Prophesy about judy l #ฮยองซอบกระหายจูบ #อูซอบ

ตอนที่ 8 : 07 : ทำตัวไม่ถูก 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    15 ส.ค. 60

                                                                                                                                                       07                                                           
     
-ทำตัวไม่ถูก


        

        สุนัขจิ้งจอกจ้องมองเจ้ากระต่ายขนขาวที่กำลังล้มลงเเละมองมาที่เขาด้วยสีหน้าเเละเเววตาของความกลัว ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมองเขาเพื่อโหยหาให้ปล่อยเขาไปเพราะไม่อยากตกเป็นเหยื่อ สุนัขจิ้งจอกค่อยๆเอามืออุ่นๆลูบเเก้มอีกคน เขารู้ว่าเจ้ากระต่ายกำลังหลงทางจากวังหลวง 


  

    "เจ้าจิ้งจอกจะกินเราหรอ"



   "ไม่กินหรอก เจ้ากระต่าย"

 
  น้ำเสียงที่พูดออกมาพยายามทำให้ตัวเล็กค่อยๆหายกลัวเขาน้อยลง กระต่ายน้อยถอนหายใจออกมาเพราะจะไม่ถูกอีกคนกินเเล้ว


    ไม่ใช่ไรหรอก สุนัขจิ้งจอกเห็นท่าทางน่ารักเเบบนั้นจะกินลงได้ยังไงละ



"เเล้วมาทำไม"


   "ก็เห็นว่าหลงทาง กะจะพาไปส่งที่วังสักหน่อย"


     สุนัขจิ้งจอกส่งยิ้มให้ เจ้ากระต่ายรู้เลยว่าสุนัขจิ้งจอกถึงจะเป็นสัตว์ที่ดุร้ายกินเนื้อเเต่บางตัวก็อาจจะจิตใจดี มีน้ำใจ ร่างเล็กค่อยๆชันตัวให้ลุกขึ้นปัดตัวเองที่เลอะดินเลอะทรายเต็มไปหมด เจ้ากระต่ายยืนยืดตัวตรงถึงความสูงของทั้งสองจะต่างกันมากเเต่ก็น่ารักพอสมควรเลย

    
     สุนัขจิ้งจอกพอจะรู้ว่าวังของเจ้าหญิงอยู่ทางไหน เขาก็พอจะพาเจ้ากระต่ายตัวนี้ไปส่งได้ ตัวใหญ่เดินนำหน้าตัวเล็กเพื่อหาทางลัดไปส่งยังเป้าหมายที่กำหนด พอๆเข้ามาอยู่ใกล้ๆมันรู้สึกยังไงบอกไม่ถูกเลย เจ้ากระต่ายตัวนี้มันน่ารักมาก เวลาที่เห็นมันเดินตามเเล้วทำหางดุ้กดิ้กกระดิกไปมา มันน่ากัดจริงๆ


     เเต่เจ้าจิ้งจอกจะไม่กินเจ้ากระต่ายเด็ดขาด!


     

     "ขอบคุณนะ ขอบคุณนะเจ้าจิ้งจอก"เจ้ากระต่ายมาถึงหน้าประตูวังได้ตามสวัสดิภาพโดยอีกคน เจ้ากระต่ายกระโดดด้วยความดีใจอย่างรุกรี้รุกรน ตรงกันข้ามกับเจ้าจิ้งจอกที่กำลังยืนมองเขานิ่งๆเเล้วยิ้มบางๆ


     

     "ไว้เจอกันอีกนะ"


     "อื้ม"

     

     ตายจริงนี้มันรักเเรกพบชัดๆ


     ทั้งในละคร...เเละในชีวิตจริงเลย


     



     





               ปั้งงง






     เสียงพลุดังขึ้น ทุกคนต่างจุดพลุของเล่นในหอละครเพราะงานทุกอย่างจบหมดเเล้ว พัคอูจินที่ยืนดูคนอื่นๆที่เต้นกันอย่างสนุกสนานกันหน้าเวทีดูมีความสุขมากๆ อิมยองมินเพื่อนของเขาเดินมายืนดูด้วย ยองมินรู้อยู่เเล้วว่าอูจินน่าเพ่งไปโฟกัสเเต่เจ้าจูดี้ที่กำลังโดนเพื่อนเเกล้งให้เขาไปเต้นด้วย งานเลี้ยงจบก็ต้องต่อด้วยเเอลกอฮอลซึ่งเป็นสิ่งที่พัคอูจินไม่ค่อยอยากจะเเตะมันสักเท่าไหร่


      พัคอูจินถูกจัดโต๊ะนั่งคนละโต๊ะกับฮยองซอบเพราะอยู่คนละคณะกัน อูจินนั่งเหม่อลอยกดเกมเล่นกับยองมินโดยไม่ค่อยจะใส่ใจเรื่องการฉลองหรือเรื่องเลี้ยงเบียร์เท่าไหร่


     เเต่เจ้ากระต่ายนี่สิ โดนเพื่อนเเกล้งจนซัดไปสองสามเเก้วเเล้ว


    "เราไม่เอา~"


    พัคอูจินที่กำลังนั่งจิบน้ำเปล่าที่มียองมินนั่งอยู่ข้างๆจ้องไปที่สองคนที่กำลังชวนให้คนตัวเล็กยัดเบียร์เข้าปากอีก ยัดเข้าอีกจนเขาเริ่มรู้สึกว่าน่ารำคาญ โชคร้ายของฮยองซอบที่ได้นั่งกับพวกที่ชอบเเดกเบียร์กัน อึยอุงก็หลับคาโต๊ะไปเรียบร้อยเเล้วไม่ตื่นขึ้นมาช่วยเพื่อนตัวเองสักหน่อยเลยหรอ



     "นายต่างหากละอูจินที่สนิทกับฮยองซอบ"



     "ก็ควรจะดูเเลให้ดีกว่าฉันสิ"




      พอนึกคำพูดของอีอึยอุงได้ ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เลยครับ






    "ฮยองซอบอา อีกเเก้วนึง สัญญาจะไม่บังคับเเล้วน้า~"



   "นี่"มือหนาปัดเเก้วเบียร์ออกจากอีกคนที่กำลังยื่นให้ร่างเล็ก ฮยองซอบเงยหน้าไปมองอูจินด้วยสายตาที่ง่วงนอน เมาน้ำเบียร์จนหน้าใกล้จะฟุบโต๊ะเเล้ว



    "ก็เห็นๆอยู่ว่าไม่อยากเเดก จะบังคับให้เเดกทำไมวะ"



    "เเล้วมึงเป็นใครเนี่ย"



    "อูจินอา~ เรายังไม่เมาเลย"



    คนตัวเล็กเกาเเขนเสื้ออูจินเป็นว่าเล่น วิธีอ่อยเเบบนี้ใครๆเขาก็ใจบางกันทั้งนั้นเเหล่ะ เเต่ตอนนี้ไม่อยากจะสบอารมณ์นักหรอกนะ


     กูหวงเว้ย!


     "หรือว่ามึงเป็นเเฟนกับฮยองซอบ?"



     ".."



    "มึงยังไม่ได้เป็นกันเลยนี่หว่า จะเเสดงความเป็นเจ้าของกันทำไม"


   

  "เเต่เสียดายวะ เขาเป็นของกูเเล้ว"





    
     "อ้าวเห้ย เเล้วมึงจะไปไหนวะ ไอ้พัค!"อิมยองมินที่เพิ่งเดินมาดูตะโกนเรียกเพื่อนตัวเองที่เดินออกไปจากหอเเสดงละครพร้อมกับร่างเล็กอย่างฮยองซอบ สร้างความสงสัยให้กับคนอื่นอย่างมาก เเต่ทุกคนไม่ได้เห็นกันหมดหรอก เพราะเสียงเพลงมันค่อนข้างดังอยู่ด้วย



     
     "หนึ่งวิก็ฮยองซอบ สองวิก็ฮยองซอบ ล้านวิก็ฮยองซอบ เเล้วเมื่อไหร่เเม่งจะได้คบวะ อูจินเอ้ย"







     พัคอูจินเเบกคนตัวเล็กมานั่งตรงน้ำพุ ตอนนี้มันก็มืดมากพอเเล้วที่นักศึกษาจะกลับบ้านกันหมด ก็เหลือเเต่เเค่คนในงานเเสดงละครที่กำลังสังสรรค์กันต่อ


     เสียงน้ำพุมันเบา เบามากทำให้รู้สึกหวิวๆ เพราะบรรยากาศตรงนี้มันมีเเค่เขาทั้งสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆกัน


     "คิดไว้รึเปล่าว่าวันนี้จะกลับบ้านยังไง"อูจินเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น


     "เราก็กลับบ้านกับอูจินงาย"ฮยองซอบบีบเเก้มอีกคนยู้ยี้เขย่าหน้าอีกคนไปมาด้วยความขี้เล่นเเละเมาจนไม่รู้เรื่อง



    เเม่ง..น่ารัก



     "เเล้วคิดไว้รึเปล่าว่าทำตัวเเบบนี้มันเป็นภาระคนอื่นเขาน่ะ"



   "..ก็อูจินบอกเองไม่ใช่หรอว่าอยากดูเเลเราอ่า"คนตัวเล็กนั่งยิ้มเเฉ่งใช้มือโยกหน้าของอูจินไปมาเป็นว่าเล่น อูจินใช้มือดันเหม่งอีกคนออก "เราเจ็บนะอูจิน"



     "กลับบ้านได้เเล้วเจ้ากระต่ายโง่"




      "อาเค-"




     "เห้ย"
      พัคอูจินรีบลุกขึ้น เมื่อคนตัวเล็กลุกออกจากม้านั่งเเล้วเดินจะไปที่ลานจอดรถ เเต่กลับว่าหมดสติล้มลงเสียก่อน ถ้าเขาไปพยุงตัวไม่ทัน หน้าฮยองซอบก็คงเเนบกับพื้นเเน่ๆ


     "ภาระกูอีก"



     "เเต่ ไปส่งเเม่งก็ได้วะ"







------------------30%---------------
Talkkk
เดี๋ยวมาต่อนะค้าา อย่าเพิ่งไปไหนกันน้าา
ถ้าใครชอบก็อย่าลืมเฟบ คอมเม้น เเละไปหวีดในเเท้ก #ฮยองซอบกระหายจูบ ได้นะคะจุ้บๆ


          ปล.วันนี้มาอัพเพราะเป็นวันเกิดของฮยองซอบบบ เงงง 




-------------------------





    พัคอูจินตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่ต้องเเบกภาระพาเจ้ากระต่ายนั่งเเท๊กซี่กลับคอนโดมัน ก็รู้สึกปวดหัว


    วันนี้พัคอูจินก็คงไม่เจอเจ้าหระต่ายนั้นอีกเเล้วเพราะต้องกลับไปเอามอเตอร์ไซด์ตนเองที่จอดค้างอยู่ที่มหาลัย



    อูจินเดินทางมาถึงมหาลัยในตอนเที่ยง เดินเข้าไปในลานจอดรถก่อนที่จะพุ่งตรงไปที่มอเตอร์ไซด์ของตนเองที่กำลังจอดไว้อยู่


    
     "พัคอูจิน"



     "มาคุยด้วยกันหน่อยสิ"



  
   
        พัคอูจินเเปลกใจว่าอยู่ๆทำไมตัวเองถึงเดินตามคนผมทองมานั่งคุยกันที่โรงอาหารในบรรยากาศเงียบขรึมมีเเต่เขาทั้งสองคน เขาจำได้ว่าคนตรงหน้าคือคนที่เข้ามาชกต่อยหน้าเขาในวันที่ง้อฮยองซอบตอนซ้อมละคร

       เเล้วรู้ได้ไงว่าเขามามหาลัยในวันนี้กัน


     "กูไม่รู้หรอกนะ ว่าวันนี้มึงมามหาลัย เเต่ต่อให้กูเจอหน้ามึง กูก็จะมีเรื่องต้องคุยกับมึงอยู่ดีพัคอูจิน"


    จัสตินพูดชื่อเขาเต็มยศ ทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมานิดหน่อย



     "ครับ"เขาตอบเสียงนิ่ง อูจินไม่รู้หรอกว่าจัสตินกำลังคิดอะไรกับเขาอยู่ๆ ในเมื่อเขาใกล้ชิดฮยองซอบขนาดนั้น อีกหนึ่งนาทีจัสตินคงเรียกพวกมารุมเขาเเน่ๆ


     
       "มึงคบกับฮยองซอบมานานเเค่ไหนเเล้ว"




       ..



      "ผมกับฮยองซอบยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยครับ"

     

     "งั้นก็เป็นได้เเล้วนะ"


     ".."



    "มึงก็คงรู้ใช่มั้ยว่าน้องกูชอบมึงมาก ชอบมากๆ เเต่ถ้ามึงตีสนิทกับน้องกูเพื่อ..ให้ความหวังละก็"


    "..?"




   "กูอาจจะไม่ให้มึงอยู่ใกล้น้องกูอีก"




     ตกลงมีเเค่นี้ใช่ไหมที่เรียกมาคุย







        นิทรรศการของห้างสรรพสินค้าชื่อดังในย่านใกล้มหาลัยที่พัคอูจินเรียนอยู่ ดึงดูดสายตาของคนอื่นที่เดินเข้ามาเป็นอย่างมาก ไม่ใช่ว่าพัคอูจินนอยด์หรือว่างไม่มีอะไรทำหรือไม่ว่าอะไรที่ทำให้เขาต้องมาเดินเล่นนิทรรศการอะไรเเบบนี้


      พัคอูจินถูกจัสตินใช้มาซื้อลำไยหนึ่งถุง...




      "นอกจากนั้น มึงต้องเทคเเคร์พี่ชายมันด้วย"


     "ซื้อลำไยให้กูถุงนึง"






         ...วดฟ
     



     
     ถามว่าพัคอูจินกดดันไหมเรื่องที่จัสตินหวงน้องชายของตนเองมาก เขาบอกเลยว่าเวลาที่จะเผชิญกับความรักที่มักมีสิ่งกีดขวางมันก็ต้องพยายามให้มันสำเร็จ เขาไม่รู้ว่าฮยองซอบชอบเขามากเเค่ไหน ชอบเขาได้ยังไง รู้พลังวิเศษของเขาได้ยังไงในเมื่อเขาไม่ได้เอ่ยปากบอกใครสักคนเลย

     


     พรหมลิขิต?




     คิดไรเรื่อยเปื่อย ลำไยหนึ่งถุงใหญ่ก็อยู่บนมือของเขาเรียบร้อยเเล้ว คนผมเเดงเดินเล่นไปมา กะว่าจะตากเเอร์ในห้างอีกสักหน่อยค่อยกลับไปเอาลำไยให้จัสติน เเต่กลับถูกใครบางคนตะโกนเรียกกลางห้างสะงั้น



     "อูจิน พัคอูจินปะ!"เสียงเรียกจากคนตัวเล็กกลางห้างทำเอาอูจินที่กำลังยืนตากเเอร์เล่นหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กยิ้มเเฉ่งที่เห็นอูจินหันหลับมาก่อนที่จะวิ่งเข้าไปหาใกล้ๆ อูจินสะดุ้งตัวหนีนิดหน่อยที่อีกคนเข้ามาในระยะประชั้นชิด


     "อูจินนี่นา จำเราได้ไหม"


     "อืม"

 

     "ตอนเราเห็นอูจินเเสดงเป็นสุนัจจิ้งจอกอูจินเเสดงดีมากเลยนะ จำเราได้ไหมเนี่ย"



     "อื้อ"



     "เราก็นึกว่าอูจินจะจำเราไม่ได้ซักอีก"คนตัวเล็กกระโดดยีผมเขา เเล้วยิ้มหน้าบานไม่อยู่ๆ ตรงกันข้ามจากพัคอูจินที่ยืนก้มมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ผมสีน้าตาลเข้มสบตาเขาด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข


          คนตรงหน้าเขาคือ พัคจีฮุน คณะสัตวเเพทย์ พระเอกละครของมหาลัยนั่นเอง
     

     "ตอนเราซ้อมละครเราไม่ได้คุยกับอูจินเลยอะ ขอโทดน้า"


     "ไม่สบายรึเปล่าเนี่ย ไม่ยิ้มเลย"อูจินถูกอีกคนเอามือหยิกเเก้มเป็นว่าเล่น คนตัวเล็กคงจะเข้าใจผิดว่าตอนนี้เขาไม่สบาย เเต่มันไม่ใช่เลย เขาเเปลกใจต่างหากที่มาเจอกันในตอนนี้ เเถมยังเป็นเวลานี้อีกด้วย


          ทั้งๆที่ไม่ได้เจอกันมานานเกือบหลายปีทั้งๆที่เรียนที่เดียวกัน เหตุผลที่ว่าเขาไม่มีเวลาเลย ถึงจะมีเวลาตอนที่เจอกันในตอนเเสดงละคร เเต่อูจินก็ไม่ได้ทักไม่ได้สนใจอะไร


     


     "อูจินเรียนเป็นไงบ้าง"


     "ก้ดีนะ สบายๆ"

     

     "เเล้วคณะอูจินไปทริปเซจูกันรึเปล่า"


     อีกคนชวนเขาคุย ถ้าไม่ได้พูดถึงเรื่องทริป อูจินก็คงลืมไปเเล้ว

     
     "ไปดิ ขอบใจนะที่เตือน เกือบลืมเลยอะ"


     "ก็คณะเราก็ไปอะ จะได้เจออูจินอีกเเล้วนะเนี่ย"มือเล็กจิ้มไหล่ของพัคอูจินไปมา เพื่อหยุดให้เขาเลิกเหม่อเลิกทำหน้าลอยลม มันเป็นสีหน้าปกติที่อูจินจะคุยกับทุกๆคน พัคจีฮุนสวมเสื้อยืดลายขวางสีเเดงสลับดำ กางเกงยีนเเฟชั่นลายขาด เเปลกใจที่ใส่เหมือนกับเขาในวันนี้ เพียงอูจินเเค่ใส่เสื้อยืดสีครีมธรรมดา




     
     "งั้นเดี๋ยวเรากลับเเล้วนะอูจิน เรามาเจออูจินไม่กี่นาทีเองอะ"



     คนตัวเล็กโบกมือบ้ายบายคนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเเล้ววิ่งออกไปจากห้าง สักพักก็หันกลับมามองหน้าเขาใหม่ อูจินไม่เคยเห็นอีกคนขี้เล่นมากขนาดนี้ เรียกว่าไม่ได้เจอกันนานมากหลายปีจนเกือบลืมอีกคนเเล้วเลยก็ได้


     
     เเต่มันก็มีบางอย่างที่เขาไม่สามารถลืมมันได้หรอก

      อูจินมองตัวเองที่เพิ่งถูกจีฮุนจับตัวเล่น หยิกเล่นไปมา มันทำให้เขารู้สึกเเปลกๆยังไงก็ไม่รู้


     เหมือนกับว่าการที่จีฮุนเเตะต้องตัวเขาเเบบนั้น มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรเลย



     เพราะความรู้สึกเเบบนั้น เขามีให้เเค่ ฮยองซอบคนเดียวหรือเปล่า?




     
     (ฮัลโหล ว่าไงมึง)


     อูจินเลือกที่จะโทรหาอิมยองมินเพื่อนของตัวเองเพื่อที่จะบอกอะไรบางอย่าง


     "มึง"






     "กูเจอเเฟนเก่ากูวะ"




----------------------------------------------------





     วันทริป 2017 with molart university


     

     "เเล้วมันหล่อขึ้นไหมวะ"


     "ไม่รู้ เดี๋ยวก็เจอหน้าเอง"อูจินนั่งข้างยองมิน ทั้งสองคนอยู่บนรถห้องของคณะตัวเองที่กำลังออกเดินทางตั้งเเต่ตี5 ทุกคนบนรถอ่อนเพลียมากที่ต้องมาตื่นให้เร็วเพื่อไปทริปที่สำคัญเเบบนี้



      
     ทั้งสองคนรู้สึกอ่อนเพลียมากเลยเผลอหลับไป มารู้ตัวอีกทีก็เดินทางมาถึงจุดเเวะพักเสียเเล้ว อูจินปลุกเพื่อนตัวเองที่นั่งหลับเอาหน้ามาเเนบกับไหล่ของเขา

    
   "ลงไปเยี่ยวเหอะ"



    ทั้งสองคนเดินลงจากรถบัสเเล้วพุ่งตรงไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว มันอีกไกลเเละนานกว่าที่จะเดินทางไปถึงท่าเรือเพื่อไปเกาะเซจู


    ทันทีที่พัคอูจินเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความน่าเบื่อ สายตาเขาก็ไปสะดุดกับคนตัวเล็กที่กำลังยืนกินไอติมกับเพื่อนอยู่


     "ก็น่ารักขึ้นนี่หว่า"


    อิมยองมินยังบอกว่าน่ารัก  เเล้วอูจินจะบอกว่าอะไรดี?


     
    "รีเทินกันก็ยังทันนะ"



    มันเป็นคำเเนะนำที่เหี้ยที่สุดในโลก



    พัคอูจินมองป้ายชื่อที่ห้อยอยู่บนคอของพัคจีฮุน ก็สงสัยว่าคณะสัตวเเพทย์กรุ้ปB เป็นกรุ้ปที่ฮยองซอบกำลังเรียนอยู่รึเปล่า เพราะทุกครั้งที่เขาเจอฮยองซอบ คนตัวเล็กก็สวมเสื้อเเบบเดียวกับจีฮุนตอนเจอกันในตอนนี้ เพราะจะมีรอยจุกสัญลักษณ์เเต่ละคณะเพื่อเเยกเเยะให้มองออก

    "อูจิน"

    พัคจีฮุนยิ้มขึ้นมาทันทีที่เห็นอูจินเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับอิมยองมิน ยองมินไม่รู้จักจีฮุนนักหรอกเเต่รู้ว่าจีฮุนคือเเฟนเก่าของพัคอูจิน เเถมยังเจอกันในตอนเเสดงละคร เเต่เห็นเพื่อนอูจินของตนเองไม่ค่อยสนใจจีอุนนักเท่าไหร่ก็เลยไม่ค่อยจะคุยกันมาก


     "อูจินมามีไร-"



    "ฮยองซอบอยู่ห้องเดียวกับนายรึเปล่า"


  

     "..ห้ะ"
คนตัวเล็กเเปลกใจที่อยู่อูจินก็ถามถึงเจ้ากระต่ายที่เรียนอยู่ห้องเดียวกับเขา จีฮุนเเปลกใจนิดหน่อยที่เพิ่งรู้ว่าทั้งสองคนรู้จักกัน



     "อืม..อยู่"



     "เเล้ววันนี้มาด้วยรึเปล่า?"ยองมินเอ่ยขึ้น



    ผ่านไปประมาณสิบวิ จีฮุนยังไม่ตอบคำถามเขาทั้งสอง ดูเหมือนว่าจีฮุนกำลังจะคิดอะไรบางอย่างอยู่


     สีหน้าของจีฮุนเปลี่ยนไป


 
    "เปล่า..ไม่ได้มา"คนตัวเล็กตอบเสียงเบาเหมือนมีอะไรบางอย่างปกปิดไว้



      พัคอูจินหน้าเจื่อยทันที



     "เเล้วรู้มั้ยว่าทำไมถึงไม่มา?"อูจินเงยหน้ามาสบตาจีฮุนอีกรอบ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าจูดี้ถึงไม่มาเที่ยวกัน ถ้าบอกว่าไม่สบายมันคงเป็นเหตุผลที่เเย่เพราะเมื่อวานเขาเพิ่งจะไปส่งถึงคอนโด



        "อันนี้เราไม่รู้นะ ว่าเเต่อูจินรู้จักฮยองซอบด้วยงั้นหรอ?"


     "ก็รู้จักดิ เเม่งสนิทกันจะตาย สนิทกันจนจะเป็น- อื้อออ"ยองมินที่พูดเเทรกขึ้นมา ด้วยประโยคเเบบนั้นโดนเพื่อนตัวเองเอามือปิดปากไปเต็มๆ


     "สนิทจนจะเป็นอะไรหรออูจิน?"คนตัวเล็กเอียงคอถาม สงสัยนิดหน่อยว่าที่ยองมินพูดออกมามันหมายความว่าอะไร


     "จนเจอจนเบื่อเลยอะดิ"อูจินพูด จีฮุนพยักหน้าหงึกๆ




       "งั้นไม่มีอะไรเเล้ว เราต้องขึ้นรถเเล้ว เจอกันที่ท่าเรือนะอูจิน"จีฮุนบ้ายบายเขารอบที่สองเเล้วหันหนีเดินขึ้นรถบัสของตนเองไปเลย



     มันเป็นครั้งที่สองเเล้วที่จีฮุนเเล้วที่จีฮุนเป็นฝ่ายบอกลาเขา


      ..เเต่จริงๆเเล้วมันไม่ได้เป็นเเค่สองครั้ง..
  
          



     "เเหกปากทำเพื่อ"



     "ขอโทด"













     ชั่วโมงที่สี่ของการเดินทางจนไปถึงท่าเรือเพื่อจะไปเกาะเซจู พัคอูจินสวมหมวกเเก๊ปลงจากรถบัสก่อนที่จะเดินไปเขาเเถวเพื่อเช็คชื่อเตรียมลงเรือทีมละคันๆ เป็นเพราะว่าตัวเองกับยองมินตื่นขึ้นมาช้าจนทำให้ต้องรอเที่ยวสุดท้ายอีกนานมาก เเละด้วยอากาศที่หนาวเย็นทำให้อูจินเริ่มรู้สึกตัวสั่น


     ทีมพัคจีฮุนลงเรือไปเเล้วเรียบร้อย


     เป็นเวลานานที่ต้องรอกว่าจะถึงคิวเขาเเละยองมิน เเต่พอถึงคิวอูจินกับยองมินก็วิ่งไปจองที่นั่งอย่างรวดเร็ว เเต่กลับเป็นว่า มันเต็มเร็วมาก ทำเอาหัวร้อนไปเลย


     "อะไรวะเนี่ย"พัคอูจินสบถออกมาเบาๆ เเล้วยืนกอดอก ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปอยู่ตรงไหน


     "สองคนนั่นอ่ะ มายืนตรงนี้"เสียงของไกด์เรือตะโกนขึ้น เป็นว่าทั้งสองย้ายมายืนเกาะเสาริมเรือเเทน ไกด์จัดการให้ทั้งสองสวมเสื้อชูชีพก่อนที่จะเรือจะออกตัว




     อูจินน่ะรู้สึกหวิวๆว่างเปล่าหน่อยๆที่รู้ว่าฮยองซอบไม่ได้มาด้วย




     เวลาผ่านไปค่อนข้างนานพัคอูจินที่ยืนเกาะเสาอยู่เริ่มตัวเซเพราะเรือเริ่มออกตัวเร็วขึ้นๆจนไม่รู้ตัวว่าเซไปชนคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาเเล้ว


      "ขอโทดครับ.."


     เห้ย


     ปรากฎว่าคนที่พิงอยู่ข้างๆของเขากำลังก้มหน้าพิงกำเเพงหลับอยู่ไม่รู้เรื่อง ผมสีน้ำตาลเข้ม ตัวเล็กๆทำให้เขานึกถึงใครบางคนขึ้นมา


    ทำให้มือของอูจินค่อยๆเปิดผมที่บังเหม่งให้เห็นหน้าชัดๆ


    เจ้ากระต่าย?


    "อูจิน"

    "ชู่ว~"อูจินเอานิ้วปิดปากยองมินที่ยืนอยู่ข้างๆ ดวงตาของอูจินเบิกตากว้างไม่คิดว่าคนที่พิงเขาอยู่ข้างๆจะเป็นเจ้ากระต่ายที่พัคจีฮุนเพิ่งบอกมาว่าไม่มาทริปนี้

    ดูเหมือนว่ามือของคนตัวสูงจะสัมผัสหน้าของคนตัวเล็กมากไปทำให้ คนตัวเล็กงัวเงียขยับหน้าไปมาเหมือนจะตื่น อูจินเลยถือวิสาสะค่อยๆคลายมือออกไม่รู้ว่าคนตัวเล็กจะตื่นขึ้นไหม ปรากฎว่าไม่มีวี่เเววจะตื่น


    อูจินค่อยๆจับตัวอีกคนมาพิงอกเขา


    เพื่อให้เจ้าตัวเล็กฮยองซอบหลับให้สบาย
    

     

    หลายๆคำถามผุดขึ้นมาในหัวของพัคอูจินเต็มไปหมด

   
จีฮุนโกหกเขางั้นหรอ ท่าทางที่มีพิรุธเเบบนั้นคือโกหกใช่ไหม?


   จีฮุนโกหกเขาทำไม?


  จีฮุนไม่อยากให้เขาอยู่กับฮยองซอบงั้นหรอ?'






    เป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงที่เรือสปิดโบ๊ตเเล่นมาถึงเกาะเซจูโดนสวัสดีภาพ อูจินไม่รู้ตัวเลยว่าเหม่อลอยจนคนตัวเล็กที่หลับซบอยู่ข้างๆเขาไถตัวหัวหน้ามาซบเขาทั้งตัวเเล้ว ยังดีที่เป็นมุมที่ไม่มีใครเห็นมากนัก ส่วนยองมินก็คงยืนเบะปากมองเขาทั้งสองคนตลอดเวลา เเต่ถ้าฮยองซอบคุยกับอูจินอยู่ ยองมินคงไม่ไปยุ่งเกี่ยวด้วยหรอก

     

     
     ใช่สิ้ เรื่องความรักบางทีเพื่อนก็ยุ่งไม่ได้สิน้า(:




    ฮยองซอบตื่นขึ้นมาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง


   "อ่ะ..ห้ะ นี่เรา เรามาซบอกอูจินตอนไหน!"


  "เเล้วหลับสบายไหมละ"


  "._."


   
  "เเล้วเมื่อคืนหลับสบายไหม?"






     

  เมื่อคืนที่ผ่านมา

   พัคอูจินเหนื่อยมากที่ต้องเเบกภาระเอาเจ้ากระต่ายมาส่งถึงคอนโด พัคอูจินค่อยๆวางเจ้ากระต่ายให้นั่งลงบนโซฟา ตอนนี้ฮยองซอบหน้าเเดงหูเเดงคอเเดงไปหมดเหมือนมะเขือเทศ เเล้งยิ่งอากาศกำลังหนาวอยู่ด้วย เขากังวลว่าฮยองซอบจพม่สบายรึเปล่า ร่างกายก็เบาบางโดนเเอลกอฮอลก็คงไม่สบายได้



   พอคิดอย่างงั้นได้อูจินก็เดินเข้าไปในห้องครัวต้มน้ำร้อนให้อีกคนดื่ม


   "งือ~"


  ไม่ต้องมาทำตัวน่ารัก!


  "ไหนอูจินบอกว่าเราเป็นภาระอูจินงัย"


  "ก็ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าไม่ใช่"


  ผ่านไปเเปบเดียวเเก้วน้ำอุ่นก็มาเสริฟตรงหน้าของเจ้ากระต่ายที่นั่งโยกหน้าไปมาไม่รู้เรื่องประสาประสาอะไรเพราะยังเมาค้าง

  "อูจินป้อนเราหน่อย"


  "ก็ได้"พัคอูจินค่อยๆจับคางอีกคนให้เงยขึ้น เขารู้ว่าปกติคนที่เมามักจะพูดไม่รู้เรื่อง ทำอะไรไม่คิด ชอบให้คนอื่นตามใจ คนตัวเล็กค่อยๆดื่มน้ำอุ่นๆในเเก้วจนหมด


   "อูจินจูบเราหน่อย"




  "นึกไงถึงขอ"


  "ก็ปกติเราขออูจินก็ทำให้ไม่ใช่หรอ"


 "เเต่ตอนนี้กูยังไม่อยากทำให้เว้ยย"พัคอูจินส่ายหน้าพร้อมกับเอานิ้วดันเหม่งอีกคนเมื่อฮยองซอบเอาหน้าเข้าไปใกล้หน้าของเขา


   พัคอูจินเดินหลับเข้าไปในครัว จัดการล้างเเก้ว ระหว่างนั้นคนตัวเล็กก็นั่งละเมออยู่ตรงโซฟาไม่ไปไหน อูจินไม่ถือว่าฮยองซอบไปภาระของเขานักหรอก เเต่คนตัวเล็กนั่นเป็นคนที่ต้องการความดูเเลใกล้ชิดอยู่เเล้ว


    อูจินเอาเเต่เหม่อลอยไม่ได้สนใจคนตัวเล็กที่นั่งอยูาบนโซฟา เลยไม่รู้เเล้วว่าคนตัวเล็กเดินเขามาอยู่ตรงหลังเขาเเล้ว


    


    "ถ้าอูจินไม่ทำให้เรา เดี๋ยวเราจะทำให้อูจินเอง"



     ตัวทั้งตัวของพัคอูจินลอยลิ้วหันหลับไปด้านหลังโดยอัตโนมัติเหมือนมีบางอย่างดึงดูดเขาอย่างเเรงเเละเร็วมาก คนตัวเล็กเอาเเขนทั้งสองดึงคอเเละหน้าของเขาโน้มลงมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับประกบปากจูบอย่างเร้าร้อน

    คนตัวเล็กเริ่มด้วยค่อยๆจุ้บปากเขาอย่างเเผ่วเบาก่อนที่จะค่อยๆใช้ลิ้นเลียปากเขาจนทั่ว กลิ่นเเอลกอฮอลหอมๆทำให้อูจินรู้สึกได้ว่าคนตัวเล็กค่อนข้างเมาอย่างหนัก



   หวานกว่ารสชาติเบียร์ก็ปากของเจ้ากระต่ายนี่เเหละ



    "อืม.."เสียงครางต่ำของอูจินดังขึ้นเมื่อคนตัวเล็กพยายามไม่ให้เขาเผยอปากออกมาหายใจเลย กลีปสีชมพูอ่อนค่อยดันปากอิ่มเเดงออกเเล้วค่อยๆใช้ลิ้นตัวเองใส่เข้าไป


    เเต่กลับเป็นว่า



   ฮยองซอบหมดสติหลับในอ้อมกอดเขาอีกเเล้ว




   "เเม่ง..ก็จูบเก่งนี่หว่า"

    พัคอูจินก้มมองคนตัวเล็กที่หลับอยู่ในอ้อมกอดเขาค่อยๆช้อนตัวคนตัวเล็กอุ้มเเล้วเดินเข้าในไปห้องนอนวางคนตัวเล็กลงเตียง

    
   คนเมามักจะบอกตัวเองว่าไม่ได้เมา มักจะทำตัวปันยาอ่อน ทำตัวเหมือนเด็ก เเบบฮยองซอบคนนี้


   เเถมยังขโมยจูบเขาอีก


  คนผมเเดงค่อยห่มผ้าห่มให้ ลูบเเก้มอุ่นๆของคนตัวเล็กเเล้วค่อยๆยิ้มออกมามองหน้าเจ้ากระต่ายที่หลับใหลไม่รู้เรื่อง ตอนนี้ฮยองซอบคงจะเข้าไปสู่ในดินเเดนวันเดอร์เเลนด์ในความฝันเเล้ว



     เอ๊ะ หรือว่าดินเเดนของอูจินเเละฮยองซอบดี




    ฝันดีนะเจ้ากระต่าย:)






                                                                            100%


    Talkkk

     พัคจีฮุนคือเเฟนเก่าของอูจินเเล้วทำไมต้องโกหกเขากัน เกิดอะไรขึ้น หึงรึเปล่า? ถ้าอยากรู้เฟบรอตอนต่อไปกันเลยค่าา




     เเงงงง วันนี้มาอัพเเล้วนะ รอกันนานไหม เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองอัพถี่มากก

     ขอบคุนทุกกำลังใจนะค้า ถ้าชอบอย่าลืมเฟบ คอมเม้น หวีดในเเท้ก กันด้วยเด้อออไรทจะได้มีกำลังใจกันๆ

   


     #ฮยองซอบกระหายจูบ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

213 ความคิดเห็น

  1. #208 _pneney (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 09:27
    เขินจังเลย ฮืออออออ
    #208
    0
  2. #175 justmarkbam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 22:33
    แงงงฮยองซอบบบบบ
    #175
    0
  3. #112 GalaxyOnlyYou (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 11:51
    กรี๊สสสสสสส ยัยจูดี้ร้ายกาจตอนเมา อิอิ ส่วนยัยก้อนจี้นี่คิดว่าอยากกลับมาคืนดีกับเขี้ยวแน่เลยอ่ะ แต่หนูอย่าทำตัวเป็นนางร้ายนะลูก
    #112
    0
  4. #111 เอพิเพิล (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 00:23
    จ้าาาา เต็มที่เลยๆ555555


    จีฮุนนี่จะมาทวงอูจินคืนรึเปล่าเนี่ยๆ
    #111
    0
  5. #106 Poonimlovelove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 22:40
    ก็จูบเก่งนี่ 555555 แอร๊ยยยยยย เขินนนนนนนน
    #106
    0
  6. #105 Empiresluv (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 18:05
    เมาละไงจูดี้
    #105
    0
  7. #103 GalaxyOnlyYou (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 14:35
    แงงงงงง คนเมามักบอกว่าตัวเองไม่เมา ยัยจูดี้แก่ขึ้ยอีกปีแล้วเด้อ แต่ความตะมุตะมิยังคงเดิม อิอิ
    #103
    0
  8. #102 knack (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 12:31
    เวลาจูดี้เมาก็น่ารักใช่ไหมล๊าาาาอูจิน
    #102
    0
  9. #101 monkeytae (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 11:31
    รออออนะไรท์
    #101
    0
  10. #100 Poonimlovelove (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 01:00
    ภาระ หรือ เต็มใจ 55555555555 รอนะคะ
    #100
    0
  11. #99 MARKNO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 23:25
    ภาระนะแต่ไปส่ง จ้าาาาๆ
    #99
    0
  12. #98 Panjasupaluk3009 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 15:30
    ฟินในอุดมคติ
    #98
    0