คัดลอกลิงก์เเล้ว

LIKE A STAR #CarolNat

โดย austinmy

เอาเป็นว่าเป็นดาวที่ฉันชอบมากที่สุดแล้วกัน - แครอล

ยอดวิวรวม

317

ยอดวิวเดือนนี้

20

ยอดวิวรวม


317

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


29
จำนวนโหวต : 0
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 พ.ค. 62 16:54 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


I've been confused and in the dark, 

Now I understand,

Just like a star across my sky, 

Just like an angel off the page, 

You have appeared to my life, 

Feel like I'll never be the same, 



จากคนที่สับสนอยู่ในความมืดมิด

ตอนนี้ฉันได้เข้าใจแล้ว


ราวกับกลุ่มดาวที่พาดผ่านท้องนภาของฉัน

ราวกับเทพบุตรที่หลุดออกมาจากหนังสือนิยาย

เธอได้ปรากฎเข้ามาอยู่ในชีวิตฉัน

ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันจะไม่เหมือนเดิม

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 13 พ.ค. 62 / 16:54

บันทึกเป็น Favorite


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ CarolNat


I've been confused and in the dark, 

Now I understand,

Just like a star across my sky, 

Just like an angel off the page, 

You have appeared to my life, 

Feel like I'll never be the same, 



จากคนที่สับสนอยู่ในความมืดมิด

ตอนนี้ฉันได้เข้าใจแล้ว


ราวกับกลุ่มดาวที่พาดผ่านท้องนภาของฉัน

ราวกับเทพบุตรที่หลุดออกมาจากหนังสือนิยาย

เธอได้ปรากฎเข้ามาอยู่ในชีวิตฉัน

ทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันจะไม่เหมือนเดิม







        เสียงดนตรีบอกจังหวะอันไพเราะและอ่อนหวานของบัลเล่ต์ เด็กทุกๆคนในคราสจะได้รับการฝึกฝนอย่างหนักเพื่อขึ้นแสดงละครที่มีชื่อเสียงอย่าง Swan Lake แน่นอนว่ามันเป็นความฝันของเด็กสาวทุกคนที่นี่  แต่ไม่ใช่เพราะจะได้กลายเป็นสาวงามอย่างโอเด็ด แต่เพียงเพื่อจะได้บินออกไปอย่างหงส์ที่งดงามต่างหาก หลังคราสบัลเล่ต์จบลง สาวๆต้องเปลี่ยนจะชุดกระโปรงชุดชมพูไปเป็นชุดที่รัดกุมกุมกว่าเดิม เสียงเพลงอันไพเราะถูกเปลี่ยนเป็นเสียงปลอกกระกระสุนปืนที่ตกกระทบพื้น

ถ้าฉันพลาดล่ะ เด็กสาวเอ่ยถาม ในขณะที่แขนเรียวเหยียดตรงไปด้านหน้า ในมือเล็กๆของเธอมือปืนที่ใหญ่ไปเสียหน่อยไว้แน่น ตรงหน้าคือเป้าที่ไร้ร่องรอยลูกกระสุน คนก่อนหน้าเธอคงยิงไม่โดนสินะ

เธอไม่มีทางพลาดเสียงนั่นอยู่ข้างหูเธอ ไม่ใช่เสียงพูดที่ปลอบโยนหรือให้กำลังใจ แต่เป็นเสียงกระซิบเบาๆที่เหมือนสายลมที่เยือกเย็น

เธอถือว่าเป็นมือดีของที่นี่ เป็นที่รักของครูฝึก เธอฉลาด เรียนรู้เร็วกว่าเด็กๆคนอื่นทั้งในคราสเต้นและคราสหลังเต้น เป้าของเธอไม่เคยเป็นศูนย์เลยสักครั้ง นั้นทำให้เธอได้รับภารกิจแรก แต่ก่อนหน้านั้นเธอต้องทำบางอย่างเสียก่อน วันนี้เป้าของเธอไม่ได้เหมือนวันที่ผ่านๆมา ผู้ชายในชุดที่ดูมอซอ ถูกมัดเอามือไพร่หลังอยู่กับเก้าอี้ไม้และมีผ้าคลุมหัวอยู่ เขาตัวสั่นแต่ไม่ได้ส่งเสียงร้อง ราวกับว่าร้องจนหมดเสียงไปแล้วหรือรู้ว่าถึงร้องไปไม่มีประโยชน์ ครูฝึกส่งปืนให้เธอเหมือนทุกครั้ง แต่หากเป็นทุกครั้งเธอคงยกปืนขึ้นยิงไปที่เป้าแบบไม่ลังเล แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เธอจ้องมองปืนในมืออยู่หลายนาทีจนกระทั่งครูฝึกเป็นฝ่ายดันแขนเธอให้เหยียดตรงไปข้างหน้า ปากกระบอกปืนอยู่ห่างจากหัวผู้ชายคนนั้นเพียงไม่กี่เซน แน่นอนว่าระยะแค่นี้เธอไม่มีทางพลาด ใช่….เธอไม่เคยพลาด ไม่เคย

 

ปัง

 

ฝัน…..หลายปีแล้วที่เธอไม่ได้ฝันถึงเรื่องที่นั่น ครั้งสุดท้ายคงเป็นตอนที่แวนด้าสะกดจิตล่ะมั้ง นาตาชาเสยผมสีบอนด์ของตัวเองไปด้านหลัง ถึงได้รู้ว่าเหงื่อเธอออกเยอะมากขนาดนี้  อาจเป็นเพราะช่วงนี้คิดอะไรหลายๆอย่าง และเธอคงเครียดเกินไปกับหลายๆเรื่อง ถึงได้ฝันร้ายอยู่เรื่อง

แนท คุณโอเคนะ...


แดนเวอร์ส


ฉัน...คือ...เดินผ่านแล้วได้ยินเสียงเหมือนคุณละเมอ


.....


ฝันร้ายเหรอหล่อนถามขณะที่เดินเข้าไปใกล้นาตาชา  โชคดีที่เมื้อกี้เธอลุกจากโซฟาเปลี่ยนเป็นนั่งกอดเข่าแทน เลยเหลือพื้นที่พอให้หล่อนได้นั่งบนโซฟา ดูท่าทางสายลับสาวจะอาการไม่ดีเท่าไหร่ หล่อนออกมาดื่มน้ำ แต่สังเกตเห็นนาตาชานอนพลิกไปพลิกมา พอมาดูใกล้ก็เห็นเจ้าตัวนอนขมวดคิ้วทำหน้าตาราวกับคนไม่สบาย


ฝันร้ายรึป่าวนะ จะปลุกดีไหม


ในขณะที่แครอลยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะปลุกนาตาชาดีไหม เจ้าตัวก็เด้งขึ้นมาจากโซฟาเองเสียแล้ว เธอมีสีหน้าตกใจ กัดริมฝีปาก เสยผม แล้วถอนหายใจ ทั้งๆที่หล่อนยืนอยู่ใกล้ขนาดนั้นเจ้าตัวยังไม่รู้สึกตัวจนกระทั่งหล่อนเอ่ยทัก


ฝันถึงเรื่องเก่าๆ


น้ำหน่อยไหมหล่อนยื่นแก้วน้ำที่พึ่งเทติดมือไปให้


ขอบคุณ


ทำไมคุณไม่เข้าไปนอนในห้องดีๆล่ะ ตั้งแต่มาฉันเห็นคุณเอาแต่นอนที่โซฟาแครอลมาที่โลกได้เกือบๆ 2 เดือนแล้วหลังจากฟิวรี่เรียกหล่อนมา การกำจัดธานอสไม่ได้ยากอย่างที่เหลือคนกลัว แต่หล่อนยังไม่มีเหตุผลจะไปจึงตัดสินใจอยู่ที่โลกไปพลางๆก่อน


ไม่รู้สิ..


“….”


ทำไมเธอยังอยู่กับเราล่ะ ไม่ต้องไปกู้ดาวดวงอื่นเหรอนาตาชาถามทำลายความเงียบขึ้น ในขณะที่ตาของเธอยังก้มมองที่แก้วน้ำในมือ แครอลยกยิ้มน้อยๆ จากระยะเวลาสองเดือนที่อยู่ที่นี่ หล่อนแทบจะนับครั้งที่นาตาชาชวนคุยได้ ครั้งนี้เธอดูแปลกไป เธอดูกังวล หวาดกลัว และสิ้นหวังกว่าเก่า


ยังไม่มีเหตุผลที่จะไปน่ะ


แล้วมีเหตุผลที่อยู่มั้ย


ทาโก้ล่ะมั้ง ที่ดาวดวงอื่นไม่มีทาโก้หล่อนพูดติดตลก หลังจากนั้นความเงียบก็กลับมาครอบนำรอบตัวพวกเธออีกครั้ง แครอลมองคนตรงข้ามที่เอาแต่จ้องแก้วน้ำในมือไม่หยุด นิ้วเรียวไล่วนอยู่รอบๆปากแก้ว ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวว่ากำลังทำแบบนั้นอยู่ เหมือนๆกับที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังกัดริมฝีปากตัวเองเล่นจนมันเริ่มแดงไปหมดแล้ว


รู้จักฟิวรี่ได้ยังไงในที่สุดเธอก็ถามขึ้นอีกครั้ง


เขาช่วยฉันไว้ คุณล่ะรู้จักเขาได้ยังไง


เหมือนกัน..เขาช่วยฉันไว้


เขาเป็นแบบนั้นเสมอ


ใช่....แล้วก็เงียบอีก ดูเหมือนจะไม่มีอะไรคุยเสียแล้ว แครอลพยายามคิดหาหัวข้อใหม่ๆ อย่างน้อยๆก็พอจะทำให้คนตรงหน้าหยุดคิดมากหรือเลิกเป็นคนอมทุกข์สักพัก


เดี๋ยวนะ...เธอกัดปากตัวเองอีกแล้ว


แนท..ถ้ายังทำแบบนั้นอยู่ปากคุณจะเป็นแผลเอานะและเหมือนเธอพึ่งรู้ตัว ฟันขาวๆที่กัดริมฝีปากอยู่จึงปล่อยออก เปลี่ยนเป็นถอนหายใจแทน

ไม่ไปนอนรึไง แดนเวอร์ส


อยู่เป็นเพื่อนคุณก่อน อีกแล้ว....ความเงียบกลับมาอีกแล้ว ทำไมไม่มีเรื่องดีๆที่คุยกันได้ยาวๆนะ แครอลคิดในใจ ขณะที่กำลังคิดทบทวนหาเรื่องใหม่ในหัว นาตาชา อย่ากัดปากสิหล่อนยื่นมือไปแตะปากคนตรงหน้า ใช้นิ้วโป้งลูบเบาๆ ดูท่าจะเป็นแผลจนได้ กระแสบางอย่างถูกส่งจากปลายนิ้วโป้งไปทั่วร่างกาย มันไล่วนจากปลายนิ้วลงไปสู่เท้า หล่อนละสายตาจากริมฝีปากที่แดงเพราะถูกกัดขึ้นไปมองเจ้าของมัน

 

นาตาชามองหล่อนอยู่ก่อนแล้ว

 

มันเริ่มจากจูบเสมอ เริ่มจากอ้อยอิ่งและแผ่วเบาเหมือนปีกผีเสื้อที่บอบบาง ไล่วนเรื่อยๆราวกับกำลังหาน้ำหวาน เปลี่ยนเป็นบดเบียด ร้อนแรง หิวโหย ก่อนจะเปลี่ยนไปอีกครั้งเนิ่นนานกว่า ลึกซึงกว่า ราวกับเด็กน้อยที่เจอขนมหวานชิ้นโปรด ทั้งๆที่ชอบขนมชิ้นนั้นมากจนอยากรีบกินให้หมดเสียเดี๋ยวนั้น แต่ก็กลัวเหลือเกินว่าหากกินหมดในราวเดียวแล้วจะไม่ได้มีโอกาสลิ้มลองมันอีกเลย ทั้งแครอล ทั้งนาตาชารู้ดีว่าหลังจากนี้พวกเธอไม่อาจกลับไปยืนด้วยกันตรงที่เดิมได้อีก หากยังปล่อยให้เรื่องเป็นแบบนี้ แต่ดูเหมือนยังไม่อยากมีใครหยุดเรื่องบ้าๆที่กำลังทำอยู่สักคน  พวกเธอไม่ได้เมาสักหน่อย ยังมีสติครบถ้วนด้วย เพียงแค่คนใดคนหนึ่งมีสติพอที่จะหยุดหรือผลักอีกคนออก เรื่องก็คงจบ..


คุณแน่ใจนะแนท เราหยุดได้ถ้า...


ทำเถอะ

 

 





มันได้มณีไปแล้ว


ระวังข้างหลัง


นาตาชา นาตาชา เฮ้...นาตาชา


นะ...นาตาชา แนท!! แนท!!” นาตาชาลืมตาโพล่ง หายใจแรงๆราวกับจะเรียกสติ เธอยกมือขึ้นจับหน้าผาก มองรอบๆตัว ถึงแสงไฟจะมีเพียงรำไรแต่เธอเห็นสายตาที่แครอลมองมา หล่อนดูตกใจและกังวล นาตาชามั่นใจว่าไม่เคยเห็นสายตาแบบนี้จากแครอล แม้จะเป็นตอนที่บอกว่าจะไปกำจัดธานอสก็ตาม


ฉันไม่เป็นไร ขอโทษที่ทำให้ตกใจเธอว่า ลุกขึ้นพิงหัวเตียงและยกมือขึ้นลูบหน้าแครอลเบาๆ หลังจากคืนนั้น นาตาชานอนหลับนอนขึ้น อย่างนอนเธอก็ไม่ต้องนอนฝันร้ายเหมือนที่ผ่านมา หรือถ้าฝันร้ายเธอมักจะตื่นมาเจอคนข้างๆเสมอ


ครั้งนี้คุณดิ้นแรงมากเลย


ทำตื่นเลยสิ


อยากนอนต่อไหม


คิดว่าไม่แล้วเธอส่ายหน้า ถ้าล้มตัวนอนต่อเธอคงกลับไปฝันเหมือนเดิม บางทีเธอก็รู้สึกสมเพชตัวเอง ตั้งแต่เกิดเรื่องเธอกลายเป็นคนวิตกจริต อ่อนแอ บ้าบออะไรไม่รู้ ราวกับเปลี่ยนเป็นคนที่เธอไม่รู้จัก โชคดีที่ทุกคนยังเห็นว่าเธอเป็นนาตาชาคนเดิม คนที่เข้มแข็งและมั่นใจ ขอบคุณสตีฟที่ไม่ถามให้มากความถึงจะเดาออกหน่อยๆ จะว่าไปเธอเป็น คนเดิม ต่อหน้าแครอลแค่ครั้งเดียว คือตอนไปกำจัดธานอส นอกนั้นดูเหมือนจะเป็นแค่นาตาชาที่น่าสมเพชต่อหน้าแครอลสสินะ


ให้ตายเถอะ....


คิดอะไรอยู่


ฉันดูน่าสมเพชรึป่าวเธอถาม จับมืออีกฝ่ายแน่น และ...กัดปาก


อะไรทำให้คุณคิดแบบนั้น... ไม่เลยแนท ถ้าคุณหมายถึงที่ผ่านมา... คุณทำได้ดีมากแล้ว มากๆแล้วจริงๆ ฉันเชื่อว่ามันจะดีขึ้น คุณจะดีขึ้น เริ่มจากคุณต้องทำใจให้สบายและเลิกกัดปาก หล่อนว่าและเอื้อมมือไปแตะที่ปากของอีกคนที่กำลังเริ่มจะห้อเลือดแล้ว นาตาชามักทำแบบนั้นเสมอ จริงๆแครอลไม่ได้ติดอะไร ออกจะชอบมันด้วยซ้ำ เวลานาตาชากัดปากเธอดู... เพียงแต่เธอจะทำแบบนั้นเวลาเครียด ซึ่งแครอลคำนวณในใจแล้ว ถึงจะชอบแต่แบบนั้นคงไม่ดีเท่าไหร่


ฮึ..ไม่รู้ตัวเลย


เป็นเพราะคุณเครียด หาอะไรทำคลายเครียดไหม อย่างยิงปืนหรือ....


ดาวบนฟ้า..


ฮื้อ


ที่อื่นสวยไหม


ไม่รู้สิ...ฉันเองก็ไม่ได้มองนานแล้ว  อยากออกไปดูไหม ไม่ใช่คำชวนหล่อนดึงมือนาตาชาให้ลุกจากเตียง เดินไปที่ระเบียง ภาวนาให้วันนี้เห็นดาวที่เถอะ และโชคดีเหลือเกินที่ฐานอยู่ค่อนข้างไกลเมือง จากตรงนี้เลยมองเห็นดาวบนฟ้าบ้าง  “เมื่อก่อนฉันก็ชอบดูดาวนะ ฉันชอบท้องฟ้าชอบมองเห็นพวกมันแข่งกันระยิบระยับอยู่บนฟ้าหล่อนเล่าในขณะที่ตายังมองไปที่แสงน้อยๆที่อยู่บนฟ้า


แต่ฉันกับการดูดาวคงไม่เหมาะกันเท่าไหร่เธอว่าสายตาเธอเองก็มองไปที่แสงน้อยๆบนท้องฟ้าเหมือนกัน ถึงไม่รู้ว่ากำลังมองดูดาวดวงเดียวกันไหมกันเถอะ


คุณเหมาะสมกับทุกอย่างนั้นแหละ


ทำไมใช้คำว่าเมื่อก่อนชอบดูดาวล่ะ ที่ดาวดวงอื่นก็เห็นดาวไม่ใช่รึไง


ฉันมีดาวประจำตัวที่ไม่ต้องแหงนมองบนท้องฟ้าแล้วน่ะ แครอลว่าและหันไปยิ้มให้คนที่ยิ้มอยู่ข้างๆ ที่ยังคงมองไปบนท้องฟ้ากว้าง เธอดูเหม่อลอย แต่ไม่เท่าเมื่อก่อน ซึ่งเป็นเรื่องดี เธอยิ้มมากขึ้น อาจจะไม่บอกเท่าที่ควร อย่างน้อยๆเธอก็ยิ้ม..


มีเหตุผลที่จะไปรึยัง


ตราบใดที่เพจเจอร์ไม่ดังก็ไม่มีหรอก


แล้วเหตุผลที่อยู่ล่ะ


อันนั้นมีแล้ว


ทาโก้?”


ดวงดาวที่โลก...สวยกว่าที่อื่น


คิดๆดูแล้วใช่ว่ามองดาวจาดที่ไนก็สวยเหมือกันหมดเหรอ


ไม่หรอก


ดาวชื่อ?นาตาชาหันหันกลับเข้าด้านใน กอดอกและยืนพิงระเบียง เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย คิดตลกอยู่เหมือนกันที่อยู่ๆคุยเรื่องดาวกับแครอล  ตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้เข้ามา ดูเหมือนเธอหัวอ่อนลงสักครึ่งได้มั้ง กลายเป็นเรื่องน่ากลัวที่น่าประหลาดใจ บางวันเธอยิ้มหยั่งกับคนบ้าเถอะๆที่ไม่ได้ยิ้มมานานจนคิดว่าจะลืมวิธียิ้มไปแล้ว บางวันที่เธอหวาดกลัว ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธอคงลุกไปยิงปืนจนเป้าพรุ แต่ตอนนี้กลับคว้าหามือคนข้างๆเป็นอย่างแรก บางวันเธอนอนหลับไปทั้งๆที่เหงื่อท่วมตัวและเหนื่อยเกินกว่าจะลุกไปอาบน้ำ นาตาชาที่นาตาชายังประหลาดใจ ถ้าคลิ้นน์หรือฟิวรี่เห็นคงมองเธอ แล้วขำแน่ๆ


เอาเป็นว่าเป็นดาวที่ฉันชอบมากที่สุดแล้วกัน

 

 

 



 

วันนั้นนาตาชากำลังยิงปืนอยู่ที่ห้องซ้อม เธอเปลี่ยนแมกซ์ใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงยิงปืน กระสุนตกกระทบ และเสียงเปลี่ยนแมกซ์ดังวนกันอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งมีเสียงอื่นเข้ามาแทน


เพจเจอร์


ฉัน..ต้องไปแล้ว


อื้มเธอวางปืนลง เท้าแขนกับโต๊ะไม่อยากหันไปมอง คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง สูดหายใจเข้าออกอยู่นาน จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าคู่เดิมเดินกลับมาอีกครั้ง เธอหลับตาแน่น ทำใจลาไม่ได้ แต่ก็ทำใจไม่ลาไม่ได้เหมือนกัน นาตาชาหันไปสบตากับแครอลที่ยืนอยู่ด้านหลัง หล่อนอยู่ในชุดเครื่องแบบแล้ว คงไปเปลี่ยนมาเมื้อกี้ จะเจอกันอีกเมื่อไหร่


ไม่รู้สิ ฉันจะพยายามให้เสร็จแล้วที่สุดหล่อนว่า จับแขนของอีกคนที่วางอยู่ที่เอว ใช้นิ้วไล่วนแถวๆข้อศอก


บนดวงดาวอื่นไม่มีทาโก้นะ


ฉันรู้...


ไปเถอะเธอปล่อยมือ แต่แครอลยังรั้งไว้และดึงเธอเข้ามากอด ราวกับอย่างซึมซับกลิ่นไอของอีกคน และยื้อเวลาเอาไว้ให้นานกว่านี้หน่อย ถ้ากลับมา แล้วต้องไปอีก มันจะง่ายขึ้น เสียงที่อยู่ข้างหู ทำให้แครอลกอดเธอแน่นกว่าเก่า


กลัวว่าจะไม่เป็นงั้นน่ะสิ


ต้องกลับมาก่อน แล้วลองดูเธอผลัดจาดอ้อมแขน ยิ้มและเอียงคอน้อยๆ


รู้ตัวไหม..แต่คุณไม่เคยเรียกชื่อฉัน อยู่ดีๆหล่อนก็คิดเรื่องนี้ขึ้นมาได้ นอกจากคืนนั้นที่โซฟาที่นาตาชาเรียกเธอว่า แดนเวอร์ส แครอลก็ไม่เคยได้ยินแนทเรียกชื่อเธออีกเลย


กลับมาทวงเอาแล้วกัน


ฉันไม่อยู่อย่าไปซนที่ไหนล่ะ ฝันร้ายก็ไม่ต้องลุกมายิงปืนทุกครั้งก็ได้ เป้าพวกนั้นไม่ได้ทำอะไรผิดและอย่ากัดปากพร้อมกับก้มแตะที่ปากอีกคนเบา ๆ ต้องไปจริงๆแล้ว


ไว้เจอกันเธอยิ้มอีกครั้ง แครอลบอกว่าไม่ต้องเดินออกไปส่ง และนาตาชาเห็นตรงกันแบบนั้น เธอไม่อยากเห็นตอนแครอลบินหายไปบนท้องฟ้า ภาพนั้นคงทำให้เธออ่อนแอน่าดู

 

 





 

                แครอลได้รับข่าวว่าอเวนเจอร์หาทางช่วยคนที่หายไปกลับมาได้แล้ว แน่นอนว่าหล่อนย่อมต้องดีใจแน่ๆ อย่างแรกคนครั้งโลกที่หายไปกลับมา อย่างที่สองหนึ่งในครึ่งโลกที่ว่านั้นมีเพื่อนของหล่อนที่ชื่อฟิวรี่ แต่ที่สำคัญที่สุดคือ นาตาชาต้องมีความสุขมากแน่นอน หลังจากทำลายยานลำใหญ่เสร็จ บินไปเปลี่ยนมือช่วยดูแลถุงมือแทนเด็กปาร์กเกอร์นิดหน่อย ตะรุมบอลกับธานอส หลังจากนั้นไม่นานทุกอย่างเสร็จสิ้น โชคดีที่หลายคนไม่เป็นอะไรมาก แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่โชคดีแครอลละลายสายจากโทนี่ สตาร์คไปยังชายอีกคน เดินโซซัดโซเซเพราะถูกธานอสเหวี่ยงไปก่อนหน้านี้ ไปหาเป้าหมายของหล่อน


โรเจอร์ วิทยุยังติดอยู่ไหม ถามแนทให้ทีว่าเธออยู่ตรงไหน


......


โรเจอร์

 

 

 


อยู่นี่เสียงที่คุ้นหูดังจากด้านหลัง นาตาชาที่ดูมอมแมกว่าปกติกำลังยืนยิ้มให้หล่อนอยู่  ในมือเธอยังถืออาวุธที่ใช้สู้เมื้อกี้  ดูเหมือนะเจ็บแขนซ้ายด้วยนิดหน่อย เช่าขาก็เหมือนจะมีเลือดซึมออกมา ขอบคุณที่ไม่เป็นอะไรไปมากกว่านี้ แครอลก้าวยาวๆหานาตาชา ต้องขอบคุณนาตาชาด้วยที่ยืนไม่ได้อยู่เฉยๆเ แต่ก้าวมาหาหล่อนเหมือนกัน ทำให้ย่นเวลาที่สองคนจะมาเจอกันให้สั้นลงกว่าเดิม  อ้อมกอดที่คิดถึง ไออุ่นที่คุ้นเคย แครอลคิดถึงมันเหลือเกิน หล่อนกอดอีกคนแน่นจนไม่รู้ว่าแน่นไปไหม จึงคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยเป็นจังหวะเดียวกับที่นาตาชาเองก็ผลัดออกไปเหมือนกัน


สภาพคุณดูไม่เหมือนดูไม่ได้เลย ยักคิ้วไม่พอ ใช้น้ำเสียงเยาะเย้ยกันอีก


 “สบายดีนะแนท เจ็บตรงไหนรึป่าว


ไม่เลยแครอล ไม่เลยสักนิด และฉันสบายดี เพราะงั้นอย่าห่วงเลย จากนี้จะไม่ต้องมีใครต้องจากไปไหนอีก ไม่ต้องมีใครเสียสละตัวเองเพื่อนให้เราชนะอีก ทุกคนได้กลับมา ตามที่เธอหวังแล้ว เธอยิ้มอย่างสดใส เป็นยิ้มที่สดใสที่สุดที่แครอลเคยเห็นราวกับจะบอกว่าเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว

 

 



ใช่....ทุกอย่างจบลงแล้ว

 


 

 

                แครอลลุกขึ้นจากเตียง เดินไปหยุดอยู่ที่ระเบียงห้องนอนเหมือนคืนนั้น ต่างกันที่คืนนี้หล่อนไปไม่ได้มองไปที่ท้องฟ้า แค่มองตรงไปข้างหน้า ปล่อยให้สายลมพัดผ่านไปเงียบๆ จากวันนั้นผ่านมานานเท่าไหร่แล้วนะ... สองหรือสามอาทิตย์ หล่อนเองก็ไม่แน่ใจ แผลภายนอกจากวันนั้นดีขึ้นมากแล้วเรียกว่าหายสนิทได้เลย แต่บางอย่างที่รุนแรงกว่ายังไม่หายไปไหน เพราะมันเจ็บปวดและทรมานกว่าทุกครั้งทีผ่านมาเสียอีก หล่อนหวังว่าความเจ็บนี้จะเป็นแค่ความฝัน แต่มันไม่ใช่......ความสุขต่างหากที่เป็นแค่ความฝัน

 

โรเจอร์


แนทไม่ได้อยู่ที่นี่


ไม่ได้มาเหรอ เกิดอะไรขึ้นรึป่าว ปกติเธอ...หล่อนจำได้ดีว่าตัวเองสั่นแค่ไหน แต่บอกตัวเองว่าเป็นเพราะเจ็บซี่โครงที่กระแทกกับซากตึกของฐาน หรือเป็นเพราะหล่อนใช้แรงสู้มากไปหน่อย หรือเหนื่อยจากการบินกลับมาก็ต้องเจอศึกหนักเลย จากอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เรื่องนั้น...


ผมขอโทษแครอล

 




ดวงดาวที่โลก...สวยกว่าที่อื่น”                  

 

คิดๆดูแล้วใช่ว่ามองดาวจาดที่ไนก็สวยเหมือกันหมดเหรอ

 

ไม่หรอก

 

ดาวชื่อ?

 

ฉันเคยเห็นดวงดาวที่สวยที่สุดในจักรวาลจากดวงตาของคนคนหนึ่ง ครั้งแรกที่ฉันเห็นมันดูเหมือนแสงนั้นกำลังจะดับลงเพราะความสิ้นหวัง แต่มันยังระยิบระยับอยู่ ฉันไม่มั่นใจว่าเป็นเพราะมันกำลังส่องแสงอวดโฉมที่งดงามหรือเพราะกำลังสะท้อนกับน้ำใสๆที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเจ้าของมันกันแน่ หลังจากคืนนั้นดูเหมือนดวงดาวจะสองสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนฉันสามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน ดวงดาวที่สวยที่สุด.... ฉันไม่จำเป็นต้องมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนอีกเลย เพราะไม่ว่าจะเป็นตอนเช้าที่แสงแดดส่องจนสว่างจ้า หรือวันที่พระจันทร์กำลังอวดโฉมอยู่ ฉันก็สามารถมองเห็นดวงดาวที่สวยที่สุดได้  แต่หลังจากเธอจากไป ฉันเฝ้ามองหาดวงดาวที่สวยและสว่างที่สุดเสมอ แต่เหมือนราวกับว่ามีคนมาเก็บกวาดดวงดาวไปจนหมด ไม่เหลือสักดวง อาจเป็นเพราะวันนี้พรจันทร์จะสว่างเกินไป หรือเป็นเพราะฉันไม่เคยกล้าเงยหน้ามองดวงดาวมองฟ้าจริงๆเลยสักครั้ง เพราะกลัวว่าจะคิดถึงคุณกันนะ.....


นาตาชา

 

 


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

          สวัสดีค่ะ เรียกว่านอกจากจะเป็น AU เรื่องแรกแล้ว ยังเคาะสนิมเราเลยค่ะ จริงๆเราเลิกเขียนไปนานมากๆเลย พยายามเท่าไหร่ก็เขียนไม่ออกสักที คงต้องขอบคุณคู่นี้ที่ทำให้เรากลับมามีแรงเขียนอีกรอบ อาจจะยังไม่เข้าที่เข้าทางต้องขอโทษด้วยจริงๆนะคะ มีพล็อตอีกเยอะเลยในหัวหังว่าจะมีโอกาสได้ลงให้อ่านกันนะคะ ไม่รู้จริงๆว่าลงเรือนี้มาได้ยังไง รู้ตัวอีกทีก็ติดลงเรือชูชีพไม่ทันแล้วค่ะ ฮ่าๆ ยังไงก็ขอบคุณเข้ามาอ่านค่ะ 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ austinmy จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Pvrisv (@kowpunt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:33
    ไม่ไหวใจน้องงงงง เส้ามากแงงง
    #3
    0
  2. วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:52
    เข้าใจแครอลนะ เราก็รู้สึกไม่ต่างกัน😭
    #2
    0
  3. #1 แปลก
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 15:17

    จุก...มากมาย

    #1
    0