[Twice] - "Who?" MinaxNayeon Minayeon ft. Satzu

ตอนที่ 17 : Chapter -16-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 863
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 ส.ค. 59


 

 

 

 

ในซอกมุมตึกหนึ่งมีชายใส่ชุดดำพร้อมกล้องแขวนที่คอกำลังคุยโทรศัพท์อยู่

 

 

“ครับ....แน่ใจครับ”

 


“ครับ ผมสังเกตมานานแล้วใช่แน่นอนครับ”

 


“แล้วให้ทำไงต่อครับ.....ครับๆได้ครับ”

 

 

หลังจากที่ชายคนนั้นคุยโทรศัพท์เสร็จก็ขับรถมอเตอร์ไซค์ออกไป

 

 

 

 

 



Part Mina

 

 

 

หลังจากวันนั้นที่ฉันขอนายอนเป็นแฟนก็เหมือนฉันเปลี่ยนห้องทำงานจากห้องสี่เหลี่ยมน่าเบื่อๆเป็นร้านกาแฟน่ารักๆของนายอนแทน เหตุผลนะหรอ

 

 

 

“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ?” นายอนกล่าวต้อนรับลูกค้าอย่างยิ้มแย้ม

 


“อืม...ผมคิดว่าคงไม่มีอะไรน่ากินกว่าเจ้าของร้านแล้วมั้งครับ”ชายคนนั้นตอบพร้อมสายตาที่หื่นกาม

 

 

นี้ไงเหตุผลที่ฉันต้องมาเฝ้านายอนที่ร้านกาแฟไม่รอให้นายอนตอบฉันรีบลุกขึ้นไปคว้าเอวนายอนดึงให้นายอนขยับมาใกล้ๆกันพร้อมมองไปที่ชายคนนั้นด้วยสายตาไร้อารมณ์สุดๆ

 

“ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าอะไรที่น่ากินกว่าเจ้าของร้าน แต่ที่ฉันรู้คือฉันเป็นเจ้าของของเจ้าของร้านนี้อ่ะค่ะ ถ้ามีอะไรสงสัยถามฉันได้นะคะ” พอพูดจบฉันก็ยิ้มออกมาพร้อมกระชับแขนให้เราใกล้ชิดกันมากกว่าเดิม ชายคนนั้นหน้าเจื่อนทันทีอย่างเห็นได้ชัดและเขาก็ทำตัวไม่ถูกจึงบอกว่ามีธุระพอดีแล้วรีบออกจากร้านไป

 

 

 

เมื่อชายคนนั้นออกไปฉันก็จับไหล่นายอนให้หันหน้ามาหาฉัน

 

 

“แฟนใครเนี้ยทำไมฮอตแบบนี้ละคราวหลังคงต้องเอาป้ายมาคล้องคอเขียนว่า คนนี้มีแฟนแล้ว ละมั้ง” มินะพูดพร้อมบิดจมูกนายอนเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

 

“ก็ให้ทำไงได้ละคนมันสวยนิ” นายอนพูดพร้อมสะบัดผม

 

 

พึ่งรู้ว่าแฟนตัวเองหลงตัวเองได้ขนาดนี้ -_- ด้วยความหมั่นไส้จึงจับหน้าของนายอนมาแล้วเอาจมูกชนกันแล้วส่ายหน้าเบาๆ

 

 

“งื้อออ ทำไรลูกค้ามองหมดแล้ว” นายอนโวยวายเมื่ออยู่ๆมินะก็เอาจมูกมาชนกัน

 


มินะมองไปตามที่นายอนบอกซึ่งก็มีลูกค้าหลายคนเหมือนกันที่มองมา

 

 

 

“โทษทีนะคะ พอดีกำลังสวีทกับแฟนอยู่” มินะไม่พูดอย่างเดียว มินะโอบไหล่นายอนแล้วยิ้มจนเห็นฟันครบทุกซี่

 

 

“ปล่อยได้แล้ว อายคนอื่นเขา-////-” นายอนพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนของอีกคนเพราะตอนนี้หน้าของนายอนแดงยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก

.

.

.

.

.

.

 

 

ผ่านไปจนถึงเวลาใกล้ปิดร้านมินะก็ยังคงทำงานไปเรื่อยๆเปรียบเสมือนที่นี้คือที่ทำงานของเธอ

 


“วันนี้ปิดร้านเร็วดีกว่าสงสารคนบางคนที่นั่งเป็นหมาหงอยอยู่ตรงนี้” นายอนพูดพร้อมเดินไปเก็บกวาดร้านของเธอ

 

 

 

“ใครว่านั่งเป็นหมาหงอย นั่งทำงานต่างหาก” มินะเถียงอีกฝ่ายและเก็บงานที่กำลังทำแล้วลุกไปช่วยนายอนปิดร้านแทน

 

 

 

เมื่อปิดร้านเสร็จทั้งสองก็เดินกลับคอนโดด้วยกันและมินะก็เดินมาส่งถึงห้องเหมือนเดิม กล่าวลากันสักพักนายอนกำลังจะหันหลังเข้าห้องแต่มินะนึกได้ว่าช่วงนี้เราสองคนไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกันซักเท่าไรถึงแม้จะไปร้านกาแฟนายอนทุกวันแต่ต่างคนก็ต่างทำงานไม่ได้คุยอะไรกันมาก จึงตัดสินใจเรียกอีกฝ่ายไว้

 

 

“นายอน”

 

 

“หืม?”

 

 

“เอ่อไปเดินเล่นข้างนอกไหม....เห็นว่าวันนี้มันยังไม่ดึกมาก” มินะเกาแก้มเบาๆแก้เขินถึงแม้ทั้งสองจะเป็นแฟนกันได้สักพักแต่ไม่มีที่จะไม่เขินกันเลย

 

 

นายอนหยุดคิดซักพักก็ยิ้มแล้วตอบตกลงไป

 

 

“เอาเสื้อไปด้วย ตอนนี้ข้างนอกค่อนข้างหนาว”มินะบอกอีกฝ่ายแต่เหมือนจะสั่งมากกว่า

 


“แล้วมินะไม่ไปเอาเสื้อหรอ?” นายอนถามอย่างสงสัยเพราะมินะไม่มีท่าทีที่จะกลับห้องไปเอาเสื้อเลย

 

 

“ไม่อ่ะเสื้อไม่ค่อยอุ่น กอดคนอุ่นกว่า” มินะยิ้มอย่างนิ่มๆแบบเดิมที่มินะชอบทำแต่มันกลับให้หัวใจอีกคนเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

 

“บ้า!บอกตอนไหนว่าจะให้กอด หนาวตายไม่รู้ด้วยนะ” นายอนรีบวิ่งเข้าไปเอาเสื้อด้วยความเขิน

 

 

 

 


 

ณ ริมแม่น้ำแห่งหนึ่งใกล้ๆคอนโด

 


ทั้งสองเดินจับมือเดินไปตามทางเดินเรื่อยๆอย่างไม่สนจุดหมาย ทั้งสองแค่ต้องการเวลาที่อยู่ด้วยกัน คุยกัน เล่นกันแค่นั้น เราเดินกันมานานพอสมควรเราจึงหยุดนั่งที่ขั้นบันไดริมแม่น้ำ

 

 

“เรามาแข่งกันไหม ใครปาหินได้ไกลกว่าคนนั้นชนะ”มินะเริ่มหาของเล่น

 

 

“แล้วคนชนะได้อะไร”

 

 

“อืม...สามารถสั่งอีกฝ่ายได้เอาไหม” นายอนตอบตกลงเมื่อเห็นข้อเสนอที่น่าสนใจ

 

 

“เดี๊ยวปาพร้อมกันนะ 1....2....3!

 

 

 

ตุ้ม

 

 

 

ด้วยความที่ตอนนี้แสงแดดก็ไม่ค่อยมี มีแต่แสงไฟตามทางเท่านั้นจึงทำให้มองไม่ค่อยชัดว่าใครไกลกว่ากัน

 

 

“ฉันไกลกว่า ฉันชนะ” นายอนพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

 

 

“ไม่ๆดูก็รู้ว่าฉันไกลกว่านะ” มินะเถียงขึ้นพร้อมชี้ให้ดูคลื่นน้ำ

 

 

“ไม่ฉันไกลกว่า มินะแพ้แล้ว”

 

 

“เธอต่างหากละ”

 

 

“เธอมากกว่า”

 

 

ทั้งสองเถียงกันไม่มีใครยอมใคร จนมินะยกธงขาวยอมนายอน

 


“เรามาโยนลูกสุดท้ายกันเถอะ รอบตัดสินแล้วนะ” มินะพูดขึ้นพร้อมหาหินที่เบาๆ

 

 

“โอเค พร้อมนะ? 1...2....”ยังไม่ถึง3นายอนก็หันมาจี้เอวอีกคน

 

 

“เธอขี้โกงอ่ะ ฮ่าๆๆๆ โอ้ยพอแล้ว ฮ่าๆๆ”

 

 

 

“3” นายอนรีบโยนไปให้สุดแขน         

 


ในขณะที่ตอนนี้มินะยังไม่ได้โยนหิน นายอนยกยิ้มอย่างพอใจกลับผลงานของเธอ

 

 

“มินะเธอแพ้นะ ส่วนฉันขอขี่หลังเธอจนถึงคอนโดหน้าห้องฉันละกัน”นายอนไม่รอให้มินะตอบก็กระโดดขึ้นหลังมินะทันที

 

 

“ย๊า! อะไรของเธอเนี้ยอิม นายอน”มินะโวยวายเมื่อนายอนกระโดดขึ้นมาบนหลังของตน แต่มินะก็แค่โวยวายเท่านั้นแหละมินะก็ยังแบกร่างของนายอนเดินกลับคอนโดอยู่ดี

 

 

ระหว่างทางทั้งสองก็หัวเราะแกล้งกันอย่างสนุกสนานแต่นายอนกลับเห็นบางอย่างผิดปกติเลยสะกิดมินะเบาๆ

 

 

“มินะฉันรู้สึกเหมือนมีคนตามเรามาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ” นายอนกระซิบที่หูมินะเบาๆ

 

 

“หรอ? งั้นเรารีบกลับกันเถอะ” มินะรีบเร่งฝีเท้าจนถึงคอนโดอย่างปลอดภัย

 

 

ตอนนี้มินะก็แบกนายอนมาถึงหน้าห้องของนายอนตามสัญญาแล้ว ทันทีที่นายอนลงจากหลังมินะมินะแทบทรุด ทำไมตัวหนักอย่างนี้เนี้ย?!!?

 

 

“ไปละนะ ขอบคุณนะเมื่อกี้สนุกมากเลย บาย” นายอนหันมาลามินะก่อนเข้าห้อง

 

 

“อืมบาย ฝันดีนะ”มินะเดินมาจุมพิตที่หน้าผากของนายอนแล้วรีบหนีไปเพราะรู้ว่าเดี๊ยวอีกฝ่ายต้องโวยวายแน่

 

“ย๊า! ไอ้คนฉวยโอกาส” และก็เป็นไปตามที่มินะคาดเดา นายอนตะโกนตามหลังมินะมา แต่มันกลับทำให้มินะยิ้มได้อย่างคนบ้า

 

 

 

 

 

เช้านี้ก็เป็นอีกวันที่มินะมาเฝ้านายอนที่ร้านกาแฟ

 

“วันนี้ฉันไม่มีงาน จะกินอะไรไหมเดี๊ยวไปซื้อมาให้”มินะถามนายอนที่กำลังทำกาแฟให้ลูกค้าอยู่

 

 

“มินะกินไรก็ซื้อมาเถอะ กินได้หมดแหละ”นายอนตอบอีกฝ่ายแต่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำกาแฟอยู่

 

 

“โอเค เดี๊ยวรีบมานะ” มินะคิดอยู่สักพักว่าจะกินอะไรดีก่อนจะตัดสินใจไปร้านจาจังมยอนใกล้ๆแถวนี้

 

 

 

 

เมื่อถึงร้านจาจังมยอนก็ต้องตกใจเพราะว่ามีคนเยอะแยะมากมายที่กำลังต่อแถวอยู่แต่ถ้าจะให้ขับรถไปร้านอื่นมินะก็ขี้เกียจแล้วจึงนั่งรอต่อไป

 

 

 

ผ่านไป30นาทีกว่ามินะถึงคิว มินะรีบกลับไปที่ร้านเพราะกลัวว่านายอนจะรอนานแต่พอมาถึงร้านก็ต้องตกใจเพราะในร้านไม่มีลูกค้าสักคนและป้ายหน้าร้านบอกว่าปิดแล้ว มินะรีบเข้าไปด้วยความร้อนใจกลัวว่านายอนจะเป็นอะไรแต่กลับไม่เจอนายอนเจอแต่โพสอิทที่แปะอยู่บนเคาน์เตอร์

 

 

 

 


ไม่เจอกันหลายปีแล้วนะ มาเจอกันหน่อยไหมถ้ายังอยากเจอผู้หญิงคนนี้



 

 

 

 

#ficwho






//////Talk/////

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนนนนน

นายอนไปไหน? ใครเอานายอนไป?

รู้สึกหิวไปต้มมาม่ากินดีกว่า อิอิ

ฝากติดตามและคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ.ก้มหัวอย่างนอบน้อม

อันยอง ปย๊งงงงงงง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #93 wonderfullsone (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 22:04
    โหหหหหหห ไรต์ใจร้ายอะ เอานายอนคือมานะ มิจังรีบไปช่วยเร็วๆเลย .\/.
    #93
    0
  2. #92 beambiim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 18:25
    มาม่าหม้อใหญ่อีกแล้วว คราวนี้จะรสไหนเนี้ยย รอติดตามตอนต่อไปค่ะไรท์ สู้วๆ น้าา XD
    #92
    0
  3. #91 THWN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 00:41
    คนที่เอาตัวนายอนไปรู้จักกับมินะ? โอ๊ยยยยไรท์สวีทกันยังไม่ถึงตอนเลยนะคะ มารรีบมาจัง><'
    #91
    0
  4. #90 yungyinggg2 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:18
    ฮือๆๆๆๆๆๆ
    #90
    0
  5. #89 OokingkongoO (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:07
    มาม่าอีกแล้ววววววว...มันเป็นใคร๊ห๊า!!!!55555
    #89
    0
  6. #88 khunlung_s (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 20:57
    สิ้นเดือนก็จริง แต่เค้าเงินเดือนออกแล้วค่ะ ไม่ต้องกินมาม่าแล้วก็ได้ ถถถถ
    #88
    0
  7. #87 lukminayeon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 19:56
    นั่นไง มาละ มาม่า ที่รอคอย เหอๆ T^T
    #87
    0