[Twice] - "Who?" MinaxNayeon Minayeon ft. Satzu

ตอนที่ 13 : Chapter -12-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    22 ส.ค. 59

 

 

 


 

Part Mina

 

 

 

 

ฮัดชิ้ววววว!!

 

 

 

 

เสียงจามดังไปทั่วห้องที่เงียบสงบ......ใช่ ฉันเป็นหวัด สาเหตุนะหรอ?

 

 

 

ย้อนไปเมื่อวันนั้น

 

 

 

“ถ้าเป็นอย่างงั้นฉันยอมติดหวัดจากเธอละกัน” หลังจากที่จบประโยค ริมฝีปากของเราก็แตะกันอย่างเนิบนาบ ทั้งสองคนหลับตาลงช้าๆเพื่อให้ดื่มด่ำในรสจูบของกันและกัน ริมฝีปากที่ยังบดเบียดกันจนไม่มีช่องว่างทำให้เสียงหัวใจของทั้งสองเต้นแรงและดังเหมือนจะแข่งกัน ความหอมหวานของปากนายอนทำให้มินะแทบคลั่งและอยากจะลิ้มรสมากกว่านี้

 


 

แต่ยังไม่ทันที่มินะจะได้ลิ้มรสหวานจากปากนายอนไปมากกว่านี้ นายอนก็ร้องเสียงในลำคอพร้อมทุบที่ไหล่มินะเบาๆเพื่อบอกว่าหมดอากาศหายใจแล้ว จึงทำให้มินะถอดริมฝีปากอย่างนึกเสียดาย

 

 


พอทั้งคู่ถอดริมฝีปากออกจากกันภายในห้องตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูดอะไร ทั้งสองก้มหน้าก้มตาเขินอยู่อย่างนั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นได้ถูกจังหวะทำลายความอึดอัดนี้

 

 

 

กริ๊งๆๆๆ

 

 

 

นายอนลุกไปรับสาย คุยธุระอยู่ซักพักก็เดินไปตรงประตูพร้อมกล่าวลามินะโดยไม่ได้มองหน้า ก้มหน้ามุดหนีแต่ก็ไม่สามารถซ่อนแก้มแดงๆของนายอนได้

 

 

 

ทันทีที่นายอนออกจากห้องไปมินะก็ยิ้มร่าล้มลงไปดิ้นที่เตียงนอนเหมือนกับคนบ้า แกจูบเขาไปแล้วมินะ แกจูบเขาไปแล้ววววว กรี๊ดดดดด เกิดมายังไม่เคยจูบใครเลยนะคิดแล้วมันก็เขินจริงๆแหละ ความหอมหวานนั้นมันคืออะไรกันนะ? มันหอมหวานมากกว่าลูกอม ขนมทั้งหมดที่เธอเคยกินมาซะอีก

 

 

 

หลังจากที่มินะสาวแตก(?)มินะก็ยกมือขึ้นมาจับริมฝีปากตัวเองเบาๆพร้อมนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่ก็สามารถเรียกร้อยยิ้มจากมินะได้เป็นอย่างดี

 

 

 

 

กลับมาปัจจุบัน จากที่คุณหมอจำเป็นคือมินะแต่บัดนี้กลับกลายเป็นนายอนซะแล้ว

 

 

 

 

“มินะกินข้าวหมดรึยัง” หลังจากที่นายอนได้ยินเสียงจามของมินะดังลั่นห้องจึงตะโกนถามมินะอย่างเป็นห่วง ก็บอกแล้วว่าจะติดหวัดก็ไม่เชื่อเอง -////-

 

 

 

“ยังเลยอ่ะ เหลืออีกตั้งเยอะรอคนมาป้อนอยู่” มินะพูดพร้อมส่งสายตาวิ้งวับมาให้ หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์วันนั้นมินะดูเปลี่ยนไป ดูเป็นง่อย....เฮ้ย ดูออดอ้อนเป็นพิเศษ นายอนรู้ นายอนสัมผัสได้

 

 

 

ที่จริงหลังจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาวันนั้นทั้งสองก็พยายามทำตัวเหมือนปกติ พยายามไม่พูดเรื่องจูบให้เคอะเขินกัน มีแต่มินะนี้แหละที่ออดอ้อนนายอนมากเป็นพิเศษไปไม่รู้เพราะพิษไข้หรืออะไร

 

 

 

 

“ก็กินเองสิไม่ได้เป็นอะไรมากซะหน่อย”

 

 

 

“ก็นายอนเอาหวัดมาติดอ่ะ”

 

 

 

“ก็บอกแล้วไงว่าอย่าจู...” นายอนเกือบเผลอพูดคำนั้นออกมา ทำให้ตอนนี้หน้าของนายอนแดงปรี๊ดยังกับมะเขือเทศ

 

 

 

“5555 หน้าแดงนะรู้ตัวป่าว โอ้ยๆ ทำร้ายคนป่วยได้ไงเนี้ย” หลังจากที่มินะหัวเราะเยาะ ฝ่ามือของนายอนก็ฝาดลงมาที่แขนมินะหลายๆครั้ง

 

 

 

“นี่ป่วยจริงป่ะเนี้ย ไมกวนจังวะ” นายอนพูดกับตัวเองเบาๆแต่มินะดันหูดีได้ยิน

 

 

 

“เออเนาะจูบไม่น่าจะติดไข้ได้หรอก” ถ้าจูบมากกว่านี้ยังว่าไปอย่าง ประโยคหลังมินะไม่ได้พูดออกไปหรอกแค่คิดไว้ในใจ ขืนพูดออกไปมีหวังโดนตีอีกอะดิ

 

 

 

“พูดแต่เรื่องจูบๆไม่คุยด้วยละ กินข้าวให้เสร็จแล้วกินยาด้วยละ” นายอนหน้าแดงเพราะที่มินะพูดแต่เรื่องจูบจนต้องหนีกลับห้องไป แต่ยังอดเป็นห่วงอีกคนไม่ได้จึงกำกับสั่งให้กินยาก่อนจะรีบออกห้องไป

 

 

 

มินะยิ้มหัวเราะอย่างมีความสุขเมื่อแกล้งนายอนให้หน้าแดงแล้วเดินหนีกลับห้องตัวเองไป

 

 

 

 ทำไมฉันถึงเปลี่ยนไปหรอ ฉันก็ไม่รู้เพราะสกิลการขายอ้อยที่ยัยซานะสอนมาตอนที่จื่อวีบอกว่าฉันชอบนายอนหรือว่าแค่ชอบสีหน้าของนายอนตอนที่ฉันอ้อนเธอแบบนั้น......มันดูน่ารักน่าฟัดดี

 

 

 

 

ในวันที่ฉันบอกจื่อวีกับซานะเรื่องที่ฉันชอบนายอน ซานะก็ซักถามต่างๆนาๆ ด้วยความสัมพันธ์ที่คลุมเครือและไปอย่างช้าเกินไปทำให้ซานะหงุดหงิดเล็กน้อย จึงได้สอนวิชาขายอ้อย(?) ให้แก่มินะ มินะตอนแรกก็ทำท่าทีไม่สนใจแต่กลับจดจำทุกคำพูดของซานะ ซึ่งรับประกันการเห็นผลโดยจื่อวีเอง

 

 

 

แต่อย่างน้อยการที่เห็นนายอนมีปฎิกริยาแบบนั้นมันก็ทำให้ฉันรู้ว่านายอนก็รู้สึกดีกับฉันเหมือนกัน ครั้งนี้ฉันไม่ได้คิดไปเองแน่นอน

 

 

 

หลังจากที่เราจูบกันวันนั้นมันยิ่งตอกย้ำว่าฉันรักผู้หญิงคนนี้เข้าจริงๆ รักมากด้วยมันอาจจะเร็วไปหน่อยที่จะตัดสินแบบนี้แต่ความรู้สึกฉันมันบอกว่ามันใช่

 

 

 

คิดดูสิฉันไม่เคยเป็นหวงใครได้ขนาดนี้  ฉันไม่เคยเป็นห่วงใครได้ขนาดนี้  ฉันไม่เคยเป็นหึงใครได้ขนาดนี้และฉันไม่เคยอยากอยู่ใกล้หรืออยากดูแลใครได้ขนาดนี้  แค่นี้อาจจะตัดสินได้แล้วว่าฉันรักนายอนมากแค่ไหน

 

 

 

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ของเราคืออะไร แต่ฉันอยากจะให้มันชัดเจนกว่านี้แต่ฉันคิดว่าฉันอยากเป็นมากกว่าเพื่อนซะด้วยสิ

 

 

 

หลังจากที่โง่อยู่ตั้งนานคร่าวนี้จะถึงเวลาที่มินะจะรุกให้ดู ระวังให้ดี อิม นายอน เธอจะต้องเป็นของฉัน >///<

 

 

 

 

 

 

#ficwho

 

 

 

 

 

/////talk/////

สวัสดีรีดเดอร์ทุกคนนนนนน

ตอนนี้คิดหนักมาแต่ละประโยคที่พิมพ์ออกมา

ทำไมรู้สึกว่าตอนนี้มินะมีความเคะ มีความมุ้งมิ้ง

โดนยัยซานะสอนมาหรอ5555

ตอนนี้อาจจะสั้นไปนิด

ช่วงนี้ไรท์ปั่นงานทุกคืนเลย

ฝากติดตามและคอมเม้นท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ.ก้มหัวอย่างนอบน้อม

อันยอง ปย๊งงงงงงง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #70 beambiim (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 11:36
    สกิลการอ้อยของมินะยังไม่เท่ายัยซานนะจ๊ะ หนูต้องฝึกอีกเยอะค่ะลูก 555555 ไรท์ มันตะมุตะมิมากค่ะ ให้น้องนิ่มมันอ้อยอิพี่เยอะๆเลยนะ เพราะนิ่มไม่อยากนิ่มแล้วว 555555 แต่ชอบบค่ะ ฟิน อยากจิกหมอนนแล้วว
    #70
    0
  2. #68 THWN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 00:52
    เป็นง่อย555555555 น่ารักค่ะหลังจากโง่มาตั้งสองสามตอน ตอนหน้ามินะควรรุกหนักๆเลยค่ะ เชียร์
    #68
    0
  3. #67 OokingkongoO (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 22:45
    สกิลอ้อยยังไงก็แพ้ยัย..แต่ยังดีกว่าไม่มีเนาะมินะจังงงง
    #67
    0
  4. #65 lukminayeon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 19:59
    ว้าว เธอต้องเป็นของฉัน หุหุ ขนาดนี้ยังไม่เป็นอีกหรอพี่
    #65
    0
  5. #64 With☆MINA (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 19:37
    มินะ แกไปเรียนสกิลการอ้อยจากซานะเลยหรอ นายอนไม่รอดเป็นแน่แท้ 55
    #64
    0
  6. #63 ThisNoName-AoA (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 19:21
    /-\ นิ่มเราาาา ไม่นิ่มจริงๆเเล้วเย้~~ ซักวัน . . . ซักวันนิ่มต้องไปลักหลับนายอนแน่ๆ //ผิดๆ ท่ดๆ
    #63
    0