love is (5SOS)

ตอนที่ 13 : Breathless - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58

แอมเบอร์ ลี โรดส์ ยังคงจำวันนั้นได้ติดตา

วันที่ดีแลนจากแอมเบอร์ไปอย่างไม่มีวันกลับมา

ดีแลนบอกกับแอมเบอร์ว่า ดีแลนอยากให้แอมเบอร์ยิ้มให้กับดีแลน ไม่ว่าดีแลนจะอยู่ที่ไหนก็ตามต่อให้ในอนาคตดีแลนไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆแอมเบอร์ แอมเบอร์ก็ต้องยิ้มเข้าไว้

แอมเบอร์ยิ้มให้กับคำพูดของดีแลน

แม้กระทั่งวินาทีที่ดีแลนคลายนิ้วมือของดีแลนออกจากนิ้วมือของแอมเบอร์ แอมเบอร์ก็ไม่ร้องไห้ แอมเบอร์ส่งยิ้มให้ดีแลนจนกระทั่งร่างของดีแลนถูกคลุมด้วยผ้าขาวแล้วเข็นออกไป

รอยยิ้มของแอมเบอร์จึงค่อยๆจากลงแล้วน้ำตาของเธอจึงค่อยๆไหลทะลักออกมา

ความรักของเธอได้จากเธอไปแล้ว

-Breathless-

ไมเคิล คลิฟฟอร์ดกำลังโด่งดังในฐานะนักร้องนักดนตรีชื่อดังระดับโลก

ในชีวิตของไมเคิล ไม่เคยมีวันไหนที่ไมเคิลรู้สึกเสียดายอะไรมาก่อน
นอกเสียจากวันที่เพื่อนสนิทของเขาสองคนจูงมือเข้าพิธีแต่งงานกัน
แอมเบอร์และดีแลน เป็นเพื่อนที่เขารู้จักตั้งแต่ย้ายมาลอนดอนกับวง
ณ วินาทีแรกที่ไมเคิลสบตากับแอมเบอร์  ไมเคิลจำไม่ได้เลยว่าวิธีหายใจต้องทำยังไง

ไมเคิลเหมือนโดนเธอสะกดจิตวิญญาณเขาเอาไว้ตั้งแต่วินาทีนั้น

แอมเบอร์ในสายตาไมเคิลไม่ได้สวยมากแบบผู้หญิงคนอื่นที่ไมเคิลเคยรู้จัก
แอมเบอร์ไม่ได้รูปร่างดีที่สุดในโลกแบบที่ผู้ชายทุกคนมักจะหลงใหล
แอมเบอร์ไม่ได้มีรอยยิ้มที่ตราตรึงใจเขาตั้งแต่แรกพบ
แต่ความเข้มแข็งของแอมเบอร์ต่างหาก...ที่ไมเคิลหลงรัก

หลังจากแอมเบอร์และดีแลนแต่งงานกัน ไมเคิลกับแอมเบอร์ก็ขาดการติดต่อกันไป
ไม่ใช่ว่าสองคนนั้นกีดกันไมเคิล แต่เป็นเพราะไมเคิลยังใจแข็งไม่พอเลยต้องเป็นคนที่เดินห่างออกมาจากคนทั้งคู่

ไมเคิลใจแข็งไม่พอที่จะมองคนที่ไมเคิลรักแสดงความรักกับเพื่อนรักของไมเคิลได้

เขามันเป็นผู้แพ้ที่ขี้อิจฉาเท่านั้นเอง

-Breathless-

"ดีแลน สบายดีมั้ยคะ ฮ่าๆ ฉันไม่น่าถามแปลกๆเลย บนนั้นคงสบายดีอยู่แล้ว" แอมเบอร์ยืนมองแท่นหินสี่เหลี่ยมตรงหน้าเธอก่อนที่เธอจะยื่นมือออกไปสัมผัสเบาๆ แอมเบอร์ค่อยๆยกมือลูบไปตามตัวอักษรที่แกะเป็นชื่อสามีของเธอวนไปมาด้วยความรัก

ก่อนจะผละมือออกมาแล้วยิ้มให้กับหลุมศพตรงหน้าเธอ

"ฉันคิดถึงคุณ.. อยากอยู่กับคุณ.. สองปีที่ไม่มีคุณทรมานยิ่งกว่าตาย" เธอกลั้นใจพูดประโยคเหล่านั้นออกมา แอมเบอร์พยายามบอกกับตัวเองว่าอย่าร้องไห้ ดีแลนไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอ

แต่น้ำตาเจ้ากรรมกลับไม่ฟังคำสั่งของเธอ รอยยิ้มของแอมเบอร์ค่อยๆเลือนหายไปจากใบหน้าพร้อมๆกับน้ำตาที่เธอกักกั้นเอาไว้ตั้งแต่มาถึงทะลักท่วมออกมา

"อยากไปหาคุณ.." แอมเบอร์พยายามกลั้นสะอื้น "แต่ไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน.." น้ำตาของเธอไหลออกมาเปรอะทั่วใบหน้า "พาฉันไปด้วยได้มั้ยคะ" แอมเบอร์ยกมือขึ้นมาป้ายน้ำตาออกจากตาของเธอมั่วๆพร้อมกับพยายามทำสิ่งที่ดีแลนอยากเห็น...ยิ้ม

เธอพยายามยิ้ม จนกระทั่งน้ำตาของเธอไหลออกมาอีกครั้ง ทำให้ใบหน้าของเธอในตอนนี้กลายเป็นร้องไห้ไปยิ้มไปด้วยพร้อมๆกัน

และนั่นก็ทำให้เธอฝืนยิ้มออกมาไม่ไหวอีกต่อไป

"ทำไมคุณไม่พาฉันไปด้วย" เธอทรุดตัวลงและร้องไห้ข้างๆป้ายชื่อหน้าหลุมศพของดีแลน "ทำไมต้องใจร้ายกับฉันขนาดนี้" เธอร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใครที่เดินผ่านไปมา

'ผมรักคุณ' สามคำสุดท้ายที่ดีแลนบอกกับแอมเบอร์ก่อนที่เขาจะจากไป
สามคำนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจของเธอ เป็นพลังให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไป
แต่สามคำนี้กลับกรีดใจของเธอจนไม่เหลือชิ้นดีเช่นกัน

ทุกครั้งที่แอมเบอร์พยายามยิ้ม น้ำตากลับไหลออกมา
ทุกครั้งที่แอมเบอร์มีความสุข เธอคิดถึงดีแลนและเธอก็กลับมาเจ็บปวดอีกครั้ง
ในชีวิตของเธอ แอมเบอร์ต้องการแค่สิ่งเดียว แอมเบอร์แค่อยากอยู่กับดีแลนตลอดไป

เธอเช็ดน้ำตาที่เปรอะใบหน้าออก สัมผัสแท่นหินอีกครั้งอย่างแผ่วเบา เธอลุกขึ้นยืน...และยิ้ม
ก่อนที่แอมเบอร์จะก้มลงไปจูบที่ชื่อของเขา ด้วยความหวังที่ว่าร่างของเขาข้างใต้จะสัมผัสได้ถึงความรักที่เธอถ่ายทอดลงไปหาเขา

"ฉันรักคุณ" เธอกระซิบบอกอีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินออกมา

ทันทีที่แอมเบอร์หมุนตัวออกมา น้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง

'ดีแลนชอบเวลาแอมเบอร์ยิ้มมากๆเลย' คำพูดของดีแลนในอดีตดังก้องขึ้นในหัวเธอ
แอมเบอร์ทรุดตัวลงนั่งบริเวณทางเดิน เธอไม่รู้จะทำยังไงกับตัวเองดี น้ำตาของเธอกลายเป็นสิ่งเดียวที่เป็นเครื่องยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ เธอปล่อยเสียงสะอื้นออกมาพร้อมกับน้ำตาของเธอ

อยากไปหาดีแลน นี่คือสิ่งเดียวที่เธอคิดออก
อยากได้ยินดีแลนบอกรักเธออีกครั้ง
อยากมีโอกาสบอกรักดีแลนอีกครั้ง
แอมเบอร์อยากบอกกับดีแลนว่าเขาคือชีวิตของเธอ

แต่เธอกลับไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว

-Breathless-

ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ไมเคิลเดินผ่านสวนสาธารณะแห่งนี้

ช่วงนี้เป็นช่วงพักจากการทัวร์คอนเสิร์ต พวกเขาต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อน
มีแค่ไมเคิลที่ไม่ยอมไปไหน เขาอยากอยู่ที่นี่ ที่ที่ได้เจอกับเธอ
ไมเคิลไม่เคยมาสวนสาธารณะแห่งนี้อีกเลยหลังจากขาดการติดต่อกับสองคนนั้นไป
วันนี้หลังจากเขานอนเอกเขนกและฟังคาลัมพล่ามทางโทรศัพท์จบแล้ว อยู่ดีๆไมเคิลก็คิดถึงที่นี่

เขากำลังเดินไปที่ม้านั่งตัวที่ไมเคิลชอบนั่งเป็นประจำ แต่ไมเคิลกลับพบว่ามีผู้หญิงผมสีเข้มปิดหน้าปิดตาร้องไห้สะอึกสะอื้นนั่งอยู่ก่อนแล้ว ไมเคิลเกือบจะเดินผ่านไปหาที่อื่นนั่ง ถ้าไม่บังเอิญเห็นเสี้ยวหน้าคุ้นตาของเธอเสียก่อน

"แอมเบอร์?" แอมเบอร์สะดุ้งเล็กน้อย จู่ๆก็มีเสียงผู้ชายเรียกชื่อเธอดังขึ้น เธอปาดน้ำตาออกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย เธอจึงพบกับเขา ผู้ชายที่เป็นเพื่อนของเธอ "ไมเคิล?" แอมเบอร์ถามเสียงสูงด้วยความประหลาดใจ เธอกับเขาขาดการติดต่อกันหลายปีเหลือเกิน

"ร้องไห้ทำไม?" ไมเคิลถามผู้หญิงตรงหน้าเขาด้วยเสียงห่วงใย แอมเบอร์กระแอมไอก่อนจะยิ้มออกมาราวกับไม่เคยร้องไห้ให้ไมเคิลเห็น "อ๋อ เปล่า ไม่มีอะไร" เธอตอบเขาเสียงแผ่ว แอมเบอร์ก้มหลบสายตาห่วงใยของไมเคิล ไม่ว่าไมเคิลจะพยายามสบตาเท่าไหร่เธอก็พยายามหลบไปเสียทุกครั้ง

ไมเคิลสังเกตเห็นอาการนั้นของแอมเบอร์รวมถึงสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นเธอถึงได้มานั่งร้องไห้คนเดียวที่นี่ แต่เขาก็เลือกจะไม่พูดออกมา หากคำถามของเขาทำให้เธอไม่สบายใจเขาก็จะไม่พูด "ดีแลนอยู่ไหนล่ะ มาด้วยกันรึเปล่า" ไมเคิลถามออกมาในที่สุด

แอมเบอร์สะดุ้งทันทีที่ได้ยินชื่อของดีแลน เธอหันไปมองที่ไมเคิลเป็นครั้งแรกก่อนที่แอมเบอร์จะสะดุ้งออกมาสุดตัว

ผู้ชายตรงหน้าเธอไม่ใช่ไมเคิลอย่างที่ควรจะเป็น

เขาคือดีแลน

แอมเบอร์ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอีกครั้ง ก่อนจะโผเข้าไปกอดผู้ชายตรงหน้า "ดีแลน อึก.. ดีแลน คุณกลับมาหาฉันใช่ไหมคะ" เธอซบใบหน้าลงกับตัวเขาแล้วร้องไห้ออกมา "อย่าทิ้ง.. อย่าทิ้งฉันไปอีกนะ"

ไมเคิลได้แต่มองด้านหลังศีรษะของแอมเบอร์ด้วยความมึนงงขณะที่กระชับเธอเข้าสู่อ้อมกอด
เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี เขาดีใจที่เธอกอดเขา
แต่ไมเคิลก็เสียใจที่เธอกอดเขาเพราะนึกว่าเขาคือดีแลน

นี่มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างดีแลนกับแอมเบอร์กันแน่?

ไมเคิลยืนนิ่งๆให้เธอกอดอยู่อย่างนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก เขาไม่เคยเห็นแอมเบอร์ร้องไห้มาก่อน สำหรับไมเคิลแล้ว แอมเบอร์คือผู้หญิงแกร่งคนหนึ่ง เธอเป็นผู้หญิงที่แก้ปัญหาด้วยรอยยิ้มและสมองไม่ใช่น้ำตา

แอมเบอร์คลายอ้อมแขนออกจากตัวไมเคิลออกอย่างช้าๆ สีหน้าของแอมเบอร์มีแต่รอยยิ้มประดับเอาไว้ราวกับเป็นคนละคนกับคนที่ร้องไห้เมื่อกี๊นี้ เธอมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสีหน้าสุขใจอย่างเปี่ยมล้น ดีแลนกลับมาหาเธอแล้ว คราวนี้เธอจะไม่ปล่อยให้เขาหลุดมือเธอไปไหนอีก

"ดีแลน ทำไมคุณพึ่งกลับมา ฉันรอคุณจนเหนื่อยเลยนะ" แอมเบอร์พูดพร้อมกับส่งยิ้มหวานจับใจให้แก่ไมเคิล ไมเคิลไม่ได้ตอบอะไรเธอกลับไป เขายังคงไม่เข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้านี่ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"เอ่อ แอมเบอร์ นี่ผม เอ่อ ไมเคิลนะ" ไมเคิลเปล่งเสียงออกมาอย่างลังเล เขาไม่มั่นใจว่าควรจะพูดอะไรในสถานการณ์แบบนี้ แต่ถ้าเขาปล่อยให้แอมเบอร์เรียกเขาว่าดีแลนต่อไปคงจะเป็นตัวไมเคิลเสียเองที่เจ็บและจุกจนเจียนตาย

ทันทีที่ไมเคิลพูดจบ แอมเบอร์ทำหน้าราวกับไม่เชื่อคำพูดของไมเคิล เธอส่ายหัวไปมาพร้อมกับร้องไห้ออกมาจนน้ำตาท่วมใบหน้า ดีแลนโกหกเธอ เขาคือดีแลน เขาไม่ใช่ไมเคิล ไม่มีทางที่แอมเบอร์จะจำคนที่เธอรักผิดไปได้หรอก

แต่เมื่อเธอมองผู้ชายตรงหน้าเธอผ่านม่านน้ำตาอีกครั้ง แอมเบอร์ก็พบว่าผู้ชายตรงหน้าของเธอไม่ใช่ผู้ชายผิวแทนรูปร่างผอมสูงอีกต่อไป ผู้ชายตรงหน้าเธอผิวสีซีดเกินกว่าจะเป็นดีแลน

เขาไม่ใช่ดีแลน ดีแลนไม่ได้กลับมาหาเธอ

สิ้นสุดความคิดน้ันร่างกายของแอมเบอร์ก็ทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรงและร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใครที่เดินผ่านไปมาแถวๆนี้

เธอต้องทำยังไง ดีแลนถึงจะกลับมาหาเธอ

เธอแค่อยากจะไปอยู่กับดีแลน

TBC

งงมั้ยคะ ฮืออ 
ถ้างงบอกเค้าได้เลยนะคะ
ฝากไมเคิลไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ
ขอบคุณที่แวะมาอ่าน/โหวต/คอมเมนท์ค่ะ


7 ความคิดเห็น