[Fic Reborn/KHR] Love you my heart รักนะหัวใจของฉัน

ตอนที่ 3 : เช้าวันใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

กิง ก่องงงงงง

เสียงออดเลิกเรียนทำให้ฉันเก็บของกลับบ้านทันที หลังจากกลับถึงบ้านฉันก็รีบกินข้าวอาบน้ำแล้วเข้านอนทันที เฮ้อ วันนี้เกือบไปแล้วมั้ยล่ะฉันเผลอเกือบแปลงร่างไปแล้วไง ฉันมีความลับที่ไม่ได้บอกใครอยู่นั่นก็คือฉันสามารถแปลงร่างได้หรือที่บ้านเกิดฉันจะเรียกว่าเทพธิดา ร่างแปลงอีกร่างของฉันจะแตกต่างกับตอนนี้อย่างสิ้นเชิงเพราะจะซาดิสม์ โหด SM ดังนั้นฉันจึงต้องควบคุมตัวเองไว้ คิดแล้วปวดหัวหลับดีกว่า ฟี้~~

เช้าวันต่อมา

ฮ้าวว~~~~เช้าแล้วหรอเนี่ยไปอาบน้ำดีกว่า

1 ชั่วโมงถัดมา ตอนนี้ฉันกำลังเดินมาโรงเรียนฉันรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติบางอย่าง
อ๊ะ นั่นมุงดูอะไรกันน่ะ

เมื่อฉันเดินเข้าไปใกล้ก็พบนักเรียนนามิโมริบาดเจ็บไปทั้งตัว เดี๋ยวนะ!!โดนอะไรมาเนี่ย
เฮ้อช่างเถอะ เข้าเรียนดีกว่า

ณ ห้องเรียน

"นี่ๆพูรุนจัง"เคียวโกะจังเรียกฉัน

"อะไรหรอ"ฉันตอบกลับไป

"ฉันมาเตือนว่าช่วงนี้ให้ระวังตัวหน่อยน่ะ ได้ข่าวมาว่ามีนักเรียนนามิโมริหลายรายถูกทำร้ายน่ะ"เคียวโกะตอบฉันสีหน้ากังวล งั้นคงเป็นคนเมื่อเช้าสินะ

"อื้ม ขอบใจจ้ะ"ฉันกล่าวขอบคุณเคียวโกะ
ว่าแต่ไม่เห็นสึนะเลยนะวันนี้ ไปไหนนะหรือว่าจะไม่สบาย

กิง ก่องงงงงงง

เสียงออดกลางวันดังขึ้น ฉันนั่งกินข้าวอยู่คนเดียวบนดาดฟ้าเพราะเคียวโกะจังไปเยี่ยมพี่ชายที่บาดเจ็บอยู่โรงพยาบาล
ลมเย็นสบายจังสงบด้วย ฮ้าวว บรรยากาศน่านอนดีแฮะ ใกล้จะหมดเวลาพักเที่ยงแล้วด้วยลงไปดีกว่า

ในขณะที่กำลังเรียนอยู่นั้นฉันก็เหลือบไปเห็นฮายาโตะคุงที่เดินออกไป เอ๋?ไปไหนของเขาน่ะ

"นี่โกคุเดระจะไปไหนน่ะ"คุณครูเรียกเขาแต่ฮายาโตะคุงก็ไม่สนแล้วเดินออกไป

"ฮ้าวว เลิกเรียนแล้วเหรอ"ส่วนทาเคชิคุงก็เพิ่งตื่นจากการนอนหลับ เอ แต่รู้สึกไม่ดีเลยจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับสึนะคุงกับฮายาโตะคุงไหมนะ

พรึ่บ เมื่อสัญชาตญาณของฉันมันบอกว่ามีอันตรายตัวฉันก็ลุกวิ่งตามฮายาโตะไปโดยอัตโนมัติ

"อ้าวคุณพูรูรูท"คุณครูเรียกฉันไว้แต่ฉันไม่สน

แฮ่ก แฮ่ก

ฉันวิ่งตามหาฮายาโตะไป สักพักหนึ่งฉันก็เห็นกลุ่มควันที่ย่านการค้า ต้องใช่แน่ๆสัญชาตญาณของฉันบอกว่าทุกคนอยู่ตรงนั้น ฉันจึงรีบวิ่งไป

เมื่อฉันวิ่งไปถึงก็พบชายสึนะที่กำลังโดนโจมตีโดยที่ฮายาโตะเอาตัวมาบังไว้ ฉันรีบเอากระเป๋าเข้าไปขวาง

ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก

เข็มนับสิบปักโดนกระเป๋าฉันจนเป็นรูและขาดวิ่น อวสานกระเป๋าเรียนT_T

"ค...คุณพูรุน"ดูเหมือนสึนะจะตกใจที่เห็นฉัน

"นายเป็นใครกัน"น้ำเสียงฉันเริ่มเปลี่ยนไป

"หืม?พูรูรูท อยู่อันดับ1"เขาพูดเรื่องอะไร

"นั่นไงครับคุณตำรวจ"มีชายคนหนึ่งพาตำรวจมา

"ไปก่อนล่ะ"เขาบอกแค่นี้แล้วเดินจากไป

"นี่ฮายาโตะทำใจดีๆไว้"ฉันเรียกสติเขาไว้แต่เหมือนเขาจะไม่ตอบสนอง อาจจะเพราะบาดแผลที่สู้กันมาก่อน

"รีบเรียกรถพยาบอลเถอะ"ฉันบอกพวกเขา

"อ..อื้ม"ซึ่งสึนะเองก็เห็นด้วยกับฉัน

ฉันเดินไปตรงหากระเป๋านักเรียนของฉันที่ถูกเจาะเป็นรูพรุนจนขาดวิ่น

"หวา ต้องเย็บอีกแล้ว"





โปรดติดตามชมตอนต่อไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #4 89874418 (@89874418) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 05:12

    อย่าให้เธอแปลงร่างละน่ากลัวสุดๆ

    #4
    0