love is (5SOS)

ตอนที่ 1 : Timeless - 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58



ริมฝีปากของเขาประทับจูบลงบนเรียวปากอิ่มตรงหน้าอย่างตะกรุมตะกราม 
ชายหนุ่มสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปในจังหวะที่หญิงสาวตรงหน้าเผยอปากให้เขาอย่างเผลอไผล
มือเรียวค่อยๆไล่จากคอแกร่งขึ้นไปดึงรั้งผมสีบลอนด์สวยเพื่อระบายความปรารถนาของตน
มือใหญ่ที่ค่อนข้างหยาบกระด้างจากการใช้งานค่อยๆสอดแทรกเข้าไปภายในสัมผัสความอวบอิ่มตามแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้น

จังหวะที่เขาลืมตาขึ้นมาสายตาของเขาปะทะกับหญิงสาวอีกคนในห้องอย่างจงใจ

ภาพตรงหน้ากำลังทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่ม

ชายหญิงตรงหน้ากำลังจะฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น
จะต้องให้เธอเจ็บขนาดไหนถึงจะสาแก่ใจเขา
ช่วยบอกเธอให้รู้ที ลุค เฮมมิงส์

-Timeless-

02-01-14

ฉันเดินออกจากสนามบินด้วยความรู้สึกเหมือนเกิดใหม่ หลังจากนั่งเครื่องบินจากนิวยอร์กมาลอนดอนขาของฉันเหมือนกับทำด้วยยาง ตอนลุกขึ้นยืนครั้งแรกฉันแทบจะล้มลงไปกองกับพื้นให้ได้อายคนแล้ว

คุณอาจจะสงสัยว่าฉันเดินทางมาลอนดอนทำไมในวันหลังปีใหม่อย่างนี้

เมื่อวานคือวันครบรอบของฉันกับคนรัก ซึ่งฉันจำไม่ได้แล้วว่าเป็นปีที่เท่าไหร่ เพราะเหมือนเราใช้ชีวิตทั้งชีวิตมาด้วยกัน ตั้งแต่จำความได้ฉันมีเขาอยู่ข้างๆในฐานะเพื่อนมาตลอด จนกระทั่งวันปีใหม่ตอนเราอายุครบ 15 ปี เขาบอกรักฉันและฉันก็รับรักเขา ตั้งแต่วันนั้นเรามีกันและกันเสมอ เขาเป็นคนแรกที่ฉันได้เห็นหลังจากตื่นนอน เป็นคนเดียวที่นั่งกินข้าวด้วยกันกับฉันทุกมื้อ เป็นคนแรกและคนสุดท้ายที่ฉันจะอนุญาตให้นอนร่วมเตียงกับฉัน และเป็นคนสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนจะปิดตาลงตอนกลางคืน จนถึงทุกวันนี้ฉันก็ยังรู้สึกเหมือนกับตอนแรกที่คบกันเสมอ ไม่ว่านานแค่ไหนฉันก็จะยังรู้สึกแบบนี้

เพราะฉันได้รับโอกาสให้ไปศึกษาเบื้องหลังงานแฟชั่นระดับสูงที่นิวยอร์ก ทำให้ฉันต้องอยู่ห่างจากเขาหลายเดือน แต่ช่วงเวลาอันน่าเศร้านั้นได้ผ่านไปแล้ว เจ้านายของฉันสั่งให้ฉันกลับมาเตรียมตัวไปประจำอยู่ลอนดอน สถานที่แห่งความรักของฉันกับเขา เท่ากับว่าเราจะไม่ต้องแยกจากกันอีกต่อไป ซึ่งนั่นทำให้ฉันจำเป็นที่จะต้องอยู่ฉลองกับเจ้านายก่อนและกลับมาไม่ทันวันครบรอบของเรา

หวังว่าเขาคงไม่โกรธฉันนะ ก็มันจำเป็นนี่นา

ฉันจำได้ว่ามีอยู่ปีหนึ่งเขาโดดจากตารางานอันสุดแสนจะยุ่งเหยิงของวงเขาเพื่อมาอยู่กับฉัน แต่ฉันดันทำงานเพลินจนถึงเช้า พอกลับไปเจอเขาเท่านั้นแหละเขางอนไม่พูดไม่จาเป็นวันๆ แค่คิดถึงตอนเขางอนก็ทำให้ฉันหลุดขำออกมาได้แล้ว ฉันรักเขาเหลือเกิน

แต่ครั้งนี้ไม่รู้เขาจะโกรธฉันแค่ไหนที่ไปทำงานจนไม่ได้ติดต่อกลับมาเลย

แท็กซี่จอดส่งฉันที่หน้าตึกหรูแห่งหนึ่ง ฉันขอบคุณเขาแล้วลงมาจากรถอย่างรีบร้อน ป่านนีแล้วเขาจะนอนไปรึยังนะ ฉันคิดพลางเหลือบดูนาฬิกาแบรนด์หรูที่ข้อมือ ฉันอยากเจอเขาจนใจแทบขาดตายแล้ว

เมื่อลิฟต์หยุดที่ชั้น 17 ฉันก็รีบเดินตรงไปยังห้องของฉันโดยที่อีกมือก็ควานหาคีย์การ์ดอย่างร้อนรน หลังจากหยุดคุ้ยอยู่หน้าประตูห้อง 1702 สักพักฉันก็เจอสิ่งที่ฉันหาอยู่จึงรีบจัดการปลดล็อกแล้วเปิดประตูเข้าไป

ห้องนี้ยังคงมีกลิ่นเดิมๆที่ฉันคุ้นเคย เครื่องเรือนต่างๆ ของใช้ รวมไปถึงโน๊ตเพลงและกีต้าร์ไฟฟ้าของเขาก็ยังคงวางระเกะระกะเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน จานชามที่ใช้แล้วกองไว้จนพูนราวกับผู้อาศัยในห้องนี้ไม่เคยเก็บไปล้าง ฉันคงต้องบ่นเขาหน่อยแล้ว แย่จังเลย

ฉันเปิดประตูห้องต่างๆดูเพื่อหาเขาอย่างตื่นเต้น ให้ตายสิ ห้องไหนๆก็ไม่เจอ เขาอยู่ไหนกันแน่นะ

"ลุค คุณอยู่รึเปล่า" ฉันเรียกหาเขาไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงประตูห้องนอนของเราที่ปิดอยู่ ฉันจึงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ เขาอยู่ในห้องนี้แน่นอน

ฉัดบิดประตูเปิดออกพร้อมกับรอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้า

จนกระทั่งสายตาของฉันมองไปเห็นคนสองคนบนเตียงที่กำลังกอดก่ายกันในสภาพเปลือยกาย

ฉันรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่ม ผู้ชายที่อยู่บนเตียงนั่นคือลุคไม่ผิดแน่ๆ

แต่ที่ผิดไปคือผู้หญิงบนเตียงนั้น บนเตียงของเรา ผู้หญิงคนนั้นฉันจำหน้าเขาได้ดี ใบหน้าหล่อนแปะหราอยู่ตามป้ายโฆษณาทั่วเมืองที่ฉันพึ่งนั่งรถผ่านมา เธอกำลังแลกสัมผัสกับเขาอย่างรุนแรงเหมืนไม่รู้สึกว่ามีใครเปิดประตูเข้ามา ส่วนเขาก็ตอบรับเธออย่างเท่าเทียมอย่างสุขสม

โดยที่สายตาของเขามองตรงมาที่ฉันอย่างไม่หลบสายตา

เขารับรู้ถึงการมาของฉันแล้ว แต่ไม่คิดจะหยุดมัน

ฉันไม่ได้รู้สึกว่าโลกจะถล่มอีกต่อไป ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนเขากำลังเอามีดกรีดลงมาที่หัวใจของฉัน กรีดไปที่ความรักของเราอย่างเลือดเย็น

ในจังหวะที่เขาละริมฝีปากจากร่างกายหล่อนได้ เขายกยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนหวาน รอยยิ้มที่ฉันคุ้นเคย รอยยิ้มที่ทำให้ฉันตกหลุมรักเขาซ้ำๆ เขายิ้มให้ฉันขณะกำลังมีอะไรกับคนอื่น

น้ำตาของฉันไหลออกมาโดยที่ฉันไม่รู้ตัว

ริมฝีปากของเขาที่เคยพรมจูบซับน้ำตาบนใบหน้าฉัน ตอนนี้กำลังสัมผัสอยู่บนร่างกายคนอื่น
มือที่เขาเคยประคองฉันในยามที่ฉันล้ม จับจูงฉันในยามที่ฉันเหว่ว้า สัมผัสตัวฉันในยามที่เขาปรารถนา ตอนนี้มือนั้นกำลังประคองผู้หญิงคนอื่นเอาไว้แน่น
ดวงตาของเขาที่ฉันเคยมองไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังคงมีแต่ฉันเสมอ ตอนนี้จะยังมีฉันเหลืออยู่ในนั้นอีกมั้ย

ฉันทรุดลงกับพื้นอย่างไม่สนใจอีกต่อไปว่าคนอีกสองคนในห้องจะรู้สึกตัวหรือไม่

เขาหมดรักฉันแล้วหรือ
หรือเพราะเขาโกรธที่สองเดือนที่ผ่านมาเราไม่ค่อยมีเวลาให้กัน

แล้วถ้าเขาหมดรักฉันแล้ว ฉันจะทำยังไง
ทั้งชีวิตฉันมีแต่เขา ฉันหายใจเพื่อเขา ฉันอยู่เพื่อเขา ฉันทำทุกอย่างเพื่อเขา
เขาคนที่เคยมีแต่ฉันคนเดียวในชีวิตของเขา

ฉันร้องไห้อยู่ที่พื้นจนไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปเท่าไหร่
รู้แค่ว่าคนบนเตียงสองคนไปถึงจุดหมายปลายทางของอารมณ์ไม่รู้กี่ครั้ง
ทั้งๆที่เขาเห็นฉันแต่เขาก็ไม่หยุด

ทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเรามันจบลงแล้วหรอ ฉันอยากจะถามเขาเหลือเกิน แต่ฉันไม่สามารถหยุดเสียงสะอื้นของตัวเองได้ รักของเราจบลงง่ายๆแค่นี้หรอ

หรือลุคไม่เคยรักฉันเลย

-Timeless-

หลังจากเหตุการณ์นั้นจบลง หญิงสาวบนเตียงนั้นเหมือนเพิ่งรับรู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของฉัน เธอกรีดร้องอย่างตกใจก่อนจะรีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่แล้วออกจากห้องไป

ทิ้งฉันไว้กับเขา ที่ขังคงนั่งอยู่บนเตียงนั้นราวกับไม่สนใจอะไร

ไม่คิดจะพูดอะไรกับฉันหน่อยหรอ
แค่พูดว่าขอโทษออกมา ฉันก็พร้อมจะลืมเรื่องนี่ไปแล้วไม่พูดถึงมันอีก
เพราะฉันรักเขาเหลือเกิน รักมากจนยอมแลกกับอะไรก็ได้แม้กระทั่งความขมขื่นจากการถูกคนที่รักทำร้าย

"กลับมาแล้วก็ไปอาบน้ำนอนสิ ฉันเหนื่อยเขาพูดขึ้นมา หลังจากเราปล่อยให้ความเงียบกับเสียงสะอื้นของฉันปกคลุมทั่วห้อง

ฉันเงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตา เขาพูดว่าอะไรนะ
ให้ฉันไปอาบน้ำแล้วนอน บนเตียงที่เขาพึ่งมีอะไรกับคนอื่นไปเนี่ยนะ

"ทำแบบนี้ทำไม นายไม่รักฉันแล้วหรอลุค"

เขาไม่ตอบคำถามของฉัน แต่กลับนิ่งเงียบไปเหมือนไม่สนใจ
น้ำตาของฉันไหลออกมาอย่างไม่สามารถหยุดได้

เขาไม่รักฉันแล้วหรอ

"ตอนนี้ดึกมากแล้ว ฉันคงหาที่นอนไม่ทัน ไว้พรุ่งนี้ฉันค่อยขนของออกไปที่อื่นแล้วกันนะ"

เสียงของเขาตัดผ่านความเงียบแล้วกรีดลงที่หัวใจของฉันอย่างรุนแรง
ฉันไม่รู้ว่าฉันต้องตอบว่าอะไร ไม่รู้ว่าควรทำอะไร 
ฉันรู้แค่ว่าฉันไม่อยากให้เขาไปไหน แต่เสียงที่ออกมาจากลำคอมีแต่เสียงสะอื้นเท่านั้น
ฉันอยากจะบอกเขาว่าฉันไม่โกรธ ฉันยอมทุกอย่าง ให้ทำอะไรก็ได้
แค่อย่าทิ้งฉันไป

"...อย่าทิ้งฉันไปไหนฉันเอ่ยปากขอร้องเขา
แต่เขากลับเดินออกไปจากห้องหน้าตาเฉย เขาทำเหมือนกับไม่ได้ยินคำพูดของฉัน

"อย่าทิ้งฉันได้ไหม ลุคฉันร้องไห้อย่างคนไม่รู้จะทำยังไงดี
ฉันไม่เคยมีชีวิตโดยปราศจากเขานำทาง ฉันควรจะต้องทำยังไง เขาถึงจะอยู่กับฉัน

เสียงของประตูห้องนอนปิดลง พร้อมกับเขาที่เดินออกไป

คืนนั้นทั้งคืน ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อบ้าง ฉันยกมือขึ้นอุดปากร้องไห้อยู่ที่พื้นจนถึงเช้า
จนกระทั่งฉันออกมา เขาก็ไม่อยู่ในห้องนี้อีกต่อไปแล้ว

เขาเดินจากไปพร้อมกับความรักของฉัน

ฉันไม่เหลืออะไรอีกต่อไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตฉันมันไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าไม่มีเขา

ฉันลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์มากดโทรออก ทันทีที่เสียงทุ้มที่ปลายสายตอบรับ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาจากดวงตาอีกครั้งไม่ยอมหยุด

"พี่คะ มาหาฉันหน่อยได้มั้ยคะ"

ปลายสายส่งเสียงแตกตื่นตกใจกลับมาพร้อมกับตกปากรับคำฉันโดยเร็ว
หลังจากเขาตอบรับ ฉันก็ปล่อยโทรศัพท์ในมือให้ไหลลงไปอย่างไม่สนใจ แล้วเริ่มต้นร้องไห้กับพื้นอีกครั้ง

เมื่อคืนเขานอนที่ไหน เขาหนาวหรือเปล่า
หลังจากมีอะไรกันเขาชอบให้ตัวเองถูกกอด มีใครกอดเขารึเปล่า
หลังจากนี้เขาจะไปอยู่ที่ไหน ใครจะนอนกอดเขาเวลาเขาอ้อน
แค่เริ่มต้นคิด ฉันก็รู้สึกเหมือนกำลังจะตาย นี่ฉันห่วงคนที่เพิ่งจะทิ้งฉันไปหรอ

ฉันควรจะทำยังไงดี
กลับมาหาฉันได้ไหม
จะทำร้ายฉันแค่ไหนก็ได้ แค่อย่าทิ้งฉันไป
ได้โปรดเถอะ ลุค

TBC

สั้นเกินนน;-;
ลุค พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ


7 ความคิดเห็น