เทวทูตปีกขวา 天神右翼 [นิยายแปลจีน]

ตอนที่ 44 : ทัณฑ์สวรรค์ [44]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,651
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    24 ก.ย. 59

**WARNING**

(เห็นนะว่าบางคนแอบยิ้ม)

ตอนนี้ประกอบไปด้วยฉากเรทอีกแล้ว

ใครไม่ชอบอะไรแบบนี้แนะนำให้ผ่านตอนที่ 86 แล้วข้ามไปตอนท้ายๆของ 87 ได้เลยจ๊ะ

(อ่ะๆ รีบเลื่อนไปตอน 87 กันใหญ่เลยทีนี้...)

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



-86-

                ผมรู้สึกตัวตื่นเพราะมีบางอย่างกระทบเข้ากับศีรษะของผมแผ่วเบา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงพลิกหน้าหนังสือ กลิ่นหอมของนมแผ่กระจายอยู่โดยรอบทั้งยังแฝงไปด้วยกลิ่นกายที่คุ้นเคย ผมลืมตาขึ้นมา พยายามปรับสายตาอยู่นาน สิ่งแรกที่เห็นก็คือ......หน้าอก? ผมเงยหน้า ก็สบเข้ากับดวงตาสีฟ้าอัญมณีคู่หนึ่ง

                ขณะที่ยังไม่ทันได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็ก้มหน้าลงมาจูบผมเบาๆ

                ผมนิ่งอึ้งมองเขาอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆเบนสายตากลับมามองตัวเอง

 

                ตอนนี้ผมอยู่ในห้องนอนของเขา บนร่างคลุมทับด้วยผ้าห่มผืนหนา ใช้ไหล่ซ้ายของลูซิเฟอร์ต่างหมอน เขากำลังพิงร่างอยู่บนพรมหนานุ่ม มือขวาถือหนังสือ มือซ้ายคอยพลิกหน้ากระดาษ กลางอากาศมีถาดงาช้างลอยอยู่ ขอบถาดประดับด้วยกระดิ่งเล็กๆอันหนึ่ง แค่มีลมพัดมาเบาๆ มันก็จะส่งเสียงดังกังวานออกมา บนถาดมีแก้วใสบรรจุนมไว้ครึ่งหนึ่งวางอยู่

 

                ลูซิเฟอร์วางหนังสือในมือลงก่อนจะคว้าแก้วนมมาดื่ม ผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งทำให้ผ้าห่มที่คลุมอยู่บนร่างพลันร่วงลงไปทันที

                ผมจ้องมองสารรูปตัวเองอย่างโง่งม แล้วไหนจะสภาพกึ่งเปลือยของลูซิเฟอร์อีก สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวของผมตอนนั้นก็คือ พวกเราอย่างว่ากันไปแล้ว สันหลังพลันเย็นวาบ ปีกของผมหุบเข้ามาโดยอัตโนมัติคิดจะปกปิดร่างกายของตัวเองแต่ไม่สามารถทำได้หมด สวรรค์ออกจะเย็นสบาย แต่ทำไมผมถึงได้รู้สึกร้อนอย่างนี้ล่ะ...... ผมคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของตัวเองไว้เหลือแค่ลูกกะตาสองข้างโผล่พ้นขึ้นมา

                ลูซิเฟอร์อยู่ในท่าถือแก้วค้างเอาไว้ ปลายนิ้วขาวสะอาดดุจหิมะ

                ลูซิเฟอร์เวอร์ชั่นผู้ใหญ่ดื่มนมได้สง่างามไม่ต่างจากตอนดื่มเหล้า แล้วทำไมตอนเด็กถึงได้กินซะเลอะเทอะขนาดนั้นล่ะ? หรือว่านี่จะเป็นปัญหาบุคลิกขัดแย้งกันเองอย่างที่คนเขาว่ากัน?

                แต่ของเหลวสีขาวน้ำนมนั่นกลับทำให้ผมคิดไปถึง......

                ผมยิ่งตัวหดเล็กลงกว่าเดิม

                ลูซิเฟอร์คล้ายกำลังกลั้นยิ้ม กลั้นอยู่นานก็ยังอุตส่าห์หลุดยิ้มออกมาจนได้ “หลับสบายหรือไม่?”

                ผมพยักหน้า ผ้าห่มผืนหนาที่ห่อตัวไว้ไม่ต่างจากก้อนแป้งเขย่าตามไปด้วย

                ลูซิเฟอร์ถามต่อ “นั่นก็ดีแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?”

                รู้สึก?

                รู้สึกอะไร? อย่าบอกนะว่าไอ้นั่น? เขาไม่ได้ล้อเล่นอยู่ใช่มั้ย?

                ลูซิเฟอร์พูดเสริมอีกประโยค “ข้าหมายถึง สบายตัวหรือไม่?”

                เอาแล้ว! แม่เจ้าโว้ย ! !

                เขาถามเรื่องนี้อยู่จริงๆด้วย!

                คำถามนี้ถามได้อ้อมโลกมาก จริงๆแล้ว... มันก็คำถามประเภทเดียวกับ...... “นายชอบโดนฉันแทงรึเปล่า” ! ...ในที่สุดผมก็เข้าใจว่าทำไมสาวๆที่เคยขึ้นเตียงกับผม ทุกครั้งที่เสร็จกิจ เจ้าหล่อนถึงได้พากันอายม้วนต้วนไม่ยอมมองผม

 

                แต่ว่า... ผมเป็นผู้ชายนะเห้ย! เป็นผู้ชายต้องตรงไปตรงมา! ยอมรับไปซะ! ยอมรับไปเลย!

                เพราะแบบนี้ ผมจึงกัดฟันพยักหน้า

                ลูซิเฟอร์หัวเราะออกมา “งั้นอยากจะทำอีกรอบหรือไม่?”

                ผมพลันรู้สึกคล้ายมีหอยทากนับไม่ถ้วนไต่ยั้วเยี้ยะอยู่บนร่าง ผมยื่นมือออกไปนอกผ้าห่มคว้าร่างเขามากอด “ขอผมกอดก่อน”

                ท่ามกลางเมฆหมอกบางเบาบดบังใบหน้าของลูซิเฟอร์ ราวกับหยดน้ำที่เกาะอยู่บนกลีบดอกลิลลี่ ทำให้คนที่เห็นอยากจะเข้าไปสัมผัส

                เขาวางแก้วนมในมือลงก่อนจะกอดตอบผม

                ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมสาวๆหลังจากขึ้นเตียงกันเสร็จแล้ว พวกเธอถึงได้ชอบติดหนึบอยู่บนตัวผมนัก ทำราวกับว่าขาดผมไปก็จะร่วงตกลงไปยังไงยังงั้น ความรู้สึกของผมในตอนนั้น ผมมักรู้สึกว่ามัน......เหนื่อยมากๆ เลยตอบกลับไปแบบขอไปที พอมาตอนนี้เลยรู้สึกว่าผมนี่มันไอ้บัดซบสมควรตายจริงๆ

                ผมถามขึ้นลอยๆ “ปกติท่านไม่นอนเหรอ?”

                ลูซิเฟอร์ส่ายหน้า “ข้าพึ่งตื่นต่างหาก หมูน้อยจอมขี้เกียจ เจ้าหลับไปตั้ง 13 ชั่วโมง”

                ผมเบ้ปาก “13 ชั่วโมงนับเป็นอะไรได้ ผมเคยนอนสูงสุด 24 ชั่วโมงมาแล้ว”

                ลูซิเฟอร์พยักหน้า “สุดยอดมาก มิน่าผิวเจ้าถึงได้ดีนัก”

                ได้ยินคำพูดนี้ ผมก็รู้สึกอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา จำได้ว่าตอนนั้นเป็นช่วงสุดท้ายของการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ผมตื่นเต้นดีใจมาก ถึงขั้นเล่นเกมออนไลน์ติดต่อกันนาน 72 ชั่วโมง จากนั้นก็หลับเป็นตาย......พอตื่นขึ้นมาอีกที พบว่าผิวของตัวเองดีขึ้นทันตาเห็น ก็เหมือนกับผิวของพระจันทร์ที่เต็มไปด้วยความสวยงามแบบลึกลับและแอ็บสแตรค ยังดีที่ผมยังเป็นวัยรุ่น ผลของการใช้พลังชีวิตอย่างสุดเหวี่ยงใช้เวลาไม่นานก็ฟื้นคืนดังเดิม ไม่อย่างนั้นได้แบกสารรูปหลอกให้คนอื่นตกใจไปอีกนาน

                ผมถามเขา “จริงสิ ท่านเคยเป็นฝ่ายอยู่ข้างล่างบ้างมั้ย?”

                ลูซิเฟอร์พยักหน้าตอบ “เคยสิ แต่แค่ครั้งเดียวเท่านั้น”

                ครั้งเดียว?

                ลูซิเฟอร์ถึงขั้นยอมอยู่ข้างล่าง จะต้องเป็นเพราะเขาชอบคนๆนั้นมากแน่ๆ......ครั้งเดียว......ผมรู้สึกไม่ชอบใจนิดหน่อย

                ผมถามอีกครั้ง “งั้น... คราวนั้นรู้สึกยังไงบ้าง?”

                ลูซิเฟอร์ตอบกลับมา “เจ็บนิดหน่อย......แต่ตราตรึงมาก”

                ถ้าเขาพูดว่าเจ็บนิดหน่อยแสดงว่าต้องเจ็บมากแน่ๆ ที่สำคัญคือ... ตราตรึงมาก !

                ผมขบฟันกึกกัก พูดอย่างกรุ่นโกรธ “สวะตัวไหนกันที่ทำเมียจ๋า เจ็บนิดหน่อยห๊ะ? ไม่ปลื้ม! ไม่ปลื้มอย่างแรง!” ลูซิเฟอร์หัวเราะพลางลูบใบหน้าผมเบาๆ “ไม่เป็นไร คืนนั้นสำหรับข้าแล้วถือเป็นคืนที่สำคัญมากๆ” ผมสะบัดมือของเขาออก “เรื่องในอดีตก็ไม่ต้องกลับไปคิดถึงอีก! ตอนนี้ท่านเป็นของผม! ของผมคนเดียว!

                F*ck ทำไมผมถึงได้พูดอะไรน้ำเน่าแบบนี้ออกมาเนี่ย!

                ไม่ได้การ... ผมชักจะเตลิดเกินไปแล้ว ต้องใจเย็น... ใจเย็นๆ......

                ลูซิเฟอร์กลับพูดว่า “นั่นไม่ใช่เรื่องในอดีต”

                พริบตานั้น ไฟโกรธที่ปะทุขึ้นพลันดับพรึ่บ ผมตกตะลึงตาค้าง

                “ก็ได้ ไม่ล้อเจ้าเล่นแล้ว” ลูซิเฟอร์ถามผม “ยังจำงานวันเกิดของเมตาตรอนได้หรือไม่?”

                ผมพยักหน้า

                “คืนวันนั้นหลังเมตาตรอนพาเจ้ากลับไปส่ง ข้าก็เปลี่ยนร่างกลายเป็นเด็กรีบตามกลับไป แต่เจ้ายังไม่ได้ถอดชุด มือของเด็กจัดการไม่ไหว ข้าเห็นว่าเจ้าเมาแล้ว เลยกลับสู่ร่างเดิมช่วยถอดชุดห่มผ้าห่มให้เจ้า หลังจากนั้นเจ้าก็เรียกชื่อข้า เหมือนจะไม่ได้สติ ข้าขยับเข้าไปฟังใกล้ๆ ไม่ทันเปลี่ยนร่างกลับเป็นเด็ก......”

                ผมขมวดคิ้ว “แล้วหลังจากนั้น?”

                “หลังจากนั้นเจ้ากับทับข้า”

                เปรี้ยง------เปรี้ยง------เปรี้ยง------

                สายฟ้าไม่รู้กี่สายต่อกี่สายฟาดเปรี้ยงใส่สมองของผม ผมอึ้ง อึ้ง อึ้ง แล้วก็อึ้ง สุดท้ายก็พุ่งเข้าไปคว้าไหล่สองข้างของเขาเขย่าๆๆ “ทำไมถึงไม่หลบล่ะ? ท่านเป็นหมูหรือยังไง? ทำไมถึงไม่หลบห๊ะ!

                ลูซิเฟอร์ถามยิ้มๆ “เจ้าลองเดาดูสิ”

                ผมหยุดมือ คิดถึงสภาพเจ้าเด็กน้อนที่นอนตัวขดเป็นก้อนกลมในเช้าอีกวัน ในใจพลันหลั่งเลือดราวกับถูกมีดแทง ผมกอดเขาไว้แน่น “ต้องเจ็บมากแน่ๆ......ใช่มั้ย?” สองแขนของลูซิเฟอร์พลันกอดผมเอาไว้แน่นขึ้น “เด็กโง่ ข้าจะรู้สึกลำบากแบบนั้นได้ยังไง”

                ผมส่ายหน้า “ขอโทษนะ”

                ลูซิเฟอร์พูดอย่างอ่อนใจ “เจ้าก็บอกเองแท้ๆว่าเป็นอดีตไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงอีก ตอนนี้ไม่เช้าแล้ว อยากจะกินข้าวก่อนหรือว่าทำก่อนดี?”

                ผมตอบกลับไป “ผม......ผมไม่หิว”

 

 

-87-

                ลูซิเฟอร์คว้านมมาดื่ม ก่อนจะแนบริมฝีปากลงมา ป้อนนมใส่ปากของผมโดยตรง

                ผมรับได้ไม่หมด น้ำนมสายหนึ่งไหลออกมาจากริมฝีปากลงไปที่หน้าอก

                ลูซิเฟอร์ดันแผ่นหลังของผมขึ้น ก่อนจะเริ่มไล้เลียจากลำคอไปจนถึงหน้าอก ยอดอกถูกไล้เลียก่อนที่จะถูกขบกัดเบาๆ เส้นประสาทนับไม่ถ้วนในตัวราวกับถูกกระชากจนตึง ผมกอดเอวของเขาไว้แน่น คิดอยากจะตอบสนองเขา ผมจึงยื่นมือลงไปสัมผัสเขาที่ด้านล่าง

                ผมลูบเขาไปทีหนึ่ง จากนั้นก็ลูบอีกครั้ง กำเอาไว้ จากนั้นก็ปล่อย ...จากนั้นก็กำไว้อีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อ

                ผมรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่าอีกรอบ

                ลูซิเฟอร์หอบหายใจเบาๆ เขากระชากผ้าห่มบนร่างของผมออกไป ก่อนจะขยับเข้ามาตรงท่อนล่างของผม

                ผมพูดอย่างจริงจังแน่วแน่ “ไม่ทำไร”

                ลูซิเฟอร์อึ้งไป “อะไรนะ?”

                ผมผลักเขาออก ชี้ไปตรงส่วนนั้นของเขา พูดเสียงสั่น “เข้าไปไม่ได้หรอก~~~

                ลูซิเฟอร์ยิ้มอ่อนใจก่อนจะส่ายหน้า เขาคร่อมร่างผมเอาไว้ไม่ให้ไปไหน “เมื่อวานไม่เห็นเป็นอะไรเลย เจ้าไม่ใช่ชอบมากหรอกเหรอ?”

                ผมตอบกลับไป “ก็เมื่อวานไม่เห็นนี่นา!

                เขาถอนหายใจยาว ใช้เข่าทั้งสองข้างแยกขาของผมออกจากกัน “เชื่อข้า เจ้าจะไม่เจ็บ”

                ปลายนิ้วสอดไล้ขยับเข้าออกอยู่ตรงปากทาง นวดคลึงแผ่วเบา ทั้งยังใช้น้ำนมช่วยหล่อลื่น กระแสอุ่นร้อนแผ่ลามจากร่างกายส่วนล่าง ผมแอ่นหยัดร่างกายของตัวเองขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เสียดสีแนบชิดกับเขามากยิ่งขึ้น เขาจูบผมอย่างดูดดื่มพลางใช้น้ำนมผ่อนคลายผมไม่หยุด

                ผมข่มความอายพลางแยกขาของตัวเองออกกว้าง

                ส่วนที่อ่อนไหวที่สุดถูกเปิดเผย ทำให้ความรู้สึกไม่มั่นคงผุดขึ้นมาทันที

                เขาแปลกใจอยู่เล็กน้อย “ให้เริ่มเลยงั้นเหรอ?”

                ผมพยักหน้าก่อนจะไล้เลียไปตามริมฝีปากของเขา

                เขาคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ส่ายหน้า สองมือกระชับสะโพกของผมก่อนวัตถุแข็งร้อนจะกดแทรกลงมา เบียดดันเข้ามาทีละนิด

                ร่างกายของผมกอดรัดส่วนนั้นของเขาเอาไว้แนบแน่น ลูซิเฟอร์ผ่อนลมหายใจหอบกระเส่า ปลายเสียงลากยาวคล้ายดอกซากุระที่ถูกสายลมพัดปลิว

                ร่างกายถูกเติมจนเต็ม แต่ขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกแผดเผาราวกับเป็นแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ

 

                หน้าต่างในห้องกว้างขวางใหญ่โต แต่ก็ไม่อาจจะบรรจุแชงกรีล่าที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรเอาไว้ได้หมด

                เสียงบอกเวลาดังขึ้นจากหอนาฬิกาโบราณที่อยู่ด้านนอก ท่วงทำนองเป็นจังหวะก้องกังวานยาวนานนั้นสลักลงกลางใจคนฟังได้อย่างประหลาด

                ลูซิเฟอร์ยังคงเคลื่อนไหวเนิบช้าอย่างเอาใจใส่ ราวกับกำลังประกอบพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์อะไรบางอย่าง

                กระดิ่งลมอันเล็กๆถูกสายลมพัดจนเกิดเสียงไปมา

                เขาถอยออกไปจนสุดก่อนจะแทรกเข้ามาใหม่ ครั้งแล้วครั้งเล่า แม้ร่างกายจะถูกครอบครองโดยสมบูรณ์ แต่ก็ไม่อาจจะเติมเต็มความปรารถนาที่ถั่งท้นขึ้นมาได้ ลูซิเฟอร์จ้องมองที่ผม ถามอย่างจริงจัง “อยากให้ข้าเร็วขึ้นอีกหรือไม่?”

                ผมพยักหน้า ประสานมือกับเขาเอาไว้แน่น

                เขาเพียงยิ้มบาง แต่กลับกระตุ้นหัวใจคนมองให้ปั่นป่วน

                จังหวะการเคลื่อนไหวค่อยๆเร่งเร้าขึ้น แม้ว่าจะถูกเตรียมพร้อมเอาไว้ก่อนแล้ว แต่ทุกครั้งที่กระแทกกระทั้นเข้ามา ความเจ็บแปลบก็แล่นขึ้นอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

                ร่างกายถูกเบียดแทรกเข้ามาจนถึงจุดที่ลึกที่สุด ราวกับจะทะลุมาให้ถึงกลางใจ ทะลุถึงแก่นวิญญาณ

 

                ความสุขสมพรั่งพรูจนยากระงับ มากเสียจนสองมือยอมมอบร่างกายและจิตใจให้แก่เขา ไม่อาจร้องขอคืนมาได้อีก

               

                ในขณะที่ผมคิดว่าตัวเองกำลังจะขาดใจตาย ลูซิเฟอร์กลับค่อยๆผ่อนจังหวะลงให้เนิบช้า

 

                ผมเคยพูดเอาไว้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่หายไป ตอนนี้ในที่สุดผมก็ได้เข้าใจ

                ผมได้สูญเสียตัวตนของตัวเองไปแล้ว

                ก่อนหน้านี้ ความรัก มักจะนำอยู่ในตำแหน่งเหนือสุดเสมอ ผมสามารถควบคุมมันเอาไว้ในกำมือได้อย่างง่ายดาย แม้ต้องพบเจอกับผู้หญิงแบบไหน ถึงพวกเธอจะทิ้งผมไป แต่หลังจากนั้นสองฝ่ายก็ไม่มีอะไรต่อกันอีก

                แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน อารมณ์ความรู้สึกของผมถูกทุกคำพูดทุกการกระทำของเขาเข้าชักจูง แค่รอยกระเพื่อมไหวเล็กน้อย ก็สามารถทำให้ผมใจเต้นรัวได้แล้ว

                ถ้าเกิดพวกเราต้องแยกทางกัน......จะเป็นยังไง?

                ผมขมวดคิ้วแม่น

                คำถามข้อนี้ แม้แต่คิดผมก็ไม่ยังไม่กล้า

 

                ร่างสองร่างยังคงประสานกันเป็นหนึ่ง ลูซิเฟอร์อุ้มร่างของผมขึ้นมาให้นั่งบนตักของเขา ก่อนจะเริ่มขยับ “ไม่ต้องเกร็ง ผ่อนคลายหน่อย”

                ผมกอดคอของเขาเอาไว้ ครางเสียงแผ่วเบา

                เขาลูบไล้ปีกของผมเบาๆ “ใช่ อย่างนั้นแหละ...... คิดถึงเรื่องที่ทำให้เจ้ามีความสุขที่สุด จินตนาการว่าเจ้ากำลังโผบิน”

               

                ผมกระซิบอยู่ข้างหูของเขา “เวลาไหนที่ท่านมีความสุขที่สุด?”

               

                เสียงของลูซิเฟอร์ดังอยู่ใกล้หูของผม “คือตอนนี้”

 

                ผมพูดขึ้น “งั้นก็คือตอนนี้ ท่านอยากให้ผมคิดอะไร? ผมอยากเอาชนะท่าน”

                ลูซิเฟอร์กดจูบลงบนไหล่ของผม ก่อนจะสอดแขนเข้ามาใต้เรียวขาทั้งสองข้างแล้วยกขึ้น จังหวะการเคลื่อนไหวค่อยๆรุนแรงขึ้น

                น้ำนมผสมกับของเหลวสีขาวขุ่นไหลออกมาจากจุดที่สองร่างกายประสานรวมเป็นหนึ่ง ร่วงลงท่ามกลางเมฆหมอกที่แม้จะผ่านไปกี่หมื่นกี่พันปีก็ไม่มีวันจางหาย

                ร่างกายส่วนล่างไร้การควบคุมโดยสิ้นเชิง ผมได้แต่อาศัยแขนทั้งสองข้างกอดเขาเอาไว้แน่นเป็นหลักยึด

                มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นการกระแทกกระทั้นครั้งแล้วครั้งเล่านั่นต่างหากที่ทำให้ผมเริ่มหายใจลำบาก ไร้ทางหลุดพ้นโดยสิ้นเชิง

                ริมฝีปากเผยอออกหายใจหอบอย่างไม่อาจควบคุม ภายใต้สถานการณ์ที่ถูกไล่ต้อนจนถึงขีดสุด ในที่สุดก็ต้องส่งเสียงครางครวญออกมา

                ผมร้องตะโกนออกไป “ท่านอยากจะให้ผมตายใช่มั้ย!

                จังหวะหายใจของลูซิเฟอร์เหนื่อยหอบไม่ต่างจากผม เขากดจูบลงมาอย่างเผด็จการ พัวพันอยู่กับริมฝีปากของผม

 

                กระดิ่งลงถูกพัดไหวเป็นระลอกอยู่กลางอากาศ เสียงของมันดังกังวานเป็นพิเศษ ราวกับเป็นเสียงร่ำไห้ระหว่างจิตกับกายเนื้อ

                สายตาพร่ามัวของผมมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง จ้องมองจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ด้านล่าง สถานที่ซึ่งงดงามสว่างไสวมากที่สุดบนสวรรค์ ในหัวสมองพลันว่างเปล่า ปล่อยให้เสียงครางดังออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง พัวพันมัวเมาอยู่กับริมฝีปากของเขา ร้องเรียกชื่อของเขาไม่หยุด บอกว่าผมรักเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

 

                เขาแทบจะตอบรับกลับมาทันที แต่กลับรีรอเอาไว้

 

                เขากับผมต่างจมดิ่งอยู่ในรสชาติหอมหวานเท่าที่ร่างกายจะรับไหว

 

                โสตประสาทรับรู้เพียงเสียงร่างสองร่างกระแทกกระทั้น ประสานกับเสียงใสกังวานจากกระดิ่งลม

 

                นี่ไม่ใช่บทสุดท้าย ช่วงเวลาที่พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันบนสวรรค์แห่งนี้สั้นจนน่าใจหาย ได้แต่ไขว่คว้าโอกาสที่จะได้อยู่ร่วมกันนานขึ้นอีกนิด

                หลังจากนั้นพวกเราต่างกอดรัดกันและกัน พูดคุยสัพเพเหระ ลูซิเฟอร์ชื่นชอบโลกปีศาจมาก นี่เป็นเรื่องที่ใครๆก็รู้ เขาชอบกังหันลมของที่นั่นมาก และก็ชอบดอกพลับพลึงแดงอันน่าหลงใหลของที่นั่นด้วยเช่นกัน ผมหัวเราะ ด่าเขาว่าเป็นพวกหนอนหนังสือ เขายิ้มคล้ายไม่ยิ้มก่อนจะตีก้นผม ผมตีเขาคืนบ้าง เขาก็ตีกลับมาอีก ผมก็ตีกลับไปไม่ยอมแพ้ สุดท้ายผมเป็นฝ่ายชนะ ผมลุกขึ้นนั่งกระพือปีกของตัวเองไปมาเพื่อประกาศศักดา เขาพลันคว้าข้อมือของผมไว้ก่อนจะดึงเข้าหาตัว จัดร่างให้ผมนั่งอยู่บนตัวเขา ผมจูบเขาหนึ่งที เขาก็จูบผมหนึ่งที ผมจูบเขากลับไปอีกครั้ง จูบกันไปมา ไฟรักที่ดับมอดไปก็ประทุขึ้นใหม่ รุนแรงราวกับฟ้าผ่า ปล่อยให้ท่วงทำนองรักบรรเลงต่อไปไม่หยุด

 

                เริ่มแรกผมรู้สึกว่าคนๆนี้อะไรๆก็ดีอยู่หรอก เสียอยู่อย่างเดียวก็คือชอบดูถูกคนอื่น เขามักพูดอยู่เสมอว่าเรี่ยวแรงผมมีไม่พอ สั่งผมไม่ต้องฝืนตัวเอง ผมไม่ฟังซะอย่าง ผมทนได้ไม่นานก็เรียกร้องให้เขาทำต่อ ถ้าเขาช้าไปผมก็จะสั่งให้เขาเร็วขึ้น พอเขาเร็วขึ้นก็สั่งให้เขาช้าลง ความรู้สึกได้เป็นฮ่องเต้น้อยนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง

                หลายวันหลังจากนั้น ผมถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองมันโง่เง่าขนาดไหน ผมคิดจะลองเดินลงจากเตียง กลับพบเรื่องน่าตกใจที่ว่าขาของผมไร้ความรู้สึกราวกับเป็นอัมพาตไปแล้ว ผมด่าลูซิเฟอร์ว่าไม่ใช่คน ลูซิเฟอร์กลับตอบอย่างใจดำว่าเขาเตือนผมแล้ว เพราะเหตุนี้ผมเลยกลายร่างเป็นหมู ทั้งยังเป็นหมูที่ก้าวลงจากเตียงไม่ได้เสียด้วย

                หลังจากนั้นพอมาคิดๆดูแล้ว ลูซิเฟอร์ปฏิบัติกับผมอย่างเอาใจใส่มากจริงๆ หลังจากนั้นผมก็เริ่มบ่นใส่เขาว่าคนรักกันไม่ควรหวานชื่นรื่นรมย์ไปหมดแบบนี้ ต้องมีอุปสรรคเสียบ้าง ความรักถึงจะยาวนาน ลูซิเฟอร์ถามผมว่าแล้วที่เป็นอยู่ผมชอบรึเปล่า ผมตอบไปว่าชอบแต่มันไม่ปกติ เขาพูดว่าเขาเองก็ชอบเหมือนกัน ปากของผมเลยโดนผนึกด้วยประการฉะนี้

 

                หลังจากนั้นของหลังจากนั้น พวกเราต่างก็แก่กว่าตอนนี้ไปหลายพันปี ลูซิเฟอร์กลายเป็นบอสใหญ่ในโลกปีศาจ ผมเองก็เริ่มมีหน้ามีตาอยู่บนสวรรค์ เขาฉีกเสื้อผ้าของผมออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยต่อหน้าสายตานับไม่ถ้วน ไม่สนใจความรู้สึกของผม เขาทรมานผมอย่างรุนแรงราวกับจะฆ่าผมให้ตาย ตัวผมเองที่แต่ไหนแต่ไรก็หน้าหนายิ่งกว่ากำแพงเมืองเสริมใยเหล็ก ก็ผิดคาดที่มีช่วงเวลาที่คิดว่าความหน้าหนาของตัวเองรับมือปัญหานี้ไม่ไหวอยู่จริงๆ ได้แต่หลั่งน้ำตาออกมาอย่างไร้เสียง หลังจากนั้นผมก็ได้แต่ถอนใจอย่างเศร้าสร้อย ในตอนนั้นเขาดีกับผมมากขนาดนั้น ทำไมผมถึงไม่รู้จักรักษามันเอาไว้ให้ดีๆกันนะ?

                ดังนั้นตัวผมที่กลายเป็นตาแก่หนังเหนียว ก็สร้างบทสรุปที่หาแก่นสารอะไรขึ้นมาไม่ได้ประโยคหนึ่งให้กับตัวเอง ‘แกมันบัดซบขนานแท้’

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1609 palm4588 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 22:46
    ใกล้แล้ว ความมาม่า..
    #1,609
    0
  2. #1501 neaumn_sm (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 23:50
    เอ๊ะ ตกใจที่อิสเรียลเป็นฝ่ายทำแล้วมาช็อคกับตอนท้ายต่อ โดนทำต่อหน้าคนหมู่มากเหรอ
    #1,501
    0
  3. #1443 Pinocchio-fate (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:41
    เอ้าเอาสิ ว่าแล้วไหมล่ะ แอบคิดว่าทั้นลูท้องอะ แง ครั้งแรก
    #1,443
    0
  4. #1399 miyakojan (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:23
    งะๆๆๆๆ
    #1,399
    0
  5. #1260 nantika966 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 22:25
    เมาแล้วขับจงเจริญ555
    #1,260
    0
  6. #1188 นานา (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 18:11
    อ่านเรื่องนี้แล้วงงๆกัับเรื่องราวอยู่เหมืือนกัน สรุปอัสเรียลมีความเพ้อไช่ม่ะ
    #1,188
    0
  7. #1138 Chroline (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 00:14
    ท่านลู ท่านลูจะทำอะไรหนูอิสสส มันเกิดอะไรขึ้นนน ค้างอ่ะ แงงงงง
    #1,138
    0
  8. #1137 mameawxsoo2537 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 13:58
    คืนนั้นเกิดเรื่องนั้นขึ้น ไมเราไม่เอ้ะจายยย กริ้ดดด ครั้งแรกของท่ายลู 555

    เอิ่มคือพอเป้นราชาปีศาจแล้วความsmที่เก้บกดมาไม่เค้ยไม่เคยทำอิสก้ระเบิดออกมาออค่ะ 555
    #1,137
    0
  9. #1136 argear (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 13:53
    เตรียมพร้อมรับแรงกระแทก ดร่าม่าลูกใหญ่
    #1,136
    0
  10. #1134 21298 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 11:47
    เริ่มอีกแล้วค่ะ ไตพร้อมมั้ยคะทุกคน
    #1,134
    0
  11. #1133 chinkichki (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 11:12
    แรกๆมันก็ดีนะ หลังๆอะไร.. ทำไม? รวดเร็วมากนึกว่าคิด แต่ถึงกับวาปไปหลายชั่วโคตรเลย โห้ยไม่ทันได้เสียใจเมื่อเห็นเธอเดินจากไป แต่ฉากเรทนั้นมันใช่ โคตร18+เลยนะจริงๆ ..
    #1,133
    0
  12. #1132 narinnakin (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 10:53
    อ้าาาาา หนูอิสทำอะไรพี่ลู่ คืนดีกันเถอะนะๆ
    #1,132
    0
  13. #1131 pandarapimsky (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 09:51
    ต่อไปดราม่าแน่ๆเตรียมทิชชู่รอเลย55
    #1,131
    0
  14. #1130 dgaryman (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 08:28
    ฟินแบบนี้เดี๋ยวอีกสักพักดราม่าแน่
    #1,130
    0
  15. #1129 Faren-Hight (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 08:07
    เอ่อ เกินความรวดเร็วของกาลเวลา เอาซะงงเลยสหายยาก
    #1,129
    0
  16. #1128 janjirasuso (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 07:43
    นึกว่าลูเป็นคนทำแต่ที่ไหนได้*////*หุหุ
    #1,128
    1
    • #1128-1 relis(จากตอนที่ 44)
      25 กันยายน 2559 / 08:25
      หลีปินไปทำอะไรลูไว้นะ ถึงเปลี่ยนแปลงไปขนาดนั้น ลูซิเฟอร์ช่างกล้ายอมอยู่ล่างให้หลีปินในวันที่เมาก็คงโดนไม่ยั้งแน่ๆเลย หวานชื่นกันอีกหลายๆตอนหน่อยน้าา ขอหัวใจดวงน้อยนี้ทำใจรับกับความดราม่าที่ไกล้มาก่อน
      #1128-1
  17. #1127 jamlovenami (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 07:42
    เป็นเรื่องในอนาคตที่ทรานสคริปไปเร็วมากจนตามไม่ทัน....
    #1,127
    0
  18. #1126 alfhind (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 01:04
    ช็อคมาก คนแรกของลูคืออิสเรียล... ว๊อท ทำไมเขิน 555 พอลูเฉลยปุ๊บเราก็หยุดอ่านต่อละไปคุยตอนงานเลี้ยงต้นเหตุทันที ถึงว่า ตอนอ่านก็งงไปกับอีสเรียลแต่ตอนนี้ เก๊ทแล้ว ฮือ เขินม้วน 

    อ่ะแฮ่ม นั่นไง ตาเมตาตรอนก็เคยเตือนไว้แล้ว ลืมไปใช่มั้ยอีสเรียลน้อยว่าอย่าตามใจลูซิเฟอร์ แต่ในกรณีนี้เป็นลูซิเฟอร์ที่ตามใจอิสเรียลมากกว่า...กี้สสสส

    ตอนท้ายนี่พีคมาก อะไรคือกระชากฉีกเสื้อผ้าอิสเรียลน้อยต่อหน้าผู้คนแถมยังทรมานเขาอีก ไม่นะ เกิดอะไรขึ้น ฉันดำน้ำพลาดอะไรไป ฮือ ต้องกลับไปอ่านใหม่ซะแล้วว่าอยู่ตอนไหน(อาจจะยังไปไม่ถึงสินะ)

    ขอบคุณผู้แปลนะคะ T_T ตอนนี้มันดีกับใจจริงๆ เสริมพลังสู้ดราม่า ฮรึกกกกกกกกกกกก ;A;
    #1,126
    5
    • #1126-2 Little princess (จากตอนที่ 44)
      25 กันยายน 2559 / 08:45
      แนะนำให้ไปดำน้ำตอนที่ 35 นะคะ...ตะเตือนไตมาก นั่นแหละดราม่าของแท้
      #1126-2
    • #1126-3 SunSaki(จากตอนที่ 44)
      25 กันยายน 2559 / 20:14
      คห. 1126-1. ในคำแปลที่เราดำน้ำมา. มีคำว่า 'อยุ่บน' แต่อาจจะกำกวมไปผู้แปลจึงใช้คำว่าทับ. นั้นแหละ. น่าจะหมายถึงเข้าประตูหลังเรียบร้อยเลยละค่ะ. ไม่งั้นอิสคงไม่ช็อคค้างขนาดนั้น 55555. แถมยังถามว่าเจ็บรึป่าว. ถ้าโดนนอนทับน่าจะบอกว่าเมื่อยรึป่าวนะ. หุหุ.
      #1126-3
  19. #1125 SunSaki (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 00:40
    โอยยย. ทำไมต้องมาตัดอารมณ์กับดราม่าที่ยังไม่มาด้วย. แสดงว่ามันรุนแรงมากจนต้องเตือนเอาไว้ก่อนสินะ ฮือๆ. แต่ตอนนี้ฟินมาก กลิ้งไปกลิ่งมา. อ่านแล้วเขิน เติมเลือดกร๊ปวายด่วนๆ
    #1,125
    0
  20. #1124 saikra (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 00:38
    อยากรู้ว่าถึงตอนนั้นจะเป็นยังไงงงง
    #1,124
    0
  21. #1123 mee-omega3 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 00:31
    เกิดอะไรขึ้นนนน
    #1,123
    0
  22. #1121 qinaideni (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 23:41
    ไม่รู้ทำไมอ่านตอนทิ้งท้ายแล้วรู้สึกแอบขำ กำลังคิดว่าที่จู่ๆลูกลายเป็นบอสในโลกปีศาจเป็นเพราะไม่อยากให้รักหวานชื่นแบบนี้อยู่รสเดียวหรอกนะ?
    #1,121
    0
  23. #1120 ผ่านมาอ่าน (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 23:30
    อ่านเรื่องนี้เเล้ว เรารู้ได้เลยว่า คนเเต่งชอบทรมานคนอ่าน T[]T

    อยากรู้ตอนสุดท้ายลูซิเฟอร์รักอิสเรียล/มิคาเอลหรือเปล่า? มันดูคลุมเครือ อ่านเเล้วปวดใจ

    ดูเหมือนอิสเรียลจะได้ของเเรร์ไปแบบงงๆ อย่าลืมรับผิดชอบล่ะ คนเเต่งมาเหนือความคาดหมาย5555

    #1,120
    0
  24. #1119 nixsera_0291 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 22:45
    เหมือนจะดราม่าในอีกไม่ช้า...
    #1,119
    0
  25. #1118 waranya-nan (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 22:44
    กำลังฟินๆที่ได้กัน again แต่ตอนสุดท้ายนี่คืออารายยยยยยย ไม่น้าาาาาา อย่ามาม่าาาาาา =0=!!!!
    #1,118
    0