love is (5SOS)

ตอนที่ 15 : Breathless - 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58

ไมเคิลไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำมันถูกหรือไม่

เขามองไปรอบๆอย่างกังวล มือข้างหนึ่งจูงมือของหญิงสาวที่เขารักที่สุดเอาไว้จนแน่น สายตาของไมเคิลเหลือบลงไปมองมือคู่นั้นที่เกาะกุมกันอยู่ด้วยความรู้สึกหลากหลาย

เขาและแอมเบอร์กำลังเดินอยู่ในย่านชานเมืองอย่างไม่เร่งรีบ
แอมเบอร์พร่ำพูดถึงครั้งที่แล้วที่เธอมากับดีแลนว่าเธอมีความสุขมากแค่ไหน
เธอพูดจ้อไม่หยุด รอยยิ้มฉีกกว้างจนเกือบถึงใบหู 
ขนมขบเคี้ยวซองโปรดของเธอในอีกมือหนึ่งถูกเธอถือแกว่งไปมาอย่างมีความสุข

แอมเบอร์คิดว่าเธอกำลังเดินเล่นอยู่กับดีแลน

ไมเคิลพ่นลมหายใจออกมาจากปอดยาวนานกว่าปกติ หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ถนนนั่นไมเคิลตัดสินใจว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้เธอเป็นอะไรไปโดยเด็ดขาด ไมเคิลเดินตามไปส่งเธอถึงที่บ้าน ดูจนเธอค่อยๆเลื้อยตัวเองไปซุกตัวอยู่ในผ้านวมฟูฟ่องแล้วหลับสนิทไป เขานั่งมองเธออยู่อย่างนั้นไม่กล้าขยับไปไหนด้วยกลัวว่าเธอจะร้องไห้อีก เขากำลังถือวิสาสะนั่งอยู่ในบ้านคนอื่น ข้อนี้ไมเคิลรู้ดี แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ไมเคิลคิดว่าถ้าแอมเบอร์ตื่นขึ้นมาแล้วหงุดหงิดที่เขาจุ้นจ้าน เขาจะขอโทษและขออยู่เป็นเพื่อนเธอตรงๆ

แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ไมเคิลก็พบว่าแอมเบอร์กำลังกอดเขาแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนตัวเขา และเป็นอีกครั้งที่เธอเรียกไมเคิลว่าดีแลน ไมเคิลได้แต่นั่งนิ่งอึ้งไปอยู่พักใหญ่ แอมเบอร์มัวแต่ร้องไห้จนตาฝาดไปหรือเธอกำลังพยายามหลอกตัวเองกันแน่

และไมเคิลก็ได้แต่ปล่อยให้เธอเรียกตัวเขาว่าดีแลนต่อไป ไม่คิดจะแก้ความเข้าใจผิดของเธอ

เขาไม่ได้ฉวยโอกาสที่เธอเข้าใจผิดเพื่อหาโอกาสอยู่ข้างๆเธอ เพราะความเป็นห่วงไม่อยากให้เธอทำอะไรโง่ๆต่างหากที่ทำให้ไมเคิลเลือกที่จะโกหกโดยการนิ่ง

หัวใจงี่เง่าของไมเคิลกำลังเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งที่ความนุ่มจากฝ่ามือของเธอสัมผัสที่มือของเขา

แต่หัวใจงี่เง่าของไมเคิลก็กำลังค่อยๆหยุดเต้นอย่างช้าๆ ทุกครั้งที่เธอสัมผัสเขาและร้องเรียกชื่อดีแลนออกมา

"ดีแลนคะ เรากำลังจะไปไหนกันคะ" แอมเบอร์ถามไมเคิลเสียงสดใส เธอในชุดสีเรียบที่จืดชืดกลับดูเจิดจ้ากว่าที่ควร และไมเคิลก็รู้ว่าเพราะอะไร

"ไปหาอะไรทาน" ไมเคิลตอบเธออย่างอ่อนโยน ถึงแม้ใจจริงไมเคิลอยากจะเตะอะไรสักอย่างมากกว่า

คนแรกที่ไมเคิลอยากเตะคือดีแลน 
และคนที่สองที่ไมเคิลอยากเตะคือตัวไมเคิลเอง

"ไปร้านประจำของพวกเราได้มั้ยคะ?" แอมเบอร์กระตุกมือของไมเคิลเบาๆระหว่างพูด ไมเคิลเหลือบสายตาไปมองเธอเล็กน้อย ผมสีเข้มของเธอมีสีแดงเปล่งประกายออกมาเมื่อสะท้อนกับแสงในยามบ่าย เขามองสีแดงเป็นประกายนั้นอย่างลุ่มหลง

ถ้าเขาเอื้อมมือไปจับจะได้ไหม?

ไวเท่าความคิด มือข้างที่ว่างอยู่ของไมเคิลลูบลงไปบนกลุ่มผมสีเข้มนั่นอย่างแผ่วเบา ค่อยๆลูบอย่างช้าๆ จดจำสำผัสนุ่มลื่นราวกับเส้นไหมนั่นเอาไว้ในใจของตัวเอง นี่อาจจะเป็นครั้งเดียวในชีวิตที่เขามีโอกาสแบบนี้

ผู้หญิงตรงหน้าเขาหยุดการกระทำของตัวเองจนหมด จากที่เธอกำลังมองไปรอบๆตัวอย่างเพลิดเพลินก็เปลี่ยนเป็นมองตรงเข้ามาที่ดวงตาของไมเคิล ไมเคิลสบตาของเธอกลับ ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตของเธอเบิกกว้างขึ้น น้ำตาค่อยๆไหลคลอออกมาจากดวงตาคู่สวย มือของเธอที่เกาะกุมอยู่กับไมเคิลถูกหญิงสาวเจ้าของมือข้างนั้นกระชากออกไปจากมือเขา

ก่อนที่ไมเคิลจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น ริมฝีปากของแอมเบอร์ก็ทาบลงมาบนริมฝีปากเขา

เพราะความตกใจ ไมเคิลนิ่งงันอยู่อย่างนั้นสักพัก จนเขาค่อยๆตัดสินใจขยับริมฝีปากของตัวเองตอบกลับเธอ ความรู้สึกอ่อนหวานจากริมฝีปากเธอกำลังทำให้หัวใจของไมเคิลเต้นแรงจนเหมือนกับจะกระเด็นออกมา สมองของไมเคิลคิดอะไรไม่ออกนอกจากความรู้สึกแผ่วเบาบนริมฝีปากนั่น มือของเขาค่อยๆโอบร่างกายของแอมเบอร์เข้ามาใกล้ ใกล้จนกระทั่งร่างกายของเธอและเขาไม่มีช่องว่างให้อะไรมาแทรก

ไมเคิลรักผู้หญิงคนนี้

พวกเขายืนจูบกันอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ไม่สนใจอะไรรอบตัวแม้แต่น้อย ไม่สนใจว่าตอนนี้เขาและเธอกำลังยืนอยู่ริมทางเดิน ไม่สนว่าจะมีใครเดินผ่านไปมาแล้วเห็นภาพของมือกีตาร์วงดังกำลังจูบกับหญิงสาวคนหนึ่งอย่างแนบแน่น

แต่เขาควรสน ถ้าเกิดปาปาราซซีถ่ายรูปเขากับเธอในขณะนี้ได้มันคงแพร่กระจายไปทั่วโลกออนไลน์ เสียงหนึ่งในความคิดของไมเคิลดังขึ้น

เขาไม่แคร์  ไมเคิลปัดความคิดนั้นทิ้งไปจากหัวตัวเอง เขาพร้อมจะตอบคำถามทุกคนบนโลกเพื่อเธอ

เพราะไมเคิลรักเธอ

แต่เธอรักดีแลน เสียงในความคิดดังขึ้นอีกครั้ง

เธอรักดีแลน และคิดว่าตัวเองกำลังจูบกับดีแลนไม่ใช่ไมเคิล สิ้นสุดความคิดนั้น ไมเคิลค่อยปละริมฝีปากตัวเองออกจากเธอ ความเจ็บปวดภายในใจกำลังไหลปะปนกับอารมณ์รู้สึกผิด

เขากำลังฉวยโอกาสตอนแอมเบอร์ไม่เป็นตัวของตัวเอง
และนั่นไม่ใช่เรื่องที่สุภาพบุรุษควรทำ

แอมเบอร์ค่อยๆผละออกจากริมฝีปากของบุรุษตรงหน้าเธอ เปลือกตาของเธอเปิดออกอย่างช้าๆ แอมเบอร์ไม่ค่อยเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท่าไหร่นัก บางอย่างในความรู้สึกเธอกำลังบอกว่าดีแลนตรงหน้าเธอไม่ใช่ดีแลนที่เธอรู้จัก

ดีแลนไม่เคยลูบผมเธอด้วยจังหวะแบบนั้น
สัมผัสของดีแลนไม่ใช่แบบนี้

สายตาของแอมเบอร์ค่อยๆปรับแสงที่สว่างจ้าเข้ามาภายหลังที่เธอลืมตา ภาพตรงหน้าเธอเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ผมสีบลอนด์ของชายตรงหน้าเรียกความสนใจของเธอก่อนสิ่งใด รอยสักตามท่อนแขนของเขา และตามมาด้วยการแต่งตัวตามแบบฉบับของนักดนตรีตรงหน้า

เขาไม่ใช่ดีแลน

เธอจูบกับคนอื่นที่ไม่ใช่สามีตัวเอง

แอมเบอร์เบิกตาโพลงก่อนจะถอยหลังออกมาจากคนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งถูกเธอยกขึ้นมาเช็ดปากตัวเองไวๆ ผู้ชายที่เธอพึ่งจุมพิตกับเขาส่งสายตาเจ็บปวดมาให้เธอทันทีที่เห็นปฏิกิริยาของเธอ

"ไมเคิล" เสียงของเธอถูกเปล่งออกมาผ่านริมฝีปากอย่างยากลำบาก "ทำไม.."

ทำไมเขาไม่บอกเธอ?
ทำไมเขาไม่ผลักเธอออก?
แล้วทำไมเขาต้องทำสีหน้าเจ็บปวดแบบนั้น?

ไมเคิลมองอาการของแอมเบอร์ที่แสดงออกมา พยายามไม่ให้ความเจ็บปวดภายในใจสื่อออกมาทางสายตา ท่าทางของแอมเบอร์เป็นคำตอบที่ชัดเจนมากสำหรับความรู้สึกที่ไมเคิลเก็บไว้ในใจ

และไมเคิลควรจะทำใจเสียที

"เมื่อเช้าคุณเรียกผมว่าดีแลน สีหน้าของคุณมีความสุขมากๆ" ไมเคิลสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเริ่มพูดต่อ "มากเสียจนผมทำใจบอกคุณไม่ได้ว่าผมไม่ใช่เขา ผมขอโทษ" เขาเงียบทันทีที่พูดจบ

แอมเบอร์ไม่ได้พูดอะไรหลังจากที่ไมเคิลพูดไปอย่างนั้น 
เธอก้มหน้ามองพื้นนิ่งอยู่อย่างนั้น
เธอนิ่งจนไมเคิลเริ่มจะใจเสีย

"แอมเบอร์..." ไมเคิลเดินเข้าไปประชิดตัวเธอ ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นแตะท่อนแขนผู้หญิงตรงหน้าเป็นเชิงเรียก

ทันทีทีมือของไมเคิลสัมผัสถูกตัวของแอมเบอร์ เธอสะบัดแขนของตัวเองออกจากมือของไมเคิลทันทีพร้อมกับเขยิบตัวออกห่าง ให้ระหว่างเขากับเธอมีช่องว่างระหว่างกันและกัน

"เห็นเราเป็นคนบ้าหรอ?" แอมเบอร์พูดเสียงแผ่ว "ทำไมทำกับเราแบบนี้" เธอค่อยๆเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น "เห็นเราเป็นคนที่จูบกับคนที่ไม่ใช่สามีตัวเองไปทั่วหรือไง!" เธอตะโกนใส่ผู้ชายตรงหน้า พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลผ่านดวงตาออกมา

เธอเพิ่งจูบกับคนอื่นที่ไม่ใช่ดีแลน

เธอเพิ่งจูบกับเพื่อนของตัวเองและดีแลน

"ดีแลนไม่อยู่แล้วแอมเบอร์" ไมเคิลพูดขัดความคิดของแอมเบอร์ ถึงแม้ไมเคิลจะไม่อยากให้เธอเจ็บปวด แต่เธอควรจะเข้าใจความจริงข้อนี้ "เขาไม่อยู่แล้วไม่ใช่หรือไงแอมเบอร์ ต่อให้คุณพยายามหลอกตัวเองเท่าไหร่ ยังไงเขาก็ไม่มีวันกลับมา"

สิ้นเสียงของไมเคิล เสียงร้องไห้โฮของแอมเบอร์ก็ดังขึ้นให้เขาได้ยิน

ไมเคิลรู้สึกได้ว่าเลือดในกายของไมเคิลอุณหภูมิค่อยๆลดลงจนเย็นเฉียบ เขาไม่ชอบเห็นเธอร้องไห้ และเขากำลังทำให้เธอร้องให้อยู่

เขาทำบ้าอะไรลงไป?

"แอมเบอร์..." ไมเคิลเรียกเธอเสียงอ่อย แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจ แอมเบอร์กลับขัดเขาขึ้นมาด้วยประโยคที่ทำให้ไมเคิลรู้สถานะของตัวเองในใจของแอมเบอร์

ไมเคิลเป็นแค่คนอื่นที่ไม่มีสิทธิไปก้าวก่ายชีวิตของเธอ

"ไม่ใช่เรื่องของคุณ" เธอปาดน้ำตาแรงพร้อมกับจ้องหน้าคู่สนทนานิ่ง

ผู้คนบนถนนที่เดินผ่านไปผ่านมาเริ่มหันมามองพวกเขาด้วยความสนใจ บ้างก็มองแล้วหันไปซุบซิบกัน บ้างก็เหลือบมองอย่างไม่พอใจที่พวกเขากำลังยืนทะเลาะกันทั้งที่ยืนขวางทางเดิน ไมเคิลแอบเห็นผ่านหางตาว่าบางคนเริ่มทำท่าเหมือนกับจะจำไมเคิลได้

และทั้งหมดนั่นไม่ได้ทำให้เขาละความสนใจไปจากผู้หญิงตรงหน้าเขาแม้แต่น้อย

แต่เธอกลับบอกเป็นทำนองว่าไม่ให้เขายุ่งกับเรื่องของเธอ

ไมเคิลอยากจะหัวเราะออกมาให้ดังลั่น ผู้หญิงที่เขาหลงรักมาเป็นเวลาหลายปีกำลังบอกให้เขาไปให้พ้นๆอยู่ใช่มั้ย เขาอยากจะตะโกนให้สุดเสียง ให้สมกับความเจ็บปวดในใจของตัวเอง เขาอยากร้องไห้แบบไม่อายใคร อยากพังข้าวของรอบๆตัวให้ราบเป็นหน้ากลอง

แต่สิ่งที่ไมเคิลทำคือยืนมองแอมเบอร์ที่จ้องหน้าเขาอย่างไม่พอใจ
มองเธอค่อยๆก้าวถอยหลังออกไปโดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากเขา
และมองแผ่นหลังของเธอค่อยๆเดินจากเขาไปอย่างช้าๆ

ไมเคิลยืนมองเธอเดินห่างออกไปจนลับสายตา และยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่แบบนั้น ไม่สนใจกับสิ่งใดๆรอบตัวของไมเคิล

เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว ไม่รู้ว่าจะมีใครเรียกเขาอยู่รึเปล่า

เขารู้แต่ว่าเมื่อเขายกมือขึ้นแตะที่แก้มตัวเอง แก้มทั้งสองข้างของไมเคิลแฉะไปด้วยน้ำสีใสที่ไมเคิลไม่รู้ว่ามันไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่

เขามันก็แค่คนอ่อนแอ

TBC

คนบอบบางของพรี่ #ฮากลบเกลื่อนความกาก
มันวกวนจัง อยากฟาดชะนีมาก5555
เราขอโทษที่อัพช้า(แถมสั้นอีกต่างหาก)ค่ะ ช่วงต้นเดือนจนถึงตอนนี้เราติดเที่ยวเยอะมาก ;-; ไม่ได้เกลาภาษาด้วย.

รักค่ะ-น้องโบ(?)


7 ความคิดเห็น