว่าโพสอิทนั้นมันต้องหมายถึงฉันค่ะ พวกเขาต้องการให้ฉันไป......แล้วฉันก็เป็นห่วงนายอนมากเกินที่จะให้อยู่เฉยๆไม่ทำอะไรไม่ได้หรอกค่ะ” ฉันพูดออกมายาวเยียดโดยมองไปที่หน้าของพ่อนายอนอย่างจังเพื่อให้รับรู้ว่าฉันเป็นห่วงนายอนแค่ไหน

 

 

 

“เป็นห่วง? เธอเป็นอะไรกับนายอน?”

 

 

“พวกเราเป็นแฟนกันค่ะ” เป็นอีกครั้งที่หน้าของพ่อนายอนดูตกใจอย่างมาก เป็นใครใครก็ต้องตกใจทั้งนั้นแหละอยู่ๆลูกตัวเองก็โดนจับตัวไปสาเหตุมาจากแฟนของลูกซึ่งเป็นผู้หญิงด้วย

 

 

พ่อของนายอนนิ่งจมอยู่กับความคิดของตัวเองซักพักก่อนจะตอบตกลงให้ไปด้วย

.

.

.

.

.

 

 

 

 

ตอนนี้พวกเราถึงสถานที่ที่พวกนั้นนัดมาแล้ว เมื่อฉันก้าวลงจากรถมองไปรอบๆก็รู้สึกคุ้นๆพร้อมกับอารมณ์หดหู่ที่ก่อตัวขึ้นมาโดยที่ฉันเองก็ไม่เข้าใจแต่ยังไม่ทันที่ฉันได้สงสัยไปมากกว่านี้ก็มีเสียงตะโกนมา

 


 

“มากันแล้วหรอ? ว้าว!มากันหลายคนซะด้วย”ชายแก่คนหนึ่งตะโดนออกมาจากโกดัง หน้าของเขามีแผลเป็นเต็มไปหมด

 

 

 

“นายอนอยู่ไหน!!” ตอนนี้ฉันไม่สนใจใครนอกจากนายอนเท่านั้น

 

 

 

“แหม สาวน้อยอย่าพึ่งใจร้อนไปได้ สมัยก่อนยังไม่ใจร้อนขนาดนี้เลยนะ” ชายคนนั้นพูดด้วยสายตายียวน

 

 

“สมัยก่อน?! หมายความว่ายังไง”ฉันถามไปด้วยความสงสัย ฉันเคยไปรู้จักกับมันตอนไหน แต่พ่อของนายอนกลับเปลี่ยนเรื่องไป

 

 

“คร่าวนี้ต้องการอะไร”

 

 

“แค่อยากเล่นอะไรสนุกๆแล้วได้เงินติดมือไปอีกนิดหน่อย ตอนนั้นใช่หมดแล้วหวะ”

 

 

คร่าวนี้? ตอนนั้น? ตอนนี้ฉันงงไปหมดแล้วนะ พวกเขากำลังพูดเรื่องอะไรกัน พ่อของนายอนมองมาที่ฉันแล้วสั่งให้ฉันไปจากที่นี้

 

 

“เธอไปตามหานายอนซะ เดี๊ยวทางนี้ฉันจัดการเอง.....ลองไปดูที่มืดๆหรือไม่ก็ห้องมืดแถวๆนั้นดู”  พ่อของนายอนหันมาสั่งฉันแล้วชี้ไปในโกดัง

 

 

ฉันพยักหัวเบาๆแล้วเดินไปทางที่พ่อของนายอนชี้มา

 

 

“จะให้ตัวเอกของเรื่องนี้ไปได้ไงละ หมดสนุกพอดี” ชายคนนั้นพูดอย่างยิ้มๆ

 

 

 

“แกต้องคุยกับฉันถูกแล้ว ส่วนเธอรีบไปซะ”พ่อของนายอนตอบชายคนนั้นก่อนจะสั่งฉันอีกรอบ

 

 

ฉันรีบวิ่งมาหาห้องมืดตามที่พ่อของนายอนบอกแต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมต้องห้อมมืด พ่อของนายอนพูดเหมือนจะรู้ว่านายอนจะอยู่แถวนี้แน่นอน จริงสินายอนกลัวความมืดนิ เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงเร่งหานายอน

 

 

 

“นายอนได้ยินไหม เธออยู่ไหน!!” ฉันตะโกนไปอย่างไร้ทิศทาง ที่นี้ก็มืดไปหมดและห้องก็เยอะเกินที่จะเปิดดูแต่ละห้อง เมื่อฉันเปิดประตูห้องหนึ่ง ภายในห้องเป็นห้องโล่งกว้างมีแค่กรงหน้าต่างบานเดียวเท่านั้นจึงทำให้ห้องนี้มืดพอสมควร แล้วก็หันไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งถูกปิดปากมัดเชือกไว้ข้างหลังก้มหน้าร้องไห้อยู่ ซึ่งดูเหมือนสวรรค์จะเป็นใจ ผู้หญิงคนนั้นคือนายอน

 

 

“นายอน!!” ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาเมื่อแน่ใจว่าคนคนนั้นคือนายอน รีบแก้เชือกที่มือและดึงผ้าออกจากปาก ทันที่ที่นายอนเป็นอิสระนายอนก็พุ่งเข้ามากอดฉัน

 

 

 

“ฮือ.....มินะ....ฮึก....ฉันกลัว”นายอนยังคงกอดฉันแน่นลำตัวของนายอนสั่นเบาๆพร้อมกระตุกตามแรงสะอื้น

 

 

“ไม่ต้องกลัวนะมินะมาช่วยแล้ว ใจเย็นๆ” มินะกอดตอบอีกคนผลางลูบหัวเบาๆเป็นการปลอบคนที่อยู่ในอ้อมกอด

 

 

 


“ไหวไหม? เราต้องรีบออกจากที่นี้นะ”หลังจากที่ปลอบนายอนซักพักมินะก็ต้องรีบพานายอนออกมา

 

 

เมื่อออกมาข้างนอกก็ได้ยินเสียงพ่อนายอนคุยกับคนนั้น

 

 

“แกต้องการจะทำอะไรกันแน่!!

 

 

“ฉันแค่สงสารลูกแกที่โดนพ่อตัวเองลบความทรงจำเลยอยากจะพามารื้อฟืนซะหน่อย”

 

 

 

 

 


#ficwho



 เอาภาพของตัวละครใหม่มาฝากจะได้จินตนาการง่ายขึ้น

 

^ อันนี้พ่อนายอนนะคะ แอบดูดี-///-



 ^ อันนี้หน้าคนร้ายค่ะ

 

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนนนนน

ตัดฉับเลยค่ะ 55555

สิ้นเดือนแล้วต้องต้มมาม่าหม้อใหญ่ (เกี่ยวไหมวะ)

อุ้ย! ใครโดนลบความจำคะ โดนลบทำไม?

ฝากติดตามและคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ.ก้มหัวอย่างนอบน้อม

อันยอง ปย๊งงงงงงง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #99 THWN (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 00:51
    โอ๊ยยยยอปป้าชาเป็นพ่อพินาอะไรๆก็ดูดี๊ไปหมด แต่หวีดนานไม่ได้ค่ะเนื้อเรื่องกำลังเคลียดแล้วใครความจำเสื่อมคะ ดูเหมือนจะเป็นมินะแต่ทำไมคนร้ายถึงพูดว่าลูกพ่อพินา เอ๊ะยังไงรึเค้าอ่านผิด ต้องรอไรท์มาต่อใช่มั้ยคะเนี้ยงื้อ จะรอนะคะ
    #99
    0
  2. #98 khunlung_s (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 17:45
    คุณพ่อหล่อจังค่ะ ><
    #98
    0
  3. #97 InuSmall (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 22:39
    ค้างงงงงงงงงงงงง



    ลบความจำนี้คือลบทั้งคู่หรือลบแค่ใครหรือยังไง งง 



    รอตอนต่อไปนะคะไรเตอร์
    #97
    0
  4. #96 OokingkongoO (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 22:07
    หืมมมมีความซับซ้อน ซ่อนเงื่อนเหลือเกิน เราจะรอดูต่อไปว่ามันเกิดอะไรขึ้น
    #96
    0
  5. #95 ThisNoName-AoA (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 21:18
    จาดที่ผมเดาคือ มินะ กะ นายอน ต้องเกี่ยวข้องทางใดทางนึง มาก่อน ก่อนที่มินะ เเละนายอน จะถูกจับตัวไปล้างสมอง (สาเหตุที่มินะ ฝันเห็นนายอน หรือสาวฟันกระต่าย คงเป็น ความทรงจำหลงเหลือ เพราะ ความทรงจำเป็นฐานของความฝัน) ผมขอเดาไว้ก่อนว่า มินะ กับ นายอน อาจเคยคบกัน แต่โดนล้างสมอง เพราะพ่อคงรับบ่ได้ บลาๆๆ รออ่านละกัน ฮ่าๆ. ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว
    #95
    0
  6. #94 beambiim (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 21:03
    ไรท์อ่าา ไม่ชอบกินมาม่าแล้ววว คู่มินายอนต้องมีปมหลังอะไรสักอย่างกับแก๊งนี้แน่ๆ หวังว่าคงไม่ใช่อย่างที่คิดนะ (แต่ไม่บอกไรท์หรอกว่าคิดไร เดวผิด 5555555) // รออ่านมาม่าหม้อใหญ่ตอนหน้าอีกนะคะ รักไรท์ผู้ชอบมาม่า 5555
    #94
    0