love is (5SOS)

ตอนที่ 16 : Breathless - 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58




"ขอโทษนะ" เสียงแหบแห้งที่ไมเคิลเดาว่าเกิดจากการที่เจ้าตัวร้องไห้ไม่ยอมพักผ่อนดังขึ้นจากข้างหลังไมเคิล ไมเคิลละมือจากลูกบิดประตูและหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงน่าสงสารทันที

"ไมเคิล เราขอโทษ" แอมเบอร์พูดย้ำอีกครั้ง มือบอบบางของเธอถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแรงๆ เสียงสะอึกสะอื้นของแอมเบอร์ดังขึ้นเบาๆตามจังหวะการร้องไห้ของเธอ "...ขอโทษ" เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับกล่าวคำขอโทษออกมาซ้ำๆไม่หยุด

ไมเคิลมองผู้หญิงตรงหน้าเขาร้องไห้อยู่อย่างนั้นไม่พูดอะไร เขามองเธอค่อยๆใช้มือปาดน้ำตาตัวเองออกจากใบหน้า มองดวงตาคู่โตสวยที่ช้ำเพราะการร้องไห้อย่างไม่ยอมหยุด มองความอ่อนแอของคนที่เขาหลงรักสุดหัวใจ ไมเคิลถอนหายใจออกมาก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นมาคว้าร่างเพื่อนสาวที่เขาหลงรักเข้ามากอดปลอบ เธอเล่นร้องไห้ไม่หยุดขนาดนี้ใครจะกล้าไม่หายโกรธกันล่ะ

แอมเบอร์ซุกตัวเข้ามาหาไมเคิลทันทีที่เขาดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ เธอกอดเขาแน่นพร้อมกับร้องไห้ออกมาหนักยิ่งกว่าเดิม เสียงร้องฟูมฟายของเธอดังไปรอบๆทางเดินแคบๆ และสะท้อนความโศกเศร้ากลับเข้ามาในใจของไมเคิล

สามวันที่ไมเคิลหายไปจากชีวิตแอมเบอร์ สามวันหลังจากที่แอมเบอร์ต่อว่าไมเคิล

เขาคิดว่าเธอจะไม่ให้อภัยเขาเสียแล้ว

"อย่าร้องไห้นะ" ไมเคิลลูบหลังเธอไปมา "เราแค่ไม่อยากเห็นเพื่อนของเราเสียใจ"

แอมเบอร์พยักหน้าใส่บ่าของไมเคิลอย่างบ้าคลั่งเป็นการตอบรับคำพูดของเขา น้ำตาของเธอค่อยๆไหลซึมเข้าไปในเสื้อยืดของเขาจนชุ่ม มือสองข้างของแอมเบอร์รัดไมเคิลเอาไว้เหมือนกลัวว่าเขาจะหนีจากเธอไป

มือของเขารัดตัวหญิงสาวให้แน่นขึ้น พยายามบอกกับเธอผ่านสัมผัสว่าเขาไม่มีทางทิ้งเธอไปไหน ไม่มีวันทิ้งเธอให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว

เพราะไมเคิลรักเธอ

และหวังว่าเธอจะสัมผัสได้ถึงความรักของเขา

เสียงสะอื้นแอมเบอร์ดังขึ้นเป็นจังหวะ เป็นสัญญาณที่บอกกับไมเคิลว่าเธอกำลังจะหยุดร้องไห้ในไม่ช้านี้ ไมเคิลค่อยๆคลายอ้อมแขนของตัวเองออกจากแอมเบอร์ ก่อนจะดึงตัวของเธอออกมาจากอ้อมกอดอย่างช้าๆ ร่างอ่อนปวกเปียกของแอมเบอร์ค่อยๆถอยห่างจากไมเคิลจนกระทั่งเธอและเขากลับมายืนจ้องตากันอีกครั้ง

แอมเบอร์จ้องหน้าไมเคิลนิ่ง ดวงตาบวมช้ำของเธอมองสบตากับไมเคิลพักใหญ่ ริมฝีปากของเธอค่อยๆฉีกออกจากกันเป็นรอยยิ้มหวาน ที่หวานเสียจนไมเคิลแทบจะหยุดหายใจ

"ขอโทษนะที่พูดแรงเกินไป" แอมเบอร์ว่า "ยกโทษให้เรานะ"

ไมเคิลมองคนตรงหน้าของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
เขาพยักหน้าให้กับเธอก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาอย่างมีความสุข
แอมเบอร์คนที่ไมเคิลเคยรู้จักกำลังจะกลับมาใช่มั้ย?

-Breathless-

"ไมเคิล มาดูนี่สิ" แอมเบอร์ตะโกนเรียกไมเคิลพร้อมกับกวักมือสองข้างของเธอไม่หยุด ไมเคิลมองภาพหญิงสาวรูปร่างบอบบางกวักมือเรียกเขาอย่างบ้าคลั่งให้ไปดูอะไรสักอย่างด้วยรอยยิ้ม

ในที่สุดแอมเบอร์ก็ยิ้มออกเสียที

"ดูสิ" แอมเบอร์ชี้ไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งในสวนสาธารณะที่ไมเคิล แอมเบอร์ รวมถึงดีแลนเคยมาเป็นประจำ "จำต้นไม้ต้นนี้ได้ไหม" แอมเบอร์ถามไมเคิลพร้อมกับรอยยิ้มหวานที่ประดับบนใบหน้าของเธอ เธอยกนิ้วชี้ขึ้นไปที่อะไรสักอย่างบนนั้นก่อนจะกระโดดหย็องแหย็งไปมา

ไมเคิลมองต้นไม้ต้นนั้นนิ่ง เขาพยายามทบทวนว่าต้นไม้ต้นนี้มีความทรงจำอะไรระหว่างเขากับแอมเบอร์ที่เขาลืมไปหรือเปล่า แต่ยิ่งคิดไมเคิลก็ยิ่งนึกไม่ออก เขาลืมเรื่องของเขากับแอมเบอร์ไปหรือยังไงกัน ต้นไม้ต้นนี้มันมีความสำคัญอะไร?

เขาส่ายหน้าพร้อมกับส่งสายตารู้สึกผิดไปให้กับหญิงสาวตรงหน้า เสียงร้องแสดงความผิดหวังถูกส่งออกมาจากริมฝีปากอิ่มของเพื่อนสนิทไมเคิล เธอทำหน้าผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มกว้างขึ้นมาเหมือนเดิม แอมเบอร์ส่งยิ้มมาให้ไมเคิลก่อนจะเฉลยคำตอบของคำถามที่เธอถามออกมา

"ก็ต้นที่พวกเราแอบแกะชื่อพวกเราสามคนลงไปไง จำไม่ได้ได้ไงเนี่ย" แอมเบอร์หัวเราะออกมาเบาๆอย่างอารมณ์ดี

ไมเคิลหันไปมองต้นไม้ต้นนั้นอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา
เขาลืมมันไปสนิท เขาลืมไปได้ยังไงกัน

"มันยังอยู่มั้ย" ไมเคิลถามหาหลักฐานการละเล่นเป็นเด็กของพวกเขาก่อนจะค่อยๆสาวเท้าเดินไปรอบๆต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า เสียงหัวเราะคิกคักของแอมเบอร์ดังไล่หลังไมเคิลมาราวกับกำลังเยาะเย้ยความขี้ลืมของเขา

ไมเคิลหยุดฝีเท้าลงทันทีที่เห็นรอยแกะหยาบๆคุ้นตาพร้อมกับสีทึมๆที่ซีดลงตามกาลเวลา
เขายกยิ้มอย่างยินดีทันทีที่ได้เห็นผลงานจากการละเล่นที่ไม่ควรทำก่อนที่สายตาของเขาจะค่อยๆหม่นแสงลงเมื่อสังเกตเห็นสิ่งที่ถูกแกะเพิ่มลงไปทีหลังด้านข้างข้อความนั้น

' M-A-D' คือสิ่งที่พวกเขาแกะเล่นลงไป ไมเคิลจำได้ว่าตอนนั้นพวกเขาหัวเราะกันจนกรามแทบค้าง วิ่งวุ่นหาสีมาทาทับลงไป พยายามหามุมที่ไม่น่าจะมีใครมาเห็น ความสุขในช่วงเวลานั้นเป็นอะไรที่เขาไม่น่าจะลืมมันได้เลย ไมเคิลไม่รู้จริงๆว่าเขาลืมมันไปได้ยังไง

เขาหันไปมองรอยแกะไม้หยาบๆจางๆแต่ดูใหม่กว่าที่ต่อท้ายข้อความนั้น ความสุขที่เคยมีค่อยๆหดหายไป ความปวดร้าวกลับมาเกาะกุมจิตใจของไมเคิล ความจริงจากสิ่งที่เขาเห็นกำลังตอกย้ำให้ไมเคิลรู้ว่าเพราะอะไรแอมเบอร์ถึงจำต้นไม้ต้นนี้ได้

'A+D FOREVER '

เอคือแอมเบอร์ ส่วนดีก็คือดีแลนสินะ

เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากลำคอของไมเคิลอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ยังไงทุกเรื่องของแอมเบอร์ก็ต้องมีเรื่องของดีแลนมาเกี่ยวข้องเสมอ
จริงๆเขาควรจะทำใจได้แล้ว

"เรากับดีแลนมาเติมมันลงไปเองแหละ" เสียงใสของเพื่อนสาวดังขึ้นจากข้างหลังของไมเคิล แอมเบอร์ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆไมเคิล มือของเธอเอื้อมออกไปข้างหน้าราวกับจะจับข้อความนั้นแต่เธอกลับหยุดค้างมันไว้ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะสัมผัสกับต้นไม้ต้นนั้น

ไมเคิลหันไปมองแอมเบอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆตัวเขา ไม่เข้าใจว่าเธอเป็นอะไร ไมเคิลตั้งใจจะถามว่าเธอโอเครึเปล่าแต่เขากลับเป็นฝ่ายต้องชะงักเองเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ

แอมเบอร์กำลังยิ้มให้กับข้อความนั้น เธอยิ้มทั้งๆที่ดวงตาของเธอฉายความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน

"แอมเบอร์" ไมเคิลเปล่งเสียงออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก เขาควรจะช่วยเธอยังไงดี เขาไม่อยากเห็นเธอเสียใจอีกต่อไปแล้ว

"ดีแลนบอกว่าดีแลนตกหลุมรักรอยยิ้มของผู้หญิงที่ชื่อแอมเบอร์" เธอพูดขัดขึ้นพร้อมกับหันมายิ้มให้กับเขา รอยยิ้มที่ชวนให้ไมเคิลรู้สึกเศร้าใจยังไงบอกไม่ถูก "บางทีดีแลนกับเราอาจจะจากกันแค่ช่วงสั้นๆก็ได้นะ" เธอว่า

"ดีแลนอยู่กับเธอเสมอ เธอไม่รู้หรือไง" และไมเคิลก็อยู่เคียงข้างเธอเสมอ แต่แอมเบอร์กลับไม่เคยสนใจเขาเลย

แอมเบอร์ส่งยิ้มจางๆกลับมาให้ไมเคิล เธอส่งยิ้มน่าเศร้านั้นมาให้เขาเพียงชั่วครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆแปรเปลี่ยนมันเป็นรอยยิ้มกว้างตามแบบฉบับของเธอ

"ไปกันเถอะ~ ยังเหลืออีกหลายที่เลย" แอมเบอร์คว้าแขนไมเคิลเข้าไปใกล้ๆและเริ่มออกแรงดึงให้เขาเดินตามเธอไป ไมเคิลทอดสายตามองไปตามข้อมือที่กำลังลากเขาไปตามทางก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

เขาอยากให้มันเป็นแบบนี้ทุกวันจะได้ไหมนะ

ลมเย็นในช่วงหัวค่ำพัดผ่านร่างกายของพวกเขาสองคนไปช้าๆ เสียงใบไม้เสียดสีกันดังขึ้นเป็นทำนองเศร้าสร้อยไปตลอดทางเดินที่เธอและเขาเดินผ่านราวกับกำลังร้องไห้ให้แก่การจากไปของผู้เป็นที่รัก การจากไปของหัวใจของใครคนหนึ่ง

-Breathless-

ไมเคิลเดินมาหยุดลงที่บ้านหลังเล็กน่ารักดูคุ้นตาเขาอีกครั้ง วันเวลาที่เขาใช้กับแอมดูเหมือนจะผ่านไปเร็วกว่าปกติหลายเท่าตัว พวกเขาเดินเล่นกันจนลืมเวลา จนกระทั่งแอมเบอร์ยกนาฬิกาข้อมือของตัวเองขึ้นมาดูนั่นแหละ ไมเคิลจึงรู้สึกตัวว่าตอนนี้มันดึกมากๆแล้ว และพวกเขาควรจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้ว

เขายืนมองแอมเบอร์ไขกุญแจประตูบ้านของเธอไปเรื่อยๆจนกระทั่งแอมเบอร์เปิดประตูบานนั้นออกไมเคิลจึงรู้สึกตัวว่าเขาควรจะกลับที่พักของตัวเองได้แล้ว

"ไมเคิล" แอมเบอร์เรียกชื่อเขาในจังหวะที่ไมเคิลกำลังหันหลังเดินออกไปจากบ้านของเธอ ไมเคิลหันหลังกลับไปหาเจ้าของบ้านอีกครั้งด้วยความสงสัย เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งขึ้นเป็นเชิงถามเจ้าของบ้าน แอมเบอร์มีอะไรหรือ?

"ขอโทษนะ" แอมเบอร์พูดขึ้น น้ำตาคลออยู่ในดวงตาของเธอ "ขอโทษ"

"ขอโทษทำไม" ไมเคิลตอบอย่างอารมณ์ดี เขาต้องขอบคุณเธอถึงจะถูกที่ยกโทษให้แล้วยังพาไประลึกความหลังทั้งวันอีก วันนี้ไมเคิลมีความสุขมากๆ แทบจะมากที่สุดเท่าที่เขาเคยมีมาก่อนเลย

"ขอโทษนะ" เธอพูดขึ้นอีกครั้ง "แล้วก็ขอบคุณนายมากๆ" น้ำตาค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้นอีกครั้ง เธอพยายามกลั้นสะอื้นและเริ่มต้นพูดต่อ "เดินทางปลอดภัยนะไมเคิล ลาก่อน "

"ขอบคุณมากๆเช่นกันนะ" ไมเคิลตอบกลับก่อนจะเริ่มเดินออกจากบริเวณบ้านหลังน้อยอีกครั้ง

เขาเดินย่ำใบไม้ที่ตกอยู่บนทางเท้าจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบขึ้น ในหัวของไมเคิลกำลังคิดถึงเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้ ภาพรอยยิ้มของแอมเบอร์ปรากฎชัดเจนในใจของเขาอีกครั้ง วั้นนี้แอมเบอร์แทบจะไม่ได้ร้องไห้เลย นอกจากตอนเช้าที่มาขอโทษไมเคิลและตอนก่อนจะจากกันเท่านั้น

วันนี้แอมเบอร์ขอโทษไมเคิลบ่อยมากๆ มากจนไมเคิลเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี
เธอขอโทษเขาเยอะเสียจนไมเคิลเริ่มรู้สึกว่าเธอไม่ได้ขอโทษแค่เรื่องสามวันก่อน 
รอยยิ้มแสนเศร้าของเธอตอนที่พวกเขากำลังมองข้อความบนต้นไม้นั่นอีก

มือของไมเคิลที่กำลังจะเปิดประตูรั้วชะงักค้างเอาไว้ ความทรงจำของวันนี้เมื่อสามปีก่อนแล่นเข้ามาในหัวของเขาอย่างไม่คาดคิด ดวงตาของไมเคิลเบิกโพลงด้วยความตกใจ ภาพแอมเบอร์ในชุดแต่งงานสีขาวยืนเคียงคู่กับเจ้าบ่าวสุดหล่ออย่างดีแลน ภาพของเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่จุมพิตกัน รวมถึงภาพที่เธอกำลังแลกแหวนกับคู่ชีวิตค่อยๆฉายขึ้นมาในความทรงจำไมเคิลอีกครั้ง

วันนี้คือวันครบรอบแต่งงานของแอมเบอร์กับดีแลน
เขาลืมมันไปได้ยังไงกัน

ไมเคิลสบถออกมาเสียงดังลั่นก่อนจะรีบหันหลังเดินกลับไปยังทางเดิมทันทีที่นึกถึงอะไรบางอย่างได้ จู่ๆเขาก็เข้าใจท่าทีแปลกประหลาดทั้งหมดนั่นของแอมเบอร์

แอมเบอร์มาขอโทษไมเคิลเพราะอะไร
ประโยคที่บอกว่าจะแยกจากกับดีแลนแค่ไม่นาน
คำขอบคุณและขอโทษก่อนจะจากกันของแอมเบอร์
การที่วันนี้แอมเบอร์ไม่ร้องไห้ทั้งๆที่ตั้งแต่เจอกันมาแอมเบอร์ร้องไห้ตลอดเวลา

รวมถึงคำว่าลาก่อนที่แอมเบอร์พูดกับไมเคิลนั่น

ภาพตอนที่แอมเบอร์ตั้งใจเดินลงไปกลางถนนแล่นเข้ามาในความคิดของไมเคิล เขารีบเร่งฝีเท้าตัวเองพร้อมกับภาวนาให้ทั้งหมดเป็นแค่เรื่องไร้สาระที่ไมเคิลจินตนาการเอามั่วๆ

ขอร้องล่ะ อย่าให้แอมเบอร์คิดทำอะไรบ้าๆ ไมเคิลภาวนากับตัวเองในระหว่างที่เขาก้าวตรงกลับไปสู่บ้านหลังนั้น เขาเชื่อว่าแอมเบอร์ไม่ทำอะไรแบบนั้น ไมเคิลแค่บ้าไปเอง แอมเบอร์อาจจะจำไม่ได้แล้วว่าวันนี้คือวันอะไร ได้โปรด ขอให้เขาแค่คิดไปเองด้วยเถอะ

ปังง!!

เสียงดังปังราวกับมีใครยิงอะไรดังขึ้นมาจากด้านในตัวบ้านตรงหน้าทำให้ไมเคิลรู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจของตัวเองกำลังตกลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม เท้าของเขาชะงักอยู่กับที่ด้วยความตกใจ ความกลัวค่อยๆไหลไปทั่วร่างกายของไมเคิลอย่างห้ามไม่อยู่ ไมเคิลรู้สึกเหมือนร่างกายของตัวเองชาไปชั่วขณะก่อนที่เขาจะตั้งสติได้และรีบวิ่งไปทุบประตูบ้านหลังนั้นด้วยความร้อนรน เสียงที่เขาได้ยินจะต้องไม่ใช่เสียงปืน และถึงใช่แอมเบอร์จะต้องไม่ใช่คนยิงมัน

ขอร้องล่ะ แอมเบอร์ออกมาเปิดประตูให้เขาหน่อยเถอะ

"แอมเบอร์!!" ไมเคิลทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง "แอมเบอร์ได้ยินไหม!! เปิดประตูเถอะนะ! ได้โปรด!! แอมเบอร์!!!"

มือของไมเคิลรัวทุบประตูตรงหน้าไม่หยุด ริมฝีปากของเขาตะโกนร้องเรียกชื่อของเจ้าของบ้านด้วยความกลัว น้ำตาค่อยๆไหลออกมาบดบังทัศนียภาพตรงหน้าจนสิ้น ใครก็ได้ ไมเคิลขอกับตัวเองในใจ ใครก็ได้บอกเขาทีว่าแอมเบอร์แค่อาบน้ำหรือเผลอหลับไป

เขาไม่ได้กำลังจะเสียเธอไปตลอดกาลใช่มั้ย

ร่างกายของเขาค่อยๆทรุดลงกับพื้นกระเบื้องด้านหน้า ความกลัวแล่นเข้ามาเกาะกุมจนเขาคิดอะไรไม่ออก น้ำตายังคงไหลอาบแก้มไมเคิลไม่ยอมหยุด เขาหลุดเสียงสะอื้นออกมาก่อนจะตะโกนเรียกชื่อแอมเบอร์อีกครั้ง พร้อมๆกับภาวนาให้เธอไม่เป็นอะไร

พระเจ้าได้โปรดอย่าพรากเธอไปจากเขาเลย

TBC

อย่า ฆ่า โบบบบบ

รู้สึกว่าภาษามันแปลกๆ อ่านแล้วขัดๆใจยังไงบอกไม่ถูก ฮือ

ตอนแต่งคือฟัง What I've done - Linkin Park ตลอดเลย ฮือออ whatttttt I've donnnnnnnnnnnnne!!! (สมัยมัธยมโบชอบมากอ่ะเพลงนี้!)

ฝันดีนะคะ เริ่มพิมไม่รุ้เรื่องแล้วว


7 ความคิดเห็น

  1. #4 Tommy ^^ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 12:17
    ฮือๆๆๆๆ ทำร้ายไมเคิลมากเลยอ่ะ คนที่รักไม่รักกลับแล้วยังมาฆ่าตัวตายหนีกันไปอีก โอ้ยๆๆๆๆ เศร้ามากเลยอ่ะ เอความฮาจากตอนของคาลัมมาใส่แทนที 5555 สนุกค่ะ สนุกมาก มาต่อของแอชตันด้วยนะ สู้ๆค่าาา
    #4
    1
    • #4-1 Lady-B (@exokaido) (จากตอนที่ 16)
      8 ธันวาคม 2558 / 17:01
      ขอบคุณมากๆนะคะ ฮือออ ถ้าลงแล้วจะเอามาลงในเด็กดีให้อีกทีค่ะ ในเด็กดีอาจจะลงช้าหน่อยแต่ลงแน่นอนนะคะ / ขอบคุณที่แวะมาอ่านนิยายเค้านะคะ
      #4-1