Fic Final Fantasy XV || BL NL

ตอนที่ 15 : Hatman [Ardyn x Noct] V [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 ม.ค. 60


“เราตกลงมาลึกเลยแฮะ” ชายวัยกลางคนเอ่ยกับเด็กหนุ่มในชุดสีดำเปื้อนฝุ่นที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน พวกเขาทั้งคู่ต่างเอามือป้องดวงตาเอาไว้

“ใช่ แล้วมันก็ร้อนมากด้วย” น็อคติสพูด พลางปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก และดึงเส้นผมที่เกาะหนึบอยู่ตามใบหน้าด้วยความรำคาญเต็มทน “มีทางขึ้นไปข้างบนรึเปล่า”

คำถามนั้นถูกส่งไปยังผู้ร่วมทางคนเดียวที่เขามีอยู่ อาร์ดีนกวาดสายตามมองหาเส้นทางที่น่าจะขึ้นไปได้ แล้วก็พบว่ามันอาจจะทุลักทุเลไปสักหน่อย

“ท่านปีนเก่งไหมล่ะ” เขาหันมาหาน็อคติสที่ทำหน้าไม่สู้ดี

“ไม่มีทางอื่นแล้วเหรอ”

“มี” อาร์ดีนกอดอกพูด พลางเงยหน้ามองฟ้าที่ขุ่นมัวไปด้วยควันไฟ “แต่เป็นทางสำหรับนกน่ะนะ”

มุกตลกแบบไม่ดูสถานการณ์ได้รับเพียงเสียงถอนหายใจของน็อคติสกลับมา การที่เขาต้องมาอยู่กับชายที่ทำตัวเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายแบบนี้ มันก็น่าอึดอัดจะแย่อยู่แล้ว แถมตอนนี้พวกเขายังอยู่กันที่ก้นหลุมของอาร์คาเอียนที่ร้อนราวกับปากทางยมโลกอีก มันยิ่งทำให้อึดอัดและน่าหงุดหงิดขึ้นเป็นสองเท่า

“ยังไงก็เดินออกจากตรงนี้หน่อยเถอะ” เจ้าชายน็อคติสออกความเห็น

มันฟังดูดีทีเดียว และอาร์ดีนก็ยังไม่ปฏิเสธ พวกเขาสองเริ่มเดินออกจากจุดที่ตกลงมา โดยเอาทิศทางที่เขาคิดว่ามันอยู่สูงกว่าเดิมเป็นเป้าหมาย แต่ดูท่าทางแล้วคงใช้เวลานานกว่าจะเดินพ้นจากก้นหลุมไปได้ เมื่อมีชายคนหนึ่งขากะเผลก และเด็กหนุ่มที่ร้อนจนหายใจแทบไม่ออก

“ฝ่าบาท” อาร์ดีนลากขาที่บาดเจ็บของตัวเองเดินตามน็อคติสไป ทีแรกเขาคิดว่ามีแต่หลังที่บาดเจ็บ แต่นั่นมันก่อนที่เขาจะเริ่มก้าวเดินและล้มลงทันที “ผมคิดว่า เสื้อคลุมของผมน่าจะช่วยกันร้อนให้ท่านได้บ้าง”

น็อคติสหันหลังกลับมามอง เขาสำรวจเครื่องแต่งกายอันรุ่มร่ามและมากเกินพอดีของอาร์ดีนตั้งแต่หมวกจรดเท้า และไม่แปลกใจเลยว่ามันต้องกันไอร้อนจากอาร์คาเอียนได้มากแน่ๆ

“พอแล้ว ฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณอีก” น็อคติสบอกปัด

“งั้นคราวนี้ แลกกับการที่ท่านช่วยพยุงผมเดินไปด้วยเป็นไง” แต่อาร์ดีนยื่นข้อเสนอให้เขา แถมยังให้เหตุผลที่ไม่ว่าใครก็ปฏิเสธไม่ลง “ว่าที่กษัตริย์ ย่อมต้องไม่ทิ้งคนที่ขาหักเพราะเขาไว้ก้นหลุมอุกกาบาตแน่”

ได้ยินดังนั้น น็อคติสก็ทำหน้าเหมือนคนอยากจะขยี้แมลงด้วยรองเท้าบู๊ท แต่ทำไม่ได้มันดันเป็นแมงป่องตัวเขื่องที่ชูหางขู่ฟ่อขึ้นมา เจ้าชายน็อคติสมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของอาร์ดีนที่เขาแพ้ทางที่สุด ก่อนจะเดินเข้าไปหาชายสวมหมวกคนนั้น และแทรกกายเข้าไปใต้อ้อมแขนที่อีกฝ่ายยกขึ้นมา

นับว่าเป็นผลพลอยได้กับทั้งสองฝ่าย ที่อาร์ดีนได้คนช่วยพยุง และน็อคติสก็ได้อยู่ใต้อานิสงของผ้าคลุมผืนหนาที่โอบรอบตัวเขา มันช่วยบรรเทาไอร้อนได้มากทีเดียว

ความชิดใกล้นี้ทำให้น็อคติสรู้สึกถึงไออุ่นประหลาด ที่แผ่ออกมาจากชายผู้ร่วมชะตากรรมอับโชคไปกับเขา มันเป็นความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่เพียงความอบอุ่นภายนอกเท่านั้น แต่มันกลับแทรกซึมลงไปถึงจิตใจเบื้องลึก เหมือนน้ำหนึ่งหยดกระทบลงบนผิวทะเลสาบที่นิ่งสงบ ก่อนจะแตกซ่านและจางหายไปโดยไม่ทิ้งร่องรอย

เหมือนกับตอนที่ใช้รอยัลอาร์มมักจะมีเสี้ยวหนึ่งของกษัตริย์ผู้ล่วงลับ ปรากฏขึ้นในความรู้สึกของน็อคติสเสมอตอนที่เขาใช้ศาสตราแห่งราชวงศ์ลูซิส แต่น่าแปลกที่เขากลับสัมผัสความรู้สึกนั้นได้จากอาร์ดีน ชายผู้ตั้งตนเป็นปรปักษ์กับอาณาจักรของเขาโดยสิ้นเชิง

เดินกันไปได้สักพัก อาร์ดีนก็หยุด เขาบอกว่าขอพักสักหน่อย อย่างน้อยๆ ก็ให้เวทมนต์หรือปาฏิหาริย์ช่วยสมานกระดูกที่ขาให้เขาที

พลันปรากฏละอองสีฟ้าครามดุจหมู่ดาว ไหลออกจากมือของเจ้าชายน็อคติสเข้าสู่ร่างของอาร์ดีนที่บาดเจ็บ มันเป็นเวทมนต์เฉพาะของลายเลือดลูซิสที่มีพลังในการเยียวยา แต่คงมากไม่พอที่จะทำได้อย่างที่อาร์ดีนขอ

ดวงตาสีน้ำตาลทองมองเด็กหนุ่มในอ้อมกอดด้วยความรู้สึกชื่นชม แต่แล้วไม่นานหลังจากที่ละอองสีฟ้าซึมเข้าร่างกายไปหมด มันก็ถูกขับไล่ออกมาด้วยประกายสีแดงแบบเดียวกัน สิ่งนี้ดูเหมือนจะอยู่เหนือการควบคุมของอาร์ดีนอยู่บ้าง โดยเฉพาะตอนที่อาร์ดีนได้รับการเยียวยาจากความสามารถของตระกูลที่เขาเกลียดชัง

น็อคติสมองด้วยสีหน้างุนงง “ทำไมมันไม่รักษาล่ะ”

อาร์ดีนหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเหงาและเจ็บปวด “โชคชะตากำหนดมาให้เราอยู่กันคนละขั้ว องค์ชายน็อคติส ดูน้ำเน่าชะมัดเลยว่าไหม”

อาร์ดีนฝืนใจก้าวเท้าเดินต่อ เขาพยายามอย่างมากที่จะไม่พูดอะไรไปมากกว่านี้ พยายามอย่างมากที่จะไม่บอกความจริงกับน็อคติสไปทั้งหมด และพยายามอย่างมากที่จะไม่สบตากับอัญมณีสีครามตรงหน้า เพราะเขากลัวเหลือเกินว่าความรู้สึกโหยหาตลอดนับพันปี และแรงผลักดันจากโชคชะตาที่โหดร้ายอันยาวนานของเขาจะทำให้ทุกอย่างพังพินาศลง

น็อคติสเก็บความสงสัยไว้ในใจ เพราะถึงถามออกไป อาร์ดีนก็คงไม่ตอบ ดวงตาสีน้ำเงินมองขึ้นไปบนเนินสูง อันเป็นจุดที่เขาตั้งใจจะพยุงอาร์ดีนขึ้นไป แต่แล้วเหมือนทวยเทพอวยพรให้ เพราะไม่ไกลจากนั้น เขาเห็นชายหนุ่มสามคนกำลังยืนต่อสู้อยู่กับฝูงอิมพ์

“อ้าว นั่นมันเหล่าองครักษ์ผู้กล้านี่นา” อาร์ดีนก็เห็นเช่นกัน

พวกเขาพยายามทำตัวเป็นจุดเด่นอยู่ท่ากลางละอองเพลิงสีส้มที่ปลิวอยู่ในหลุมอาร์คาเอียน โดยการโบกมือก็แล้ว ตะโกนก็แล้ว ถึงลำคอจะไม่ค่อยอำนวยเท่าไรก็ตาม และคนที่หันมาเจอน็อคติสเป็นคนแรกก็คือเลขานุการอิกนิสนั่นเอง

พวกอิกนิสดูดีใจอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะพรอมโต้ที่กุลีกุจอไถลลงเนินมาหาน็อคติสอย่างรวดเร็ว และตะโกนเรียกอยู่ไม่หยุด ตามด้วยอิกนิสที่ค่อยๆ เดินลงมาอย่างระมัดระวัง ปากก็บอกพรอมโต้ให้ระมัดระวังไปด้วย และกลาดิโอที่สับขาฉับๆ อย่างไม่สนก้อนหินก่อนดินเลยสักนิด

แน่นอนว่าองครักษ์อย่างเขาย่อมต้องสนใจน็อคติสเป็นอันดับแรก และสงสัยว่าทำไมองค์ชายที่เขาถวายตัวปกป้องถึงได้กอดกันกลมอยู่กับชายที่ไม่น่าไว้วางใจคนนั้น

ในที่สุดคณะเดินทางทั้งสองกลุ่มก็มารวมกัน โดยน็อคติสและอาร์ดีนยังคงอยู่บนแผ่นหินด้านล่าง ถัดลงไปจากที่ที่พวกพรอมโต้ยืนอยู่พอสมควร แถมบริเวณนั้นยังเป็นหน้าผาตัดที่ทั้งเรียบและชัน จนหาที่ให้น็อคติสปีนขึ้นไปไม่ได้เลย

“นายไม่เป็นไรใช่ไหม น็อคโตะ” พรอมโต้ยืนก้มหน้าอยู่บนหน้าผา และตะโกนคุยกับน็อคติส

“ฉันโอเค” เจ้าชายตอบกลับไป

“กลาดิโอบ่นเป็นห่วงแทบแย่เลย แล้วทำไมนายไปซุกอยู่กับอาร์ดีนแบบนั้นล่ะ”

คำพูดของพรอมโต้ทำให้น็อคติสชะงัก ก่อนที่เขาจะสลัดตัวเองออกจากอ้อมแขนของอาร์ดีนอย่างรวดเร็ว จนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน และเซไปพิงที่ก้อนหินก้อนข้างๆ แทน ดูเหมือนน็อคติสจะลืมไปเลยว่าตัวเองทำหน้าที่ต่างไม้เท้าให้กับอาร์ดีนอยู่

“ไม่เป็นไร ฝ่าบาท” ทั้งที่ยังกัดฟัน แต่อาร์ดีนก็ไม่ได้ว่าอะไร ภายในดวงตาสีน้ำตาลทองที่ประกายความเจ็บปวดรวดร้าวนั้น มีความเสแสร้งอย่างร้ายกาจซ่อนอยู่

อันที่จริงขาของเขาหายสนิทมาตั้งแต่ถูกน็อคติสพยุงมาครึ่งทางแล้ว จากการเยียวยาด้วยเวทมนต์มหาศาลในตัวของเขาเอง แต่ด้วยความขี้แกล้งที่มีมากพอๆ กันทำให้เขาเดินขากะเผลกเป็นภาระของน็อคติสมาอีกครึ่งทาง

ช่วยไม่ได้นะ น็อคติส ชายสวมหมวกพยายามเก็บรอยยิ้มอย่างถึงที่สุด

หลังจากที่ได้ถามไถ่อาการเบื้องต้นกันแล้ว ก็ถึงคราวส่งตัวเจ้าชายกลับสู่อ้อมอกขององครักษ์ทั้งสามเสียที น็อคติสหาทางปีนขึ้นหน้าผา ในขณะที่กลาดิโอที่แข็งแรงที่สุดในบรรดาพวกเขาเป็นคนรั้งตัวเองไว้กับก้อนหินก้อนใหญ่ และยื่นมือคอยรับ

“ให้ผมช่วยส่งตัวท่านขึ้นไปไหม” อาร์ดีนที่ยืนเชียร์อยู่ห่างๆ เสนอตัวช่วยเหลือ โดยใช้คำพูดที่แสนดูดี ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วมันคือ ให้ผมอุ้มท่านขึ้นไปไหมต่างหาก

และเป็นไปตามคาด ชายสวมหมวกได้รับคำปฏิเสธกลับมาทั้งจากน็อคติสและเพื่อนอีกสามคนของเขา

การช่วยเหลือเป็นไปด้วยความทุลักทุเลอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งเจ้าชายน็อคติสสามารถปีนขึ้นไปยืนบนหน้าผาชันร่วมกับเพื่อนๆ ของเขาได้สำเร็จ ทีนี้ทั้งสี่คนก็ก้มมองอาร์ดีนที่ยังคงติดอยู่ข้างล่าง มันเป็นเรื่องแน่นอนแล้วว่าพวกเขาต้องช่วยอาร์ดีนขึ้นมาด้วยเช่นกัน จะติดก็แต่วิธีการของมัน หลังจากน็อคติสบอกว่าอาร์ดีนอาจจะขาหักอยู่ด้วย

“ยังไงก็ต้องช่วยนะ” อิกนิสบอก พลางดันกรอบแว่นขึ้นให้เข้าที่ เหงื่อที่ไหลอาบใบหน้าในตอนนี้ทำให้เขาแทบจะต้องดันแว่นอยู่ตลอดเวลา

ชายสวมหมวกเงยหน้ามองฟ้า ด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยทุกข์ร้อนเท่าไร อันที่จริงเขาดูสบายใจมากกว่าพวกน็อคติสที่ปลอดภัยเสียด้วยซ้ำ แล้วทันใดนั้น ก็มีเงาดีดำขนาดใหญ่เคลื่อนทับบริเวณที่พวกเขายืนอยู่ บดบังแสงอาทิตย์อันน้อยนิดที่ส่องทะลุม่านควันลงมาจนด้านล่างมืดสนิท

พวกน็อคติสแหงนหน้ามองที่มาของเงาประหลาด แล้วก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจพร้อมกัน

“ยานของนิฟ!?” เหนือศีรษะของพวกเขาเป็นยานเหล็กหุ้มเกราะรูปร่างคุ้นตา ติดไอพ่นสีส้มสว่าง อันเป็นหนึ่งในวิทยาการทางทหารของจักรวรรดินิฟเฟลไฮม์

“พวกจักรวรรดิมาทำอะไรที่นี่” กลาดิโอเตรียมพร้อมต่อสู้ ถึงแม้เขาจะยังไม่เห็นว่ายานลำนั้นส่งหุ่นยนต์รบลงมา

เท่านั้นยังไม่พอ ราวกับเหล่าทวยเทพมองไม่เห็นสถานการณ์อันเลวร้ายของพวกเขา หนึ่งในนั้นดลบันดาลให้พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและฉับพลัน คณะเดินทางทั้ง สี่ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า จากนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงคำรามกึกก้องดังมาจากหลุมลึกใจกลางของอาร์คาเอียน

“เฮ้ย นี่มันไม่ตลกเลยนะ นายบอกว่าเทพองค์ไหนอยู่ข้างล่างนะ อิกนิส” กลาดิโอเกาะหินก้อนใหญ่เอาไว้ มืออีกข้างก็หิ้วน็อคติสไม่ให้เจ้าตัวหลงกลุ่มไปไหน

“ไททัน” อิกนิสตอบกลับ “อาจจะเพราะมีนิฟเฟลไฮม์เข้ามาใกล้ ก็เลยคลั่งขึ้นมา”

“โดยไม่สนว่าองค์ชายลูซิสก็อยู่ข้างล่างนี่เนี่ยนะ!?” กลาดิโออยากจะชูน็อคติสขึ้นสูงๆ ให้ไททันเห็นว่าก้อนหินของเขาอาจจะหล่นลงมาทับว่าที่กษัตริย์แห่งลูซิสตายก็ได้

ท่ามกลางความชุลมุนที่ยานของนิฟเฟลไฮม์และไททันนำมา เสียงหัวเราะจากชายสวมหมวกก็ดังขึ้น และเขายังเป็นคนเดียวที่ดูสนุกสนาน ถึงแม้ว่าพื้นหินใต้เท้าของเขาจะเริ่มร้าวและมีลาวาสีส้มปะทุขึ้นมา

อาร์ดีนถอดหมวก เพื่อสะบัดเอาขี้เถ้าออก เขาพูดว่า “ผมไม่ควรลงมาที่อาร์คาเอียนจริงๆ นั่นล่ะ มันรังแต่จะสร้างความรำคาญให้ท่านเทพ”

เหมือนอย่างที่เคยเป็นอาร์ดีนเก็บถ้อยคำสุดท้ายเอาไว้หัวเราะคนเดียว

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ อาร์ดีน!? ทั้งจักรวรรดิ ทั้งไททัน นายรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้งั้นเหรอ” น็อคติสตะโกนถาม เขารู้สึกเหมือนคนที่สมองว่างเปล่า คิดตามชายคนนั้นไม่ทันเสียที

“ไททันเกลียดขี้หน้าผม หรือไม่ เขาก็ออกมาต้อนรับท่าน” ชายสวมหมวกตอบ “ส่วนลาวานี่ก็เป็นของกำนัลที่น่าตื่นตาตื่นใจเลยใช่ไหมล่ะ และผมคิดว่าเขาจะไม่หยุด จนกว่าผมกับท่านจะออกไป”

“ออกไป? ยังไง...” น็อคติสหลุดคำถามออกมาอย่างแผ่วเบา โดยที่คำตอบของเขากำลังร่อนลงจอดข้างๆ อาร์ดีน “ยานของนิฟ... แกเป็นคนของนิฟเฟลไฮม์!

ชายสวมหมวกตอบคำถามโดยการก้าวขาขึ้นยาน และหันมาหาน็อคติส

“ถึงจะไม่ใช่เวลาแนะนำตัวที่ดีก็เถอะ แต่สิ่งนี้ท่านควรจะรู้เอาไว้” ดวงตาสีทองมากเล่ห์จ้องมองน็อคติสที่กำลังร้อนรน มันทำให้เขารู้สึกสนุก “ว่าผมชื่อ อาร์ดีน อิซูเนีย ราชทูตหนึ่งเดียวของจักรวรรดินิฟเฟลไฮม์ และแน่นอน ผมคือราชทูตที่เสนอสนธิสัญญาสงบศึกไปยังกษัตริย์รีจิสของท่านด้วย”

เมื่อสิ้นคำ ภายในดวงตาสีครามของราชกุมารแห่งลูซิสก็เดือดพล่านด้วยความโกรธแค้น อย่างหนึ่งที่เขารู้เกี่ยวกับการล่มสลายของอาณาจักรลูซิส และการเสียชีวิตของพ่อ ต้นเหตุมันมาจากสนธิสัญญาจอมปลอมจากนิฟเฟลไฮม์ฉบับนั้น

รอยัลอาร์มอันหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของน็อคติส ก่อนที่เขาจะขว้างมันไปยังอาร์ดีน แต่อีกฝ่ายปัดออกด้วยท่าทีสบายๆ ไม่ต่างจากปัดกิ่งไม้ที่มีคนโยนมา

“ต้องขอโทษด้วยถ้าทำให้ท่านไม่พอใจ ฝ่าบาท” อาร์ดีนยิ้มเยาะ “แต่ตอนนี้ท่านควรห่วงชีวิตตัวเองมากกว่าห่วงจะเอาชีวิตผม”

น็อคติสเหมือนหูดับไปชั่วขณะ ความโกรธกำลังทำให้เขาเสียสติ จนอิกนิสต้องมาช่วยพูด

“น็อค เรื่องนั้นช่างมันก่อน ตอนนี้เราต้องออกไปจากที่นี่”

เจ้าชายจ้องราชเลขาของเขาเขม็ง “ถึงจะต้องขึ้นยานไปกับพวกจักรวรรดิน่ะเหรอ!

“ใช่ ถึงจะต้องขึ้นยานไปกับราชทูตคนนั้นก็เถอะ แต่นายต้องปลอดภัยเป็นอันดับแรก”

ขณะที่พวกเขาถกเถียงกัน ยานของอาร์ดีนก็ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ จนตอนนี้เกือบจะพ้นก้นหลุมอันร้อนระอุของอาร์คาเอียนแล้ว แต่ทว่าเขาก็ยังคอยคำตอบจากน็อคติสอยู่

ชายสวมหมวกนั่งลงที่ท้ายยานของเขา พร้อมกับยื่นมือออกไป “รับการช่วยเหลือจากผม หรืออยากจะถูกไททันหยิบไปกอด ท่านก็รู้ว่าอาร์คาเอียนไม่เคยให้เวลาเราตัดสินใจมากนักหรอกนะ”

น็อคติสกัดฟัน ฝ่ามือกำแน่นอย่างอดกลั้นที่สุด เขาต้องจำใจยอมรับการช่วยเหลือจากศัตรู โดยที่เพื่อนๆ ของเขาก็ดันเห็นดีเห็นชอบไปด้วย เพราะมันเป็นทางเลือกเดียวที่จะรอดออกไป

องค์ชายสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเรียกรอยัลอาร์มออกมาหนึ่งชิ้น ดวงตาสีครามคมกริบสบตากับอาร์ดีนที่รออยู่แล้วบนยาน จากนั้น น็อคติสก็ซัดอาวุธออกไป

หอกสีฟ้าใสพุ่งฉิวเป็นเส้นตรง ไปยังท้ายยานของจักรวรรดิที่ลอยนิ่งรอรับ ชายสวมหมวกยิ้มให้กับการตัดสินใจของน็อติส ก่อนจะเอื้อมมือรับหอกอันนั้นเอาไว้

ร่างของน็อคติสหายไปจากตำแหน่งเดิม ทิ้งไว้เพียงละอองสีฟ้าครามแตกกระจายอยู่รอบพวกอิกนิส ก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งยังที่ที่รอยัลอาร์มของเขาอยู่ ซึ่งก็คือในมือของอาร์ดีนนั่นเอง

เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงในอ้อมแขนกว้างอย่างไม่ค่อยดีนัก ทั้งเขาและอาร์ดีนล้มลงอยู่ท้ายยานกันทั้งคู่ แล้วก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ชายสวมหมวกเป็นคนรับแรงปะทะทั้งหมด แถมรอยัลอาร์มสีฟ้าคมกริบยังเฉือนฝ่ามือของเขาจนเป็นแผลลึกได้เลือด

น็อคติสเอามือกุมหัว เนื่องจากเขาเทเลพอร์ตมาไกลเกินไป แล้วจู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงห้วงอารมณ์อันแปลกประหลาดที่แทรกเข้ามาในจิตใต้สำนึกของเขาอีกครั้ง

ยิ่งโลหิตสีแดงข้นไหลย้อมรอยัลอาร์มมากเท่าไร ทั้งอารมณ์และความรู้สึกมากมายก็ยิ่งประเดประดังเข้ามายังจิตใจของน็อคติสมากขึ้นเท่านั้น มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดที่ดำรงอยู่มาเนิ่นนาน เป็นความทรมานอย่างโดดเดี่ยว และถูกทิ้งให้จมดิ่งอยู่ในความมืดมิด

ความสิ้นหวังอันมากมายหมุนวนอย่างไร้ที่สิ้นสุด จากนั้นจึงค่อยๆ หลอมรวมกันเป็นเจตจำนงหนึ่งที่เด่นชัดขึ้นมา มันคือความโหยหาซึ่งความตายอันเป็นนิรันดร์ คือการรอคอยให้ใครคนหนึ่งมาจบความทรมานตลอดกาลนี่เสียที

เพล้ง!

รอยัลอาร์มสีฟ้าถูกอาร์ดีนบีบแตกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนที่ห้วงอารมณ์อันซับซ้อนอันนั้นจะหายไป และน็อคติสก็ถูกดึงกลับมาอยู่ในโลกปัจจุบัน

 “ผมหลงทางอยู่ในนั้นมาตลอด ฝ่าบาท” อาร์ดีนพูดกับน็อคติสด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ แต่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวอยู่เล็กๆ เขากระชับอ้อมแขนโอบเด็กหนุ่มให้แน่นขึ้นเพื่อจะได้สัมผัสถึงไออุ่น ริมฝีปากหนาจรดอยู่บนเส้นผมสีดำขลับ สูดกลิ่นอายแห่งชีวิตที่ตัวเขาได้ทำหายไป ก่อนประทับจุมพิตลงบนนั้นอย่างแผ่วเบา “ได้โปรด ช่วยพาผมออกไปที”

ยานของอาร์ดีนลอยตัวต่ำลง เข้าใกล้กับพวกองครักษ์จากลูซิสมากขึ้น จนอยู่ในระยะที่พวกเขาสามารถปีนขึ้นมาเองได้ อาร์ดีนผละตัวออกจากน็อคติส เมื่อเห็นว่ากลาดิโอถือดาบใหญ่จ้ำเท้าเข้ามาหา พร้อมกับพรอมโต้และอิกนิสที่ต่างก็เข้ามารุมล้อมเจ้าชายของพวกเขาจนกลายเป็นก้อนมนุษย์สี่คนที่กอดปลอบกันไปมา

ชายสวมหมวกยิ้มให้กับภาพตรงหน้า ก่อนจะเอามือดึงปีกหมวกให้ปิดลงมาถึงดวงตา และหันหลังเดินออกไป

เสียงฮัมเพลงดังขึ้นเบาๆ จากชายผู้ถูกสาป เป็นท่วงทำนองอันเศร้าสร้อยที่ดำเนินไปอย่างช้าๆ และไม่มีผู้ใดเคยได้ยิน


----------------------------------

ลุงงงง ลุงค้าาาาาาา \ QAQ / มากอดๆ น็อคน้อยไม่ปลอบ หนูจะปลอบลุงเองค่ะ

/ทำไมโยงมาถึงนี่ได้ฟะเนี่ย พลิกล็อค ช็อคตัวเองมาก เขียนเสร็จนี่ฉีกพล็อตทิ้ง 55555555555

//ขอบคุณที่ติดตามฟิคตาลุงนะคะ ถึงจะไม่มีฉากวาบหวิวอะไรเลยก็เถอะ /โดนตบตี


#และขอขอบคุณ รีเควสลุงหลายทั้งหมดนี่ด้วยค่าาา /ตกหล่นของใครเค้าขอโทษนะตัวเอง ;3;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

455 ความคิดเห็น

  1. #374 BlackBlueEyes (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 14:42
    เอ้อะ สิ่งที่ลุงทำมาทั้งหมด มันเป็นจั่งซี่ รู้สึกอยากปลอบลุง แต่...-มาจูจุ๊บกระหม่อมฝ่าบาทของหม่อมฉัน(?)เนี่ย มันออกจะเปิดเผยไปนะเจ้าคะ เพื่อความฟิน ยอมก็ได้ 555555
    #374
    0
  2. #356 Phantom-Tsubaki (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 07:06
    โอ๊ยยยยยยยย ลุงร้ายกาจ! นี่คิดจะกินเด็กจริงๆใช่มั้ยเนี่ย แน่ก็นะเด็กกรุบกรอบแบบนี้คงอยากกินเป็นธรรมดา555
    #356
    0
  3. #346 คน ไร้ความรู้สึก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 22:42
    โอ้ยยยยย สงสารลุงอ่า//คิดว่าจะได้เเอ๋มมากกว่านี้เเค่ก---เอ้ยไม่ใช่ คือร้องไห้แปป (กัดผ้าเช็ดหน้า)ขอคู่นี้อีกได้ไหม\\เป็นฟิคที่ดีมากเลยสื่ออารมณ์ตัวละครไดดี ขอให้เเต่งต่อไปนะครับ(อาจไม่ได้เม้นทุกตอน//ติดสอบ//)เเต่จะคอยติดตามผลงานนะครับสู้ๆ
    #346
    0
  4. #325 Pegus.J (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 09:35
    ลุงงงง ทำไมลุงละมุน(?)ได้ขนาดนี้คะะะ //กอดปลอบ
    #325
    0
  5. #323 MSmiLelY (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 01:44
    ลุงงงงงงงงงงงง ทำไมต้องน่าสงสาร อย่าทำแบบนี้นะ เดี๋ยวก็หลงรักลุงขึ้นมาหรอก
    #323
    0
  6. #322 Mr.Mr (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 01:03
    อ่านแล้วรู้สึกว่าลุงน่าสงสารขึ้นมาเลย
    #322
    0
  7. #321 Kuro - Ro (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:59
    โอ๊ยรัก รักลุุง รักตั้งแต่เจอลุงครั้งแรก #ตายแปป

    เป็นฟิคที่สื่ออารมณ์ได้ดีมาก และแสดงบุคคลิกของตัวละครได้อย่างถูกต้องและชัดเจน

    สังเกตุถ้าทางลุงมาตั้งแต่เริ่มเกมส์ พยายมหาความหมายที่เขาพยายามจะสื่อ

    คำพูดที่กำกวม การกระทำที่ขัดกับคำพูดนั่นอีก พอเจอฟิคนี่แบบตายครับตาย

    ที่อาร์ดีนพูดกับน็อกทิสในตอนจบดูใช่มากอะ ชอบมากจะกลับมาอ่านอีกหลายๆรอบ

    ขอบคุณสำหรบฟิคที่ดี #เป็นกำลังใจให้ต่อไปครับ

    ปล. ขอคู่นี้อีกจะดีมาก 555555+

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 มกราคม 2560 / 00:09
    #321
    0
  8. #320 •เ ด็ ก อ้ ว น• (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:42
    ชอบบบ ให้ความรู้สึกอบอุ่น เศร้า เจ็บปวด เดียวดายต่างๆนาๆผสมรวมกัน ยอมรับเลยว่าอ่านไปเกือบร้องไห้เลยค่ะ ฮืออ
    #320
    0
  9. #319 Arisato Minato (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:18
    เราพายแพนี้เป็นแพหลักด้วย ฮรือออ//สายเปย์ลุง
    #319
    0
  10. #318 Arisato Minato (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:16
    น๊อคโตะ พรอมพ์โต้ ลูกๆปลอบลุงโหน่อย~~
    #318
    0
  11. #317 popurin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 23:14
    โถ่ลุงงง//ทำไมมันดูเศร้าแบบนี้ล่ะคะ//แต่ก็แอบฟินเบาๆ ยังคงเชียร์คู่นี้ต่อไปนะคะ รอคู่อื่นๆด้วย^^
    #317
    0
  12. #316 ติ่งลวงโลก (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 22:15
    ฟิน ฮื่อ ดูเป็นีกที่เป็นไปไม่ได้จัง แต่ชอบภาษาของไรท์อะ
    #316
    0
  13. #315 RinDoRin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 22:06
    "เคล็ดลับของการเป็นอมตะ โดย ลุงปลาซาดีน"
    // โดนลุงฆ่า แอ๊กกก
    #315
    0
  14. #314 NDN-Crazy01 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 22:04
    คือ~~~~~~~
    "ต้องการพรอมน๊อคอ่ะ!!!"
    Prom x Noct ๆๆๆๆๆๆ
    #314
    0
  15. #313 p_ice (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 22:01
    ฟิคนี้ทำให้เราได้แพโปรดในที่สุด 55555555555 รอตอนต่อไปนะค่ะ
    #313
    0
  16. #312 อิกิยะ สึบากิ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 21:51
    ปลื้มปลิ่ม แถมมันจ็บที่ใจ โอ้ย อกอีสึบากิจิแตกร้าว//กุมอกตัวเองเบาๆ//หลงรักลุงขึ้นมาเลยค่ะ แต่ไม่เป็นไรคะ ข้าน้อยขอเป็นแค่คนคอย(โยน)น็อคโตะ(ให้ลุง)ไปปลอบลุงเอง 

    ปอลอลิงไม่ส่กุงเกงใน. ขอบคุณมากนะคร้าที่แต่งให้ข้าพเจ้า//โค้งสามร้อยหกสิบองศา//จะคอยคู่ต่อไปเด้อ (แอบหวัง พรอมน็อค เจ้าชายเคะอิสึบากิกสุขใจ)
    #312
    0
  17. #311 _T_A_E_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 21:41
    ถึงจะเป็นโมเม้นเล็กๆแต่ก็อบอุ่นใจแปลกๆยังไงไม่รู้ฮืออออU///////////////////U 
    #311
    0
  18. #310 คนที่ผ่านมาแล้วผ่านไป (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 21:35
    ไรท์แต่งแบบนี้ เรานี่นึกถึงฉากจบในเกมแล้วอยากร้องไห้แปป T T
    #310
    0
  19. #309 ขuมlทีeu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 21:30
    ตายแล้ววววว สงสัยได้ลงเรือคู่นี้อีกคู่แล้วล่ะขุ่นพี่ค่ะ!!! ความดีงามที่แทงทะลุใจนี้มันอะไร้. กรี้ดดดดดดดดดดดดด จะรอติดตามผลงานขุ่นพี่ไปเรื่อยๆนะคะ รอดูฉากหมำ่--- แค่กๆ
    #309
    0
  20. #308 Izumi Corey (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 21:27
    ลุงค่ะถ้าอยากหาคนปลอบมาหาหนูก็ได้นะค่ะ(//อ้าขาเอ้ยอ้าแขนรอรับลุงแปบ)ขอallnoctได้ไหมค่ะ อยู่ๆก็อยากเห็นศึกชิงนางอ่ะแฮกๆๆ หรือไม่ก็น็อคโตะจัง(??)ยั่วทุกคนให้อยากแล้วจากไปก็ได้น้า~
    #308
    0
  21. #307 Knight keys (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 21:21
    ลุงดูเท่ไปเลย
    #307
    0
  22. #306 Sugita_Shou (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 21:16
    ลุ๊งงงงงงงง #กรีดร้อง ไม่เอาไม่ร้องนะคะ //จับนอคผูกโบว์แล้วส่งให้ลุง ขอ allnoct ได้มั้ยคะ? นะนะนะนะ 0.,0
    #306
    0
  23. #305 คิมดงจุน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 21:13
    ลุงเป็นคนดีกว่าที่คิด (หรือเราคิดไม่ดีเกินไป..แค่กๆ) ได้กอดกันก็ดีใจแล้วค่ะ!
    #305
    0
  24. #304 Sweet-Shota (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 20:59
    ไม่คิดไม่ฝันว่าจะฟินกับคู่นี้ได้---
    #304
    0
  25. #303 LILITH 💋 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 20:57
    เดี๋ยวสิครับบบบ ลุงยังไม่ได้กิน---แค่กๆ เลยยย
    #303
    0