เทวทูตปีกขวา 天神右翼 [นิยายแปลจีน]

ตอนที่ 35 : ทัณฑ์สวรรค์ [35]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    21 ส.ค. 59



-69-

                ที่ๆลูซิเฟอร์จะพาผมไปคือเผ่ามังกรของแดนนรก เป็นแหล่งกำเนิดของ มังกรสี นั่นเอง ไม่แปลกใจที่ทำไมถึงถูกชาวสวรรค์มองว่าเป็นมังกรชั่วร้าย มีคำพูดว่ากันว่ามีเงินไม่เพียงแต่จะใช้จ้างผีโม่แป้งได้แต่ยังทำให้ผีโม่เป็นแป้งได้ด้วย ผมเคยได้ยินมาว่ามังกรสามารถเอาไปขายได้ แต่แค่ไข่ของมัน ราคาก็สูงลิ่วจนอยากกลายร่างเป็นผีโม่แป้งแทนซะเอง จริงๆแล้วราคาไม่นับว่าเป็นประเด็นเท่าไหร่ ใครๆก็รู้ว่าแหล่งรวมตัวพ่อค้าเร่ขายของเถื่อนที่ใหญ่ที่สุดก็คือโลกปีศาจ กว่าจะตามหาตัวคนที่ขายของที่ต้องการได้ อาจต้องกระอักเลือด 3 ลิตรไปซะก่อน

                เดิมที ถึงแม้ว่าโลกปีศาจจะน่าสนใจชวนให้อยากลงมาเที่ยวเล่นดูซักครั้ง แต่ว่าชีวิตความเป็นอยู่ของที่นี่ยังเทียบกับสวรรค์ไม่ได้ ยังไม่เหมาะต่อการอยู่อาศัย แต่สำหรับผม สถานที่ที่ยิ่งเจริญมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งทำให้คนแก่งแย่งแข่งขัน ในทางตรงข้าม สถานที่ที่ยิ่งกันดารเท่าไหร่กลับทำให้คนพึ่งพาอาศัยกันมากขึ้น

 

                ระหว่างทางผมเจอเพิงขายของจุกจิกตั้งอยู่อย่างมากมาย พ่อค้าแม่ค้าแต่ละคนล้วนสวมเสื้อคลุมมิดชิดสีเข้ม ภายใต้ผ้าคลุมนั้น เห็นเพียงดวงตาวาววับเรืองรอง ส่วนอื่นๆของใบหน้ากลับซ่อนอยู่ภายใต้เงามืดมองอะไรไม่เห็น

                ลูซิเฟอร์อธิบายว่าพ่อค้าในโลกปีศาจมีจุดเด่นอยู่ 3 ข้อ หนึ่ง พวกเขาไม่ชอบให้คนอื่นมองหน้าของตัวเอง ก็แหงล่ะ อยากเปิดธุรกิจขายของเถื่อนก็ต้องไม่อยากให้คนอื่นเห็นหน้ากันทั้งนั้น สอง ไม่ว่าจะเป็นสินค้าอะไร ระดับไหน พวกเขาจะวางกองรวมกันอย่างลวกๆ แม้แต่หน้าร้านยังทำเพียงตั้งเพิงขายอย่างง่ายๆเท่านั้น สาม พวกเขาชอบให้ลูกค้าเป็นฝ่ายเสนอราคา ถ้าเขาอารมณ์ดี ก็อาจจะขายของให้คุณในราคา 1 เหรียญเงิน แต่ถ้าอารมณ์ไม่ดี ต่อให้เสนอกี่หมื่นเหรียญทอง พวกเขาก็ไม่สน เมื่อมองจากมุมนี้ คนทำมาค้าขายในโลกปีศาจนับว่าอยู่ในชนชั้นที่สูงมากเลยทีเดียว ทุกคนคงอยากให้พวกเขาอารมณ์ดีทั้งวัน

 

                ระหว่างทาง ผมเดินผ่านเพิงขายของที่ดูโบราณๆร้านหนึ่ง ผมไม่ไหวต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาดูสุ่มๆ หน้าปกหนังสือเป็นสีน้ำเงิน ไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเขียนอยู่ ผมถามเจ้าของร้านว่ามันคืออะไร พ่อค้าปีศาจพูดอธิบายยาวเหยียด แต่ผมฟังออกแค่คำว่า “ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง” เท่านั้น

                ลูซิเฟอร์ขยับเข้ามา “นี่คือหนังสืออัญเชิญ สีฟ้าใช้อัญเชิญเผ่าปีศาจระดับล่าง สีน้ำตาลระดับกลาง สีม่วงระดับสูง สีดำเป็นแบบสุ่ม” ผมถามอย่างสงสัย “อะไรคือแบบสุ่ม?” ลูซิเฟอร์อธิบาย “พูดง่ายๆก็คือ สิ่งที่เจ้าอัญเชิญออกมา เป็นไปได้ว่าอาจจะไม่มีโทษหรืออาจจะมีโทษ ไม่ว่าจะเป็นปีศาจอะไร เมื่อถูกเจ้าอัญเชิญออกมาแล้ว จะต้องเซ็นชื่อทำสัญญากับเจ้า เจ้าสามารถร้องขอให้เขาทำอะไรก็ได้หนึ่งเรื่อง หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งฝ่าฝืนสัญญา อีกฝ่ายสามารถเรียกร้องสิ่งของตอบแทนได้”

                นี่มันตรรกะเผด็จการชัดๆ......

                ผมพยักหน้า ก่อนจะเลือกหยิบมะเขือเทศสีม่วงอันหนึ่งขึ้นมา “แล้วนี่คือ?”

                พ่อค้าปีศาจพล่ามออกมาอีกยาวเหยียด ลูซิเฟอร์ช่วยแปลให้ได้ว่า “เจ้านี่สามารถช่วยให้เจ้าทำศึกได้ 13 ครั้งในหนึ่งคืน ใช้ได้ไม่ว่าชายหรือหญิง แต่ว่าไม่ดีต่อร่างกาย” ผมกระอักเลือด...

                ผมหยิบขนนกสีดำเส้นหนึ่งออกมา “สิ่งนี้?”

                “ของเล่นผู้ใหญ่ แตกต่างจากขนนกธรรมดาตรงที่มีขยายขนาดได้ แล้วก็ขยับเองได้ด้วย”

                ผมหยิบฮาโมนิการ์อันหนึ่งขึ้นมา “นี่?”

                “ของช่วยกระตุ้นอารมณ์ สามารถใช้หาคู่นอนได้ภายในระยะเวลาสั้นๆ แต่ว่าใช้พลังชีวิตเป็นเชื้อเพลิงมากเกินไป”

                ผมหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆขึ้นมา “แล้วนี่?”

                “ยาไลอัล หนึ่งกล่องมีแปดเม็ด เพื่อรับประกันว่าแต่ละครั้งเจ้าจะได้รับความสุขสูงสุดทางเพศ ผลข้างเคียงคือเสียพละกำลังมหาศาล”

                ในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว “ทำไมถึงได้มีแต่ของอย่างว่า?”

                ลูซิเฟอร์ถอยออกไปหนึ่งก้าว ชี้ไปที่ป้ายที่ติดอยู่เหนือเพิงขายของ ด้านบนเขียนตัวอักษรเอาไว้ชัดเจนว่า ‘Sex’

 

                ผมยิ้มแห้ง ขณะที่เตรียมจะลากเขาออกไป สายตาพลันเหลือบไปเห็นกล่องใบใหญ่ใบหนึ่ง ด้านในบรรจุตัวหนอนสีเงินกองใหญ่ที่กำลังดิ้นไปมาอยู่ด้านใน บนหลังของหนอนแต่ละตัวผูกยาเม็ดเล็กๆเอาไว้สองเม็ด ผมขยับตัวเข้าไปดูใกล้ๆ ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง ผมหันร่างไปอีกด้านก่อนจะเปิดคอเสื้อตัวเองออกดู

                บริเวณเอวมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้านใน

                มันไปถึงช่วงเอวแล้ว

                ลูซิเฟอร์ดึงมือผมลงมาวางไว้ข้างตัว “อย่ามองมันอีกเลย ข้าจะต้องหาวิธีช่วยเจ้าได้แน่” ผมชะงัก “ท่าน......รู้เหรอ?” ลูซิเฟอร์ตอบเสียงเบา “อืม เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะต้องหายาแก้มาให้เจ้าให้ได้” ผมแย้งกลับไป “แต่ว่าถ้าหาไม่เจอล่ะ......จะทำยังไง?” ลูซิเฟอร์ตอบกลับอย่างมั่นคง “ข้าจะขอให้พระผู้เป็นเจ้าเลื่อนขั้นเจ้าให้เป็นเทวทูต 6 ปีก” ผมโพล่งออกไป “ผมไม่อยากเป็นเทวทูต 6 ปีก!

                ลูซิเฟอร์พูดปลอบ “หนอนมิราร์ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เจ้าคิด ขอแค่ไม่อดกลั้นอารมณ์เอาไว้ มันก็จะไม่ทำร้ายเจ้า” ผมแย้งกลับอย่างไม่เชื่อ “แล้วชาวสวรรค์ก่อนหน้าพวกนั้นทำไมถึงตายล่ะ?” ลูซิเฟอร์อธิบายอย่างใจเย็น “เพราะมันแพร่สู่คนอื่นได้ นอกจากว่าจะเลือกมีสัมพันธ์กับชาวสวรรค์ 6 ปีก แต่ชาวสวรรค์ส่วนใหญ่ไม่อยากร่วมหลับนอนกับเผ่าปีศาจ ถ้าไม่ปลิดชีพตนเอง ก็มักถูกหนอนกัดกินจนตาย”

                ผมพูดอย่างหมดหวัง “ผมต้องตายแน่ๆ... คาลอสไม่มีทางมอบยาแก้ให้ผม......” ลูซิเฟอร์เสนอขึ้น “ถ้าเจ้าไม่อยากเป็นเทวทูต 6 ปีก งั้นก็ย้ายไปอยู่กับข้าชั่วคราวเถิด”

                สองเรื่องนี้ มันเกี่ยวอะไรกันตรงไหน?

                รอจนผมมีสติกลับมา ลูซิเฟอร์ก็เดินนำหน้าไปไกลแล้ว

                ไอ้มุกแบบนี้เจอครั้งสองครั้งก็ไม่เป็นไรหรอก แต่จำนวนครั้งชักจะถี่เกินไปแล้ว......ใจผมว้าวุ่นจนหยุดไม่อยู่ ห้ามคิดฟุ้งซ่าน ห้ามคิดฟุ้งซ่าน นะโมอามิตตาพุทธ ฮาเลลูยา นะโมอามิตตาพุทธ ฮาเลลูยา

 

                ลูซิเฟอร์พาผมเดินไปทางซ้ายทีทางขวาที เดินจนออกมาถึงข้างนอกเมือง ก็บินต่ออีกระยะหนึ่ง บินผ่านป่าไม้รกชัฏ......วนไปมาจนหน้ามืดตาลายหมด สุดท้ายก็มาถึงหน้าถ้ำแห่งหนึ่ง ลูซิเฟอร์หันมาพูดกับผม “คองโกกับคู่ของเขาอยู่ข้างใน เจ้าสามารถเข้าไปดูได้” ผมทวนอย่างสงสัย “คองโก? คู่ของคองโก?” ลูซิเฟอร์พูดเสริม “เป็นมังกรขาวกับมังกรดำที่ข้าเลี้ยงเอาไว้ ชื่อของมังกรดำข้ายังตัดสินใจไม่ได้ เลยเรียกว่าคู่ของคองโกไปก่อน มาสิ ยื่นมือออกมา” เขาแบมือ ส่งยิ้มบางๆให้ผม

                ยังเป็นประโยคนี้อีกแล้ว

                ผมหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ส่งมือตัวเองวางลงบนมือของเขา

 

                ด้านในถ้ำค่อนข้างมืดสลัว มองเห็นอะไรไม่ได้เลย ระหว่างทางเพียงได้ยินเสียงน้ำหยดกับเสียงฝีเทาแผ่วเบาเท่านั้น เดินไปได้ระยะหนึ่ง เสียงลูซิเฟอร์ก็ดังขึ้น “ระวังหน่อย ในนี้มีหินเยอะมาก”

                “ไอ้หยา------“ เท้าข้างหนึ่งของผมเหยียบลงบนหินก้อนใหญ่ เจ็บจบพูดออกมาไม่เป็นเสียง ทั้งยังเซไปด้านหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ลูซิเฟอร์รีบยื่นมือออกมารับร่างของผมไว้ ทำให้ผมพุ่งเข้าใส่อ้อมแขนเขาอย่างแรง ผมยกมือขึ้นโอบเอวของเขาโดยไม่รู้ตัว ผมรู้สึกผิดจนต้องผละตัวออกมา

                แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยมือ ยังคงโอบร่างของผมเอาไว้

                ผมปล่อยมือออก รู้สึกประดักประเดิดจนไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี ได้แต่โทษเขาอย่างเคืองๆ “ท่านไม่รีบ......อื้อ......”

                ริมฝีปากถูกบางอย่างที่อ่อนนุ่มทาบทับ

                ถ้าผมเดาไม่ผิด สิ่งที่กำลังแนบอยู่บนปากของผม......น่าจะเป็น... ของลูซิเฟอร์......

                ริมฝีปากที่ปิดสนิทค่อยๆเปิดออก ปลายลิ้นนุ่มนิ่มพลันล้วงเข้ามาในทันที

                ผมได้แต่เบิกตาค้างอยู่ในความมืด จะเพราะไม่อยากเชื่อก็ดี จะเพราะตกตะลึงก็ดี ผมไม่กล้าขยับตัวทำอะไรทั้งนั้น ในช่วงเวลานั้น ผมไม่มีความกล้าที่จะผลักไสเขา และไม่มีความคิดที่จะผลักไสเขาด้วย

                ริมฝีปากและลิ้นอ่อนนุ่มเกี่ยวพันแนบชิด กลิ่นน้ำหอมของเขากำจายไปทั่ว จูบของเขาทำให้ผมตาลาย

                ผมพลันหลงลืมไปแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

                ผสมผสานด้วยความตื่นเต้นปนรอคอย ผมไม่หลบซ่อนตัวเองจากปลายลิ้นดุนดันเรียกร้องของเขาอีก......ตอบสนองเขาอย่างขลาดกลัวปนอ่อนประสบการณ์

 

                พึ่งจะสัมผัสเข้ากับปลายลิ้นของเขา หัวใจของผมก็เต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอก

 

                “โฮกกก------------“ เสียงร้องคำรามดังก้องอยู่ในถ้ำ

                เรียกสติของผมขึ้นจากสิ่งที่กำลังจะทำ ผมผลักเขาออกไปก่อนจะถอยออกมาหลายก้าว

                ลูซิเฟอร์พลันคว้ามือผมไปจับเอาไว้ ห่อนจะหันหน้าไปทางเสียง “คองโก?”

 

                เจ้ามังกรน่าตายนั่น ชื่อคองโกใช่มั้ย? คองโกใช่รึเปล่า? เดี๋ยวพ่อจะจับตุ๋นซะให้เข็ด แม่-...... เดี๋ยวนะ ทำไมผมต้องสบถด้วย?

 

 

-70-

                ตอนที่คองโกบินเข้ามาหา ผมเกือบทำให้ตกใจจนแข้งขาอ่อน ร่างทั้งร่างของมันเป็นสีขาวล้วน ไม่ว่าจะปีกใหญ่ยักษ์ ดวงตาทั้งสองข้าง เกร็ด ฟันยาวแหลม ล้วนแต่เป็นสีขาวหิมะ เมื่อพุ่งเข้ามาอย่างฉับพลัน จึงสะดุดตาอยู่ไม่น้อย คองโกหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของลูซิเฟอร์ คู่ของมันก็ตามมาอยู่ที่ด้านหลัง

                แค่เห็นคองโกก็ตื่นเต้นแล้ว ผมกลับไม่คาดว่าคู่ของมันจะทำให้ผมตื่นเต้นยิ่งกว่า คนทั่วไปมักคิดว่าสีขาวเหมาะกับผู้หญิง ส่วนสีดำเหมาะกับผู้ชาย คู่ของคองโกไม่เพียงเป็นมังกรดำ แต่ยังดุร้ายเป็นพิเศษเสียด้วย

                มันมีฟันยาวแหลมคม ปีกโครงกระดูกยาวใหญ่ ดวงตากลมโตสีแดงเลือด เกร็ดสีดำทมิฬ รัศมีชั่วร้ายแผ่กระจายอยู่โดยรอบ......ยิ่งดูก็ยิ่งคุ้นตา สุดท้ายผมก็หลุดปากออกมาสองคำ “หยางลู่!” ลูซิเฟอร์ทวนอย่างสงสัย “หยางลู่?”

                ผมส่ายหน้า พลันนึกขึ้นได้ว่าผมอยู่กับลูซิเฟอร์นานขนาดนี้ กลับไม่มีเลยซักครั้งที่จะนึกถึงหยางลู่ พวกเขามีรูปร่างหน้าตาเหมือนกัน......แต่คู่ของคองโกตัวนี้ กลับทำให้ผมนึกถึงเจ้าสารเลวนั่นขึ้นมาได้ในทันที ลูซิเฟอร์พูดอย่างสนใจ “หยางลู่ ...อืม ชื่อนี้ไม่เลว” จากนั้นก็เดินเข้าไปหามังกรตัวนั้น มือยื่นออกไปสัมผัสหัวมหึมาของมัน “หลังจากนี้เจ้าใช้ชื่อนี้ก็แล้วกัน ดีรึเปล่า?”

 

                ห๊ะ... ลูซิเฟอร์คิดจะทำอะไรของเขา?

                ความรู้สึกที่อยู่ๆหยางลู่ก็กลายเป็นเมียของคองโก ทำให้ผมรู้สึกอยากหัวเราะออกมาดังๆ

                ผมถามออกไป “ทำไมถึงเอามังกรมาเลี้ยงที่โลกปีศาจล่ะ? เพราะพระผู้เป็นเจ้าไม่อนุญาตเหรอ?” ลูซิเฟอร์ตอบว่า “บนสวรรค์มีกฎบัญญัติเอาไว้ มังกรแห่งแดนนรกเป็นสัตว์ชั่วร้าย คองโกกับหยางลู่ต่างก็เติบโตขึ้นที่นี่ ให้พวกมันไปอาศัยอยู่บนสวรรค์ก็ไม่มีความหมาย อีกอย่าง ข้าก็มักจะลงมาเยี่ยมพวกมันบ่อยๆ” ผมแปลกใจ “เอ๋? พวกมันขึ้นไปข้างบนไม่ได้เหรอ?” ลูซิเฟอร์อธิบาย “ไม่ได้ อีกอย่างมังกรไม่ชอบย้ายถิ่นฐาน นอกจากเกิดเรื่องใหญ่จริงๆ” ผมมองไปยังมังกรสองตัวตรงหน้า ลองถามออกไป “ถ้าอย่างนั้น พวกมันพูดได้รึเปล่า? เปลี่ยนร่างเป็นคนได้มั้ย?”

                ลูซิเฟอร์ตอบว่า “ได้แน่นอน คองโก หยางลู่ เปลี่ยนร่างให้ข้าดูสิ”

 

                คองโกร้องคำรามเสียงดัง ปีกของมันกระพือหลายครั้ง ลำแสงเจิดจ้าพลันเปล่งประกาย แยงตาจนไม่อาจลืมตามอง หมอกควันลอยคละคลุ้ง ท่ามกลางความเลือนราง หนุ่มน้อยกับชายหนุ่มคู่หนึ่งเดินออกมาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าลูซิเฟอร์

                ผมเบิกตาค้าง จ้องมองพวกเขาอย่างตกตะลึง......นี่มัน......

                คองโกเปลี่ยนร่างเป็นหลีปิน ส่วนหยางลู่ก็เปลี่ยนร่างเป็นหยางลู่!

                ไม่ผิด นอกจากเสื้อผ้าที่ดูโบราณแล้ว ส่วนอื่นๆกลับเหมือนกันอย่างไม่ผิดเพี้ยน

                “พวกเจ้าลุกขึ้น” ลูซิเฟอร์พูดขึ้น “ความสามารถในการเลียนแบบของมังกรมีสูงมาก ถึงแม้บรรยากาศไม่เหมือนกัน แต่องคาพยพทั้งห้ากลับเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน”

                หยางลู่หันมามองผมพลันยิ้มชั่วร้าย ยื่นสองมือออกไปกอดเอวคองโกก่อนจะเริ่มละเลงจูบ ทั้งยังจูบด้วยท่าทางหื่นกามอย่างมาก ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือจูบไปจูบมา พลันสอดมือเข้าไปในเสื้อของอีกฝ่าย คองโกเงยหน้า ใช้ใบหน้าของผมรับจูบจากหยางลู่ ทั้งยังส่งเสียงครางพึงพอใจออกมา

                ผมพลันหวนนึกไปถึงภาพฉากในกระจกอัสนี

                หวนนึกถึงเหตุการณ์ในที่มืดมิดเมื่อครู่......

 

                ลูซิเฟอร์ขัดขึ้น “พวกเจ้าอย่าแกล้งอิสเรียลให้ตกใจสิ”

                หยางลู่หันหน้ากลับมา “มหาเทพ ครั้งก่อนท่านไม่ใช่บอกว่าต้องการไข่หรอกเหรอ?”

                ลูซิเฟอร์ตอบรับ “อืม”

                หยางลู่พูดขึ้น “มหาเทพเชิญตามข้ามา”

 

                พวกเขาเดินนำทางไปยังด้านในของถ้ำ ด้านในสุดของถ้ำกลับเป็นที่โล่งกว้าง ตรงกลางเป็นบ่อน้ำกับรังขนาดเล็กใหญ่ ผมกับลูซิเฟอร์ยื่นร่างเข้าไปดู ด้านในมีไข่สีทองสามใบขนาดเท่าลูกบาสวางอยู่ สีของไข่ไม่ต่างจากท้องฟ้ายามอัสดงบนสวรรค์ ทั้งยังเรืองแสงออกมาเล็กน้อย เมื่อยื่นหน้าเข้าไป ยังสามารถมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่บนไข่

                หยางลู่อุ้มไข่ใบหนึ่งขึ้นมาอย่างระมัดระวังก่อนจะวางลงบนมือของลูซิเฟอร์ “มหาเทพจะต้องดูแลมันให้ดี”

 

                ลูซิเฟอร์พูดขอบคุณคองโกกับคู่ของมัน ก่อนจะโอบไข่ใบนั้นไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะพาผมเดินออกไปจากถ้ำ

                สมองของผมเบลอไปหมด

                หยางลู่ที่อยู่ในยุคของผมคนนั้น อย่าบอกนะว่าเป็นมังกรตัวนี้? พวกเขาไม่มีจุดแตกต่างใดๆทั้งสิ้น แม้แต่วิธีการพูด หรือวิธีการจูบยังเหมือนกันไม่มีผิด หรือกำลังจะบอกว่า ผมในตอนนี้กำลังอยู่ในโลกอดีต ทุกอย่างที่ผมทำจะส่งผลต่อประวัติศาสตร์? หรือว่า ผมกำลังฝันอยู่กันแน่?

                ถ้าเกิดเป็นอย่างแรก ถ้าอย่างนั้น......

                ผมหันไปมองลูซิเฟอร์ หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

                เป็นไปได้มั้ยว่าผมสามารถป้องกันโศกนาฏกรรมไม่ให้เกิดขึ้น ป้องกันไม่ให้เขาเสื่อมจากความเป็นเทพ ป้องกันเขา......ไม่ให้แต่งงานกับลิลิธ? แต่ว่า ถ้าเกิดเขากับลิลิธตกหลุมรักกันแล้วล่ะ?

                บ้าเอ้ย นี่ผมคิดอะไรอยู่

                ทำไมผมถึงคิดอะไรแบบนี้ออกมาได้......

                แต่ว่า... ผมกลับห้ามปากตัวเองไม่อยู่ ผมถามออกไปเสียงเบา “มหาเทพลูซิเฟอร์ ท่าน......ท่านเห็นลิลิธแล้วรู้สึกยังไงบ้าง?”

                ลูซิเฟอร์ยิ้มพราวเสน่ห์ออกมา “พอได้เห็นหน้านาง ข้าก็จะรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันที”

                ผมพยักหน้า “เธอสวยมากมั้ย?”

                ลูซิเฟอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง มุมปากพลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “สวยมาก สวยมากที่สุด”

 

                ผมพยักหน้าอีกครั้ง รู้สึกด้านชาเล็กน้อย ผมมันไอ้หน้าโง่เกินเยียวยาแล้ว ถึงได้คิดจะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ ถึงขั้นคิดจะพรากคู่สามีภรรยาที่เหมาะสมที่สุดในตำนานสร้างโลกคู่นี้

                ผมซวนเซเล็กน้อยจนต้องถอยหลังออกมา ก่อนจะหันตัวรีบออกเดิน

                ลูซิเฟอร์รีบก้าวเข้ามาขวางหน้าผมเอาไว้ “จะไปไหน?”

                ผมตอบกลับไป “ผมอยากกลับแล้ว”

                ผมก้มหน้า รู้สึกไม่อยากมองหน้าเขา

                ลูซิเฟอร์ยื่นมือออกมาลูบหน้าผม สองมือประคองอยู่ที่ข้างแก้ม “โกรธอีกแล้วเหรอ?” ผมไม่มีอะไรจะพูด เขายิ้มออกมาบางๆ “อยากไปดูลิลิธหรือไม่? ได้เห็นนางแล้ว เจ้าจะต้องเห็นด้วยกับคำพูดของข้าแน่ๆ”

                ผมส่ายหน้า ปัดมือของเขาออก “ไม่ล่ะ”

                ลูซิเฟอร์กลับขยับร่างเข้ามาใกล้กว่าเดิม นิ้วมือวนเวียนลูบไล้อยู่ที่ลำคอของผม ก่อนจะเลยไปด้านหลังสัมผัสที่ปีก

                ร่างของผมพลันแข็งค้าง รีบเงยหน้าขึ้นทันที

                ปลายนิ้วของลูซิเฟอร์สอดไล้เข้าไปตามแนวขนปีกของผม ก่อนจะประคองมันขึ้นมาจรดริมฝีปากลงไปเบาๆ

                ผมรีบร้อนผลักเขาออกไป “มหาเทพ โปรดสำรวมด้วย!

                ลูซิเฟอร์ชะงักไปทันที พูดเสียงเบาว่า “ขอโทษด้วย ข้าลืมตัวไป”

 

                ความสุขตลอดทั้งวัน พลันถูกคำว่า สำรวมของผมปัดลงน้ำ ผมกับลูซิเฟอร์พากันกลับสวรรค์ ระหว่างทางไม่พูดอะไรกันแม้แต่คำเดียว ในหัวไม่รู้ว่าคิดเรื่องอะไรอยู่ เขาบอกจะส่งผมกลับบ้าน ผมกลับยืนกรานให้แยกกันตรงสะพานเชื่อมสวรรค์ชั้นเจ็ด สุดท้ายเขาทัดทานผมไม่ไหว ได้แต่ยอมแพ้ ก่อนแยกจากกัน ยังส่งยิ้มสบายๆมาให้พร้อมบอกว่าวันนี้เขามีความสุขมาก

                จิตใจของผมกลับตรงกันข้าม

                กลับถึงบ้าน ผมก็ฝังหน้าลงบนที่นอนทันที กอดหมอนพลางเหม่อลอย รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปเป็นชั่วโมง

                หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น มีใครบางคนเข้ามาในห้องผมกลับไม่รู้ตัวซักนิด

                จนผมถูกลูซิฟินิลทำให้ตกใจแทบบ้าถึงค่อยพบว่าตัวเองเผลอตะคอกใส่เขาไป ผมอยากจะชกหน้าตัวเองให้ตาย

                ลูซิฟินิลกลับไม่ถือสา ถือแก้วนมของเขาขึ้นมานั่งบนเตียง เขาตบๆชายเสื้อของตัวเอง สองขาเล็กๆตีไปมาอย่างมีความสุข บนหน้ายังประดับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา ผมหลุดปากถามออกไป “เด็กน้อย วันนี้อารมณ์ดีมากรึไง?”

                ลูซิฟินิลพยักหน้า เส้นไหมสีทองบนหัวของเขาสะบัดไปมา จากนั้นก็ดื่มนมเข้าไปอึกใหญ่

                ผมล้มตัวลงนอน สอดหมอนเข้าไปใต้ศีรษะ ถอนหายใจยาวออกมา

                ลูซิฟินิลกลับถามขึ้น “เจ้าอารมณ์ไม่ดีเหรอ?”

                ผมตอบกลับไป “ไม่รู้ ใจมันว้าวุ่นไปหมด ตอนนี้อยากอัดคนมากๆ นายมาให้ฉันต่อยซักทีได้มั้ย” พูดเสร็จก็พลิกตัวคว้าใบหน้าเขาเอาไว้ พูดอย่างเคืองๆว่า “ทำไมนายถึงหน้าตาเหมือนเขาขนาดนี้? เจ้าเด็กน่ารังเกียจ”

                ดวงตากลมสีฟ้าอัญมณีของลูซิฟินิลกระพริบปริบๆ

                ผมส่ายหน้า หันไปคว้าถุงมือของลูซิเฟอร์มาก่อนจะวิ่งเอาไปซัก  ซักจนสะอาดหมดจด

                ซักเสร็จถึงค่อยกลับเข้าห้อง ลูซิฟินิลกลับถือแก้วนมนั่งเหม่อ ผมขยับเข้าไปนั่งข้างเขา หยิบถุงมือออกมาส่องดู ลูซิฟินิลหันมาจ้องผมไม่ยอมละสายตาไปไหน ผมสะบัดถุงมือไปมา ใส่ทั้งๆมันยังชื้นอยู่ “นายลองว่ามาซิ เขาจะมีช่วงเวลากลัดกลุ้มบ้างรึเปล่า? ฉันเห็นเขาทีไรก็เห็นเขาทำท่าไม่แยแสอะไรทั้งนั้นตลอดเวลา......”

                ผมถอดถุงมือออกมา จากนั้นก็นั่งมองโซ่เงินที่อยู่บนข้อมือ ผมโยนถุงมือออกไปวางไว้ทางหนึ่งก่อนจะมุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม ทั้งยังกอดหมอนเอามาปิดหน้า ลูซิฟินิลวางแก้วในมือลงก่อนจะคลานๆๆๆขึ้นมาบนตัวผมเพื่อดึงหมอนออก “ทำไมหน้าเจ้าแดงแบบนี้ล่ะ? เป็นไข้เหรอ?”

                ผมยกหลังมือขึ้นปิดหน้า พยายามลดความร้อนบนหน้าลง “เด็กน้อย......เขาชอบลิลิธล่ะ”

                ลูซิฟินิลชะงักไป “เจ้าว่าใครนะ?”

                “ลูซิเฟอร์! เขาชอบลิลิธ!” ผมส่ายหน้า “เขาชอบลิลิธ! ฉันเป็นระเบิดที่กำลังจะระเบิดออกแล้ว! อ๊า! เขาชอบลิลิธ! แม่-! ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว! นายเห็นแล้วรึยัง! ฉันกำลังมีไฟลุก!

                ลูซิฟินิลถูกทำให้ตกใจจริงๆ ประคองหน้าผมเอาไว้ รีบถาม “เขาชอบลิลิธแล้วมันยังไง?”

                ผมโพล่งออกไป “ฉันไม่รู้จะพูดยังไง เด็กน้อย~~~นายไสหัวออกไปได้มั้ย วันนี้ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย!

                ลูซิฟินิลไม่แม้แต่จะสนใจคำพูดของผม แทบจะทับผมตายอยู่แล้ว “เจ้าชอบเขาแล้วใช่มั้ย?...... เจ้าชอบเขาแล้วใช่รึเปล่า?”

                ผมกอดร่างเล็กๆของลูซิฟินิล ถูไถใบหน้ากับหน้าอกของเขา ถูจนพอใจจะถึงหยุด ใช้เสียงแผ่วเบาที่ตัวเองแทบฟังไม่ได้ยินพูดออกมา “ใช่ แค่วันเดียว ฉันก็มีสภาพเป็นแบบนี้แล้ว......นายอยากหัวเราะก็เชิญเลย”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1600 palm4588 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 16:57
    กิ๊ววววววว~~จัดขันหมากเลยไหม ใจตรงกันแล้วนี่
    #1,600
    0
  2. #1555 did-you-know (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:45
    ตอนนี้เขิลมากกกกกก -//- อิสเรียลลูกหนูยังไม่รู้อีกหรอว่ามหาเทพทำแบบนี้คืออะไรรรรรรร กรี๊ด ยิ่งคู่มังกรขาว มังกรดำ น่ารักที่สุดเลยค่าาาา
    #1,555
    0
  3. #1506 nimbus_zi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มกราคม 2561 / 17:36
    ว้อยยยย อิสเรียลลล เขินลูซิเฟอร์มาก ขอให้ไม่ตกสวรรค์เถอะ
    #1,506
    0
  4. #1492 neaumn_sm (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 22:37
    เดี๋ยววววว สภาพกับเจ้าตัวเลยป่ะเนี่ยยย
    #1,492
    0
  5. #1435 Pinocchio-fate (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 20:50
    ฮือ เขิน เรื่องมังกรนี่ยังไงกันนะ
    เรื่องลิลิธอีก นี่ๆ ดูดิพอไม่ตั้งทิฐิก็แบบเนี้ยล่ะ
    #1,435
    0
  6. #866 Claudie (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 21:53
    โอ๊ย เผลออ่านสปอย

    เลยไม่กล้าที่จะอ่านภาคสองเลยย คงดราม่าแน่ๆ ฮือออออ ยิ่งไม่มีภูมืคุ้มกัน ทำใจไม่ได้ดดดดดด
    #866
    0
  7. #865 relis (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 21:50
    ปุ๊ง แล้วเด็กน้อยก็กลายเป็นลูซิเฟอร์ต่อหน้าหลีปิน 55555



    ชอบกับรักไม่เหมือนกันนา ชอบสิ่งที่สร้างมาก็ไม่เห็นผิดตรงไหน ถามเองให้เจ็บปวดเองเนอะหลีปิน



    คองโกไม่น่าขัดจังหวะเลยกำลังได้ที่แล้วเชียว แล้วเอาไข่มาเพื่อให้มาเป็นเพื่อนลูก?หรือเลี้ยงเป็นลูกกันล่ะนั่น
    #865
    0
  8. #862 alfhind (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 12:19
    เจ็บปวดแทนอิสเรียล ตอนที่ถามเรื่องลิลิธกับลูซิเฟอร์ คือทำไมต้องยิ้มอย่างนั้น ต้องอารมณ์ดีอย่างนี้้ด้วยคะ ไม่เอาได้มั้ย อย่าไปหาลิลิธเลยนะลูซ ฮือ แค่วันเดียวที่อยู่ด้วยกันก็เป็นซะขนาดนี้ ลูซิฟินิล บอกความจริงได้แล้วนะ สงสารอิสจังเถอะ 5555 ;-;
    #862
    0
  9. #858 pramotdplo (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 14:07
    อ่านไปเขินไป ขำไป บ้าบอปาย 555
    #858
    0
  10. #857 sirikul2525 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 11:54
    รักคนแต่ง น่ารักมากมุ้งมิ้ง ชอบ จัง พระเอกแอ้บเด็กแบบนี้ก้ดี น่ารัก
    #857
    0
  11. #856 monochrome (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 09:36
    ท่านลู ทำไมท่านช่างร้ายอย่างงี้ คนอ่านยิ้มหุบไม่ไหวแล้ววววววววววววววววววววววววววววว ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน



    ปล.ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ ภาษาอ่านเข้าใจง่ายมากๆเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ จะติดตามจนจบเลย สู้ๆค่ะ ^^
    #856
    0
  12. #855 p-i-n-e (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 06:50
    ที่หน้าตามังกรเหมือนหยางลู่กับหลีเพราะเลียนแบบหน้าของลูกับอิสรึเปล่าคะ เห็นเฮียลูแกก็พูดอยู่
    #855
    0
  13. #854 p-i-n-e (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 06:38
    อ้ากกกกกก ฟินแรงมาก ช่างหัวปมในเรื่องสิ ตอนนี้ลูอิสมาแรงแซงทางโค้งมาก โฮกกกกก
    #854
    0
  14. #853 waranya-nan (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 06:03
    หว้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ฟินตายไปเลยยยย
    #853
    0
  15. #850 letsdance12 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 00:44
    ฟินแรงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  รู้ว่าอนาคตมีดราม่าแน่ๆ แต่อยากถามมากกว่าจบแฮปปี้ไหมคะ #ไม่แฮปก็อ่านได้ แต่ต้องรู้ล่วงหน้า ถ้าไม่รู้แล้วอ่านเจอ จะเข้าภาวะช๊อค ล่องลอยเพ้อไปวันสองวัน การงานเสียหายเพราะไม่ได้เรียมใจ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #850
    12
    • #850-11 Little princess (จากตอนที่ 35)
      28 สิงหาคม 2559 / 11:40
      รักสิคะ ลูซเป็นพวกสองรักค่ะ แบบว่ารักแฟนใหม่แต่เสียดายแฟนเก่าอะไรอย่างงี้อ่ะค่ะ ปล.รู้สึกว่ามิคเองก็มีลูกแล้วล่ะมั้ง ไม่แน่ใจเท่าไรแต่มีตัวละครนึงเรียกมิคจังว่าพ่อด้วยล่ะ...เอ๊ะ! หรือว่าไม่ใช่นะ เป็นลูกของราชินีนรกแต่ติดมิคจังมั้งคะ
      #850-11
    • #850-12 monochrome (จากตอนที่ 35)
      28 สิงหาคม 2559 / 16:53
      โอ้ยยยยยยย ปวดหัวใจค่ะ นึกว่าจะรักมิคแค่คนเดียว แงงงงง T^T
      #850-12
  16. #849 chinkichki (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 23:14
    ว้าว.. จูบปาก ลูบปีก ชวนไปนอนด้วยกันแบบทางอ้อม ไหนจะหลอกถามในร่างเด็ก.. นี้เจ้าเล่ห์..
    #849
    0
  17. #848 beam75321 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 22:39
    ชักเริ่มมีเงื่อนงำ 
    #848
    0
  18. #847 pierria (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 22:24
    อ่านไปกรี๊ดไป โอ๊ยยยยยยย ในที่สุดดดดดดดดดดด วันนั้นก็กำลังมาถึง!

    อยากให้อิลเรียสเอาหนอนออกได้ไวๆ เห็นกี่ทีก็กวนใจตรงหนอนนี่แหละ

    ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านค่า เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #847
    0
  19. #846 nixsera_0291 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:55
    อาการแบบนี้ควรเฉลยได้แล้วนะหนูลูซิฟินิล
    #846
    0
  20. #845 HellShadows (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:26
    งื้ออ ฟินได้อีก
    #845
    0
  21. #844 ffarn (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:20
    โอ้ยยยย อยากอ่านต่อ นี้ต้องรอถึงเสาร์หน้า อ๊ากกกกก
    #844
    0
  22. #843 narinnakin (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:12
    ไรต์คะ หนูอยากให้เค้าได้กันค่ะ
    #843
    0
  23. #842 dark-diamond (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 20:59
    อิสเรียลบอกขนาดนี้แล้ว ลูไม่ควรทนค่ะ ยัดเยียดความเป็นสามีให้ได้แล้วค่าาา
    #842
    0
  24. #841 choompuu28501 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 20:56
    จับกินลงท้องเลยค่ะหนูลู ในที่สุดก็ชอบแล้ววววว กลืนกินอิสเรียลไปเล้ยยยย เย้ จุดพลุฉลองงง
    #841
    0
  25. #840 p-qentiromp-q (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 20:50


    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


    ดีนดิ้นไปมาบนที่นอน


    เมื่อไหร่ปีกจะเป็นสีฟ้าาาาา

    #840
    0