เทวทูตปีกขวา 天神右翼 [นิยายแปลจีน]

ตอนที่ 26 : ทัณฑ์สวรรค์ [26]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,036
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    2 ส.ค. 59



-51-

                ตกดึก หลังลูซิฟินิลดื่มนมเสร็จก็พาตัวเองเข้านอนไปก่อน ส่วนผมนั่งทบทวนเนื้อหาบทเรียนตามที่ลูซิเฟอร์บอกแนวข้อสอบไว้ให้ จู่ๆ ตรงบานหน้าต่างก็มีเสียงเคาะดังขึ้น ผมลุกขึ้นไปเปิดหน้าต่างก็เจอเข้ากับใบหน้าขาวจนแทบจะซีดกับดวงตาสีดำขลับคู่หนึ่ง ทำเอาตกใจจนแทบล้มก้นจ้ำเบ้า คนๆนั้นกระโดดข้ามเข้ามาก่อนจะหัวเราะชอบใจ “เป็นอะไรไป คิดไม่ถึงว่าข้าจะมาหาเหรอ?”

                ผมส่ายหน้าพลางสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเข้าไปท้าวแขนที่ไหล่ของเขา “ไหว้ละ พี่ชาย คราวหน้าเวลาจะมา อย่าเข้ามาด้วยวิธีนี้ได้มั้ย หัวใจแทบวาย”

                เมตาตรอนพูดขึ้น “ไม่เข้ามาแบบนี้ จะได้เจอเจ้าเหรอ อย่าบอกข้านะว่าช่วงนี้เจ้าไปกระโดดโลดเต้นกับพวกปีศาจมา”

                ผมตัวแข็งไปในทันใด เรื่องนี้...ทำเป็นมองเมินไปซะจะดีกว่า

                “วันนี้ผมไปหอหนังสือแห่งแสงกับคาลอส”

                “เอ๋? ขยันขนาดนี้เชียว? แล้วเรียนเข้าใจรึเปล่าล่ะ?” เมตาตรอนถอดถุงมือสีแดงข้างซ้ายก่อนจะโยนไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็หาที่นั่งลง สองมือวางอยู่บนพนักเก้าอี้ แคะเล็บของตัวเองไปมาอย่างอย่างใจ ดูท่าบ้านของผมคงจะทำให้แขกที่มารู้สึกสบายกายบายใจมากถึงได้ทำตัวเหมือนเป็นบ้านตัวเองไปซะทุกคน เมื่อมองให้ดีก็จะเห็นว่าดวงตาของเมตาตรอนเป็นสีดำสนิทน่ามอง และยิ่งไม่รู้ว่าใช้ขนตาปลอมยี่ห้ออะไร เทียบกับของแฟนแต่ละคนของผมยังยาวกว่าตั้งเยอะ

                ผมตอบกลับไป “ตอนบ่ายเผอิญไปเจอมหาเทพลูซิเฟอร์เข้า เขาก็สอนมาบ้างนิดๆหน่อยๆ”

                เมตาตรอนหัวเราะออกมา “เจ้าช่างตรงไปตรงมาซะจริงๆ”

                ผมเองก็หัวเราะ “ผมจำเป็นต้องปิดบังท่านด้วยเหรอ?”

                เรื่องนี้จะทำยังไงก็ไม่ดีทั้งนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเมตาตรอนกับอิสเรียลเรียกได้ว่าเป็นคู่นอนเท่านั้น ระหว่างนั้นอิสเรียลก็ยังไปแอบชอบลูซิเฟอร์เข้าอีก ผมมองว่าทางที่ดีที่สุด ผมควรจะบอกเขาไปตามตรง...... แต่ว่า หลังจากบอกเขาไปตามตรงแล้ว เกรงว่าเขาคงจะไม่ช่วยผมอีก

                ไม่ได้สิ เกิดเป็นคนต้องซื่อสัตย์ แบบนั้นถึงจะเรียกว่าดี

                ผมเข้าไปนั่งข้างๆเขา พูดอย่างจริงจัง “มหาเทพ มีบางเรื่องที่ผมต้องอธิบายให้ท่านเข้าใจ”

                ผลลัพธ์คือเมตาตรอนพูดออกมา 1 ประโยค ทำให้ผมเกิดปฎิกิริยาตอบสนองขึ้นพร้อมกัน 3 อย่าง หนึ่ง ตกตะลึง สอง เงิบ สาม กระโดดลุกขึ้นจากเก้าอี้

                เขามองปลายเล็บของตัวเองอย่างเพลิดเพลิน ค่อยๆเลื่อนสายตาขึ้นมองหน้าผมช้า “เจ้าคิดจะพูดว่า... เจ้าไม่ใช่อิสเรียลสินะ”

 

                คนๆนี้... เป็นประเภทลงดาบต้องเห็นเลือดชัดๆ! สมองเขาทำด้วยอะไรเนี่ย? อยากจะผ่าออกมาดูจริงๆ

                “สหาย ท่านร้ายกาจเกินไปแล้ว พูดได้ตรงจุดมาก! นับถือ! นับถือ!” ผมตบบ่าเขาทีหนึ่ง แรงที่ใช้สามารถใช้ฆ่าแมลงสาบได้หนึ่งร้อยตัวเลยทีเดียว แต่ใบหน้าของเขากลับนิ่งสนิท เพียงใช้สายตาแฝงรอยยิ้มมองมาที่ผม

                เมตาตรอนลุกขึ้นยืน ทันใดนั้นผมก็รู้สึกว่าร่างกายสูง 179.5 เซนติเมตรของผมหดเหลือ 79.5 เซนติเมตรในทันใด

                ใครบอกว่ากินนมแล้วจะตัวสูง? เหล่ามิตรสหายผู้เกลียดการกินนมทั้งหลาย อย่าได้ฟังคำหลอกลวงนี่เด็ดขาด! ดูอย่างเจ้าเด็กผีนั่นสิ กินนมอยู่ทุกวันๆ ผ่านมาตั้งหลายเดือนขนาดนี้ แม้แต่เซนฯเดียวก็ไม่กระดิก เด็กน้อยเอ๋ย อย่าดันทุรังอีกเลย...... เตี้ยก็ไม่เห็นเป็นไร พี่ชายอย่างฉันยังไงก็ไม่ถือสา......

                เมตาตรอนยกมือข้างหนึ่งขึ้นเท้าเอว เอียงหัวไปอีกด้านพลางหัวเราะ “ยิ้มเบิกบานใจอย่างนี้ คิดถึงเรื่องดีๆอะไรอยู่เหรอ?”

                ผมรีบตอบกลับไป “ไม่มีอะไร ที่แท้มหาเทพก็รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ดี ผมได้ตกลงกับมหาเทพลูซิเฟอร์แล้ว รอผมพร้อมเมื่อไหร่ เขาก็จะพาผมกลับไปยุคปัจจุบันของผม”

                เมตาตรอนถามขึ้น “เจ้าชอบลูซิฟินิลรึเปล่า?”

                ผมตอบกลับไป “ชอบสิ นั่นน้องชายผมนี่นา”

                เอ่อ... ถึงแม้ว่าจะเคยมีความคิดสกปรกอยู่บ้างก็ตามที...... ผมคิดว่าสาเหตุอาจจะเป็นเพราะผมอดอยากมานานเกินไป ...อดอยากจนกินไม่เลือกหน้า

                เมตาตรอนถามอีกครั้ง “เจ้าชอบลูซิเฟอร์รึเปล่า?”

                ผมเบะปาก “ไม่เอาน่า จะเป็นไปได้ยังไง?”

                เมตาตรอนยิ้มกรุ้มกริ่ม “ลูซิเฟอร์คือบุรุษที่ร่ำรวยที่สุด ทรงอำนาจที่สุด เป็นที่รักมากที่สุด งดงามมากที่สุดในสวรรค์เชียวนะ เจ้าลองคิดให้ดีดูอีกที”

 

                ผมพ่นลมหายใจยาวออกมา “เอ่อ... ผมมีเรื่องที่ต้องพูดกับท่านให้ชัดเจน อย่างแรก เงินกับอำนาจก็เป็นจุดมุ่งหมายของผม แต่ว่าจุดมุ่งหมายของผมคือได้รับของพวกนั้นมา ไม่ใช่ได้รับคนที่ครอบครองของพวกนั้น อีกอย่าง ถ้าสำหรับคนที่เป็นเกย์ อาจจะเกิดความรู้สึกกับผู้ชายแบบนั้น แต่ผมไม่ใช่ ที่สำคัญ ถึงผมจะเป็นเกย์ก็ไม่มีชอบเขา ท่านเองก็มีรสนิยมความชอบของตัวเองใช่มั้ยล่ะ? แต่ลูซิเฟอร์กลับไม่มีอะไรแบบนั้น ท่านลองคิดดูสิ ไม่ใช่ว่าเขาดีงามยิ่งกว่ายะโฮวาอีกเหรอ? ดีงามถึงขนาดนั้น แทบจะเป็นพระเจ้าได้ด้วยซ้ำ เดาว่าแม้แต่มุกเรื่องอย่างว่าของท่าน เขายังฟังไม่เข้าใจเลย เขาที่ไม่เคยเข้าใจสีสันของโลกใบนี้ แต่กลับมีคนมากมายเชื่อในเขา ผมยอมก้มลงแทบเท้าของเขา แต่ถ้าจะให้มาเป็นคนรัก เกรงว่าต้องให้ผมตายซะก่อน”

                เมตาตรอนหัวเราะออกมาเบาๆ “เขาฟังมุกเรื่องอย่างว่าไม่เข้าใจ? เจ้าดูเบาคนอื่นเกินไปแล้ว เทคนิคบนเตียงของเขาเก่งกาจซะจนผู้หญิงต้องหลั่งน้ำตามาแล้ว”

 

                ผมชะงัก ในหัวปรากฏภาพฉากน่าหลงใหลของอิสเรียลในกระจกอัสนีขึ้นมา...... ผมส่ายหน้าตบโต๊ะดัง ป๊าบ“แล้วมันยังไง? เปรียบเทียบไปก็ไม่มีอะไรดีทั้งนั้น เขาพุ่งได้ไกลกว่าไม่ได้หมายความว่าของผมสั้นซะหน่อย?”

                ชิ-หาย... ผมลืมตัวไป...... ดันเลียนแบบคำพูดบัดสีบัดเถลิงของเมตาตรอนมาซะได้......

                เมตาตรอนพูดขึ้นว่า “พูดมาแบบนี้ แสดงว่าเจ้าไม่มีทางชอบเขา?”

                ผมคำราม “ถ้าผมเกิดชอบเขาขึ้นมา ผมยอมใช้จมูกกินบะหมี่ให้ท่านดูเลยเอ้า!

                แปะๆๆ เมตาตรอนปรบมือ รอยยิ้มบนใบหน้า ผมรู้สึกไม่อยากจะใช้คำว่า กรุ้มกริ่มมาอธิบายเลย เขายื่นนิ้วชี้ออกมาลูบไล้ริมฝีปากล่างของผม “งั้นก็ดีเลย เจ้ากับข้า คู่กัน”

               

                เปรี้ยง!

                สายฟ้าฟาดลงมาบนสวรรค์แล้ว!

                ผมเบะปาก ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว “อะไร? ท่านพูดว่าอะไรนะ?”

                เมตาตรอนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ผมก็ถอยไปหนึ่งก้าว เขาก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว ผมก็ถอยไปอีกหนึ่งก้าว สุดท้ายก็ถูกบังคับให้นั่งลงบนเตียง เขาโค้งร่างลงมองผม “เมื่อก่อน อุปสรรคชิ้นโตระหว่างเจ้ากับข้าคือลูซิเฟอร์ เพราะมีเขา แม้รับโทษตายเจ้าก็ยอม ตอนนี้เจ้าบอกไม่ชอบใครทั้งนั้น อย่างนั้นก็ดี ข้ามั่นใจว่าเจ้าต้องรักข้า”

                ผมปาดเหงื่อ “ผมไม่ใช่พูดออกไปแล้วเหรอว่าผมไม่ใช่อิสเรียล......”

                เมตาตรอนใช้นิ้วชี้ก่อกวนไปมาอยู่บนหน้าของผม “ข้ารู้แต่ความรู้สึกของตัวเอง ถ้ารู้สึกว่าใช่ก็จะคว้ามาให้ได้ ทำไมต้องสนด้วยว่าเจ้าเป็นใคร”

                มือของเขาลูบไล้ไปยังใบหูของผมก่อนจะเลื่อนลงมาที่ลำคอ จากนั้นเขาก๊เอียงใบหน้าไปด้านข้าง ผมมองเห็นเส้นผมปอยหนึ่งตกลงมาตรงหน้าผากของเขาพร้อมกับใบหน้าที่เข้ามาใกล้ช้าๆ ขนตาปลอมของเขาต้องคุณภาพดีมากแน่ๆ ถึงได้ดูเหมือนจริงมากขนาดนี้

 

                ริมฝีปากถูกของบางอย่างที่ทั้งนุ่มนวลทั้งอบอุ่นทาบทับ

                ลิ้นสากแยกเปิดริมฝีปากของผมออกอย่างคล่องแคล่ว

 

                เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

                ผมถูกฟาดจนลอยละลิ่วไปแล้ว

                ผมทิ้งแขนลงข้างลำตัว จากนั้นก็พุ่งหมัดฮุคเข้าไปสุดแรง!

                เมตาตรอนถอนใบหน้าออกไป ผมสูดหายใจเข้าปอด รู้สึกเหมือนทั้งร่างกำลังเป็นตะคริว

 

                เขาลุกขึ้นยืนคว้าถุงมือขึ้นมาสวมก่อนจะปีนขึ้นไปบนหน้าต่าง แต่ยังไม่วายหันหน้ากลับมามอง ใบหน้ายกยิ้มลำพองใจทั้งยังยักคิ้วหลิ่วตาส่งจูบกลับมาเป็นการทิ้งท้าย “สุดที่รัก ไว้ข้าจะกลับมาหาเจ้าใหม่”

                ผมเด้งตัวลุกขึ้นราวกับถูกฟ้าผ่า ร้องตะโกนเสียงดัง “F*ck! ไม่ต้องกลับมาอีก------“

                พูดไม่ทันจบ เขาก็กระโดดออกไปนอกหน้าต่างแล้ว

                จากนั้น หมอนสีขาวสะอาดของลูซิฟินิล......ก็พุ่งตามออกไป...... นั่นมันหมอนของเจ้าเด็กแสบนี่นา! อย่าบอกนะว่าหลังจากนี้ผมต้องแชร์หมอนกับเขา?

                เดี๋ยวนะ... หมอนเจ้าเด็กแสบ?

                ทำไมผมถึงไปคว้าหมอนเจ้าเด็กแสบมาได้?

                ผมหันกลับไปมองโดยอัตโนมัติ......

                ลูซิฟินิลนั่งพิงกำแพง ดวงตาคู่โตสีฟ้าครึ่งปิดครึ่งเปิด สีหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้า

                ผมรีบหมอบตัวลงไป สองมือยกขึ้นประกบกัน ทำท่าบูชาเทพเจ้า “เด็กน้อย ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำนายตื่น หมอนของนาย ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจโยนออกไป ขอโทษนะ ขอโทษ......”

                ลูซิฟินิลโบกมือ พูดเสียงเบาว่า “ไม่เป็นไร”

 

                ไม่เป็นไรกับผีสิ... เช้าวันต่อมาเขาก็ไม่อยู่แล้ว

 

 

-52-

                เพราะงั้นผมถึงได้บอกไงว่าเจ้าเด็กนั่นชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ หมอนก็เก็บกลับมาแล้ว เขาก็ยังจะหนีออกไปอีก เจ้าเด็กนี่ถูกพ่อแม่เลี้ยงจนเสียคนแล้วจริงๆ ทำตัวเหมือนฮ่องเต้น้อยไม่มีผิด พอมีเรื่องผิดใจกันนิดหน่อย เป็นต้องหนีออกจากบ้านทุกที

                เอ่อ... ไม่ถูกสิ อะไรคือหนีออกจากบ้าน? น่าจะบอกว่าเขาเลิกหนีออกจากบ้านต่างหาก

                แต่ว่า เขามาอาศัยอยู่กับผมจนเป็นกิจวัตรไปแล้ว ผมเลยไม่เชื่อว่าเขาจะไม่กลับมา กับเด็กคนหนึ่ง ไม่อาจตามใจให้มากเกินไป

               

                เข้าเรียน 1 วัน ก็ยังถูกผู้คนเหยียดหยามดูถูกอย่างเช่นที่ผ่านมา ยังดีที่มีคาลอสอยู่ คนอื่นจะดูถูกยังไง แผ่นหลังของพวกเราก็ยังตั้งตรงดุจแผ่นเหล็ก ถึงแม้ทุกคนประกาศว่าเป็นตัวของตัวเองดีที่สุดแล้ว แต่ถ้ามีสหายซักคนคอยให้กำลังใจ นั่นก็เป็นแรงผลักดันที่ดีที่สุดยิ่งกว่าช่วงเวลาไหนๆ แต่ว่า... คาลอสไม่น่าจะจัดอยู่ในสหายประเภทนั้นได้......เป็นเพราะเขาทำเรื่องสะท้านฟ้าสะเทือนดินอย่างหนึ่ง ทำเอาผมหมดหนทางเหมาเขารวมกับพวกผู้ชายได้

 

                ตอนพักเที่ยง คาลอสเหมือนถูกผีเข้า อยู่ๆก็คิดจะเลี้ยงข้าวผมขึ้นมา ผมนั่งกินข้าวไปก็นึกสงสัยว่าตัวเองกำลังฝันอยู่รึเปล่า หรือไม่ก็ในข้าวจะต้องมีสารหนูปนอยู่แน่ๆ คาลอสเองก็มีโมเม้นต์เลี้ยงข้าวคนอื่นเป็นเหมือนกัน? สวรรค์

                ผมประคองจานข้าวไว้ด้วยสองมือ เม็ดข้าวในนั้นเปล่งประกายราวกับเป็นทองคำ กลืนน้ำลายอึกใหญ่ พยายามยับยั้งความอยากอาหารของตัวเองไว้ ระหว่างนั้นก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “นายบอกฉันมากอ่น นายมีจุดประสงค์อะไร?” คาลอสตอบว่า “ทำไม ไม่เชื่อว่าข้าจะเลี้ยงข้าวเจ้าเหรอ?”

                ผมพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ “พูดจุดประสงค์ของนายมาก่อน ไม่งั้นฉันไม่ยอมกินข้าวนี่แน่” คาลอสถลึงตาใส่ผมก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นสายตาอุเคะน้อยตามเดิม “เอ่อ... คือว่าแบบนี้...... ในที่สุดข้าก็ก้าวพ้นอดีตได้แล้ว”

                ผมกระพริบตาปริบๆ “อดีต? นายหมายถึง......มหาเทพราฟาเอล?” คาลอสพยักหน้า อืม! ข้าตัดใจจากเขาได้แล้ว”

                ผกตื่นเต้นจนเกือบจะทำจานข้าวตกใส่หัวเขา ยังดีที่ยั้งไว้ทัน ก่อนจะคว้าสองมือเขามากุมไว้ “อย่างนี้นี่เอง! แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าลูกผู้ชาย!” จากนั้นคาลอสก็พูดอีกประโยค ทำเอาผมหงายหลัง “ข้าไปชอบคนอื่นแล้ว......”

 

                หมดคำจะพูด... ที่แท้ก็เปลี่ยนไปรักคนอื่น ถึงจะยังไง ผมก็กินข้าวนี่ได้แล้ว ผมกินไปพลางก็ถามไปพลาง “ไปชอบใครเขาเข้าล่ะ? ผู้หญิงหรือว่าผู้ชาย? จะพามาเปิดตัววันไหน?” คาลอสกลับถามกลับ “อิสเรียล ข้ามีคำถามอยากจะถามเจ้า เจ้าต้องตอบข้ามาตามจริง” ผมหยุดเคี้ยวข้าวก่อนจะฝืนกลืนลงไป เลียนแบบท่าทางกระตือรือร้นของเขา “ว่ามาสิ”

                คาลอสถามขึ้น “เจ้าไม่ชอบมหาเทพลูซิเฟอร์ใช่มั้ย?” ผมพยักหน้า เจ้าเด็กนี่สายตาใช้ได้เลยทีเดียว เฮ้อ... ประเด็นก็คือผมเป็นชายชาตรีอกสามศอกขนาดนี้ ความสาวน้อยของอิสเรียลเป็นอะไรที่เลียนแบบไม่ได้จริงๆ! ขณะที่ผมกำลังเคลิ้มๆ ก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมา มุมปากกระตุก พูดขึ้นช้าๆ “อย่าบอกนะ นาย... คนที่......นายแอบชอบ ...เป็น......ลูซิเฟอร์?”

 

                คาลอสพยักหน้า ขณะที่ผมกำลังคิดจะตบบ่าบอกให้เขาตัดใจ จู่ๆเขาก็กอดเข่าตัวเองพูดเสียงเบาว่า “เขาสูงศักดิ์ขนาดนั้น ส่วนข้าต้อยต่ำขนาดนี้ ข้ารู้ว่าเป็นไปไม่ได้...... ข้าก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะดื้อรั้นขนาดนี้ พอได้เห็นมหาเทพลูซิเฟอร์ก็......หลงใหลได้ขนาดนี้”

                ผมชะงักแล้วชะงักอีก คนนี่ก็น้า... ต่างก็มีความคิดต่างในใจกันทั้งนั้น คนอื่นบอก Yes คุณก็จะคิดถึงแต่ No คนอื่นบอก No คุณก็คิดถึง Yes  เหมือนกับตอนนี้ที่ผมตอบสนองออกไปตรงกันข้ามกับเขา ผมกัดฟันพูดอย่างกระตือรือร้นว่า “ใครบอกว่าเป็นไปไม่ได้? ขอแค่เจ้าใช้ใจจริงของตัวเองปฏิบัติกับเขา จะต้องได้รับใจกลับมาแน่นอน!

                คาลอสพยักหน้า พูดอย่างเอียงอายว่า “ข้ารู้สึกว่าความรู้ที่มีต่อมหาเทพราฟาเอลก่อนหน้านี้ เป็นเพียงความหลงใหลเท่านั้น ถ้าเกิดมหาเทพลูซิเฟอร์หลงรักใครซักคน ข้าจะต้องยินดีอวยพรให้พวกเขา...... ไม่เหมือน... มหาเทพกราบิเอลนั่น......”

                ยังดีที่ผมไม่ได้กินข้าวอยู่ ไม่งั้นได้พ่นใส่หน้าเขาแน่!

                ผมไอออกมาสองสามที พยายามปรับอารมณ์ของตัวเองก่อนจะพูดเสียงเบา “คาลอส นายกลับตัวกลับใจแล้วเหรอ? แล้วเจ้าท่าทางเมียน้อยขี้อิจฉานั่นล่ะ?” ผิดคาดที่คาลอสไม่ลุกขึ้นมาบีบคอผม ดูท่าจะกลับตัวกลับใจแล้วจริงๆ “อิสเรียล เจ้าจะช่วยสนับสนุนข้าใช่มั้ย?”

                ผมเว้นช่วงอยู่นานไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

                ถ้ามองจากสถานการณ์ปัจจุบัน ผมห่างชั้นจากเทวทูตระดับสูงอยู่อีกไกล อีกอย่างผมไม่มีทางไปใกล้ชิดสนิทสนมอะไรกับลูซิเฟอร์เด็ดขาด เพราะงั้นผมจึงค่อนข้างมั่นใจว่าเจ้าคนที่ OOXX กับลูซิเฟอร์ในกระจกนั่นต้องไม่ใช่ผมแน่

                ผมตบหน้าอกตัวเอง “ไม่มีปัญหา!

 

                คาลอสยิ้มออกมาราวกับดอกไม้ผลิบาน ที่จริงแล้วเจ้าเด็กนี่ก็หน้าตาไม่เลวอยู่เหมือนกัน อืม... เพื่อนของราชาหลีคนนี้จะหน้าตาไม่ดีได้ยังไงล่ะ?

 

                พอเลิกเรียน คาลอสก็ตรงดิ่งไปหอหนังสือเพื่อตามหามหาเทพลูซิเฟอร์ของเขา ส่วนผมเดินเข้าร้านค้าก่อนจะซื้อนมมาสองถังใหญ่ จากนั้นก็ไปซ้อมทั้งสภาพนี้ ผลคือ เมื่อเมตาตรอนเห็นผมเข้าก็พูดขึ้นว่า “แบกถังใหญ่ขนาดนี้ เจ้าจะไปให้อาหารสัตว์หรือยังไง?”

                ให้อาหารสัตว์บ้านเขาสิ ผมเลี้ยงผึ้งนี่นับว่าให้อาหารสัตว์ด้วยรึไง?

 

                ก่อนซ้อมละคร ผมลงทุนไปเดินวนอยู่ตรงจุดที่ผมกับลูซิฟินิลเจอกันครั้งแรก กลับไม่พบเงาคนแม้แต่ครึ่งเงา คาดว่าเจ้าเด็กน้อยคงกลับไปแล้ว

                หลังจากนั้นก็เป็นการซ้อมแสดงละคร ตอนซ้อม ผมกับกราบิเอลก็ยังขัดแข้งขัดขากันอยู่เหมือนเดิม แต่กลายเป็นว่าเพราะอย่างนั้นแหละ ถึงเหมาะกับบทละครพอดี ราฟาเอลยืนอยู่ใต้เงาต้นไม้ ท่วงท่าสบายๆ ใบหน้าเรียบสงบ เส้นผมสีแดงกุหลาบของเขาพลิ้วไหวไปมาน่ามอง ดวงตาเหม่อลอยไปไกล ท่าทางนุ่มนวลของเขาราวกับเป็นเจ้าชายจริงๆ น่าสนิทชิดเชื้อ เข้าหาง่ายแต่ก็ไม่สูญเสียความสูงศักดิ์

 

                ลูซิเฟอร์สูงศักดิ์เกินไป เมตาตรอนเองก็ง่ายๆสบายๆราวกับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ราฟาเอลก็เอาแต่ฉีกยิ้มอ่อนโยน นิสัยแตกต่างกัน แต่กลับมีจุดเด่นที่เหมือนกันอยู่หนึ่งอย่างนั่นคือ คนอื่นไม่สามารถมองทะลุเข้าไปได้

                แต่ถึงยังไงก็ไม่เกี่ยวกับผม ตัวเองใช้ชีวิตมีความสุขก็ดีอยู่แล้ว ผมสะบัดผ้าคลุมต่อไป ท่ามกลางสายลมอึมครึมของฤดูใบไม้ร่วง ใช้สายตาดุร้ายถลึงจ้องกราบิเอลต่อไป

 

                หลังซ้อมเสร็จ เมตาตรอนแบกนมของผมเดินเข้ามา “ดูไม่ออกเลยว่าเจ้าชอบดื่มของพวกนี้”

                พูดเรื่องไร้สาระให้น้อยหน่อยเป็นดี ผมรับถังนมมาถือก็คิดจะเผ่นแน่บ แต่ดันถูกเมตาตรอนคว้าตัวไว้ “รีบอะไรงั้นเหรอ ข้าไปด้วยสิ” ผมไม่สนเขา “ผมจะเดินไปข้างหน้า ท่านขึ้นไปข้างบน OK?” เมตาตรอนพูดขึ้น “ข้าเดินไปส่งเจ้ามีอะไรไม่ดี? ถ้าเกิดเจ้าต้องการ...... เทคนิคของข้า... เจ้าก็รู้นี่” ผมตอบกลับไป “ผมไม่ใช่อิสเรียล อดีตของเขาผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ” เมตาตรอนพูดขึ้น “อยากรู้อดีต? กระจกวารีอยู่ตรงหน้าเจ้าแล้ว ไปดูเองสิ”

                “ท่านห้ามตามมา”

                เขาหัวเราะพลางพยักหน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,631 ความคิดเห็น

  1. #1591 palm4588 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 11:56
    อย่าไปยุ่งกับคาลอสเลย ปินเอ้ย คนแบบนี้มันคบด้วยไม่ด้ายยยย
    #1,591
    0
  2. #1528 1896reborn2 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 20:03
    คาลอสเนี่ยเป็นประเภทเพื่อนคบไม่ได้จริงๆ
    #1,528
    0
  3. #1483 neaumn_sm (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 17:56
    เห็นกระจกแล้วเจอไรพิศดารอีกป่ะเนี่ย
    #1,483
    0
  4. #1456 จุด (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:41
    จะเลิกอ่านเพราะคารอสนี่แหละ
    #1,456
    0
  5. #1427 Pinocchio-fate (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 18:19
    เอาคาลอสไปเก็บที เจ้าคนโลเลนี่
    #1,427
    0
  6. #1267 manowloveyou (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 02:45
    เกียดคาลอสว่ะ คือแบบว่าพยายามหยุดอ่านหลายรอบแล้วนะแต่ตอนมันทำให้ค้างจำใจค้องทั้งที่พน.มีเรียน ยอมนอนดึกไม่ดึกแล้วใกล้เช้า555
    #1,267
    0
  7. #1107 mook59 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 19:14
    เกลียดนายว่ะคอลอส เอ็งมันคบไม่ได้!!
    #1,107
    0
  8. #807 spondboz_ss (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 23:52
    ไม่ชอบคาลอสจริงจัง นายน้อยซีหึงแน่นอน...
    #807
    0
  9. #571 p-i-n-e (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 19:08
    โอ๊ย ผึ้งน้อยได้ยินแน่ๆว่านายบอกไม่ชอบเขา น่าสงสารจะตายแล้ววววว
    #571
    0
  10. #467 beam75321 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 18:26
    เอาคารอสออกไปที 55555
    #467
    0
  11. #466 miyakojan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 17:03
    อึ๋ย อู้ว โอ้ว
    #466
    0
  12. #465 --noon-- (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 13:17
    ผึ้งน้อยหาย...หรือหึง?
    #465
    0
  13. #464 jiiji (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 12:50
    คาลอสนี่คบไม่ได้ ที่สุด
    #464
    0
  14. #462 Wasanayun (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 07:28
    เกลียดคาลอสอ่ะ นิสัย ฮึ่ม ฮึ่ม
    #462
    0
  15. #461 bennett13 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 03:34
    อยากอ่านฉากสะใจสมน้ำหน้า-คาลอสสักที หมั่นไส้!! (ว่าที่)ผัวอิสเรียลฉัน! อย่าหวังว่าลูซิเฟอร์จะชายตาแล!
    ลูซิเฟอร์ได้ยินคำพูดเมื่อคืนของอิสเรียลแน่ๆ งอลหายไปเลย
    #461
    0
  16. #460 alfhind (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 00:32
    ปมมาอีกแล้ววววว งงจนไม่รู้จะเรียบเรียงยังไง แต่ชอบ ฮืออออ ลูซิฟินิลงอนแน่นอน ที่อิสเรียลบอกว่าไม่ชอบ แถมยังเจอฉากเมตารอนจูบอิสเรียลอีก เฮ้อ นมสองถังใหญ่จะเป็นหมันรึเปล่าอิสเรียลเอ๋ย // รู้สึกว่าคาลอสคือก้างชิ้นโตแฮะ...
    #460
    0
  17. #459 chinkichki (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 00:19
    ขอบคุณที่แปลครับ
    #459
    0
  18. #458 chinkichki (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 00:19
    คาสอลนี้ส่วนเกินจริงๆ
    #458
    0
  19. #457 viskyzz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 22:01
    เริ่มเพลียนางคาลอส
    #457
    0
  20. #456 Faren-Hight (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 21:25
    อ้าวเฮ้ยย ผ่านมาไม่ถึงห้าตอนเมตาตรอนจะแซงลูฟิเซอร์ซะละ..5555~
    #456
    0
  21. #455 moo-fatz (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 20:26
    นังคาลอส เดี๋ยวถ้าลูซิเฟอร์ชอบอิสเรียลมันก็มาโทษอิสเรียลอีกอะ

    จองเวรจองกรรมกันจริงงงงงงง

    ปล.เมตาตรอนน่ารักมากค่ะ อั้ยยย
    #455
    0
  22. #454 narinnakin (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 20:20
    คาลอสหนูเปลี่ยนคนอื่นแล้วหร่อ ใจง่ายจริงๆ
    #454
    0
  23. #453 mizasa2342 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 19:48
    ......ทำไมฉันไม่รู้สึกโอเคกับคาลอสกันนะ?555555555555555555 หมั่นไส้แปลกๆอ่ะ

    #453
    0
  24. #452 franzissa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 19:22
    เกลียดคาลอสจริงจัง มันไม่ได้ชอบหรือหลงที่ตัวเขาหรอกสนที่ยศชื่อเสียงเขามากกว่า แต่โทษนะคารอสคนไหนนายก้อไม่ได้หรอกลูมันชอบอิสไม่ใช่แกอย่าแรดอย่าแรงอย่าแอ๊บแบ๊วอย่าตอแหลลลลลล อย่ามาพูดตัดโอกาสอิสนะแกกกก ยังไงลูก็ไม่แลแกหรอกกกก แง่ง เมตาตรอนก็จีบ(?)อิสเรียลจริงจังซะทีแต่นายโผล่มาทีนึกว่าผีแม่ย่าโผล่ แล้วลูซิฟินิลเป็นอะไรอ่ะเกี่ยวกับที่ขนปีกร่วงป่ะ? อิสเรียลนายจะต่อยเขาแต่วืดนะ จะเอานมกลับไปเลี้ยงผึ้งเหรอจ๊ะ?  ยิ่งอ่านยิ่งเจอปม ขอบคุณที่แปลค่ะ รอตอนต่อไปปปป
    #452
    0
  25. #451 tooktik0857 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 19:00
    คารอสนารำคาญ-_-
    #451
    0