]l[ - My New NeiGhBouR :: เพื่อนบ้านคนใหม่"/>

ขนาดตัวอักษร

  • font-size
  • font-size

ตอนที่ 2 : My New NeiGhBouR :: เพื่อนบ้านคนใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • 3 ม.ค. 50


 

Chapter 2


"...สิ่งที่ยากที่สุดในชีวิต คือการรักใครสักคน และทุ่มเทให้เขาหมดทั้งหัวใจ

...แต่สิ่งที่ยากยิ่งกว่า คือการหาคนๆนั้นให้เจอ"


 

"ฮึก ฮึก ฮือออออออ TToTT"

 

ฉันกรีดเสียงร้องไห้สุดกำลังด้วยความหวาดผวา แข่งกับเสียงสายฝนที่กำลังสาดเทลงมาอย่างรุนแรง

นาย..นายจะทำอะไรฉันจิงๆหรอ ฉันไม่สวยนะ -- --" นายจะกล้าทำฉันหรอTT-TT


..เอาเหอะ ... อย่างน้อยฉันขอได้ดูหน้าอีตาคนชั่วโรคจิตนั่นก่อนขึ้นสวรรค์แล้วกัน เพราะถ้าฉันถูกฆ่าข่มขืน -- --" ฉันจะกลายเป็นผีที่ตามหลอกหลอนนายไปชั่วชีวิตเลยละ

ทันทีที่ฉันลืมตาขึ้น ฉันก็ต้องพบกับใบหน้าที่ทำให้ฉันรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

อ๊ะ..นั่นมันไอ้บ้าโรคจิตหรอ..
ตาโตๆแป๋วๆแบบนั้นเนี่ยนะ ..
คิ้วเข้มๆ แก้มขาวๆแบบนั้นเนี่ยนะ ..
แล้วก็หน้าใสๆ ผิวเนียนๆอย่างนี้น่ะหรอ
ว่าแต่..หน้านายดูคุ้นๆอยู่เหมือนกันอะ -- --^


"เฮ้ย ! เธอๆ ...โว้ย! ..เป็นอะไรไปอีกแล้ววะ ช๊อกตาค้างเลยหรอวะเนี่ย "


อีตาบ้านั่นเขย่าตัวฉันอย่างแรง พลางพล่ามอะไรบางอย่างออกมาอย่างแทบไม่ได้หยุดหายใจ...พระเจ้าคะ! นี่ลูกไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย พระเจ้าส่งไอ้โรคจิตบ้ากามหน้าตาแอบใช้ได้คนนี้มาเป็นเนื้อคู่ของลูกหรอ ...ไม่ได้นะคะพระเจ้า! ถึงจะหน้าตาดี แต่ลูกสัญญากับวอน บินไว้แล้ว ว่าลูกจะไม่มีใครก่อนที่จะแต่งงานกับเขา > <"

" T^T นะ..นาย ยะ..อย่า อย่า..ช้า เอ๊ย! อย่าทำฉันนะ อย่าทำอะไรช้านนนนน "

ฉันตะโกนเสียงดังเพื่อหยุดเจตนารมณ์อันชั่วร้ายของนายหื่น

" O-O ใครบอกว่าฉันจะทำอะไรเธอ"

แต่เหมือนว่า แท้จริงแล้ว อีตานั่นไม่ได้มีเจตนาอย่างที่ฉันคิด ดังนั้นหลังจากที่พูดจบ เขาจึงปล่อยมือสองข้างออกจากตัวฉันอย่างเร็ว ทำให้ตัวฉันล้มลงกับพื้นในทันทีทันใด .. นี่นับเป็นหนึ่งในการกระทำที่หยาบคายที่สุดที่เคยได้รับจากชายหนุ่มทุกคนที่ผ่านมาในชีวิต

"โอ๊ย! -o- จู่ๆก็จับ จู่ๆก็ปล่อย เห็นฉันเป็นตัวอะไรห๊ะ แล้วนี่นายเป็นใคร! จู่ๆก็เข้าห้องฉันมาเนี่ย มันโทษฐานบุกรุกเชียวนะโว้ยยยยยยย"

ฉันลุกขึ้นแล้วโพล่งออกไปอย่างอารมณ์เสีย .. แต่อีตานั่น กลับเอาหน้าเข้ามาใกล้ฉัน พร้อมทำหน้าหื่นสุดชีวิต >o<

"เอาซี้ ... เธอจะร้องให้คนมาช่วยก็ได้ ... แต่คนอื่นเขาก็คงเข้าใจว่าเธอน่ะถูกข่มขืน .. เธอจะเอาแบบนั้นใช่มั้ยละ!"

เขาพูดเสียดสีอย่างไม่ใยดี พร้อมทั้งทำหน้าเฉยชาไร้ความรู้สึกขณะที่กำลังสบสายตากับฉัน

เออ ..มันก็จริงของอีตาบ้านั่น ...

... แต่ถ้าคิดดีๆ ถ้าฉันถูกเข้าใจว่าโดนข่มขืน อีตานั่นก็ต้องรับผิดชอบด้วยการมาเป็นว่าที่สามีฉันน่ะสิ = =" เหอๆๆ น่าสนใจมิใช่เล่น

=o=
... ฉันนี่บ้าไปแล้ว คิดอัปยศอัปมงคลแบบนี้ได้ยังไง ... สามีของฉันถ้าไม่ใช่วอน บิน ก็จะต้องเป็นโจอินซุง ซีวอน หรือยุนโฮเท่านั้น .... เอ๊ะ .. แล้วนี่ฉันจะเลือกใครดีล่ะ ... เอาเป็นว่าถ้าหากใครมาสู่ขอฉันก่อน ฉันก็จะยอมให้คนนั้นเป็นสามีอันดับหนึ่งก็แล้วกัน ...


... ฉันนี่บ้าไปแล้วจริงๆด้วย =_=


ระหว่างฉันที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนักเกี่ยวกับตำแหน่งสามีในอนาคตของฉัน ... นายโรคจิตนั่นก็กำลังเดินไปยังระเบียงห้องอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย! เดี๋ยว!"

ฉันเรียกอีตานั่นก่อนที่เขาจะก้าวข้ามระเบียงห้องฉันไป ... นี่เขาคงไม่คิดฆ่าตัวตายเพราะน้อยใจเรื่องที่ฉันไม่ยกตำแหน่งว่าที่สามีให้เขาใช่มั้ย .... --*--

"นี่! บอกก่อนซิ ว่าเมื่อกี้นายเข้าห้องฉันมาทำไม"

เขาหยุดการเคลื่อนไหวของร่างกายอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้ามาแล้วยืนประจันหน้ากับฉันอย่างท้าทาย

" ทำไม? เธอเสียดายหรอ สงสัยอย่างเธอเนี่ย คงไม่มีผู้ชายคนไหนเคยเข้าห้องเลยละสิ ^-^ "

อีตาโรคจิตเข้ามากระซิบใกล้ๆหูฉัน จู่ๆ ..ฉันก็เกิดขนลุกด้วยความสยิว กรี๊ดดดดดดด .. ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเข้าใกล้ฉันมากขนาดนี้เลยนะยะ .. แม้แต่วอน บินก็เหอะ

" บ้า..หน้าอย่างนาย ฉันก็ไม่อยากจะยุ่งหรอก ..ฉันแค่อยากรู้ว่า นายจะเข้าห้องฉันมาทำไม "

"ก็มาเอาของอะดิ .. เธอก็เห็นอยู่ ว่าเมื่อกี้ฝนตกหนัก ไอ้นี่เลยปลิวมาที่ระเบียงเธอได้ อีกอย่าง.. ฉันไม่อยากให้เธอเห็น ก็เลยต้องแอบย่องมาที่นี่ไงละ"

อีตาหน้าโรคจิตพูดขึ้นอย่างเป็นเรื่องเป็นราว พร้อมทั้งควัก 'ไอ้นี่' ที่เขาไม่อยากให้ฉันเห็นขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง ซึ่งฉันจะไม่ตกใจเลย ถ้าหากมันไม่ใช่ ...

"-- --" กะ..กางเกงในหรอ ..ลายสวยดีนะ เหอะๆ"

ฉันส่งยิ้มฝืดๆให้เขา พร้อมชี้ไปกางเกงในเปียกๆตัวนั้น

"-o-" โทษที .. ฉันลืมไป .. ไม่น่าเอาให้เธอดูเลย แต่ช่างมันเถอะ .. ถือว่าฉันก็เห็นไอ้นี่เธอเหมือนกัน"

ว่าแล้วเขาก็กวักบางสิ่งบางอย่างมาจากกระเป๋ากางเกงข้างเดิม ซึ่งทำให้ฉันร้องกรี๊ดทันทีที่เห็น

เฮ้ย! +_o ..นั่นมันกางเกงในบิกินี่เรนโบว์ของฉันนี่!!

" กรี๊ดดดดดดดดด .. >o< ไอ่บ้ากะ.."

 

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนน


">0< กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ...."

 

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ด่าให้จบประโยค ฟ้าฝนที่ไม่เคยเป็นใจกับฉันก็ส่งเสียงอันน่าสะพรึงกลัวขึ้น

"นี่ .. เมื่อไหร่เธอจะเงียบซักที ฉันปวดหู = = ^ "

เสียงน่ารำคาญของอีตานั่นดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับที่ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเปียกชื้นที่แตะต้องบนฝ่ามือและทั่วทั้งลำตัว

"เฮ้ย!!"

ฉันรีบผลักร่างของเขาออกให้อยู่ห่างจากรัศมีหนึ่งเมตรของฉันทันที ..วอน บินจ๋า..ฉันขอโทษ นี่ฉันไม่ได้ตั้งใจเลยนะ //> <//

"โอ๊ย! ..อยู่อย่างนั้นก็ดีละนี่ อุ่นจะตาย"

"แล้วใครใช้ให้นายมากอดฉันยะ"

"(- - )( - -)(- - ) เธอเองอะแหละ ..เมื้อกี้ฟ้าร้องปุ๊บ ก็วิ่งตื๋อมาหาฉันเลย"

เขาส่ายหัวไปมา และปฏิเสธความรับผิดชอบอย่างน่าเกลียด กรี๊ดดดด .. แล้วถ้าฉันท้องละยะ จะทำยังไง -- --" วอน บินคงไม่ยอมแน่ๆ

"เปล่านะ .. นายนั่นแหละ ลวนลามฉัน คิดว่าจะฉันสู้นายไม่ได้หรอไง"

"เห๊อะ! ..ผู้หญิงสวยกว่าเธอมีเป็นล้าน .. เรื่องอะไรฉันต้องไปลวนลามเธอ!"

หนอยยย .. ประโยคนี้มันช่างทิ่มแทงหัวใจเหลือเกินนนน ... นายไม่รู้หรอยะ ว่าฉันน่ะ หน้าเบเบ้ หุ่นอั้ม พัชราภาชัดๆ ไม่งั้นวอน บินคงไม่มาชอบฉันหรอก –o--

"...ไม่ต้องเลย ..คิดจะแต๊ะอั๋งฉันก็บอกมา! ที่ฉันยอมเพราะเห็นเธอเป็นคนปัญญาอ่อนนะเนี่ย เลยยอมเสียสละให้ได้ 55+ "

อีตานั่นพูดจบก็หัวเราะกึกก้องด้วยเสียงที่น่าขยะแขยงเป็นที่สุด ...

เดี๋ยวก่อนนะ! เสียงนั่นเหมือนจะคุ้นหูฉันมาก ..เสียงหัวเราะที่น่ารังเกียจนั่นฟังดูคล้ายกับเสียงที่ฉันเพิ่งจะได้ยินเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้

ตายละ! ฉันจำนายได้แล้วละ

ฉันค่อยๆพิจารณาใบหน้าของอีตาหื่นนั่นอย่างละเอียด แล้วจึงได้พบกับความจริงที่น่าตกใจ...

"นาย .. นายจริงๆด้วย!"

ฉันกล่าวขึ้นอย่างตกใจ

"อะไรของเธอ? .."

นายนั่นถามอย่างงุนงง พร้อมๆกับที่ใบหน้าของเขาค่อยๆโผล่ขึ้นมาในความทรงจำของฉันมากขึ้นทีละน้อย


"นายจำฉันไม่ได้หรอไง !?! "


"..ไม่นะ .. ฉันไม่เคยไปขอเบอร์เธอหรอก .. แค่เห็นหน้าครั้งแรกก็ไม่ผ่านแล้ว = = ^"

-- --" อีตานี่มีความสามารถพิเศษในการกล่าวหาหน้าตาคนอื่นอย่างไม่เป็นความจริงมากจนไม่น่าเชื่อ


"นายลองคิดดูดีๆซิ .. ว่าเราเคยไปเจอกันที่ไหนมาก่อน.."


"..จะว่าไป ฉันก็คุ้นๆอยู่แหละ แต่นึกไม่ออก.. เธอคงไม่เคยทำงานพิเศษทำความสะอาดห้องน้ำชายที่ไหนใช่มั้ย?"


-- --" เกินไปแล้วนะยะ .. จะให้ว่าที่ภรรยาวอน บินไปขัดส้วมให้นายได้ยังไง

"..เอ... หรือว่าเธอ..."

ดูเหมือนว่าเขาจะจำฉันได้แล้วละ ..แหม่ ..แต่คงไม่แปลกหรอก ถ้าเขาจะจำฉันผิดเป็นเบเบ้ .. ก็หน้าเหมือนกันซะขนาดนี้

 

"..เธอใช่แม่ค้าขายลูกชิ้นหน้าโรงเรียน ที่ฉันชอบไปซื้อบ่อยๆรึเปล่าอะ?"

 

 

….

OoO

>o<

 

กรี๊ดดดดดดดดดดด ... ไม่จริงงง นั่นเขาไม่ได้บอกว่าฉันหน้าเหมือนแม่ค้าขายลูกชิ้นใช่มั้ย!

 

"นายจะบ้าหรอ!! นายว่าฉันเป็นแม่ค้าขายลูกชิ้นที่โรงเรียนนายงั้นหรอ!! >*< "

ฉันตะโกนโหวกเหวกไม่ยั้งปากด้วยความโกรธ ... ดีนะที่เขาคงไม่ได้หมายถึงป้าแต๋วขายลูกชิ้นที่โรงเรียนฉัน ... ไม่งั้นฉันคงได้เป็นฆาตกรหั่นศพในวันนี้อย่างแน่นอน

"นี่เธอจะหุบปากได้รึยัง –o—" .. ทำไมไม่บอกฉันมาซักทีละ ว่าเธอเป็นใคร"

หุๆๆ... ^ ^ นายเริ่มจะมองเห็นแล้วใช่มั้ยละ ว่าฉันหน้าเหมือนเบเบ้ยังกับแกะ

".. แต่เธอน่ะ ..หน้าเหมือนแม่ค้าขายลูกชิ้นหน้าโรงเรียนฉันจริงๆนะ.."

.. -- --" นายต่างหาก .. ถ้าไม่หุบปาก แม่จะชกติดผนังห้องเลยคอยดู

"ฉันจะถามนายก่อนนะ ... เมื่อกี้นายทำอะไรมา"

"ฉันก็กำลังเถียงกับเธออยู่ไง"

ช่างตอบได้เหมือนคนไร้ซึ่งปัญญาจริงๆนะยะ -- --^

"..ก่อนหน้านี้อีกน่ะ"

"หา .. ก่อนหน้านี้หรอ ..ฉันไปเที่ยวกับเพื่อนมา"

O_O โอ้ว ... นั่นไง ! เขาไปกับเพื่อน

"...นายไปกับเพื่อนอีกคน แล้วตอนกลับมาที่นี่ก็ขี่มอเตอร์ไซค์มาใช่มั้ย..."

ฉันเริ่มถามเสียงเรียบอย่างเยือกเย็น

"ถูก! เธอรู้ได้ยังไงน่ะ .. หรือว่าเธอเป็นหมอดูที่เคยดูดวงให้ฉันที่สนามหลวง!"

กรี๊ดดดดดดดดดด... นายนี่มันมีตาแต่หามีแววไม่จริงๆนะยะ เบเบ้อย่างฉันน่ะหรอ จะไปดูดวงให้นาย!

"นาย! นายคือคนที่ขับรถเฉี่ยวใส่ฉันเมื่อกี้ไงละ! ที่ถนนข้างหน้านี้ไง!"

ฉันเริ่มตะคอกอย่างหัวเสียอีกครั้งด้วยความโมโห ..นายหื่นเองก็เริ่มทำหน้าเหมือนกับขันทีที่กำลังจะถูกเฉือน ..

"ห๊ะ! เธอเองน่ะเหรอ! .. ยัยโง่ที่ล้มอยู่กลางถนนน่ะนะ"

หนอยยย .. เรียกฉันว่ายัยโง่เร๊อะ! ..แบบนี้ต้องด่าให้รู้สำนึกซะบ้าง..

"นายมันเป็นไอ้คนโรคจิตบ้ากามชั่วร้ายเลวทรามที่สุด ตั้งแต่ฉันเกิดมา ฉันยังไม่เคยเห็นใครเลวเท่านายมาก่อนเลย! >*< "

"เก๊าะเธอเองไม่ใช่หรอไง! ..วิ่งไม่ดูตาม้าตาเรืออย่างกับคนเมาแสงโสม! .. นี่ฉันไม่ชนก็ดีแค่ไหนแล้ว"

อีตานั่นพูดเสียงดัง สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉันอย่างเลือดเย็น .. ฉันเปล่าเมาแสงโสมยะ ไฮโซอย่างฉันเมาไฮเนเก้นก็ยังน้อยไป! ..นี่ฉันชักทนไม่ไหวกับอีตานี่แล้วนะ!!

"กรี๊ดดดดดดดด ..แล้วนายน่ะเมาอะไรละยะ ..ขับรถกลางค่ำกลางคืนเร็วอย่างกับรีบไปตาย!"

"แล้วเธอละ ..ที่ออกมาเตร่ตอนดึกๆก็อ่อยผู้ชายไม่ใช่หรอ!"

โอ๊ะ!...

OoO …

ไอ้โรคจิตหน้าหื่นนี่ว่าฉัน อ่อยผู้ชาย เร๊อะ >*<

"น๊าย ... นาย..นายว่าฉันอ่อยหรอ! .. อีตาปากเน่า ปากหนอน ปากหมดอายุ ..คนอะไรไร้น้ำใจ หล่อซะเปล่า นิสัยเลวสุดๆ! >O< "

"ขอบคุณนะ เมื่อกี้เธอบอกว่าฉันหล่อแหละ ^-^ "

-- --" ฉันขอถอนคำพูดประโยคนั้นได้มั้ยเนี่ย .. นี่ถ้าฉันได้พูดกับอีตานี่อีกซักคำฉันจะต้องสมองระเบิดกระจุยคาห้องนี่แน่ๆ

".. พูดอะไรไม่ออกละซิ .. เพราะมันเป็นความจริง! .. ถ้าคิดออกเมื่อไหร่ค่อยมาบอกแล้วกัน ..ฉันไปก่อนละ"

นายโรคจิตนั่นโบกมือบ๊าย บายให้ฉัน พลางส่งยิ้มหวานสุดชีวิตมาก่อนที่จะหันหลังกลับไปทางระเบียง .. กรี๊ดดดดดดด .. นายนั่นมีลักยิ้มด้วยละ น่าเสียดายจริงๆที่มันไปอยู่บนหน้าเน่าๆของเขา ..ยิ้มที่น่าขยะแขยง ..เห็นแล้วชวนอ๊วกเป็นที่สุด ..ฉันจ้องมองหน้านายนั่นอยู่ไม่นาน จู่ๆ สมองก็พลันเกิดนึกเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นได้

"เอ้อ..เดี๋ยว นั่นมันระเบียงห้องฉันนะ นายคงไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายใช่มั้ย O_o "

"บ้าไปแล้ว ... เธอไม่ต้องห่วงว่าหน้าเธอจะถึงกับทำให้ฉันโดดตึกหรอก ..ก็ห้องฉันอยู่ข้างๆนี่เอง"

"หา?.. ห้องข้างๆนั่นไม่มีใครอยู่นะ"

"ยัยสมองนิ่ม! ฉันเนี่ยแหละอยู่ .. ฉันย้ายเข้ามาที่นี่ตั้งสองวันแล้ว เธอไม่รู้ตัวเลยหรอไง"

"งั้นนายก็คือคนที่ย้ายเข้ามาใหม่น่ะสิ O-o "

"เอ่อดิ ได้เจอหน้ากันทุกวันแน่ .. แบบนี้คงเซ็งหน้าเธอตายเลย.."

ตานั่นพูดพร้อมยักคิ้วเล็กน้อย .. หนอยยย ..ทำตัวเหมือนจะหล่อเสียเต็มประดานะยะ

" >*< แล้วใครว่าฉันไม่เบื่อหน้านายละยะ แค่คืนนี้ฉันก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว"

"เธอไม่เบื่อหรอก คนหน้าตาดีอย่างฉันน่ะ ^_^ ..อ้อ.. ลืมบอกไป ฉันชื่อต่อ อยู่ห้องสะ..."

"406! ฉันรู้น่า"

"หรอ?! ก็นึกว่าโง่!"

อีตานั่นเริ่มพูดจากับฉันด้วยน้ำเสียงที่ทำให้รู้สึกคันพระบาทาขึ้นมายิบๆ

"เธอน่ะ .. ชื่อทับทิมใช่มั้ย?"

"เอ๋? .. นายรู้จักชื่อฉันได้ยังไง?"

หุๆ ..ไม่แน่.. อีตานี่อาจเป็นหนึ่งในแฟนคลับของฉันก็ได้ ใครจะรู้ โหะๆๆๆ ^o^

"... ก็นั่นไง"

เขาพูดพร้อมพยักเพยิดหน้าไปทางมุมหนึ่งของห้องฉัน .. กรี๊ดดดดดดดดดดดด นั่นมันกางเกงในปักชื่อของขวัญวันเกิดที่ฉันเพิ่งได้จากยัยหนูนานี่! ////////

"เธอนี่รสนิยมกางเกงในแปลกจริงเลยนะ --o-- "

"ยังไงก็ไม่เท่าของนายหรอกยะ!"

ฉันเริ่มชี้ไปที่กางเกงในรูปกระต่ายสีชมพู ตัวที่เป็นเหตุให้เขาต้องเข้ามาที่ห้องฉันในคืนนี้บ้าง

"เห๊อะ! คนหน้าตาดีอย่างฉันทำอะไรมันก็ไม่ผิดหรอก.."

แหม .. พูดเสียงระรื่นเชียวนะยะ อยากจะบอกว่าหน้าอย่างนายยังไม่ได้ครึ่งของว่าที่สามีของฉันเล้ยยยย

"… แต่หน้าอย่างเธอน่ะ .. ทำอะไรมันก็ดูไม่ดี"

OoO ..กรี๊ดดดดดดดดดด ..นั่นปากหรือหัวแม่ตรีนกันแน่เนี่ย! หน้าอย่างฉันสวยมากก็บอกมา! นายมันเป็นเกย์ละซี่ .. อิจฉาในความสวยของฉันมากใช่มั้ยละ!

"..ว่าแล้ว .. เธอต้องพูดอะไรไม่ออก ..เพราะที่ฉันพูดไปมันความจริงล้วนๆ ..ฉันจะไปจริงๆละนะ"

พูดจบ เขาก็รีบหันหลังแล้วเดินออกไปที่ระเบียงห้องของฉันอย่างรวดเร็ว ..เพียงแค่ไม่กี่วินาที นายต่อก็หายไปในพริบตา .. นั่นนายเป็นกระสือใช่มั้ยยะ ถึงหายร่อนไปได้เร็วขนาดนี้ .. เชอะ! คิดแล้วยังเจ็บใจไม่หาย .. นี่ฉันต้องมาทนอยู่กับอีตาโรคจิตบ้าๆนี่อีกนายมั้ยเนี่ย ให้ตายเถอะโรบิน ให้ดิ้นเถอะโรเบิร์ต!

พระเจ้าขา .. ลูกจะขอเดิมพันด้วยงานแต่งงานของลูกกับวอน บินเลยละคะ ว่าลูกจะต้องเอาคืนนายต่อปากเสียนี่ให้ได้ซักวัน! คอยดูแล้วกันคะ

 

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*

to be continue


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

57 ความคิดเห็น