เทวทูตปีกขวา 天神右翼 [นิยายแปลจีน]

ตอนที่ 41 : ทัณฑ์สวรรค์ [41]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    11 ก.ย. 59



-81-

                หลังอาบน้ำเสร็จ ผมกับลูซิเฟอร์ในชุดคลุมอาบน้ำก็เข้ามาในห้องนอน ข้อเสียที่ใหญ่ที่สุดของชาวสวรรค์คือเมื่อขาดการพักผ่อนที่เพียงพอ ขนปีกก็จะร่วงไม่ต่างจากเส้นผมของคนในยามปกติ ไม่ว่าผมจะเดินไปทางไหน เส้นขนบนปีกของผมก็จะร่วงเอาร่วงเอาเป็นทางจนพวกคนรับใช้ที่เดินผ่านไปผ่านมาเป็นต้องหันมามองผมซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำอย่างกับผมเป็นไม้ขนไก่ยังไงยังงั้น

                ตอนที่เข้ามาถึงในห้องนอน ลูซิเฟอร์บอกให้ผมรอสักครู่ก่อนจะเดินนำเข้าไปก่อน ผมมองไปรอบๆ พื้นห้องกระจ่างใสวาววับราวกับเป็นทะเลสาบไร้คลื่นผืนใหญ่ ยามที่เดินเข้าไปเหยียบบนนั้นราวกับกำลังยืนอยู่บนพื้นน้ำแข็ง บรรยากาศในห้องนอนกลับอบอุ่นสบายตัว มุมห้องมีลูกน้องของลูซิเฟอร์ยืนยามอยู่เงียบๆ ผมเดินผ่านเข้าไปอย่างรู้สึกไม่เป็นตัวเอง ก่อนจะเลือกเดินเข้าไปหยุดอยู่ที่หน้าบานหน้าต่างบานใหญ่ มองลงไปด้านล่างก็เห็นถนนสายใหญ่ยาวสุดลูกหูลูกตา รายล้อมด้วยตึกรามบ้านช่องน้อยใหญ่ บนท้องฟ้ามียานพาหนะมากมายแล่นสวนกันไปมา ทัศนียภาพงดงามดุจภาพลวงตา ยามยืนมองจากบนนี้ ก็ให้ความรู้สึกเหมือนจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่รุ่งเรืองนี้กำลังอยู่แทบเท้าของผม

 

                ด้านหลัง เสียงของใครบางคนดังขึ้น “ชอบที่นี่รึเปล่า?”

                ผมพยักหน้ารับ จากนั้นก็ส่ายหน้า ที่นี่งดงามมากจริงๆ แต่ทุกครั้งที่ผมมาที่นี่ ล้วนรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันไปเท่านั้น

                ...มีบางอย่างไม่ถูกต้อง

                ผมหันขวับกลับไปมองด้านหลังก็เห็นเทวดาตัวน้อยยืนอยู่ เส้นผมเล็กละเอียดสีทอง ดวงตาสีฟ้าอัญมณี จมูกเล็กๆโด่งเป็นสันสวยงาม ผมพลันตื่นเต้นยินดีรีบพุ่งเข้าไปกอดเขา “เด็กน้อย!” จากนั้นก็จัดการเขกหมัดใส่หัวเขายกใหญ่

                เทวดาสี่ปีกตนหนึ่งลุกขึ้นมาด้วยสีหน้ากรุ่นโกรธ แต่เทวดาอีกตนรั้งเขาเอาไว้ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

 

                ลูซิฟินิลพูดขึ้น “ข้ามีเรื่องอยากจะบอกเจ้า”

                ผมเองก็พูดอย่างตื่นเต้น “ฉันก็มีเรื่องอยากจะบอกนายเหมือนกัน!

                ลูซิฟินิลยิ้มบางๆ “เจ้าบอกก่อน”

                ผมลูบผมเขาอย่างหมั่นเขี้ยว “ฉันกับมหาเทพลูซิเฟอร์... ไม่สิ... ฉันกับลูซิเฟอร์ตกลงคบกันแล้ว! เขาพูดสามคำนั้นกับฉันแล้วด้วย เด็กน้อย~~ฉันดีใจจังเลย...... เอ๋? เอ๋? เดี๋ยวนะ... ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ได้? แล้วนายจะบอกอะไรฉัน? แล้วไหนจะปีกของนายอีก ทำไมมันกลายเป็นสีนี้ล่ะ......”

                เหงื่อตก... นี่ผมตาฝาดไปรึเปล่า? ไม่เห็นแปบเดียวทำไมปีกของลูซิฟินิลถึงได้เปลี่ยนสีไป ดูเหมือนเป็นปีกลูซิเฟอร์ขนาดย่อส่วนเลย ทั้งสีสันทั้งรัศมีที่ปล่อยออกมา......

                ผมยื่นมือเข้าไปลูบแผงปีกเล็กๆของเขา ปีกของเขาพลันหยุดเคลื่อนไหวไปในทันที ผมทั้งจิ้ม ทั้งดึง ทั้งลูบ ถึงจะยังเล็กและอ่อนแออยู่บ้าง ถึงผมจะรู้สึกอยากเอามันไปย่างกินก็ตาม แต่นี่ไม่ผิดแน่

                ผมเงยหน้าขึ้นมองเขา คาดว่าสีหน้าคงจะตกตะลึงยกใหญ่ “นาย......อย่าบอกนะว่านายคือ......”

                ลูซิฟินิลพูดเสียงเบา “ใช่แล้ว”

                ผมถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวก็ชนเข้ากับขอบหน้าต่าง “เป็นไปไม่ได้! นายห้ามล้อฉันเล่นนะ!” ลูซิฟินิลบินเข้ามาหาผมช้าๆ “ข้าไม่ได้อยากหลอกเจ้านะ แต่พอข้าคิดจะบอกเจ้าทีไรก็ไม่มีโอกาสตลอดเลย”

                ผมส่ายหน้าอย่างแรง ทำใจอยู่นานสุดท้ายก็หน้านิ่วคิ้วขมวด “ช่างเถอะ......ฉันเข้าใจ” ปีกเล็กๆของลูซิฟินิลขยับส่ายไปมา เขาพุ่งเข้ามากอดผม “อย่าโกรธข้าเลยนะ” ผมพูดกับเขา “นายบอกฉันมาก่อน แม่นายกับเขายังอยู่ด้วยกันรึเปล่า? หรือว่านายเกิดจากเขา?” ลูซิฟินิลอึ้งไป “อะไรนะ?” ผมถามซ้ำ “นายเป็นลูกของเขาไม่ใช่รึไง? สรุปว่าแม่ของนายแยกทางกับเขาแล้วรึยัง?”

 

                ดวงตาดุจแซฟไฟร์ของลูซิฟินิลพลันเบิกค้าง “เจ้า......” เขาสูดหายใจเข้าลึก พูดเสียงเบาว่า “อิสเรียล เจ้าช่าง... ช่าง...... โง่มากจริงๆ”

                เหงื่อตก... โง่ก็โง่สิ ...ไม่เห็นจะต้องเพิ่มคำขยายสองคำนั่นเลย

                ลูซิฟินิลยื่นมือเล็กๆออกมาปิดตาทั้งคู่ของผม ตรงช่องเล็กๆระหว่างเรียวนิ้ว ผมสามารถมองเห็นดวงตาสีฟ้ากระจ่างคู่นั้นได้รางๆก่อนที่มันจะปิดลงเคลื่อนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากนุ่มนิ่มประทับลงบนริมฝีปากของผม ความรู้สึกที่คุ้นเคยพลันแล่นขึ้นมาในสมอง หัวใจเริ่มเต้นถี่ จากนั้นเขาก็ละมือออกไป มือหนึ่งโอบเอวผมเอาไว้ อีกมือยันตรงขอบหน้าต่างที่ด้านหลัง

                ยิ่งมาก็ยิ่งรู้สึกว่าบางอย่างไม่ถูกต้อง

                แขนของเจ้าเด็กน้อยสั้นขนาดนั้น เขาจะใช้แขนข้างเดียวโอบเอวผมได้ยังไง?

                โดยไม่รู้ตัว ผมเงยหน้าขึ้น

                ดวงตาของผมเบิกกว้าง คนตรงหน้าอยู่ๆก็ตัวสูงกว่าผมไปหนึ่งช่วงศีรษะ เส้นผมสีทองเล็กละเอียดล้อมกรอบผิวขาวกระจ่างใสนั่น จมูกโด่งตรงของเขาจรดอยู่บนใบหน้าของผมเบาๆ

                หลังจากนั้นเขาก็ปล่อยมือ

                ลูซิฟินิลเวอร์ชั่นชายหนุ่มรูปงามโตเต็มวัยอยู่ๆก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าของผม

                ระบบความคิดของผมพลันเหมือนถูกปั่นอยู่ในเครื่องปั่น

                ผมกุมขมับ “อา... เด็ก... เจ้าเด็กน้อย... นาย... หน้าตานายตอนโตไม่ใช่แค่ดูดีธรรมดานะ ไม่ธรรมดาเลย... สูงศักดิ์... แล้ว... แล้วก็สง่างาม... เหมือน... เหมือน......มหาเทพลูซิเฟอร์......ไม่มีผิด”

                แม่-เอ้ย ผมกลายร่างเป็นแซนเดอฟานหมายเลยสองไปแล้ว ใครก็ได้ช่วยบอกผมที่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?

                ความเป็นไปได้ที่จะใช้อธิบายเรื่องนี้มีอยู่ 4 อย่าง อย่างแรก ลูซิฟินิลตอนโตหน้าตาเหมือนลูซิเฟอร์ไม่มีผิด สอง ลูซิเฟอร์ปลอมเป็นลูซิฟินิลมาแกล้งผม สาม ลูซิฟินิลปลอมเป็นลูซิเฟอร์มาแกล้งผม สี่ ......ผมไม่กล้าคิด

 

                เขาประคองหน้าของผมขึ้นก่อนจะจูบลงมาอีกครั้ง “เด็กโง่อิสเรียล เจ้าซื่อบื้อเกินไปแล้ว”

                ประโยคแบบเดียวกัน สำเนียงการพูดแบบเดียวกัน ออกมาจากปากคนๆเดียวกัน แต่ว่า ความรู้สึกที่ได้กลับแตกต่างกัน ครั้งแรกเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์สดใส ส่วนครั้งหลังกลับเย้ายวนเปี่ยมเสน่ห์

                ผมหันหน้าออกไปมองท้องฟ้าสว่างเรืองรองที่ด้านนอกหน้าต่าง

                พระเจ้า ...รีบเสกสายฟ้าลงมาผ่าผมเร็วเข้า!

                เมฆก้อนที่หนึ่งลอยผ่านไป...

                เมฆก้อนที่สองลอยผ่านไป...

                เมฆก้อนที่ N ลอยผ่านไป...

                ผ่าสิ... ทำไมไม่ผ่าเล่า! ปกติผมไม่เคยขอท่านก็ผ่าเอาๆ พอตอนนี้ผมขอท่านท่านดันไม่ผ่าซะงั้น!

                ผมถามเสียงตะกุกตะกัก “ตกลงว่านายเป็นเจ้าเด็กน้อย......หรือว่าเป็นเมียฉันกันแน่?” เขาจับหน้าของผมส่ายไปมาเบาๆ “ข้าเป็นสามีของเจ้า”

                ผม “เมีย”

                เขา “สามี”

                ผม “เมีย”

                เขา “สามี”

                ผม “เมีย”

                เขา “เมีย”

                ผม “สามี”

                เขาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะจูบผมอีกครั้ง “เมียข้าน่ารักที่สุด”

                เหงื่อตก... ทำไมผมต้องมานั่งพูดอะไรที่หาสาระไม่ได้แบบนี้กับเขาด้วย ผมยังไม่ยอมตายใจ “ฮึ่ม เทวะชั้นยอดสามารถเปลี่ยนร่างได้ตามใจชอบ ท่านอย่าคิดว่าผมไม่รู้นะ” ลูซิเฟอร์ยิ้มพลางพูด “ลูซิเฟอร์ เขาชอบลิลิธ เขาชอบลิลิธ ฉันเป็นระเบิดที่กำลังจะระเบิดออกแล้ว อา เขาชอบลิลิธ แม่- ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว! นายเห็นแล้วรึยัง ฉันกำลังมีไฟลุก......”

                ตอนที่เขาอุทาน “อา” ออกมา น้ำเสียงยังคงกังวานกระจ่างใสน่าฟังดุจกำลังเอื้อนทำนองเพลง

                หูฝาด... ผมต้องหูฝาดไปแน่ๆ...

                ลูซิเฟอร์เอื้อมมือดึงผมเข้าไปกอดเหมือนกำลังกอดหมอนใบหนึ่ง “เด็กน้อย นายไสหัวออกไปได้มั้ย วันนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย แค่วันเดียว ฉันก็ตกหลุมรักมหาเทพลูซิเฟอร์แล้ว นายอยากหัวเราะก็เชิญ”

                ผมหันร่างไปอีกด้าน ส่ายหน้าไม่หยุด คิดจะสลัดคำพูดเขาออกจากหัว

                ลูซิเฟอร์กอดเอวผมจากทางด้านหลัง โยกไปมาเบาๆ “ฉันเองก็อยากจะต่อยเขาซักหมัด แต่ก็มีหลายเหตุผลที่ทำให้ฉันไม่ทำแบบนั้น ข้อแรก เขาเก่งกว่าฉัน ฉันสู้เขาไม่ไหว” เสียงของเขายิ่งพูดก็ยิ่งแผ่วเบา ยิ่งพูดก็ยิ่งไม่มั่นคง “ข้อสอง เขาไม่เคยบอกว่ารักฉัน...... ข้อสาม...... ฉันต่อยเขาไม่ลง”

                จากจุดนี้มองออกไปข้างหน้า ผมเห็นเพียงท้องฟ้าเรืองรองไร้ที่สิ้นสุด ราวกับอยู่ในดินแดนของความฝัน

                ผมเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น แสงแดดด้านนอกเจิดจ้า แยงตาซะจนน้ำตาแทบจะไหล

                “ข้ารักเจ้า” ลูซิเฟอร์กอดผมเอาไว้แน่น “หลังจากนี้ ข้าจะบอกให้เจ้าฟังทุกวัน......บอกจนกว่าเจ้าจะไม่อยากฟัง”

 

                ผมถูจมูกตัวเองไปมาก่อนจะหันหน้ากลับไปต่อยเขาหนึ่งหมัด ถึงจะไม่มีเสียง แต่แรงที่ใช้ก็ไม่น้อย เทวดาที่ยืนเฝ้าห่างออกไปต่างพากันสูดหายใจเข้าลึก ลูซิเฟอร์ยกมือขึ้นกุมหน้า พูดถอนใจเสียงเบา “ข้ารู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้”

                “แอบฟังคนอื่นพูดแล้วยังกล้ามาล้อเลียนอีก ท่านอย่าลืมว่าถูกผมจับห้อยหัวมาแล้ว ถูกผมตีมาแล้ว ถูกผมใช้เป็นวัวเป็นม้ามาแล้ว!” ผมทำหน้าผีหลอกใส่เขา แถมยังแลบลิ้นใส่อย่างได้ใจ จากนั้นก็มุดตัวหลบวิ่งออกมา

 

 

-82-

                บนแชงกรีล่าไม่มีกลางคืน แต่ผมดันคุ้นชินกับการนอนในห้องมืดๆเท่านั้น ลูซิเฟอร์จึงสั่งให้คนรับใช้ปิดหน้าต่างให้หมด ในห้องนอนจึงยิ่งเต็มไปด้วยหมอกหนาลอยวนอยู่ ประกอบกับก้อนเมฆหนานุ่มที่ผมมารู้ทีหลังว่ามันคือเตียงนอนก็ทำให้รู้สึกว่าห้องนอนของเขาแปรสภาพเป็นทะเลก้อนเมฆไปแล้ว

                ตอนที่ล้มตัวลงนอน ลูซิเฟอร์เปลี่ยนร่างกลับไปเป็นเด็กน้อยปีนขึ้นมานอนข้างผมโดยอัตโนมัติ แน่นอนว่าไม่พลาดกิจวัตรเครื่องดื่มเฮลตี้ของเขา ...นมหนึ่งแก้ว ไม่รู้ว่าเพราะเปลี่ยนร่างไปเป็นเด็กหรือยังไง การกระทำถึงได้ดูเด็กน้อยลงไปด้วย แน่นอนว่าท่าทางของลูซิฟินิลน่ารัก ไร้เดียงสากว่าเขาในตอนโตมากจนเทียบไม่ติด เขานอนคว่ำอยู่บนเตียงเมฆหนานุ่ม สองขาเล็กๆชี้ขึ้นด้านบน ตรงหน้าเป็นกองกระดาษหนาปึ้ก เขาดื่มนมไปพลางอ่านกระดาษพวกนั้นไปพลาง ผมขยับเข้าไปหา “อ่านอะไรอยู่เหรอ?” เขาตอบว่า “เอกสารที่ส่งมาจากสวรรค์ชั้นล่างๆในช่วงหลายวันนี้น่ะ ข้าไม่ได้อ่านเลยซักแผ่น” ผมพยักหน้า เตรียมจะหลับ ลูซิเฟอร์พลันถามขึ้น “อิสเรียล เจ้ามองชนเผ่าปีศาจเป็นยังไงบ้าง?” ผมตอบกลับไป “รูปลักษณ์ภายนอกน่าเกลียด แต่ข้างในกลับใสบริสุทธิ์ เป็นชนเผ่าที่ตรงไปตรงมามากๆ” ลูซิเฟอร์เงียบไปอยู่นาน สุดท้ายก็ดันเอกสารไปไว้ด้านข้างก่อนจะลุกขึ้นนั่งดื่มนมเข้าไปอึกใหญ่ แถมยังส่งยื่นมาตรงหน้าผม “อยากดื่มหรือไม่?” ผมส่ายหน้า ความจริงผมกินของพวกนี้จนเบื่อแล้ว แต่พอเห็นเขาแบบนั้นก็อดไม่ไหวดึงร่างเขาเข้ามาเลียคราวบนที่ติดอยู่บนริมฝีปาก เขาซุกศีรษะเข้ามาในอ้อมกอดของผม พูดเสียงเบา “หลายวันมานี้ต้องอยู่ในร่างนี้ตลอดเลย ...เฮ้อ”

                ผมพึ่งฉุกคิดขึ้น “จริงด้วย ทำไมท่านต้องเปลี่ยนร่างเป็นเด็กด้วย?” ลูซิเฟอร์ตอบว่า “ตั้งแต่เริ่มสร้างมนุษย์ ไปจึงถึงสร้างสวนเอเดน จำเป็นต้องใช้พลังมหาศาล ต้องอยู่ในร่างเด็กตั้งหลายวัน” ผมพยักหน้าพลางครุ่นคิด ก่อนจะทวนอย่างสงสัย “หลายวัน?” เขาตอบรับเสียงเบา “อืม ลำบากไม่น้อยเลย” จากนั้นก็พลิกร่างนอนหลับไป

                หลังจากที่ผมได้รู้ว่าสองคนนี้คือคนๆเดียวกัน ผมก็กลายร่างเป็นหนังเสือขึ้นมาทันที ทั้งยังเป็นหนังเสือที่น่ากลัวเป็นอย่างมากเลยด้วย ผมพลันได้ใจพุ่งเข้าไปตะปบร่างของเขา กดร่างเขาเอาไว้ “ถ้าวันนี้นายไม่อธิบายให้ฉันฟังอย่างละเอียด นายห้ามนอนเด็ดขาด!

                เขาอธิบายเสียงอ่อน “คืออย่างนี้ บนสวรรค์มีเด็กกับคนสูงอายุน้อยมาก เรื่องนี้เจ้าน่าจะสังเกตเห็น” ผมพยักหน้า เขาพูดต่อว่า “อายุขัยของชาวสวรรค์จะต่างไปตามระดับชั้น ชาวสวรรค์ธรรมดาตนหนึ่งจะมีอายุประมาณหนึ่งพันปี ระดับขั้นสูงขึ้นมาหนึ่งขั้น อายุขัยก็ยาวขึ้นหนึ่งเท่า สองขั้นก็สองเท่า สามขั้นสี่เท่า สี่ขั้นแปดเท่า เป็นแบบนี้เรื่อยๆ แต่เทวะชั้นยอดกับอัครเทวทูตถือเป็นข้อยกเว้น นอกจากจะเต็มใจหรือฆ่าตัวตายแล้ว อายุขัยของพวกเขาไม่มีจำกัด ช่วงวัยเด็กของชาวสวรรค์จะยาวนานเป็น 1 ในร้อยส่วนของอายุขัยของพวกเขา ส่วนวัยรุ่น วัยหนุ่มสาว วัยกลางคน จะกินเวลา 87% ขึ้นไป ช่วงวัยหนุ่มสาวจะเป็นช่วงที่ยาวนานที่สุด วัยชราเป็นช่วงที่พริบตาก็จะผ่านพ้นไป ถึงจะบอกว่าแก่ชรา แต่ที่เปลี่ยนก็มีแค่สีผมที่เปลี่ยนเป็นสีขาวเท่านั้น” ผมพยักหน้าฟังต่อไป “เทวะชั้นยอดส่วนใหญ่เป็นดวงจิตที่พระผู้เป็นเจ้าสร้างขึ้นมาด้วยพระองค์เอง ข้าเองก็เช่นกัน แต่ดูเหมือนวิถีทางของข้าจะไม่ธรรมดาอย่างเช่นคนอื่นๆ ว่ากันว่าตอนที่ข้าถือกำเนิด บนใบหน้าของข้ามีรอยยิ้มประดับอยู่ ชาวสวรรค์ที่เกิดขึ้นช่วงเดียวกับข้าต่างรู้สึกไม่เป็นมิตร”

                ผมพยักหน้า รู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง แต่พูดไม่ถูกว่าผิดที่ตรงไหน เขาเล่าต่อว่า “เทวะชั้นยอดล้วนวัยเด็กยาวนานแค่หนึ่งพันปี ชาวสวรรค์ตนไหนที่มีช่วงวัยเด็กที่ยาวนานผิดปกติ ถ้าไม่ใช่อายุขัยสั้น ก็คงเป็นเพราะพิการแต่กำเนิด โชคไม่ดีที่ในขณะที่ทุกคนเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ข้ากลับยังคงรูปลักษณ์อยู่เหมือนเดิม อีกทั้งปีกของข้าก็มีสีแปลกประหลาด ในหมู่ชาวสวรรค์ระดับสูงจึงเริ่มมีข่าวลือแพร่ออกมา” ผมลูบใบหน้าเขาเบาๆก่อนจะกอดเขาเอาไว้แน่น ลูซิเฟอร์หัวเราะออกมา พูดต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “พละกำลังของเด็กเทียบกับคนที่โตแล้วมีแค่ 1 ในพันเท่านั้น ก็เหมือนเจ้าในตอนนั้นกับพวกเทวดาสี่ปีกพวกนั้นนั่นแหละ ตอนแรกข้าทำอะไรไม่ได้เลย ร่ำเรียนอยู่ในสำนักสวรรค์อยู่นานแสนนานก็ไม่เคยสำเร็จการศึกษา”

                แค่นึกภาพว่าใบหน้ากลมๆเล็กๆน่ารักๆของเจ้าเด็กน้อยถูกเทวดากลุ่มนั้นรังแก ใจผมก็ปวดร้าวจนแทบทนไม่ได้ ครุ่นคิดอยู่นานก็พูดขึ้น “หรือว่าจริงๆแล้ว ปีกแสงศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 6 ไม่ใช่ปีกระดับสูง” ลูซิเฟอร์ตอบรับ “ไม่ผิด นั่นเป็นเรื่องที่พระผู้เป็นเจ้าประทานให้ข้าในตอนหลัง” ผมถามต่อ “แล้วพวกที่เคยดูถูกท่านเมื่อตอนนั้นล่ะ ท่านคงจัดการเตะพวกเขาไปอยู่ข้างล่างแล้วใช่มั้ย” ลูซิเฟอร์พูดเสียงเบา “เปล่า พวกเขาล้วนตายไปหมดแล้ว”

                ผมสูดหายใจ “ท่านอย่าบอกนะว่าท่านฆ่าพวกเขา” ลูซิเฟอร์เพียงฉีกยิ้มไม่ตอบคำ ผมทบทวนคำพูดที่เขาเคยพูดกับผมก็พลันเหงื่อตก... ลูซิเฟอร์กลับพูดขึ้นอีก “จีซัสเป็นเทพเพียงตนเดียวบนสวรรค์ที่สามารถมองเห็นอนาคตได้ เขารู้แม้กระทั่งว่าตัวเองจะจบชีวิตลงวันไหน ดังนั้น เขาจึงเป็นคนที่เหมือนบิดาของเขา ยะโฮวามากที่สุด”

                เหงื่อตก... นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ อยู่ดีๆก็พูดถึงจีซัสขึ้นมา ผมยังคงพยักหน้าต่อไป ลูซิเฟอร์เล่าต่อ “ตอนหลัง ข้าเติบโตขึ้นเป็นเทวดาที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ยังถูกคนจำนวนไม่น้อยรังเกียจ สิ่งที่พวกเขาชอบยกมาพูดถึงที่สุดคือปีกของข้า” ผมโกรธ “จะสนพวกเขาทำไม นั่นเรียกว่าอิจฉาต่างหาก ปีกของท่านสวยมาก สวยจริงๆ สวยที่สุด” ถึงแม้ว่าเวลาเห็นปีกเล็กๆนั่นขยับ ผมจะเกิดความรู้สึกอยากจับมาปิ้งกินก็ตาม

                ดวงตาสีฟ้างดงามของลูซิเฟอร์กระพริบปริบๆก่อนจะปรากฏรอยยิ้ม “อืม บนสวรรค์แห่งนี้ไม่มีใครสามารถก้าวล้ำข้าได้ จริงมั้ย” ผมหัวเราะ “ท่านในสายตาของผมไม่ใช่แค่ยอดเยี่ยมธรรมดา” เขาพลันพลิกร่างขึ้นมานอนทับผม “ถ้าอย่างนั้น แสดงว่าเจ้าจะไม่มีวันมองคนอื่นอีกแล้วใช่หรือไม่?” ผมตอบกลับไปตามตรง “เรื่องนี้ ต้องว่ากันอีกที”

                ลูซิเฟอร์หัวเราะ “เจ้าไม่ต้องตอบ ข้ารู้ดี” พูดจบก็ก้มลงมาจูบผมทีหนึ่ง “อยู่ในร่างเด็กแล้วไม่มีอารมณ์ทางเพศ เพราะงั้นคืนนี้อยู่แบบนี้ดีที่สุด ถ้าเกิดเจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บ บางทีตอนนี้ข้าอาจจะกำลังเล้าโลมเจ้าอยู่ก็ได้”

                แม่-เอ้ย... เจ้าพวกเอาแต่ใจตัวเอง~~~ เขาไม่มีอารมณ์แล้วคิดว่าผมจะไม่มีอารมณ์ตามหรือยังไง?

                เขาม้วนของบางอย่างที่ดูนุ่มๆฟูๆขึ้นมาคลุมร่างเขากับผม ก่อนจะพลิกตัวหันไปนอน

                เว้นช่วงไปอยู่นาน ผมพึ่งนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ก็กระโดดขึ้นมาร้องตะโกนเสียงดัง “เฮ้ คำถามที่ผมพึ่งถามไป ท่านจะตอบหรือไม่ตอบ!?”

                แขนเล็กๆข้างหนึ่งยื่นมากอดเอวผม ก่อนจะตามมาด้วยขาเล็กๆอีกข้างยกขึ้นมาก่ายทับ เจ้าเด็กน้อยหลุดเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนหวาน หลับสนิทอย่างเป็นสุข

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1606 palm4588 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 20:21
    แสดงว่าเห็นอนาคตไม่ได้ แล้วทำไมตัดใจ สงสัยเน้อ? ซับซ้อนจังวุ้ย
    #1,606
    0
  2. #1498 neaumn_sm (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 23:26
    รู้แล้วเน้อ
    #1,498
    0
  3. #1396 miyakojan (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:47
    ไม่ได้เข้ามาอ่านซะนาน อ่านกี่ทีก็ฟินตอนนี้
    #1,396
    0
  4. #1065 chihiro12 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 08:01
    มาต่อเร็วๆนะค่ะ สู้ๆ
    #1,065
    0
  5. #1064 Chroline (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 03:12
    น่ารักกกก ชอบบบ ฉากสวีทคือดีงาม
    #1,064
    0
  6. #1062 relis (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 08:23
    ห่มหนังเสือ เสือตาย ข้างในคือกระต่ายขาวตัวน้อยๆ

    เกิดมายิ้มก็ทำเอาเทวดาที่เกิดพร้อมกันหวาดระแวง ยิ้มสังหารชัดๆ หรือตอนเกิดลูซิเฟอร์ขนปีกสีดำ
    กับจีซัสก็น่าคิด เกิดพร้อมกันรึเปล่า แอบแค้นฝังลึกกันมามั้ย

    ชอบตอนแปลงร่างเป็นเด็กจริงจับกอดดดด
    #1,062
    0
  7. #1061 Faren-Hight (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 07:14
    หลงร่างเด็กรุนแรง โรคโชตะค่อนกำเริบ...
    #1,061
    0
  8. #1060 catbong (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 04:06
    แลดูมุ้งมิ้งดีจังตอนนี้
    #1,060
    0
  9. #1059 --noon-- (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 02:23
    ร่างเด็กน่ารักมากท่าน~
    #1,059
    0
  10. #1058 jamlovenami (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 23:14
    5555 ชอบตีเนียนพาออกนอกทะเล จนลืมเรื่องที่ถามตอนแรกไปเลย เจ้าเล่ห์ที่สุดดด
    #1,058
    0
  11. #1057 waranya-nan (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 21:58
    น่าร้ากกกกก มันน่าจับมาม้วนๆๆๆๆเป็นก้อนกลมๆแล้วขย้ำๆเข้าปากเคี้ยวให้ละเอียดสุดๆไปเลยง่าาาาาา โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย ไม่เสียทีที่เป็น #ทีมลูซิเฟอร์ มาตั้งนาน ในที่สุดดดดดดอิสเรียลก็รู้สักทีถึงจะซื่อไปหน่อยในตอนแรกก็เถอะงู้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เป็นอะไรที่ตั้ลล้ากกกกกกกกกกก อยากอ่านต่อสุดๆๆๆ ;-; แต่พรุ่งนี้วันจันทร์อะม่ายยยยยยยยย เราต้องการรรรรรรรรรร ทำไมวันหยุดถึงหมดเร็วขนาดนี้กานนนนนนน ม่ายน้าาาาาาาาาา<<<<เริ่มบ้า5555555
    #1,057
    0
  12. #1056 21298 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 21:52
    น่ากินที่สุดดด
    #1,056
    0
  13. #1055 mameawxsoo2537 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 21:40
    อิสตลกอ่าาา ชอบ คิดได้อะ 555 ท่านลูเงิบเบย โง่ได้น่ารักมัก ยอมใจ 555

    ท่านลูอดีตไม่ค่อยดีเลย เห้นลางเป้นปีศาจมาแต่ไกล แต่ชาวสวรรค์นิ นิสัยเสียเยอะชะมัด อะไรปลูกฝังให้เป้นคนขี้อิจฉากันขนาดนี้นะ หรือช่วงชีวิตมันนานไปจนไม่มีไรให้ทำงาย

    เอาจิงเราชอบฝั่งปีศาจอะ พอท่านลูไปเป้นจ้าวปีศาจ หลังจากนั้นเหล่าหัวหน้ากี่ตนนะ จำไม่ได้ 555 ก้หล่อโฮกเลยอ่ะ แต่ละคนดี้ดี น่าย้ายไปอยุ่โลกปีศาจมัก 555

    อิสเป้นมิคาเอลช่ะ อดตามลงไปง่ะ เสียดาย 555
    #1,055
    0
  14. #1054 ผ่านมาอ่าน (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 21:04
    น่าร้ากก ชอบลูซิฟินิลที่สุด อยากให้เป็นเวอร์ชันเลี้ยงต้อยจริงๆ เอาลูซิเฟอร์ไปเก็บ เราคงไม่มีโอกาสเจอโมเม้นลูซิฟินิลเเล้วสินะ ลูซิเฟอร์ความคิดความอ่านส่อเเววตัวร้ายจริงๆออกเเนวเทาๆ อิสเรียลยังจิตใจดีกว่าเยอะ เป็นพระเอกที่ไม่อยากเชียร์เลย มีเเววเจ็บปวด ไหนจะท่านจี ไหนจะยะโฮวา ดูดราม่าจัง เเต่ตอนหวานก็น่ารักมาก>///<ดูลูซจะทะนุถนอมอิสเรียลมากอ่ะ เป็นอิสเรียลคงโคตรอายอ่ะ อิสเรียลนี่ปากกับใจเเละการกระทำดูไม่ตรงกันนะ 555 (เราเเอบนึกว่าตอนนี้จะ...อุตส่าห์สำรองเลือด อดเลย) ใครเป็นผัวใครเป็นเมีย ควบสองเลยละกัน! เชียร์เมตาตรอนดีกว่า ท่านเมตาตรอนหายสาบสูญ โฮ

    #1,054
    0
  15. #1053 yuki37 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 20:57
    อิสเรียลนี่อีสเรียลจริงๆ 55555

    ในที่สุดหนูอิสก็รู้ความจริงสักทีนะ!! 
    ยังไงก็ชอบลูซิฟินิล น่ารักน่าฟัด!! 5555
    ทำไมจู่ๆพูดถึงจีซัสคะ ต้องการสื่ออะไรรร?!

    รออ่านต่อน้าาา เลิฟฟ ////////

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 กันยายน 2559 / 21:01
    #1,053
    0
  16. #1052 chinkichki (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 20:46
    นี้มาคิดไหงลูซิเฟอร์ที่หาตัวยากหนักหนา มาอ้อนเซาะเมียด้วยร่างเด็กตอนนี้อยู่นะ รอวันที่อิสเรียลจะเป็นมิคาเอล!
    #1,052
    0
  17. #1051 nixsera_0291 (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 20:36
    แหม่ พ่อหนุ่มน้อย! #หมั่นไส้คนแอ๊บเด็ก
    #1,051
    0