END.[GOT7] Sweetie เติมรักให้ล้นใจ (MarkBam)

ตอนที่ 11 : Open world 9 : "ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    16 ธ.ค. 58

 #ฟิคSweetieMB










          พวกเราโค้งขอบคุณชาวเจวายพีพร้อมกันเมื่อการแสดงจบ  วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเจวายพีสัมพันธ์ฮะ  มันดีมากๆที่มีคนสนใจวงเราเพิ่มมากขึ้น น้องแบมล่ะชื่นใจจริงๆเลยที่คนฟังเพลงที่น้องแบมร้องแล้วเขายิ้มมีความสุข  อิอิ

 


อะน้ำ!” มาร์คยื่นขวดน้ำเปล่าให้แบมแบมหลังจากที่คนตัวเล็กเดินลงมาจากเวที  แบมแบมยิ้มหวาน  มือบางหยิบขวดน้ำมาเปิดฝาแล้วกระดกดื่มอย่างกระหาย  ร่างหนาเอื้อมมืออีกข้างมาซับเหงื่อออกจากขมับบางให้คนที่กินน้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย

 


 “ไปดูซุ้มของกินมั๊ยมาร์ครับขวดน้ำที่เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งจากแบมแบม  คนตัวเล็กตาเป็นประกายทันทีเมื่อพูดถึงของกิน

 


ไปฮะๆ แต่น้องแบมขอไปเปลี่ยนชุดก่อนนะชุดนี้ร้อนมากเลย”  คนตัวเล็กยู่ปากหน้างอ  ให้มาร์คเห็นว่าตัวเองไม่ค่อยชอบใจกับสูทที่ใส่สักเท่าไหร่  มาร์คยิ้มบางอย่างเอ็นดู

 


Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 


มือหนาล้วงเข้าไปในกางเกงเพื่อนหยิบสมาร์ทโฟนที่กำลังแผดเสียงดัง 



ว่าไงไอ้บี

 


[ไอ้คุณชายมาที่ซุ้มด่วนเลยครับ  เราต้องพรีเซ้นซุ้มกันแล้ว]

 


พรีเซ้นอะไรตอนนี้วะ

 


[กูก็ไม่รู้ครับแต่พีดีนิมใกล้จะถึงซุ้มเราแล้ว  มึงรีบมาด่วนๆเลย

 


เออๆ”  มาร์ควางสายจากเพื่อนสนิทก่อนจะหันหน้ามาหาคนตัวเล็ก

 


ต้องไปซุ้มแล้ว  เดี๋ยวค่อยไปเปลี่ยนชุดได้มั๊ย

 


อ๋อ  ไม่เป็นไรฮะพี่มาร์คไปรอที่ซุ้มเหอะเดี๋ยวน้องแบมไปเปลี่ยนชุดแป๊บเดียว แล้วจะตามไปแบมแบมยิ้มหวานแล้วออกวิ่งหนีไปทางห้องน้ำทันที  เห้อ  มาร์คยังพูดไม่จบเลย แล้วจะไปคนเดียวได้หรอ  เมื่อคิดดังนั้นขายาวก็ก้าวตามร่างเล็กไปทันที

 


Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 


เออ กูกำลังไป”  ขายาวหมุนตัวเปลี่ยนทิศทางไปอีกด้านเพื่อจะไปซุ้มคณะของตัวเอง

 

 

          ที่มอเจวายพีไม่มีห้องน้ำข้างนอกบ้างหรือไงนะ  น้องแบมไม่น่าวิ่งหนีพี่มาร์คออกมาเลย  นี่ก็ไม่รู้ว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน  เอ๊ะนั่น  มีคนนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยเข้าไปถามดีกว่าเผื่อเขาจะรู้ทาง  แบมแบมเดินเข้าไปหาผู้ชายสวมเชิตสีขาวที่นั่งอยู่เพียงลำพัง

 


ขอโทษนะฮะ  น้องแบมอยากถามว่าห้องน้ำไปทางไหนหรอฮะ”  ผู้ชายเชิตขาวหันหน้ามาสบตากับคนตัวเล็ก  แบมแบมเอียงคอมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย  คุ้นๆเหมือนเคยเจอที่ไหน 

 


จะไปห้องน้ำหรอ

 


อ๋อ! พี่นี่เองคนที่เดินชนน้องแบมวันนั้นนี่นาถึงจะใส่แมสปิดหน้าไว้แต่ตาแบบนี้น้องแบมจำได้

 


หึหึ  จำได้ด้วยหรอ”  ดวงตาคมสุกสกาวส่งไปยังร่างเล็ก  มาพร้อมกับเสียงหัวเราะขบขันเหมือนมันเป็นเรื่องตลกเสียเต็มประดา

 


จำได้สิฮะ  อ้อ  ว่าแต่พี่รู้มั๊ยว่าห้องน้ำไปทางไหน”  ชายเชิตขาวลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินนำหน้าคนตัวเล็กไป

 


ตามมาสิ  เดี๋ยวจะพาไป”  แบมแบมยิ้มน้อยๆและเดินตามพี่ชายใจดีไป  พี่คนนี้ใจดีจังเลยเราไม่ได้รู้จักกันแท้ๆยังมีน้ำใจนำทางน้องแบมอีก

 


ภายใต้หน้ากากสีดำมีรอยยิ้มกว้างซ้อนอยู่  หากมีใครพบเห็นรอยยิ้มนั้นคงจะต้องตะลึง 

 


ตะลึง  และตื่นกลัวในความสยดสยอง….





ทำไมพีดีนิมมาดูงานวะ  ทั้งๆที่ไม่ได้บอกล่วงหน้าเลยว่าท่านจะกลับมาวันนี้”  แจ็คสันเอ่ยอย่างเซ็งๆ

 


          อีกกลุ่มเดียวก็จะถึงคิวของกลุ่มมาร์คที่จะพรีเซ้นกับ ปาร์ค  จินยองเจ้าของมอเจอวายพีและสาธิตเจวายพีแล้ว  มาร์คเสสายตาหนีไปอีกทางเมื่อพีดีนิมหันมองมาทางเขา

 


น่าเบื่อว่ะ....

 

 



ผ่านไป 15 นาทีการพรีเซ้นเป็นอันจบ  อาจจะไม่ไหลลื่นสักเท่าไหร่เพราะไม่มีใครเตรียมตัวมาเลย  แต่ก็ถือว่าผ่านไปได้ด้วยดี 

 


เออ  ไอ้มาร์คแล้วน้องเล็กล่ะ

 


 “ไปเปลี่ยนชุดน่ะมาร์คก้มมองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ  แค่เปลี่ยนชุดต้องอ้อยอิ่งขนาดนี้เลยหรือไง

 


แล้วน้องกูรู้ทางหรอวะ”  นั่นสิ  มาร์คขมวดคิ้วมุ่น

 


งั้นเดี๋ยวกูไปตามให้ละกัน 

 


เออ  เจอกันโซนซุ้มของกินนะมึง” 

 


         มาร์คกดโทรออกหาคนตัวเล็ก  แต่ก็ไม่รับสายเลย  นี่มัวไปเอ่อละเหยอยู่ที่ไหนกันล่ะเด็กบ้า  ความไม่สบายใจเริ่มแทรกเข้ามาในความรู้สึก  คิ้วหนาขมวดมุ่น  เริ่มได้กลิ่นแปลกๆแล้วแฮะ  อย่าให้มันเป็นอย่างที่เขาคิดเลย 

 


พี่มาร์ค!”  ร่างสูงหันมองตามเสียงเรียก  ก็พบเข้ากับประธานชมรมดนตรีสากลที่ยืนหอบอยู่ตรงหน้า

 


มีไร”  น้ำเสียงเรียบปนหงุดหงิดถูกส่งไปยังคนหน้าหล่อ  ฮันบินหัวเราะ หึ  ในลำคอเบาๆไม่ถือสาร่างสูงที่ดูจะไม่ชอบเขาเสียเลย

 


พี่เห็นแบมแบมมั๊ย  พอดีผมมีเรื่องชมรมจะคุยกับแบมแบมน่ะ

 


ฉันก็อยากจะถามนายอยู่เหมือนกัน”  มือหนาเสยผมตัวเองลวกๆ  เริ่มหัวเสียขึ้นเรื่อยๆที่กดโทรออกหาคนตัวเล็กตั้งกี่สายก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์เขาเสียที  เมื่อเห็นว่าฮันบินไม่ได้พูดอะไรอีก  มาร์คจึงสาวเท้าไปอีกทาง  แต่ก็โดนมือของฮันบินคว้าข้อศอกไว้ก่อน

 


พี่มาร์ค  ผมว่ามันแปลกๆแล้วนะ”  ฮันบินเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง  ดวงตาคมไม่มีแววล้อเล่นใดๆ 

 


โธ่เว้ย!”  มาร์คสถบด้วยความเครียดแค้น  ก่อนที่ขายาวจะรีบวิ่งไปยังที่หมาย

 

 


          คนตัวเล็กขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ  อ่า  เวียนหัวชะมัด  ตากลมโตเริ่มกวาดมองสถานที่ที่ตนไม่คุ้นเคย  มันเหมือนเป็นห้องเรียนเก่าๆที่มีโต๊ะแล้วเก้าอี้วางระเกะระกะเต็มไปหมด  กลิ่นเหม็นชื้นฉุนเตะจมูกจนคนตัวเล็กต้องยู่หน้า  แสงแดดจากหลังคาที่ผุพังลอดเข้ามาเพียงเล็กน้อย  ห้องนี้ค่อนข้างจะมืด  แบมแบมสะบัดหัวไปมาเบาๆ  ความรู้สึกแน่นและเจ็บที่ข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างแล่นปรี๊ดเข้ามาฉับไว

 


          แบมแบมก้มมองสภาพตัวเองก็ต้องตกใจเข้าไปอีก  เพราะโดนมัดเท้าทั้งสองข้างติดกับเก้าอี้ไม้  และมือทั้งสองก็โดนมัดไผล่หลัง  ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจ  ร่างบางสั่นไหวน้อยๆ  น้ำใสอาบสองข้างแก้มด้วยความหวาดกลัว  อยากจะร้องตะโกนให้คนช่วยแต่ไร้หนทาง  เพราะริมฝีปากถูกปิดทับด้วยเทปกาวเหนียวเอาไว้แน่น

 


          นี่มันอะไรกัน  น้องแบมอยู่ที่ไหน  แล้วใครทำกับน้องแบมแบบนี้  ของเหลวสีแดงไหลลงจากหางคิ้วจรดลงจมูกเล็ก  เลือดแบมแบมยู่หน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อเลือดเริ่มไหลออกมาเยอะขึ้น  ร่างน้อยสั่นสะอื้นไร้เสียง  ฮือ  ใครก็ได้ช่วยน้องแบมด้วย 

 


ครืด  ครืด  ครืด

 


          เสียงคนเดินลากเท้าดังมาจากทางด้านหลังของคนที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกเส้นหนา  ร่างน้อยขนลุกซู่ทั่วร่างกาย  และยิ่งผวาหนักเมื่อเสียงนั้นเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆมาทางเขา

 


หมับ!

 


          ฝ่ามือหนาที่สวมด้วยถุงมือหนังสีดำวางแหมะลงบนไหล่บางของคนตัวเล็ก  แม้จะเป็นเพียงการวางมือแค่เบาๆ  ถึงกระนั้นร่างน้อยที่ขวัญเสียไปแล้วก็สะดุ้งโหยงทั้งดวงตาที่เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า 

 


หึหึ’  เสียงหัวเราะน่าสดสยองดังขึ้นข้างหูแบมแบม  ลมหายใจร้อนเป่ารดอยู่ที่ต้นคอน้อยผะแผ่ว 

 


กลัวหรอ” 

 


ครืด  ครืด  ครืด

 


          เสียงลากเดินออกมาจากด้านหลังของแบมแบม  เพื่อจะได้มองหน้าคนตัวเล็กได้ชัดๆ  ร่างสูงผิวสีซีดส่งยิ้มกว้างมาให้คนตัวเล็ก  ยิ้มกว้างเสียจนดวงตาเล็กรี  นี่มันพี่ชายใจดี นี่  มือหนาดึงแมสที่ปกปิดดวงหน้าออกไปให้พ้นทาง  แบมแบมสะดุ้งโหยงเมื่อคนตรงหน้าตรงยื่นใบหน้านั้นเข้ามาใกล้ตนจนแทบจะชิด

 


          จมูกแหลมเล็กดั่งแท่งช๊อก  ริมฝีปากบางเฉียบเสียจนน่ากลัว  ข้างแก้มทั้งสองตอบซูบและยิ่งน่าสดสยองเมื่อมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ประดับทั้งสองข้าง  สายตาเริ่มพร่ามัวด้วยหยาดน้ำที่พรั่งพรูออกมาด้วยความหวาดกลัว  เขาทำอะไรให้บุคคลตรงหน้านี้ไม่พอใจหรือ 

 


          มือหนาของคนตรงหน้าเอื้อมมาลูบไล้ใบหน้าเนียนที่ถูกประดับไปด้วยหยาดเลือดเบาๆ  ใบหน้าใสแดงก่ำมันน่ามองเสียจนเขาไม่อาจจะละสายตาไปจากเด็กคนนี้ได้  ชายผู้มีใบหน้าบิดเบี้ยวดึงเทปกาวออกจากริมฝีปากอิ่มออกเบาๆ

 


..ปล่อยน้องแบม ฮึก ไปเถอะนะฮะ ฮือ ขขอร้อง”  ร่างน้อยสะอึกสะอื้นอ้อนวอนขอร้องคนตรงหน้า  มันคงดูน่าสงสารสำหรับคนอื่น  แต่คงไม่ใช่กับเขา….

 


          ลิ้นชื้นแลบเลียเลือดสีสดบนใบหน้าใสช้าๆ  แบมแบมยิ่งผวาหนักทั้งกลัวและรู้สึกสะอิดสะเอียนกับสัมผัสนี้เหลือเกิน  พอเลียเลือดเก่าออกจนหมดเลือดใหม่ก็ไหลทะลักออกมาอีก  บาดแผลที่หางคิ้วนั้นคงจะลึกน่าดูเลยสินะ  หึหึ  ริมฝีปากบรรจงจูบลงไปที่ขมับบางเหมือนปลอบประโลม 

 


ดีขึ้นไหม”  รอยยิ้มหวานส่งไปให้คนตัวเล็กแต่ใบหน้านั้นยังไม่ถอนห่างไปไหนไกล  ระยะประชิดแบบนี้แบมแบมยิ่งทำตัวไม่ถูก  ในหัวคิดแต่ว่าจะทำอย่างไรให้พ้นจากเหตุการณ์แบบนี้

 


เพี๊ยะ!!

 


     แบมแบมหน้าหันไปตามแรงตบที่ไม่เบานัก  เลือดสีสดไหลซึมเป็นทางยาวออกจากมุมปากเล็กของร่างบาง  ความปวดร้าวแผ่ซ่านทั่วแก้มใส  และขึ้นรอยแดงช้ำจนหน้ากลัว

 


ทะทำไมพี่ต้องจับน้องแบมมาแบบนี้  น้องแบมทำอะไรผิด ฮึก รเราไม่รู้จักกันเลย ดด้วยซ้ำ ฮือออ” 

 


นายไม่ได้ทำไรผิดหรอก  เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน หึหึ แต่ฉันเกลียด  เกลียดความสดใส  เกลียดรอยยิ้มหวานๆ เกลียดสายตาที่เป็นประกาย  เกลียดที่ใครๆก็สนใจนาย  ใครๆก็ชอบนาย! ”  มือหนาดั่งคีบเหล็กบีบเข้ากับสันกรามเล็กของแบมแบม  มันเจ็บจนบรรยายไม่ถูกปวดไปทั่วดวงหน้า

 


แต่ก่อนใครๆก็ชอบฉัน  ทุกคนยกให้ฉันเป็นเน็ตไอดอล  นายรู้มั๊ยฉันเคยหน้าตาดีแบบนาย  แต่ตอนนี้แม้แต่กระจกฉันก็ไม่กล้าส่องมัน  ไม่มีใครสนใจฉันอีกแล้ว!”  มือหนาเปลี่ยนเป้าหมายจากดวงหน้าเล็กไปเป็นการจิกผมนุ่มสลวยแทน  คนตัวเล็กเจ็บร้าวไปทั่วกะโหลก  ดวงตาพร่ามัว  ทั้งรู้สึกปวดตุบๆที่มุมปาก  แสบที่บริเวณหางคิ้ว

 


          มืออีกข้างของร่างสูงเอื้อมไปเลื่อนโต๊ะเก่าๆเข้ามาใกล้ตน  บนโต๊ะนั้นมีขวดแก้วสีใสที่บรรจุน้ำอะไรสักอย่าง  และมีคัตเตอร์กับด้ายและเข็มวางเรียงกันอยู่

 


เลือกสิ  จะเอาน้ำกรด  หรือคัตเตอร์ดีเอ่ย”  ร่างสูงยิ้มเยาะ  แบมแบมดิ้นพล่านด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือน้อยเต็มที  ลำคอแห้งผากแม้แต่เสียงสะอื้นก็ยังเบาหวิว

 


หึหึ  เอาคัตเตอร์ละกันโน๊ะ ค่อยๆกรีดช้าๆจะได้ค่อยๆเจ็บ  ต่อไปนี้ก็จะไม่มีใครสนใจนายแล้ว”  มือหนาเอื้อมไปหยิบคัตเตอร์แต่จังหวะนั้นเอง

 


ตุ๊บผลั๊ว! ผลั๊ว!

 


          ร่างขาวซีดกระเด็นออกห่างจากคนตัวบาง  แล้วร่างสูงของคนมาใหม่ก็กระทืบชายคนนั้นไม่ยั้งแรงจนเสียงดังสนั่นไปทั่ว

 


แบมแบม!” ฮันบินวิ่งเข้ามาแกะเชือกออกจากข้อเท้าและข้อมือของแบมแบม  ร่างน้อยร่วงหล่นไร้เรี่ยวแรงก่อนจะหมดสติไป

 

 

 

ณ โรงพยาบาล  cube

 


แม่งเอ้ย!”

 


ผลั๊วะ! พลั่ก! ตุ๊บ!

 


บีพอแล้วพอแล้ว”  จินยองกอดเอวหนาของแจบอมไว้แน่น 

 


มึงใจเย็นได้มั๊ยวะ  เรื่องนี้ไอ้มาร์คมันไม่เกี่ยวนะเว้ย!”  แจ็คสันก็รีบปรี่เข้ามารวบแขนแจบอมไว้อีกแรง

 


มันจะไม่เกี่ยวได้ยังไงวะก็คนที่ทำร้ายน้องเล็กก็คือน้องมัน! แบบนี้มึงว่ามันไม่เกี่ยวหรอ

 


กูขอโทษมาร์คก้มหน้ายอมรับผิด  เขาผิดเองที่ปล่อยแบมแบมคลาดสายตาจนคนตัวเล็กต้องรับบาดเจ็บ  ทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าไอ้ซูจิน  ลูกติดแม่เลี้ยงของเขามันแอบตามแบมแบมอยู่  ซูจินมันเคยเรียนที่เจวายพีและมันก็เคยก่อเรื่องแบบนี้ไว้เมื่อหลายปีก่อน  แต่ก็ถูก เขา ปิดเรื่องและเอาไอ้ซูจินไปอยู่ที่บ้านอีกหลัง 

 


          เขาที่ว่าก็ไม่ใช่ใครอื่นเพราะเขาคือ  ปาร์คจินยอง  เจ้าของเจวายพียังไงล่ะ  ใช่แล้วพีดีนิมคือพ่อแท้ๆของผม  แต่ที่นามสกุลไม่เหมือนกันเพราะผมใช้นามสกุลแม่  พ่อกับแม่แยกกันอยู่เพราะแม่ของไอ้ซูจินที่เข้ามาแทรกแซงความรักของแม่ผม  จากนั้นไม่นานแม่ก็จากผมไป  ตั้งแต่ที่แม่เสียเขาก็ย้ายผมให้มาเรียนที่เกาหลี  แต่ผมไม่ยอมไปอยู่กับเขาที่บ้าน  ผมขอออกมาอยู่คอนโดคนเดียวซึ่งเขาก็ตามใจ 

 


          ผมไม่คิดเลยว่าไอ้บ้านั่นมันจะประสาทแดกจนกลายเป็นโรคจิตได้ขนาดนี้  มันเสพติดการศัลยกรรมทำจนหน้าพัง  และเป็นเด็กขาดความอบอุ่น  ผมไม่มีวันนับมันเป็นน้องเด็ดขาด  ไม่มีวัน 

 

 

 

          ตอนนี้แบมแบมโดนย้ายออกมาอยู่ที่ห้องผู้ป่วยพิเศษแล้ว  เป็นห้องที่ค่อนข้างกว้างมีโซฟาชุดขนาดใหญ่ตั้งอยู่  และมีทีวีตู้เย็น  ไมโครเวฟพร้อม  ไอ้บีนั่งกุมมือน้องน้อยของมันด้วยความเป็นห่วง  ดวงตาของมันแดงก่ำ  ดูก็รู้ว่ามันเพิ่งจะผ่านการร้องไห้มาไม่นาน  ในห้องนี้มีผม  จินยองและไอ้บีอยู่สามคน  ส่วนไอ้แจ็คสัน  ยองแจ  และยูคยอมออกไปซื้อของกินมาให้

 


          ผมได้แต่มองคนตัวเล็กที่หายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ  จากโซฟาตัวใหญ่เพราะไอ้บีมันดูเหมือนจะยังโกรธผมอยู่ที่ปล่อยให้ไอ้ซูจินมาทำร้ายน้องมันได้  มันแทบจะไม่ให้ผมเฉียดเข้าใกล้แบมแบมเลย 

 


          ยิ่งเห็นผ้าสีขาวผันติดกับหัวเล็กและรอยช้ำตามร่างน้อย  มาร์คก็ยิ่งอยากจะขยี้ไอ้คนทำให้มันเจ็บกว่าคนตัวเล็กร้อยเท่าพันเท่า  เกลียด  ยอมรับว่าตอนที่เข้าไปเห็นมันแตะต้องแบมแบมสติเขาก็ขาดผึ่ง  เกือบจะฆ่าไอ้ซูจินให้มันตายคาตีนซะตรงนั้น 

 


ผมไม่ยอมแน่  ถ้าเขาไม่จัดการมันอย่างเด็ดขาด  ผมจะจัดการมันเอง

 


กูจะไปรับคุณป๊าคุณม๊าที่สนามบิน”  แจบอมตวัดสายตาคมมาทางมาร์คนิ่งๆ 

 


เดี๋ยวกูดูแบมแบมให้เอง”  ผมจ้องตามันกลับ  ในแววตาไอ้แจบอมส่อประกายถึงความรู้สึกผิดมาทางผม  ผมไม่โกรธมันเลยสักนิดที่มันโมโหและโทษผม  ผมเข้าใจมันดีเพราะมันรักน้องมันมาก  มันหันกลับไปหาแบมแบมอีกครั้ง  และก้มลงจุมพิตบนจมูกเล็กอย่างถนุถนอม  ก่อนจะเดินออกไปกับจินยอง

 


          ผมเดินมานั่งข้างเตียงคนป่วย  ความรู้สึกหลากหลายตีรวนเข้ามาในอก  ทำไมผมถึงเจ็บแบบนี้  ทำไมถึงผมดูแลคนๆนี้ไม่ได้    

 


มาร์คเอื้อมมือไปบีบมือของร่างน้อยเบาๆ  ริมฝีปากหนาก้มลงจูบมือคนที่นอนไม่ได้สติอยู่อย่างนั้น 

 


ขอโทษนะ  พี่ขอโทษนะครับ….            

 





**Talk Time**

ลงครบแล้วนาจาาา  เห้อออเป็นยังไงก็ติชมกันได้นะ ><  และตั้งแต่วันจันทร์ที่ 14 เราก็สอบยาวไปถึงวันที่ 25 เลย  จะมาอัพอีกทีหลังจากนั้นน๊าาา  ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่าน  ขอบคุณจ้าา ^^



©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

423 ความคิดเห็น

  1. #418 YuyNittaya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 22:25
    ห้ะ!!!!!! น้องพี่มาร์ค!!!!!
    #418
    0
  2. #395 Bam Yien (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 23:10
    โห้ยยย น้องพี่มาร์คหรอเนี่ย น่ากลัวมากก
    #395
    0
  3. #363 litterrabbitza (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:43
    น่ากลัวจริงๆนะ ฮืออ
    #363
    0
  4. #350 Jirakorn Tuanphakdaee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 17:31
    บีต่อยมาร์คทำมายยยย มาร์คไม่ผิดนะคนที่ผิดมัน"น้องชาย"มาร์คเว้ยยยย
    #350
    0
  5. #328 Nuthathai Por (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:02
    มันไม่ใช่ความผิดของพี่มาร์คหรอก ดีแค่ไหนแล้วที่พี่มาร์คไปช่วยน้องแบมไว้ได้ทันน่ะ
    #328
    0
  6. #293 Always.HunHan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 18:10
    โถ่วว โรคจิตจริงๆ พี่มาร์คจัดการเลยยย
    #293
    0
  7. #270 nun__nutty (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 12:52
    หื้อออ เปิดเผยตัวสักที สงสารน้องแบม
    #270
    0
  8. #172 pimpimpim1a (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 21:40
    งื้อ มาร์คอย่าร้องไห้นะ
    #172
    0
  9. #118 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 22:30
    น้องชายมาร์คนี้เอง น่ากระทืบ
    #118
    0
  10. #117 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 22:30
    น้องชายมาร์คนี้เอง น่ากระทืบ
    #117
    0
  11. #89 My love markbam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 21:42
    น้องมาร์คนี่เอง หน้ากระทืบให้ตาย
    #89
    0
  12. #88 My love markbam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 21:41
    อ๊ากกก มาร์คหน้าจะกระทืบให้ตายเลย
    #88
    0
  13. #66 BBHee_ss (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 16:29
    โอ้ยยยย อิซูจินอิบ้าาา มาทำร้ายน้องแบมของชั้นได้ลงคอ พี่มาร์คต้องจัดการนะคะ
    #66
    0
  14. #65 neeracha_nicha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 13:32
    T^T น้องแบม
    #65
    0
  15. #64 neeracha_nicha (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 12:16
    ค้างอ่าา ไรท์มาเร็วๆนะ เดี๋ยวน้องแบมโดนทำร้ายยย
    #64
    0
  16. #61 BBHee_ss (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 03:45
    เง้ออออออ ค้างงงงงงงง คนใส่แมสจะทำไรน้องแบมมั๊ยเนี่ยยย น้องแบมน้าาน้องแบม ตามคนแปลกหน้าไปได้ยังไงคะลูก โถ่..
    #61
    0
  17. #60 MarkCha_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 07:02
    รอเล้ยยยยยยย
    #60
    0
  18. #59 BAEMBHEE.S (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 21:33
    รรรรรรรรรรรอ ค้าบบบบบ
    #59
    0