love is (5SOS)

ตอนที่ 3 : Timeless - 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58



ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเหมือนจะระเบิดที่กระบอกตา
ความรู้สึกหนักๆของหนังตาที่บ่งบอกว่าตาของฉันบวมจากการร้องไห้ ทำให้ฉันรู้ว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

เมื่อคืนหลังจากเขาออกจากห้องไป ฉันโทรตามพี่ชายของฉันมาหา 
เขาพยายามปลอบฉันทั้งคืนจนเขาเห็นว่ามันไม่ได้ผล 
เขาจึงบอกฉันว่าถ้ายังไม่หยุดร้องเขาจะไปต่อยหน้าลุคให้เละ
และมันได้ผล ฉันหยุดร้องทันที ฉันไม่ยอมให้ใครมาทำให้ลุคเจ็บเด็ดขาด
ถึงแม้เขาจะทำให้ฉันเจ็บเจียนตายก็ตาม

แต่หลังจากพี่ชายฉันกลับไป ฉันก็เริ่มต้นร้องไห้ต่อ
จนรู้ตัวอีกทีก็เช้าแล้ว

เสียงของลูกบิดประตูที่ดังขึ้นทำให้ฉันรีบลุกขึ้นไปดูด้วยความดีใจ
ห้องนี้มีแค่ฉันกับเขาเท่านั้นที่มีกุญแจ
นั่นแปลว่าลุคกลับมาแล้ว

เจ้าของรองเท้าส้นสูงสีแดงคู่มันปลาบหยุดชะงักลงเมื่อเห็นฉันวิ่งพรวดพลาดโผล่ออกไป

"เอ่อ ลุคให้ฉันมาเอาของให้เขา" หล่อนตอบพร้อมกลับทำหน้าไม่แน่ใจ 
เหมือนไม่มั่นใจว่าควรพูดอะไรกับฉันดี

"คุณเป็นใคร" ฉันถาม

หล่อนมองฉันเหมือนคนบ้าที่ถามคำถามนั้นออกไป 
แต่จะให้ฉันถามอะไรได้
ในเมื่อหล่อนกำลังมาเอาของของคนของฉันไป

เพราะเขายังไม่ได้บอกเลิกฉัน และนั่นแปลว่าเรายังไม่ได้เลิกกัน
ถึงแม้จะมีผู้หญิงหน้าไม่ซ้ำกันสองคนเดินเข้าห้องนี้มาเพราะเขาก็เถอะ

พอคิดถึงตรงนี้ ฉันก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกที่อกของฉัน

ฉันทำผิดอะไร

เขาทำกับฉันขนาดนี้ได้ยังไง

"คนที่เขาบอกว่าจะนอนด้วยคืนนี้ ถ้าฉันเดินเข้ามาหยิบเสื้อผ้าให้เขาชุดนึง" หล่อนควานหาลิปสติกในกระเป๋าขึ้นมาเติมบนริมฝีปาก แล้วจึงยกยิ้มฉันอย่างมั่นใจให้ก่อนจะพูดต่อ "คุณคงเป็นคนรักของเขา"

ฉันพูดอะไรไม่ออก

หล่อนเดินเข้าไปในห้องนอนของฉันกับลุคอย่างมั่นใจก่อนจะคว้าเสื้อตัวเก่งของลุคพร้อมกับกางเกงยีนส์มาวางส่งๆเอาไว้บนเตียง

หล่อนกล้าดียังไง 
ฉันรู้สึกเหมือนโดนตบหน้า 
เขาทำได้ยังไงกัน นี่ห้องของเรานะ

"เฮ้ เขาเก็บถุงยางไว้ที่ไหน" เสียงแหลมสูงตะโกนออกมาจากในห้องนอน

พอกันที

ฉันเดินเข้าไปกระชากผมทองๆของหล่อนออกมาก่อนจะผลักลงไปที่พื้นเต็มแรง
เขาทำกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง ในหัวของฉันคิดแต่คำถามนี้วนกลับไปกลับมา
นังหน้าด้านใต้เท้าฉันพยายามจะสู้กลับ ฉันจึงเตะไปแรงๆที่ท้องของเธอแบบไม่คิดจะยั้ง
เขาทำกับฉันแบบนี้ทำไม น้ำตาของฉันไหลออกมาอีกครั้ง ฉันร้องไห้น้ำตาอาบแก้มแต่ก็ไม่หยุดทำร้ายผู้หญิงคนนั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะนังร่านนี่ เขาคงไม่ทำอย่างนี้หรอก
เพราะลึกๆฉันไม่อยากจะเชื่อว่าเขาใช้เธอให้มาหาของพรรค์นั้นในห้องนี้
นี่มันเจ็บยิ่งกว่าฉีกเนื้อฉันเป็นชิ้นๆทั้งเป็นอีก

เธอพยายามตะโกนเรียกหาลุค ทั้งพยายามตอบโต้ฉันกลับ
แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเธอแค่พยายามทำเหมือนจะตอบโต้ฉันเท่านั้น
และนั่นยิ่งทำให้ฉันโกรธยิ่งขึ้น เสียงของเธอที่ถามหาถุงยางยังคงดังลั่นอยู่ในหัวฉัน

จู่ๆฉันก็โดนมือหนาคู่หนึ่งกระชากฉันออกจากผู้หญิงคนนั้นอย่างรุนแรงจนตัวของฉันกระแทกเข้ากับผนังห้อง
ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองดั้วยความสงสัย และฉันก็เห็นลุค เฮมมิ่งส์ ยืนมองฉันด้วยสีหน้าโมโหสุดกลั้นผ่านม่านน้ำตาของฉัน

เขาผลักฉัน เพราะฉันทำร้ายคู่นอนของเขา

นี่ฉันยังมีค่ากับเขาบ้างมั้ย

"เป็นบ้ารึไง" ลุคตะคอกขณะประคองร่างผู้หญิงคนนั้นเข้าแนบอก 
หล่อนร้องไห้อย่างออเซาะพร้อมกับเหลือบมองฉันอย่างเสียขวัญ

ตอแหลชะมัด
ถ้ากลัวฉันจริงๆเธอจะไปออเซาะแฟนของฉันทำไม?

"..ทำแบบนี้ทำไม" ฉันถามเขาเสียงพร่า นำ้ตาของฉันยิ่งไหลออกมาหนักกว่าเดิม "ฉันทำอะไรให้คุณโกรธมากขนาดนี้เลยหรอ ลุค" ฉันถามเขา

เขามองฉันอย่างรังเกียจ
และนั่นทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งสกปรก

"อย่าทำเป็นใสซื่อแซม อยู่นิวยอร์กมั่วไปถึงไหนแล้วล่ะ"

ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ เขาพูดเรื่องอะไร 
งานของฉันแทบไม่มีโอกาสเจอผู้ชายแท้ๆเลย
แล้วฉันจะไปมั่วได้ยังไง

"เจ้านายเธอคงคิดถึงเธอแทบคลั่งแล้ว"

"พูดอะไรของนาย" ฉันถามเขาอย่างไม่เข้าใจ

"อย่าคิดว่าฉันโง่นะแซม เธอหลอกฉันสนิทเลย แต่คราวนี้มันไม่ได้ผล ฉันเห็นเธอจูบกับเขา"

ทันใดนั้น ฉันก็เข้าใจเรื่องทั้งหมดว่าทำไมเขาถึงมีท่าทีแบบนี้

"เขาเป็นเกย์" ฉันตะคอก "ลุค เฮมมงส์ เขาเป็นเกย์ และเขามีแฟนหนุ่มรูปหล่อมากๆอยู่แล้ว"

เขาฟังฉันด้วยท่าทีสงบนิ่ง

"งั้น ผู้หญิงคนเมื่อวานก็เป็นเลสเบี้ยน" เขาพูดพร้อมกับยักไหล่กว้างของเขาอย่างไม่สนใจ "และฉันก็นอนกับเลสเบี้ยนเหมือนเธอจูบกับเกย์"

พระเจ้าโปรดช่วยฉันด้วย เขาพูดอะไรออกมา
เขามาว่าฉันเรื่องจูบเพื่อนฉัน แต่เขานอนกับผู้หญิงคนอื่นนะ 
ฉันจูบแค่จูบเดียว และทางเทคนิคฉันไม่ได้เสียหายอะไร
เขาเป็นบ้าอะไรกันแน่เนี่ย เดินมาตบหน้าฉันยังเจ็บน้อยกว่าพูดแบบนี้เลยนะ

"นายพูดมันออกมาได้ยังไง" ฉันถามเขาเบาๆอย่างไม่อยากจะเชื่อ "นายนอนกับหล่อนนะ ส่วนฉันแค่จูบปากเขาเบาๆแบบเพื่อนที่ฉลองวันสำคัญกัน" ฉันพยายามอธิบายพร้อมๆกับกลั้นเสียงสะอื้น

"ได้โปรด" ฉันอ้อนวอนเขา "ฉันจะไม่โกรธนาย ไม่ว่านายจะไปทำอะไรกับใคร ไม่ว่าจะกี่คนก็ตาม ขอแค่อย่าทำอย่างนี้กับฉันได้ไหม" ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่สนใจว่าจะมีคนนอกยืนฟังอยู่ด้วยหรือไม่ ขอแค่เขากลับมา ให้ฉันทำเรื่องอายกว่านี้ต่อหน้าใครฉันก็ยอมทั้งนั้น

ฉันมองหน้าเขาอย่างอ้อนวอน
พยายามบอกเขาผ่านสายตาว่าได้โปรด อย่าทิ้งฉันไปไหนเลย

แต่เขาก็ไม่สนใจ
เพราะในสายตาของเขาตอนนี้สนใจที่จะปลอบประโลมผู้หญิงในอ้อมแขนเขามากกว่าจะสนใจฉัน

"ลุค"ฉันพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมามากขึ้น "จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ได้โปรด"

"กลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะ"

ฉันพยายามจะขยับตัวไปให้ใกล้เขายิ่งขึ้น
แต่หลังของฉันส่วนที่ฟาดเข้ากับกำแพง มันทั้งเจ็บทั้งระบมทุกครั้งที่ฉันขยับตัว
และมันยิ่งเจ็บมากขึ้นเมื่อฉันระลึกได้ว่า คนที่ฉันรักที่สุดเป็นคนทำให้ฉันเจ็บเพื่อปกป้องคนอื่น

เขามองฉันด้วยสายตารังเกียจ

ก่อนที่เขาจะจูงมือหล่อนเดินผ่านฉันที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นไปอย่างไม่ใยดี
ไม่คิดจะถามฉันเลยว่าที่เขาผลักฉันกระแทกผนัง ฉันเจ็บบ้างไหม

ฉัน คนที่เคยเป็นเด็กน้อยที่เขาประคบประหงมดูแล
ฉัน คนที่เขาชอบเข้ามาคลอเคลียเหมือนลูกแมว
ฉัน คนที่เคยมาเป็นอันดับแรกของทุกอย่างในชีวิตเขา

แต่ตอนนี้ฉันได้แต่นั่งร้องไห้ดูเขาเดินไปกับผู้หญิงคนอื่น

"เรายังรักกันอยู่มั้ย" ฉันถามก่อนที่เขาจะเดินผ่านประตูห้องออกไป
เขาหยุดชะงักไปนิดนึงหลังจากฉันพูดจบ ก่อนจะหันมามองฉัน
"เราไม่ได้รักกันแลัว" เขาพูดคำนั้นออกมาในที่สุด "แต่ฉันจะยังไม่เลิกกับเธอ"
แล้วเขาก็ทิ้งฉันเอาไว้ในห้องนี้อย่างเดียวดาย

ส่วนฉันก็ร้องไห้อย่างไร้ค่าอยู่เหมือนเดิม

-Timeless-

"พระเจ้าตอบที หมอนั่นมันมีดีอะไรขนาดที่เธอต้องนั่งเป็นบ้าขนาดนี้วะ" เสียงทุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้นที่ประตูห้อง
ฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนจะประหลาดใจที่เห็นไมเคิลและคาลัม--เพื่อนร่วมวงของลุค ยืนพิงกรอบประตูมองดูฉันด้วยความเห็นใจ

"เธออาจจะชอบผู้ชายมีหนวด" เสียงของคาลัมดังขึ้นข้างหลังเขา "พวกเราลองไปไว้หนวดกันบ้างมั้ย รึจะเจาะปากดี"

"เห็นแก่พระเจ้าเถอะ นี่ใช่เวลาเล่นมั้ย" ไมเคิลพูดก่อนจะกรอกตาอย่างเหนื่อยหน่าย

ฉันไม่ประหลาดใจเท่าไหร่ที่เห็นพวกเขา 
แน่นอนว่าพวกเขาต้องได้ยินเสียงอยู่แล้วในเมื่อห้องของพวกเขาอยู่ใกล้ๆกันหมดนี่

แต่พอเห็นพวกเขาแบบนี้ยิ่งทำให้ฉันคิดถึงลุคจนแทบบ้า
ตอนนี้เขาจะกำลังทำอะไรอยู่นะ

"หมอนั่นมันบ้า เธออย่าพึ่งคิดมากไป" คาลัมเดินเขัามานั่งยองๆตรงหน้าฉันก่อนจะค่อยๆลูบผมฉันเบาๆ

"เดี๋ยวมันก็หายบ้า" ผู้ชายที่ชอบเซ็ทผมให้ยุ่งเหยิงตลอดเวลาพูดเสริม ทั้งๆที่ตัวเขายังอยู่ที่ประตู "ปกติเธอแค่ลืมวันครบรอบบ้าบอของพวกเธอมันยังงอนเป็นชาติ ให้เวลามันหน่อยเถอะ"

ฉันไม่ได้ตอบอะไรพวกเขา และเหมือนพวกเขาก็ไม่ได้ต้องการคำตอบจากฉัน

"เอาน่า เดี๋ยวพวกเราสามคน--แอชตันต้องยอมร่วมด้วยแน่นอน พวกเราจะผลัดให้เธอควงแก้เหงานะ" ผู้ชายใบหน้าหล่อเหลาแบบคนเอเชียที่อยู่ใกล้ๆตัวฉันพูดขึ้นเบาๆ "ถือว่าแก้แค้นมันในตัว"

"เดี๋ยวมันพาลแล้วหนีงานวงขึ้นมาทำจะยังไง" ไมเคิลว่าพลางส่วยหัวให้กับความคิดของเพื่อนร่วมวง "ประสาท" เขาพึมพำใส่คาลัม

และนั่นทำให้ฉันหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาเป็นครั้งแรกนับแต่มาถึงลอนดอน

TBC

ตอนแรกว่าจะดองไปหลังสอบ
ด้วยรักแด่ลุค เฮมมิงส์


7 ความคิดเห็น