love is (5SOS)

ตอนที่ 2 : Timeless - 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58

31-12-13

วันพรุ่งนี้เป็นวันครบรอบของผมกับแซม

เพราะเราห่างกันนานที่สุดตั้งแต่ผมจำความได้ วันครบรอบปีนี้ผมจึงเคลียร์ทุกภาระในชีวิตบินมาเซอร์ไพรส์เธอที่นิวยอร์ก

เพราะเธอคือชีวิตของผม ผมสามารถบอกกับทุกคนได้เลยว่าชีวิตนี้ผมจะไม่มีใครอีกแล้ว เธอจะเป็นคนแรกและคนสุดท้ายในชีวิตของผม

ผมสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทของผมเพื่อสัมผัสกับกล่องกำมะหยี่เล็กๆข้างในเบาๆอย่างรักใคร่ ของข้างในคือของขวัญวันครบรอบปีนี้ที่ผมตั้งใจเลือกให้เธอ มันจะเป็นของที่เธอไม่มีสิทธิเลือกที่จะไม่รับมัน และหลังจากนี้ชีวิตเธอจะต้องสวมของสิ่งนี้ไปจนกว่าผมและเธอจะหมดรักกัน และนั่นหมายถึงวันตายของพวกเรา

ใช่ มันคือแหวนเพชร
ผมตั้งใจจะคุกเข่าขอเธอแต่งงานทันทีที่สิ้นสุดวินาทีสุดท้ายของปีเก่า ทันทีที่งานของเธอลงตัว เราจะแต่งงานกันทันที และเรื่องนี้เพื่อนๆในวงรับรู้และร่วมแสดงความยินดีกับผมแล้ว
แอชตันถึงขนาดกระโดดไปรอบๆแสดงความยินดีกับผม
ไมเคิลกับคาลัมต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า 'ในที่สุดก็ขอเธอแต่งงานซักที' 
พระเจ้า พวกเขาทำเหมือนผมไม่อยากขอเธอ ผมก็แค่อาย

ไม่แปลกหรอกที่พวกเขาจะพูดอย่างงั้น แซมกับผม เราเหมือนรักกันมาทั้งชีวิต
สายตาของผมมีแต่เธอมาตลอด ตั้งแต่เรายังเป็นเพื่อนกัน
ตอนเด็กๆผมไม่ได้ฮอตอะไร ส่วนเธอมีแต่คนมารุมรัก ตอนนั้นผมทั้งหึงทั้งหวง แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ ทรมานแทบจะเป็นบ้าตายเลย
จนในที่สุดพวกเราก็ได้รักกัน คุณคิดว่าผมรักเธอมากแค่ไหนล่ะ

ยิ่งช่วงหลังวงของผมดัง เวลาของเรายิ่งมีน้อยลง แต่แซมก็ไม่เคยบ่น เธอเสมอต้นเสมอปลาย 
จนบางครั้งผมยังรู้สึกเหมือนเธอเป็นผู้นำส่วนผมเป็นผู้ตาม

ชีวิตของผมเป็นผู้เป็นคนเพราะมีเธอ และชีวิตผมคงไร้ค่าถ้าขาดเธอ

-Timeless-

ระหว่างรอรถมารับ ผมแอบเช็คข้อมูลของเธอจากเพื่อนๆเธอว่าเธออยู่ส่วนไหนของนิวยอร์ก 
โดยบอกเพื่อนเธอว่าผมเป็นพี่ชายที่มาหาเธอในวันหยุด
แน่นอนว่าเด็กน้อยของผมต้องกลับห้องไปนอนพักอยู่แล้ว
เพราะถ้าให้ผมเดา เธอคงต้องพยายามหาตั๋วเดินทางกลับไปหาผมที่ลอนดอนเช่นกัน

แต่เพื่อนของเธอกลับบอกว่า เธอออกไปปาร์ตี้กับแฟน

และนั่นเป็นคำตอบที่ทำให้ผมหลุดขำออกมาอย่างอดไม่ได้
ผมนี่แหละแฟนเธอ แล้วถ้าผมอยู่ที่นี่ เธอจะไปกับแฟนของเธอซึ่งนั่นก็คือผมได้ยังไง

แต่เพื่อนเธอยืนยันหนักแน่น รวมทั้งเม้าท์เธอให้ผมที่พวกเธอคิดว่าเป็นพี่ชายแซมฟัง
พวกเธอบอกว่า บอสของพวกเธอ ตามจีบแซมตั้งแต่เธอเหยียบถึงนิวยอร์ก 
เขาคอยไปรับไปส่งเธอ รวมถึงเลี้ยงอาหารและชวนไปเที่ยวบ่อยๆ
และคืนนี้พวกเขาไปฉลองส่งท้ายปีเก่าด้วยกัน "สองต่อสอง"

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

แน่นอนว่าผมไม่เชื่อหรอก 
บอกว่าแซมนอกใจผมกับบอกว่าผมจะฆ่าตัวตาย
ผมยังเชื่อว่าผมจะฆ่าตัวตายมากกว่าอีก
พวกผู้หญิงขี้นินทา พูดอะไรให้คนเสียหายตลอดเวลา

ดังนั้นผมจึงจะไปดูให้เห็นกับตา และจะได้บอกแซมเลยว่าเพื่อนๆเธอนินทาอะไรเธอบ้าง

ตรงหน้าผมคือผับหรูใจกลางนิวยอร์ก สถานที่ที่แซมไม่ชอบไป
ตอนที่พวกเราอยู่ด้วยกันที่อังกฤษ ผมมักจะชวนเธอไปเที่ยวกับเพื่อนๆในวงเป็นประจำ
เธอมักจะบอกว่าเธอไม่ชอบ เพราะเสียงมันหนวกหู แต่เธอก็ยังไปเพราะผม
และทุกครั้งที่เธอพูดแบบนี้ ผมมักจะเอื้อมมือไปโอบคอเธอแล้วหอมเธอตรงขมับข้างขวาเป็นประจำ
เวลาที่ปากของผมสัมผัสโดนผมของเธอ ผมรู้สึกเหมือนกำลังสัมผัสกับผ้าไหมชั้นดี 
ให้ตายเถอะ ผมคิดถึงเธอมากเหลือเกิน

ผมเดินแทรกผู้คนเพื่อเข้าไปข้างใน มีผู้หญิงบางคนเหมือนจะจำผมได้และเริ่มที่จะกรี๊ดกร๊าดผมจึงเร่งเดินให้เร็วขึ้น พร้อมๆกับมองหาแซมไปตลอดทาง เธอจะอยู่ที่นี่จริงๆหรอ ผมไม่ค่อยอยากจะเชื่อเลย

ตรงปลายทางเดิน ผมเห็นเธอ ผู้หญิงเพียงคนเดียวในชีวิตของผม กำลังนั่งยิ้มหวานให้กับผู้ชายท่าทางดูดีฝั่งตรงข้าม

ผมพยายามบอกตัวเองว่า พวกเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน

แต่แค่เห็นเธอมองคนอื่นด้วยสายตาแบบเดียวกับที่เธอมองผม เธอยิ้มให้กับคนอื่นด้วยรอยยิ้มเดียวกับที่ให้ผม ผมก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังมาแย่งเธอไปจากผม
ผมไม่มีวันยกเธอให้กับใครหน้าไหนทั้งนั้น

ตอนแรกผมคิดจะเข้าไปถามเธอให้รู้เรื่อง ว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ 
แต่ขาของผมกลับไม่ยอมทำตามคำสั่งของผมเลย
ผมได้แต่ยืนมองพวกเขาอยู่ตรงนั้นโดยที่มือข้างหนึ่งของผมก็กำกล่องแหวนในกระเป๋าไว้แน่นด้วยความรู้สึกเจ็บในใจ

ผมต้องเชื่อใจเธอ นี่คือสิ่งที่ผมคิด
เธอรักผม เธอจะไม่มีวันนอกใจผมเด็ดขาด

แต่แล้วผู้ชายที่นั่งตรงข้ามเธอ กลับเอื้อมมือขึ้นไปเช็ดคราบเปื้อนบนปากของเธอ

แล้วค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปเหมือนกับจะจูบเธอ

ผมอยากจะคิดว่าผมตาฝาดไป

แต่ที่ผมเห็นเธอไม่ได้ผลักเขาออกไปไหน

นี่มันเรื่องอะไรกัน

-Timeless-

ตลอดเวลาที่ผมคิดว่าเธอกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อผม ผมเลยไม่อยากกดดันเธอว่าผมเหงาแค่ไหนที่ต้องห่างเธอ แต่เธอกลับมาที่นี่แล้วนอกใจผมงั้นหรอ
คิดว่าผมจะรู้สึกยังไง?

ในชีวิตของผม นอกจากเรื่องวงผมฝันไว้อยู่แค่เรื่องเดียว คือความฝันที่ผมจะได้แต่งงานกับเธอ 
เราจะมีลูกน่ารักๆด้วยกันสามคน บ้านของเราจะหลังไม่ใหญ่มาก จะมีกันและกันตลอดไป
ผมจะนอนหนุนตักของเธอ และเธอก็จะนั่งฟังผมร้องเพลง เราจะทำอย่างนี้ไปจนแก่

แต่วันนี้ผมพึ่งค้นพบว่า ความรักของเรามันเป็นแค่ภาพลวงตา

มือของผมเริ่มกำกล่องแหวนในกระเป๋าแน่นขึ้น
จู่ๆผมก็เหมือนเป็นแค่ไอ้โง่ ไอ้โง่คนหนึ่งที่เที่ยวเดินเลือกซื้อแหวนไปทั่วห้าง
ไอ้โง่ที่คิดจะเซอร์ไพรซ์แฟนสาวของตัวเองด้วยการขอเธอแต่งงาน
ไอ้โง่ที่นั่งดูหนังรักโรแมนติกเพื่อหาฉากขอแต่งงานที่คิดว่าเธอจะต้องซึ้งจนร้องไห้ออกมา

สรุปผมแค่เพ้อเจ้อไปเองหรอกหรอ

หรือตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเห็นผมเป็นแค่เพื่อนสมัยเด็กที่เธอต้องจำใจยอมรักษาสัมพันธ์เอาไว้ด้วยการตกลงคบด้วย หรือเธอเห็นผมเป็นแค่คนหน้าโง่ที่เธอเล่นเกมสนุกๆโดยแกล้งทำเป็นรักผมให้ผมดีใจไปคนเดียว

หรือเป็นแค่คนที่ได้ตัวเธอแต่ไม่เคยได้ใจของเธอมาเลย
ผมมีค่าแค่นั้นหรอ?

ไอ้งั่งตรงหน้าเธอ ดูเหมือนจะฐานะดี อาจจะดีกว่าผมด้วยซ้ำ
เขาไม่ใช่ศิลปิน คงจะมีเวลาพาเธอไปไหนมาไหน 
วันหยุดเทศกาลก็ไม่ต้องทิ้งเธอไปทำงานแบบผมที่ทิ้งเธอไว้คนเดียวเป็นประจำ
จะจูงมือเธอไปไหนก็ไม่ต้องโดนใครแอบถ่ายรูป อยากจะทำตัวบ้าแค่ไหนก็ทำได้
แค่คิดว่าเธอจะมีความสุขแค่ไหนถ้าคนที่ยืนข้างๆเธอเป็นเขา ผมก็รู้สึกเจ็บจนน้ำตาซึมออกมาโดยไม่รู้ตัว

ผมมันก็แค่คนที่ไม่สามารถให้เวลาทั้งหมดของผมกับเธอได้ เวลาเกือบทั้งปีผมต้องทัวร์ไปเกือบรอบโลก กลับมาก็ต้องทำงาน บางเดือนเราแทบไม่มีเวลาให้กันเลย
ผมคงทำให้เธอเหงามากจนต้องนอกใจ คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาผมก็รู้สึกแย่จนอยากจะต่อยตัวเองที่ทำเธอเจ็บ

เมื่อเธอและเขาขยับตัวเหมือนจะลุกขึ้น ผมก็รีบหลบเข้าไปในมุมที่เขาทั้งสองคนจะไม่เห็นผม

นี่สินะที่เธออุตส่าห์บินมาถึงนิวยอร์ก
คนรักตัวจริงของเธออยู่ที่นี่นั่นเอง

จู่ๆผมก็เข้าใจว่าตลอดระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมา ทำไมเธอถึงไม่ค่อยได้โทรกลับมาหาผมเลย
เธอคงใช้เวลาอยู่กับเขาสินะ

ผมพยายามมองหาสัญญาณที่บ่งบอกว่าเธอไม่รักผม
แต่ผมก็หามันไม่เจอ ตอนนี้ใจผมมันหล่นหายไปไหนก็ไม่รู้
ผมไม่รู้ตัวแม้กระทั่งว่าเดินกลับมาขึ้นรถได้ยังไง

ทันทีที่ผมพาตัวเองเขามาในรถเรียบร้อย น้ำตาของผมก็ไหลออกมา
เธอเป็นคนแรกที่ทำให้ผมร้องไห้ออกมาแบบนี้
ผมไม่รู้ว่าหลังจากนี้เธอจะทำยังไงกับผมต่อ แค่คิดผมก็คิดอะไรไม่ออกแล้ว
ภาพที่เธอเดินออกจากห้องของเราไปแล้วไม่หวนกลับมาอีก คงเป็นภาพที่ผมทำใจให้เกิดขึ้นไม่ได้

ตอนนี้เข้าวันใหม่มาได้สิบนาทีแล้ว ผมรอให้เธอโทรมาหาผม
รอเธอบอกว่าวันนี้เธอไปกินข้าวกับเจ้านายมาแล้วเจ้านายลวนลามเธอ
แต่เธอก็ยังไม่โทรมา ทั้งๆที่ปกติในวันนี้ของทุกปีถ้าเราสองคนต้องแยกจากกัน เธอจะเป็นคนที่โทรมาหาผมตอนวินาทีแรกของปีใหม่เสมอ

ผมรู้ตั้งแต่วินาทีที่โทรศัพท์ของผมไม่ดังตอนเที่ยงคืนหนี่งนาที ว่าเธอคนที่ผมรู้จักได้เดินจากผมไปตลอดกาลแล้ว

ในหัวผมยังคงมีแต่ภาพเธอกับเขา
แค่คิดภาพที่ไอ้หน้าปลวกนั่นกำลังกอดเธอ กำลังทำให้เธอมีความสุข ทำให้ผมเจ็บยิ่งกว่าเดิม

แต่ในใจผมกลับบอกว่าถ้าเธอกลับมาหาและใช้เวลาอยู่กับผมในวันครบรอบของเรา นั่นแปลว่าผมยังมีค่าสำหรับเธอ 
ไม่ว่าในวันนั้นเธอจะโกหกอะไร ผมจะเชื่อและผมจะให้อภัยเธอ

เพราะผมรักเธอมากจนยอมเป็นไอ้โง่
ผมรักเธอถึงแม้เธอจะไม่รักผมเลยก็ตาม

TBC

อันนี้เป็นเวอร์ชั่นที่สามของตอนที่สอง :-; 
อยากให้ทุกคนรู้คอนเซ็ปท์น้องลุคในเรื่องก่อนจะเข้าเรื่องไปด้วยกัน
หลังจากนี้จะดำเนินเรื่องโดยนางเอกคนเดียวนะคะ
อาจสั้นๆหรือไม่ค่อยสนุกต้องขอโทษด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่แวะอ่าน/โหวต/คอมเม้นค่า


7 ความคิดเห็น