[GOT7] MARKBAM ll FAKE

ตอนที่ 8 : FAKE - Chapter 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    2 มิ.ย. 58


F A K E

 

 

Chapter 6

 

 

แบมแบมเริ่มจะชินกับชีวิตไอดอลที่ได้เริ่มต้นมาสักพักแล้ว เขาเคยชินกับการไปไหนมาไหนด้วยรถตู้ การทานอาหารไม่เป็นเวลา ตื่นแต่เช้าและกลับมาถึงหอพักซะดึก บางครั้งการหลับของเราไม่ควรเรียกว่านอนด้วยซ้ำ แต่มันคือการงีบแค่ไม่กี่ชั่วโมงและตื่นมาทำงานใหม่อีกครั้ง แต่นี่ก็คือชีวิตที่เขาเลือกเอง

เราโปรโมทอัลบั้มด้วยการไปรายการเพลงมา 2 อาทิตย์แล้ว อาทิตย์ที่ 2 นี่เองที่คะแนนโหวตเราสูงจนคว้ารางวัลที่ 1 ของรายการหนึ่งมาได้ ระหว่างอาทิตย์เราก็ต้องทำงานด้วยการเข้าตึกเพื่อซ้อมสลับกับไปออกรายการต่างๆ และถึงแม้จะมีตารางงานรัดตัวขนาดไหนแต่ทุกอาทิตย์ก็ต้องเข้าไปซ้อมตามคำสั่งประธานอยู่เสมอ

ส่วนวันนี้ตารางงานของเราคือช่วงเช้าซ้อมที่บริษัท ส่วนบ่ายมีงานแฟนไซน์ พบปะแฟนคลับและแจกลายเซ็น ตอนนี้เราซ้อมกันเรียบร้อยแล้ว และกำลังย้ายขบวนเพื่อไปเตรียมตัวที่งานแจกลายเซ็นในโรงหนังแห่งหนึ่งย่านกลางเมือง แบมแบมฟังคำสั่งจากพี่ฮยอนอูแล้วพยักหน้าหงึกหงักพลางเดินตามหลังจินยองไป

“เอานี่หน่อยไหม?” จินยองยื่นถุงโสมมาให้ เพราะจินยองต้องใช้เสียงในการทำงาน เลยมีพวกเครื่องบำรุงร่างกายติดกระเป๋าตลอดเวลา

“พี่ดื่มเถอะครับ”

“อืม...ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้นอนกันด้วย” จินยองบ่นพลางนวดท้ายทอยตัวเองเบาๆ ไปด้วย

เราเดินมาจนถึงรถ ด้านหลังมีแจบอมและมาร์คเดินตามหลังมาโดยไม่ได้พูดอะไร จินยองเปิดประตูรถตู้แล้วผายมือให้แบมแบมเข้าไปก่อน กำลังก้มหัวจะเดินเข้าไปด้านในก็มีแรงกระชากจากด้านหลังให้ต้องชะงักหันกลับมา

“อะไรของมึงอีกล่ะ?” จินยองเอ่ยขึ้น แจบอมที่ตอนนี้ไปนั่งประจำที่ข้างคนขับแล้วโผล่หน้ามามองจากในรถ มาร์คยักไหล่ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปก่อน

“มานั่งนี่”

พอหย่อนกายนั่งที่ประจำเสร็จก็หันมามองหน้าแบมแบมซึ่งยังยืนงงอยู่ด้านนอก มาร์คตบเบาะข้างกายด้วยสีหน้าเรียบเฉยตอนพูดประโยคนั้น แบมแบมยืนเม้มปากก่อนจะกะพริบตางงๆ

“เข้ามาสิ มานั่งนี่ นั่งข้างพี่”

ท่าทางว่าประหลาดแล้ว การแทนตัวเองด้วยคำว่า พี่ชวนให้แบมแบมประหลาดใจกว่าอีก เขากลืนน้ำลายก่อนจะก้มตัวเข้าไปในรถ นั่งลงข้างๆ เบาะที่มือกลองเชื้อเชิญ จินยองตามเข้ามาพลางปิดประตูรถตู้แล้วหันมามอง

“มาร์ค...”

“กูไม่ได้จะแกล้งแบมแบมหรอกน่า” ตั้งแต่วันนั้นที่โดนหัวหน้าวงบังคับให้เรียกชื่อแบมแบมแทนคำว่าเด็กใหม่ มาร์คก็ยินยอมเรียกแบมแบมด้วยชื่อมาโดยตลอดไม่อิดออด

“จริงนะ?” จินยองเอ่ยถามพลางเลิกคิ้วมอง แบมแบมนั่งเอนหลังติดไปกับเบาะ มาร์คเดาะลิ้นในโพรงปากแล้วบ่นอุบอิบ

“เห็นกูเป็นคนยังไงกันวะ”

อีกฝ่ายเอนหลังพิงเบาะแล้วเบือนหน้าหนีไปนอกหน้าต่างรถ ตอนนั้นยานพาหนะของพวกเราเลยค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากบริเวณลานจอดรถหน้าตึกบริษัท แบมแบมกลืนน้ำลายไม่กล้าพูดอะไร เบาะข้างๆ จินยองกำลังนั่งกดไอพอดเลือกเพลงที่จะฟัง

“แบมแบม”

เสียงเรียกจากมือกลองทำให้คนโดนเรียกตัวแข็งทื่อ เด็กหนุ่มหันไปมองคนข้างกาย มาร์คเบนสายตากลับเข้ามาในรถแล้วและกำลังเลื่อนนิ้วไปบนจอไอแพดที่วางบนตัก

“งานแฟนไซน์วันนี้พี่จะบอกให้เขาจัดให้เรานั่งข้างกัน”

“อ๋อ...ครับ” แบมแบมเอี้ยวตัวหันมาตั้งใจฟัง มาร์คยังขยับนิ้วบนจอและก้มหน้าตอนที่พูดประโยคต่อมา

“เราคงต้องแฟนเซอร์วิสหน่อย ถ้าพี่สะกิดให้ทำมือรูปหัวใจหรือชี้ให้ดูอะไรก็เออออหน่อย”

“อ่า...ครับ ผมคงต้องให้พี่มาร์คแนะนำ เพราะผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง”

“อืม...มันไม่ยากอะไรหรอก ถ้ามีแฟนคลับมายืนปากสั่นทำหน้าจะร้องไห้ก็ปลอบหน่อยแล้วกัน มีเกือบทุกรอบนั่นล่ะ คิดซะว่า...เขาเสียเงินเสียเวลาเพื่อมาเจอเรา ต้องทำยังไงให้เขาประทับใจกลับไป”

แบมแบมเคยชื่นชมความคิดของมาร์คมาตลอดตอนที่อ่านเจอเวลาอีกฝ่ายสัมภาษณ์ในนิตยสารหรือตามรายการทีวีต่างๆ และเมื่อกี้ที่อีกคนพูดออกมา แบมแบมก็รู้สึกเหมือนเขาได้เห็นมาร์ค มือกลองวง Chaos คนที่เขาเคยชื่นชมอีกครั้ง

เราคุยกันถึงเรื่องการทำแฟนเซอร์วิสบนรถกันอย่างสนุก แบมแบมเริ่มพูดมากขึ้น มาร์คเปิดรูปจากงานแจกลายเซ็นของวงอื่นให้ดูบ้าง กระทั่งมานั่งแต่งหน้าเพื่อเตรียมตัวเราก็ยังคงสะกิดและคุยกันอยู่ แบมแบมตื่นเต้น ขนาดว่าตอนนั่งแต่งหน้ามือก็เหงื่อออกตามฝ่ามือจนเปียกต้องเช็ดกับกางเกงไปหลายรอบ

จินยองคุยกับพี่ฮยอนอูหรือไม่ก็อ่านหนังสือจนแบมแบมไม่กล้าไปรบกวนเวลาเท่าไหร่ พอมาร์คมาคุยเรื่องนี้ด้วยเลยกลายเป็นว่าพอว่างแบมแบมก็จะเดินหามาร์คและทำตัวติดอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว ที่จริงก็เพื่อคลายความเครียดด้วยนั่นล่ะ อย่างตอนนี้เขาก็มานั่งข้างๆ มือกลองบนโซฟา มาร์คกดมือถือพลางขมวดคิ้วไปด้วย ส่วนแบมแบมวางมือเปื้อนเหงื่อถูไปบนกางเกงแล้วเขย่าขาไปมา

“เป็นไรอ่ะ?” มาร์คคงลอบสังเกตมานานเลยเอ่ยถาม แบมแบมหันกลับมา นั่งนิ่งกะทันหันเพราะโดนทัก

“เอ่อ...เปล่าครับ ผมจะไปเข้าห้องน้ำ”

“นายเข้าห้องน้ำมา 4 รอบได้แล้วมั้ง เลิกดื่มน้ำซะสิ” มาร์คชี้นิ้วไปยังแก้วโกโก้เย็นตรงหน้าซึ่งตอนนี้มันหมดไปแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นแบมแบมถือแก้วใบนี้ร่อนไปทั่วห้อง

“ก็...” แบมแบมอึกอัก ก่อนจะหลุบตาต่ำแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่นแทน

“ตื่นเต้นเหรอ?” มาร์คหันมาถาม แบมแบมนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะพยักหน้าหงึก

“เดี๋ยวก็หายตื่นเต้น พวกแฟนคลับจะชวนคุยเองแหละ ตอนแรกๆ พี่ก็ไม่ค่อยคุยหรอก ไม่รู้จะคุยอะไร แต่พอเขาชวนคุยก็คุยตอบ มันไม่ได้น่ากลัวเท่าตอนโดนประธานเรียกพบหรอก”

แบมแบมเลยหัวเราะออกมาเพราะท้ายประโยคของอีกฝ่าย เขารู้สึกเหมือนตัวเองผ่อนคลายมากขึ้น อย่างน้อยก็ไม่เขย่าสั่นขาอย่างร้อนรน ไม่หยิบโกโก้มาจิบอีก แล้วก็สามารถเอนหลังพิงเบาะเพื่อรอเวลาได้อย่างใจเย็นลงเยอะเลย

 

 

 

“สวัสดีครับ พวกเรา Chaos ครับ”

เสียงเราสี่คนดังพร้อมเพรียงกันก่อนจะโค้งให้เหล่า FanC ที่ปรบมือนั่งอยู่กับที่นั่งของตัวเองในโรงหนังที่ทางบริษัทจัดการเช่าไว้จัดงานในวันนี้

เสียงจอแจของเหล่าแฟนคลับสลับกับเสียงชัตเตอร์และแฟลชที่สว่างวูบวาบเป็นระยะ มาร์คหยิบปากกาของตัวเองขึ้นมาลองใส่กระดาษที่วางอยู่แถวนั้น มีปากกาอยู่ 2-3 แท่งข้างๆ เขาเงยหน้าแล้วโบกมือให้แฟนคลับที่ชูป้ายตัวเอง ก่อนจะเหลือบไปมองเด็กใหม่ที่นั่งข้างกายและยังคงตื่นเต้นอยู่

แบมแบมเอาแต่ก้มหน้า วาดรูปนู้นนี่ใส่กระดาษแล้วก็ไม่ยอมเงยจนมาร์คต้องสะกิดแล้วโน้มตัวไปกระซิบบอกเสียงเรียบว่า

“เงยหน้าหน่อย” เด็กคนนั้นหันมามองเขาด้วยแววตาตื่นๆ แบมแบมเม้มปากก่อนจะเอ่ยเสียงเบาตอบ

“ผมตื่นเต้นกว่าเดิมอีกครับ”

“ก็คิดซะว่าแฟนคลับเหมือนเพื่อน นี่มาเจอหน้าเพื่อนที่ชอบเพลงตัวเองนะ จะมาก้มหน้าเขินได้ไง นั่นน่ะ...เห็นไหม มีป้ายชื่อนายเดี่ยวๆ ด้วย โบกมือหน่อย”

มาร์คสะกิดบอกแล้วโอบไหล่แบมแบมพลางกระซิบเสียงเบาชี้นิ้วไปทางแถวด้านหลังที่มีป้ายชื่อแบมแบมจริงๆ พอได้ยินแบบนั้นอีกคนเลยยอมเงยหน้าขึ้นมอง ป้ายขนาดพอเหมาะนั่นเขย่าแรงๆ แล้วก็มีเสียงชัตเตอร์ตามด้วยมือไม้ของแฟนคลับกระจุกตรงนั้นที่โบกมือให้

“โบกกลับสิ เพื่อนโบกมือให้นายอยู่น่ะ”

มือกีต้าร์อายุยังไม่ถึงยี่สิบที่มาร์คโอบไหล่ไว้หลวมๆ ตอนนี้เหมือนเด็กตื่นเวทีจริงๆ นั่นล่ะ แต่แบมแบมก็ยอมทำตามที่บอกด้วยการโบกมือให้แฟนคลับกลุ่มนั้น เสียงกรี๊ดดังขึ้นตามด้วยเสียงเรียกชื่อแบมแบม

“พอมีสมาชิกใหม่เด็กกว่าเรานี่เกินหน้าเกินตานะกลุ่มนั้นน่ะ” แจบอมเอ่ยใส่ไมค์มาจากอีกมุมของโต๊ะแจกลายเซ็นแล้วเอ่ยขึ้น เสียงหัวเราะเลยดังทั่วโรงหนังตามด้วยเสียงตะโกนตอบกลับของแฟนคลับว่าถึงยังไงก็ยังรักแจบอมเหมือนเดิมแค่รักแบมแบมเพิ่มมาด้วยเท่านั้นเอง

“แผนประธานได้ผลจริงๆ นายว่าไหม?” มาร์คเอ่ยขึ้นแล้วมองหน้า แบมแบมยิ้มกว้างให้เขาก่อนจะบอกว่า

“ขอบคุณนะครับ”

ตอนยิ้มก็...น่ารักดี...

มาร์คไม่ค่อยเห็นแบมแบมยิ้มนัก จะว่าไปก็คงเพราะเพิ่งเข้ามาในวงคงมีเรื่องกดดันและปัญหาชวนให้วิตกกังวลอยู่มากพอสมควรแบมแบมเลยไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่นอกจากบนเวทีซึ่งดูจะเป็นยิ้มทำงานมากกว่ายิ้มแบบเมื่อสักครู่

มาร์คตาพร่าไปชั่วขณะก่อนจะบอกเสียงเบาว่างานเริ่มแล้ว แฟนคลับทยอยต่อแถวตามคิวที่ได้รับเริ่มจากแจบอม จินยอง แบมแบมและเป็นมาร์คปิดท้าย ในโรงหนังเปิดเพลงจากมินิอัลบั้มใหม่ของพวกเราคลอไปด้วย มาร์คยิ้มและก้มหน้าเซ็นพลางคุยกับแฟนคลับไปด้วย ระหว่างนั้นเขาก็เงี่ยหูฟังคนข้างๆ ซึ่งแบมแบมหัวเราะเบาๆ ออกมา

“ขอบคุณครับ ... พี่สาวมาจากญี่ปุ่นเลยเหรอ? ... ผมจะพยายามนะครับ ... ผมไม่ได้น่ารักนะครับ ผมหล่อต่างหาก ... ขอบคุณมากนะครับ”

อันที่จริงก็ตอบได้ดี มาร์คคิดในใจ คราวนี้เหลือบไปมองเลยเห็นแบมแบมกำลังยิ้มแถมยังยื่นมือไปจับมือแบบประสานกับแฟนคลับซึ่งยืนริมฝีปากสั่นเหมือนจะร้องไห้อยู่ตรงหน้าอีกต่างหาก

“อายุเท่าผมเหรอครับ งั้นก็เป็นเพื่อนกันสิ เรียกจูยอนเฉยๆ ได้ไหม ... ผมกินขนมได้หมดแหละครับ ... คนที่สนิทด้วยที่สุดในวงเหรอครับ...” แบมแบมเงียบไปตอนโดนถามคำถามนั้น มาร์คที่เพิ่งจับมือกับแฟนคลับตรงหน้าเสร็จพอดีเลยเอนไปใช้หัวซบไหล่แบมแบมชี้นิ้วใส่อกตัวเอง

“ผมเอง”

เขาบอกแฟนคลับคนนั้นก่อนจะหัวเราะเบาๆ หันไปมองหน้าแบมแบมแล้วยกมือขึ้นยีผมเด็กคนนั้นที่นั่งนิ่งเหมือนทำตัวไม่ถูก แต่พอเห็นหน้าเขาก็หัวเราะก่อนจะชี้นิ้วกลับไปหามาร์คพลางบอกแฟนคลับเสียงสดใสออกมาว่า

“ผมสนิทกับพี่มาร์คที่สุดครับ”

มาร์คยิ้มตอนแฟนคลับคนเดิมเดินมาหยุดตรงหน้า หลังจากนั้นงานแฟนไซน์ก็ดำเนินไปเรื่อยๆ เพราะวันนี้คัดเลือกแฟนคลับมาจำนวน 100 คนทางบริษัทเลยให้เวลาเต็มที่หน่อย พวกเราก็เลยเล่นสนุกกันบ้าง มีหลายช่วงที่มาร์คสะกิดแบมแบม เขาเพิ่งเห็นว่ามีป้ายคู่ของเราสองคน 2-3 อันตามมุมต่างๆ เลยชี้ชวนให้แบมแบมดูแล้วก็ทำมือรูปหัวใจส่งให้แฟนคลับได้ถ่ายรูปกัน

“กลับบ้านดีๆ นะ” มาร์คบอกแฟนคลับคนล่าสุดไปแล้วหยิบแก้วกาแฟมาดื่มระหว่างรอ เขาโบกไม้โบกมือให้แฟนคลับที่ชูป้ายชื่อตัวเองไปทั่วโรงหนัง ได้ยินเสียงจินยองที่ตอนนี้ว่างเหมือนกันหยิบไมค์มาเอ่ยแซว FanC อย่างอารมณ์ดี

“ขอโทษครับ”

เสียงเครียดๆ ของแบมแบมทำให้มาร์คเอนหลังพิงเบาะแล้วเหลือบตาไปมอง แฟนคลับที่ยืนตรงหน้าท่าทางไม่คุ้นตา แต่เอาเข้าจริงมาร์คก็ไม่ใช่คนจำหน้าแฟนคลับได้นักหรอก ที่เขาสะดุดตาคงเป็นเพราะเธอยืนก้มหน้าจับขอบโต๊ะเอาไว้นั่นต่างหาก มาร์คเหลือบตามองบุ๊คเลทที่แถมไปกับอัลบั้มและแบมแบมควรจะเซ็นลงไป มันเปิดค้างไว้ที่รูปอีกฝ่ายแต่มีหมึกสีแดงป้ายเต็มหน้า ส่วนอีกหน้ามีโพสต์อิทที่มาร์คต้องหรี่ตามองถึงอ่านออกว่ามันเขียนไว้ว่าอะไร

 

ชอบข้อไหนมากที่สุด

__ ออกจากวงอย่างมีความสุข
          __ อยู่ในวงอย่างมีความทุกข์
         
__ ไปตายซะ

 

มาร์คเบิกตาทันทีที่อ่านข้อความในแผ่นกระดาษเล็กๆ นั่นจบ เขาคว้าข้อมือแฟนคลับคนนั้นหมับ เธอสะดุ้งโหยงแล้วพยายามจะขืนตัวหนี แต่มาร์คถลึงตามองอย่างโมโหพลางตะโกนไปหาผู้จัดการ

“พี่ฮยอนอู! มาพาคนนี้ออกไปจากงาน!

เพราะมาร์คเสียงดังขึ้นแบบนั้น ทุกคนเลยดูจะชะงักงันไปกันหมด ฮยอนอูรีบวิ่งหน้าตื่นมาหา มาร์คคว้าเอาซีดีและบุ๊คเลทตรงหน้าแบมแบมขึ้นมายื่นส่งให้ฮยอนอู แล้วผู้จัดการก็พอจะเข้าใจเลยเดินมาล็อกแขนแอนตี้แฟนเอาไว้จากด้านหลัง

“ผม...” แบมแบมเอ่ยอึกอัก ตอนนั้นจินยองลุกจากเก้าอี้มากอดแบมแบมเอาไว้หลวมๆ มาร์คหันมามองก่อนจะจ้องหน้าหญิงสาวที่โดนฮยอนอูลากออกไปเขม็ง

“ถ้ามีใครคิดจะทำแบบนี้กับแบมแบมอีก...อย่าหวังว่าวงเราจะมีงานแบบนี้อีกนะ”

มาร์คหยิบไมค์มาพูดเสียงเรียบแล้วนั่งลง งานกร่อยไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาครึกครื้นแบบเดิมเพราะแจบอมหยิบไมค์มาเอ่ยติดตลกเล่นมุขอีกครั้ง มาร์คเขยิบเก้าอี้ให้เรียบร้อยก่อนจะนั่งลง

“ขอบคุณครับพี่มาร์ค” เสียงเด็กคนนั้นเอ่ยขึ้นแผ่วเบา มือกลองของวงได้แค่พยักหน้าก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้แฟนคลับที่มาหยุดตรงหน้าพอดี แล้วงานแจกลายเซ็นก็ดำเนินต่อโดยไม่มีความวุ่นวายเกิดขึ้นอีก

 

 

 

หลังจากเหตุการณ์แอนตี้แฟนของแบมแบมในงานแจกลายเซ็น ดูเหมือนว่ากระแสแฟนเซอร์วิสของมาร์คและแบมแบมก็ดูจะรุนแรงมากขึ้น แฟนแอคในงานล้วนมีแต่เรื่องที่มาร์คช่วยปกป้องแบมแบม ไหนจะมีเรื่องเล่าที่แบมแบมบอกว่าสนิทกับมาร์คที่สุดในวงนั่นอีก แต่ที่เป็นที่ฮือฮาในเว็บบอร์ดและถึงขั้นมีพาดหัวในข่าวบันเทิงก็คงไม่พ้นแฟนแคมที่แอนตี้แฟนยื่นโน้ตให้แบมแบมและมาร์คกางปีกปกป้อง แล้วดันมีแฟนคลับในงานวันนั้นถ่ายวีดีโอได้เลยอัพโหลดลงโลกโซเชียลนั่นล่ะ

แม้จะผ่านมาเกือบอาทิตย์กว่าๆ แต่ก็ยังคงมีคนพูดถึงวีดีโอในงานนั้นอยู่เรื่อยๆ แบมแบมเองก็ไม่ได้เครียดหรือกังวลอะไร ที่จริงหลังเลิกงานวันนั้นมาร์คก็ทำตัวติดกับแบมแบมกระทั่งขึ้นรถตู้ด้วยซ้ำไปเพราะกลัวจะมีแอนตี้แฟนทำอะไรแย่ๆ ใส่เด็กใหม่คนนี้อีก

ที่จริงไม่ใช่แค่มาร์ค แต่ทั้งจินยองและแจบอมก็หันมากางปีกปกป้องสมาชิกในวงคนใหม่เหมือนกัน เย็นนั้นเรากลับหอพักแล้วพักผ่อน พอหลังจากวันนั้นก็ดูเหมือนว่ามาร์คจะลดการพูดจากวนประสาทกับแบมแบมลงไป เราคุยกันดีขึ้น คุยแบบที่สมาชิกในวงคนอื่นคุยกัน อาจจะไม่ใช่เพราะแอนตี้แฟนหรอกที่ทำให้เราสนิทกันขึ้น แต่เป็นเพราะมาร์คเองก็มองเห็นความมุ่งมั่นตั้งใจของแบมแบมเช่นกัน

“มีแฟนคลับส่งมาให้เรา”

มาร์คเอ่ยขึ้นแล้วหยิบเสื้อยืดขึ้นมากางออกมองอย่างพิจารณา ของขวัญกองขนาดย่อมถูกขนมาจากบริษัทอยู่ตรงห้องนั่งเล่น ทั้งมาร์คและแจบอมใช้เวลาก่อนหน้าที่พี่ฮยอนอูจะมารับไปทำงานนั่งรื้อกองนั้นอยู่ ส่วนจินยองเพิ่งเดินออกมาจากห้องและกำลังจะเข้าร่วมด้วย ขณะที่แบมแบมยืนถือแก้วน้ำมองมาร์คที่เอ่ยขึ้นแล้วชูเสื้อขึ้นสูงพลางยื่นมันมาทางแบมแบม

“เรา?” เขาเอ่ยทวนคำแล้วชี้นิ้วใส่อกตัวเอง

“เออ เสื้อคู่น่ะ” มาร์คบอกแล้วหยิบเสื้ออีกตัวเป็นลายเดียวกันขึ้นมา แจบอมหัวเราะในลำคอก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดีว่า

“ต่อไปคงมีอะไรแบบนี้มาอีกสักพัก แฟนซีกำลังอินคู่มาร์คแบมกันอยู่”

มาร์คหันไปถอนหายใจแล้วหยิบมาอีกกล่อง คราวนี้เขียนชื่อเขากับแบมแบมเอาไว้ เด็กหนุ่มเลยสืบเท้าเข้าไปใกล้ มาร์คดึงริบบิ้นทิ้งไปแล้วเปิดฝากล่องออก ก่อนที่แบมแบมจะเอ่ยเสียงสูงอย่างตกใจว่า

“เขาซื้อแหวนคู่ให้เราสองคนเหรอครับ?”

คราวนี้ทั้งแจบอมและจินยองเบิกตาโตยื่นหน้ามาอย่างสนอกสนใจของในมือมาร์คทันที เนื่องจากมันคือกล่องกำมะหยี่สีแดงอันเล็กละม้ายว่าส่วนใหญ่มักจะเป็นกล่องใส่แหวน มาร์คหยิบออกมาแล้วเปิดกล่องสีแดงนั่น แล้วพวกเราทั้งสี่ก็ถอนหายใจ

“ดีนะแค่สร้อยข้อมือ” มาร์คเอ่ยเสียงเบาออกมา

“ผมขอใช้คอมพิวเตอร์สักครู่ได้ไหมครับ?” แบมแบมเอ่ยขึ้นพลางชี้นิ้วไปยังโต๊ะคอมพิวเตอร์ แจบอมมองนาฬิกา อีกเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาที่พี่ฮยอนอูจะมารับตามที่นัดหมาย เลยพยักหน้าหงึกอนุญาต

“เอาไอแพดพี่ไปใช้สิ”

มาร์คชี้นิ้วไปยังไอแพดของเจ้าตัวซึ่งวางอยู่ในเป้ซึ่งวางทิ้งไว้ตรงห้องครัว แบมแบมเลิกคิ้วมองอย่างไม่แน่ใจนักว่าได้ยินผิดรึเปล่า จินยองเองก็ชะงักมือที่กำลังแกะจดหมายอ่านเหมือนกัน

“ไอแพดในกระเป๋านั่นน่ะ รหัสปลดล็อก 9393 คอมพิวเตอร์นั่นช้า แบมแบมจะทำอะไรล่ะ?” มาร์คเงยหน้ามาถามพลางชี้ตำแหน่งไอแพดให้ด้วย

“เอ่อ...แค่ส่งเมล์ครับ...”

“อืม...อย่ายุ่งอย่างอื่นในเครื่องแล้วกัน”

มาร์คเอ่ยตบท้ายตอนแบมแบมพยักหน้า เด็กหนุ่มเดินหายเข้าไปทางห้องครัวแต่ก็ได้ยินเสียงจินยองเอ่ยถามมาร์คเสียงดังขึ้นว่า

“มึงกลับมาเป็นปกติแล้วใช่ไหม? ไม่บ้าแล้วใช่ไหมมาร์ค”

“กูไม่เคยบ้าจินยอง อย่าพูดเว่อร์” เสียงตอบกลับนั่นดังแถมยังห้วนสั้น ได้ยินเสียงจินยองหัวเราะดังลั่นกลับมาก่อนจะเอ่ยอีก

“บ้า มึงอ่ะบ้า กัดแบมแบมเหวอหวะ ตอนนี้อะไรล่ะ...มาเลียแผลให้เขารึไง?”

“กูไม่ใช่หมา มึงนี่!

คราวนี้เสียงแจบอมและจินยองหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน แบมแบมกดปลดล็อกหน้าจอไอแพดแล้วล็อกอินเข้าอีเมล์ของตัวเอง มีเมล์ค้างอยู่ 2-3 ฉบับจากยองแจเพราะช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาแบมแบมเหนื่อยเกินกว่าจะเปิดคอมพิวเตอร์และเอาเวลานั้นไปนอนพักผ่อน อีเมล์ส่วนใหญ่ถามไถ่เรื่องที่เกิดแถมยังแปะลิ้งค์ข่าวมาให้ด้วย แบมแบมอ่านทุกฉบับก่อนจะตอบเพื่อนไป

ยองแจ ยูคยอม ขอบคุณที่เป็นห่วงเรื่องแอนตี้แฟน แต่ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก เขาไม่ได้ทำอะไรอย่างที่เห็นในแฟนแคมนั่นล่ะ แค่ยื่นโพสต์อิทมาให้แล้วพี่มาร์คก็ช่วยเอาไว้ พวกนายงงกันล่ะสิว่าฉันกับเขาญาติดีกันตอนไหน เอาเป็นว่าตั้งแต่เริ่มโปรโมทพวกเราก็คุยกันดีขึ้น และตอนนี้ก็สนิทกันมากกว่าก่อนหน้านี้แล้วด้วยนะ

ฉันยังคงไม่ได้โทรศัพท์มือถือแต่ก็คิดว่าเร็วๆ นี้ประธานคงคืนให้ หลังจากนั้นเราคงได้คุยกันสะดวกขึ้น ฉันสบายดีนะ ไม่ต้องกังวลเรื่องแอนตี้แฟน แล้วก็หวังว่าพวกนายเองจะสบายดีเหมือนกัน

แบมแบมกดส่งอีเมล์แล้วล็อกเอ้าท์ให้เรียบร้อย เขาวางไอแพดมาร์คลงตำแหน่งเดิมแล้วเดินออกมาจากห้องครัว มาร์คเงยหน้าเลิกคิ้วมองก่อนจะถามสั้นๆ ว่า

“ใช้เสร็จแล้วเหรอ?”

“ครับ”

“งั้นมาช่วยเอาจดหมายของนายไป จินยองมันแยกไว้ให้ตรงนั้นน่ะ”

แบมแบมรีบสาวเท้ามาหาจินยองซึ่งกำลังนั่งแยกจดหมายที่ได้จากแฟนคลับไว้เป็นกอง แบมแบมเลยเข้าไปช่วยเหลือ ส่วนแจบอมกับมาร์คกำลังนั่งแยกกล่องเป็นตั้งๆ ไว้เหมือนกัน เราทั้งสี่เลยช่วยกันแยกของขวัญกันรอพี่ฮยอนอูที่ยังมาไม่ถึงเพื่อรอเวลาด้วยกัน

 

 

 

“นี่...ฉันคืนให้”

ประธานเอ่ยขึ้นพลางยื่นกล่องใบหนึ่งมาทางแบมแบม มีจินยองรับไปแล้วเลื่อนส่งต่อเพราะแบมแบมนั่งอยู่ข้างเขา ส่วนมาร์คและแจบอมนั่งอยู่อีกฝั่งในขณะที่ประธานนั่งหัวโต๊ะ

วันนี้พวกเราเพิ่งจะชนะรายการเพลงและได้รางวัลทริปเปิ้ลคราวน์มา แจบอมถึงกับกลั้นน้ำตาจนตาแดงตอนเอ่ยขอบคุณบนเวทีเพราะเป็นเพลงที่ตัวเองแต่ง ขณะที่แบมแบมซึ่งเพิ่งเข้าใจความรู้สึกของศิลปินคนอื่นๆ ลงจากเวทีแอบปาดน้ำตาอย่างลวกๆ กับตัวเอง

พี่ฮยอนอูพาเราไปนั่งทานมื้อเย็นฉลองกันยกใหญ่ร่วมกับทีมงาน ก่อนจะขับรถพาเราเข้าบริษัทเพราะประธานรอคุยด้วยแม้จะเป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าเกือบจะห้าทุ่มแล้วก็ตาม

“ขอบคุณที่ขยันขันแข็งและอดทนกับแรงกดดันนะแบมแบม แล้วก็ขอบคุณทุกคนด้วยที่ช่วยเหลือเด็กใหม่คนนี้แม้เขาจะเพิ่งเข้ามา” ประธานเอ่ยพลางประสานมือวางบนโต๊ะ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนจะหันไปทางมาร์ค

“เธอด้วยมาร์ค ขอบคุณที่ช่วยให้กระแสแอนตี้แฟนซาลง วีดีโอที่เธอปกป้องแบมแบมงานแฟนไซน์เป็นที่พูดถึงกันมาก ฉันขอบคุณอีกครั้ง”

มาร์คโค้งให้ประธานแล้วพึมพำเสียงเบาตอบไปว่าไม่เป็นไร ตอนนั้นเองที่ประธานหยิบแฟ้มบางๆ ขึ้นมาเปิดกางออก พลิกไปมาทีละหน้าโดยที่เราสี่คนไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร

“ฉันรู้ว่าพวกเธอง่วงและอยากพักผ่อน พรุ่งนี้ฉันเลยให้ฮยอนอูเลื่อนถ่ายแบบเป็นวันมะรืนแทนแล้วนะ ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับรางวัลทริปเปิ้ลคราวน์”

“ขอบคุณครับ” เราเอ่ยกันอย่างพร้อมเพรียง พอได้ยินว่าพรุ่งนี้ไม่มีตารางงานก็ดันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเลิกง่วงกันกะทันหันขึ้นมาเอาดื้อๆ

“ไหนๆ ก็มาหา ที่จริงฉันแค่อยากเรียกมาแสดงความยินดีแต่แจ้งเลยแล้วกัน รายละเอียดเดี๋ยวฮยอนอูคงบอกอีกทีตอนใกล้ๆ วัน ฉันวางแผนไว้ว่าจะทำเรียลลิตี้ของวง Chaos เพราะแบมแบมก็เพิ่งเข้ามาใหม่และวงก็ไม่เคยมีรายการสนุกๆ แบบนั้นเลยตั้งแต่เดบิวต์ ฉันวางภาพลักษณ์เข้าถึงยากและหยิ่งให้ แต่ตอนนี้คิดว่าควรจะให้พวกเธอดูเป็นไอดอลที่ดูหยิ่งแต่เข้าถึงง่ายขึ้นมา” ประธานเอ่ยเสียงเรียบ ปลายนิ้วของมือข้างหนึ่งเคาะลงบนโต๊ะพลางเอ่ยต่อ

“ที่คุยกับทีมงานไว้ก็เป็นรายการประมาณ 5 ตอนจบ พูดถึงชีวิตประจำวันในหอพัก การซ้อมดนตรี หรือชีวิตวันหยุดอะไรทำนองนั้น คอนเซปต์คร่าวๆ ประมาณนี้แต่ยังไงฮยอนอูคงบอกพวกเธออีกที ฉันแค่อยากแจ้งไว้ก่อน จะได้เตรียมตัวกัน อะไรที่...มันไม่ควรได้ออกอากาศก็ไปเก็บให้เรียบร้อยซะเพราะอาจจะมีบุกหอพัก เธอเข้าใจใช่ไหมมาร์ค?”

ประธานเจาะจงหันหน้ามามอง เพราะมาร์คคงเป็นคนเดียวในวงที่มีแฟนถึงแม้จะเลิกกันแล้วก็เถอะ แต่มันก็อาจมีข้าวของที่ฝ่ายหญิงให้หลงเหลือในหอพักให้เหล่า FanC ตาดีสืบต่อจนเป็นเรื่องอีกรอบ มาร์คกลืนน้ำลายก่อนจะพยักหน้ารับ

“ครับ”

“งั้นก็ไปพักผ่อนกันได้ ไปฮยอนอู...ไปส่งเด็กๆ พักเถอะ”

ประธานเดินออกจากห้องประชุมไปก่อน พวกเราถึงค่อยๆ เกาะกลุ่มเดินตามออกมาแล้วแยกไปทางรถตู้ที่จอดไว้ พอก้าวขึ้นรถมาร์คก็ดึงให้แบมแบมมานั่งเบาะข้างๆ ตัวเอง และมือกีต้าร์ก็ไม่ได้อิดออดอะไรยอมนั่งแต่โดยดี

“เอาคิวอาร์โค้ดไลน์มาสแกนสิ”

มาร์คเอ่ยขึ้นเสียงเบาทันทีที่รถเคลื่อนออกจากหน้าบริษัท แบมแบมยังไม่ทำอะไรกับมือถือเลยนอกจากเปิดเครื่องตั้งแต่ยังอยู่ในตึก เขาหยิบโทรศัพท์มาแล้วกดเข้าแอพพลิเคชั่นสีเขียว ก่อนจะยื่นจอที่ปรากฏคิวอาร์โค้ดไปให้มาร์ค มือกลองกดสแกนแล้วถึงคืนมาให้

มาร์คเงียบไปอีกหนแบมแบมเลยไม่ได้สนใจอะไร เขาวางมือถือลงเตรียมจะเก็บคืนใส่กระเป๋า แต่ตอนนั้นเองที่ไลน์ดังขึ้น แบมแบมหยิบมือถือมามองก่อนจะเห็นว่ามาร์คลากเขาเข้าไปในกรุ๊ปชื่อ ‘CHAOS’

พอกดรับถึงได้เห็นว่าสมาชิกในกรุ๊ปมีแจบอม จินยอง มาร์คและพี่ฮยอนอู คนแรกที่โผล่เข้ามาคือจินยองที่นั่งเบาะข้างๆ นั่นล่ะ

‘Jinyoung_Chaos : ยินดีต้อนรับแบมแบม!’

‘Leader_Chaos : เวลคั่ม

‘Mark_Chaos send a sticker’

สติ๊กเกอร์ที่มาร์คส่งมาเป็นรูปยิ้มดีใจ แบมแบมหันไปมองจินยองที่เหลือบมาสบตาแล้วยิ้มให้ พอหันไปทางแจบอมที่นั่งคู่กับพี่ฮยอนอูก็เห็นว่าอีกคนก้มหน้ามีโทรศัพท์วางบนตัก พอหันมามองคนข้างๆ มาร์คก็เงยหน้ามาสบตาพอดี

ตอนนั้นแบมแบมกดเปลี่ยนชื่อในแอพพลิเคชั่น แล้วส่งข้อความแรกออกไปในกรุ๊ป เสียงไลน์มาร์คดังขึ้นตอนที่ข้อความแบมแบมส่งถึงพอดี

‘Bam_Chaos : สวัสดีครับ ผมแบมแบมวง Chaos’

แบมแบมมองข้อความในไลน์ที่ไหลเลื่อนเพราะจินยอง แจบอมและมาร์คกำลังกดส่งเข้ามาเพื่อเอ่ยต้อนรับ เรานั่งอยู่บนรถคันเดียวกัน แต่ก้มหน้าคุยกันผ่านข้อความในมือถือ แบมแบมเหลือบไปมองมาร์ค เขาเอ่ยขอบคุณอีกคนในใจยังไมได้พูดออกไปเป็นทางการ แต่แบมแบมรู้สึกขอบคุณอีกคนจริงๆ เพราะตอนนี้แบมแบมไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินอีกแล้ว ในวันนี้เขาเป็นสมาชิกที่ได้รับการยอมรับจากใครต่อใครแล้วว่า

แบมแบม มือกีต้าร์วง Chaos

 

 

 

“ผมชอบเพลงนี้มากกว่าครับ พี่มาร์คชอบเพลงจังหวะเร็วๆ แบบนี้เหรอ?”

เด็กที่เพิ่งได้โทรศัพท์มาใหม่เอ่ยขึ้นกับมาร์คตอนที่เขาเปิดไอแพดให้ดูเพลงที่ตัวเองชอบ แม้ตอนนี้จะเที่ยงคืนเกือบจะตีหนึ่งแล้วแต่ในหอพักเรายังไม่มีใครนอน มาร์คกับแบมแบมยังนั่งคุยกันเรื่องเพลงตรงโซฟา ส่วนแจบอมที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จนั่งเช็ดผมอยู่ใกล้ๆ และห้องน้ำยังมีจินยองใช้งานอยู่

“อืม เพลงนี้เพราะนะ” มาร์คไล่ปลายนิ้วแตะลงบนเพลงหนึ่ง หน้าจอยูทูปเปลี่ยนเป็นเพลงที่เขาเลือกทันที แบมแบมเม้มปากพยักหน้าหงึก

“อ๋อ เพลงนี้ก็ชอบ เพลงนี้ก็เพราะนะครับ” เด็กหนุ่มชี้นิ้วมายังอีกเพลงแต่ไม่ได้แตะปลายนิ้วลงไป เป็นเพลง Yellow ของ Coldplay ซึ่งท่วงทำนองมันชวนเศร้า

“ชอบฟังเพลงช้าเหรอ?” มาร์คเลิกคิ้วถาม “จินยองชอบฟังเพลงช้าเศร้าๆ แบบ Sam Smith บ้าง Adele บ้าง ฟังแล้วหดหู่กับความรัก” มาร์คเอ่ยเสียงเรียบออกมา

“ผมก็ฟังได้นะ แต่ฟังไม่บ่อย เพลงนี้ชอบความหมาย ตอนเล่นกีต้าร์ใหม่ๆ ผมฝึกเพลงนี้บ่อยมากเลยล่ะ”

แบมแบมแตะไปที่เพลง 21 guns ของ green day มาร์คเลิกคิ้วมองแล้วพยักหน้า ที่จริงแล้วเขาชอบเล่นเพลงของ green day บ่อยๆ ตอนที่ซ้อมเพลงที่ไม่ใช่ของตัวเองน่ะนะ

“ไว้คราวหลังเราแอบซ้อมเพลงกรีนเดย์เล่นกันดีกว่า”

“หา?” แบมแบมเลิกคิ้วมอง มาร์คดึงไอแพดไปกดเพลง Basket case แล้วถามแบมแบมว่า “เล่นกีต้าร์เพลงนี้ได้ไหม?”

“เอ่อ...ไม่เคยเล่น แต่คงเล่นได้ครับ ผมเคยฟัง”

“พี่ชอบเสียงกลองเพลงนี้ เอาไว้คราวหลังไปซ้อมเราเล่นกัน”

มาร์คเอ่ยขึ้น เขารู้สึกเหมือนเจอคนที่คุยกันได้ เป็นคนคอเดียวกันที่ชอบอะไรคล้ายๆ กัน เพราะจินยองน่ะชอบเพลงช้าอย่างที่เขาบอกแบมแบมก่อนหน้านี้ ส่วนแจบอมก็ฟังเพลงแนวอินดี้ป๊อปพังค์ซึ่งไม่ได้เหมือนเขาเลยสักนิด มาร์คแค่ชอบจังหวะกระแทกหูตอนใส่หูฟัง ดังนั้นพอรู้ว่าแบมแบมชอบเพลงแนวเดียวกันเขาเลยดีใจเป็นพิเศษ

เรายังนั่งคุยกันแลกเปลี่ยนความเห็นเรื่องเพลงกันอยู่ตรงโซฟากระทั่งแจบอมผมแห้งและจินยองก็ผมแห้งเตรียมจะนอนแล้ว มาร์คไม่ได้สนใจสิ่งอื่นใดเลยนอกจากแบมแบม เขาเพิ่งรู้ว่าเด็กตรงหน้ามีความสามารถมากมายอย่างที่ประธานอวดไว้และเลือกให้เข้ามาในวงเรา เขาทึ่งในความมุ่งมั่นของแบมแบมและเด็กคนนี้ก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายตอนที่อยู่กับเขาแล้วด้วย

“ไปนอนกันได้แล้ว นี่จะคุยกันตรงนี้ทั้งคืนรึไง?” จินยองเดินมาดึงแบมแบมให้ลุกเพื่อไล่เข้านอน ก่อนจะหันมาฉุดมาร์คให้ลุกขึ้นด้วย

“ง่วงหรือยัง?” มาร์คเอ่ยถามแบมแบม เด็กหนุ่มหันมาเม้มปากก่อนจะส่ายหน้าแทนคำตอบ

“งั้นไปคุยกันในห้องพี่ เดี๋ยวให้ดูดีวีดีคอนเสิร์ต พี่ซื้อของกรีนเดย์เก็บไว้ด้วย”

“มาร์ค! ตีหนึ่งแล้ว” จินยองหันมาดุ

“ไม่เป็นไรครับพี่จินยอง ผมยังไม่ง่วง” แบมแบมหันไปบอก มาร์คเลยได้ทีทำหน้าล้อเลียนนักร้องนำของวงอยู่หลังแบมแบม

“เออน่า...พรุ่งนี้เราไม่มีงานหรอกจินยอง อย่าเสียงดังกันล่ะ” แจบอมหันไปบอกมาร์คเพราะปกติแล้วเขาชอบเปิดเพลงเสียงดังทุกทีที่ดูคอนเสิร์ต มาร์คพยักหน้า แล้วทั้งจินยองกับแจบอมก็แยกย้ายเข้าห้อง ขณะที่เขาพาแบมแบมเดินเข้ามาในห้องตัวเอง

นี่คงเป็นครั้งแรกที่แบมแบมได้เข้ามาในห้องของเขา มันไม่มีอะไรโดดเด่นหรอกเพราะมาร์คไม่ชอบให้มีอะไรติดผนัง ดังนั้นกำแพงสี่ด้านเลยว่างโล่ง จะมีก็แค่กรอบรูป 2 อันที่แฟนคลับวาดส่งให้เป็นของขวัญและมาร์คเห็นว่ามันสวยดีเลยแขวนติดผนังห้องเอาไว้ตั้งแต่ช่วงอัลบั้มแรก

เขาชี้แล้วบอกแบมแบมให้หาที่นั่งเอาเอง ส่วนตัวเองก็ไปหยิบคอมพิวเตอร์พกพามากาง ยื่นให้แบมแบมเอาไปวางบนเตียงแล้วตัวเองก็ไปรื้อชั้นเก็บซีดีแล้วหยิบกล่องดีวีดีที่ต้องการออกมายิ้มร่า

“นี่...คอนเสิร์ตอันนี้เจ๋งมาก”

มาร์คบอกให้แบมแบมเขยิบไปหน่อย สุดท้ายก็กลายเป็นเราไปนั่งชิดผนังห้อง มาร์ควางคอมพิวเตอร์ไว้บนหมอนเพื่อเพิ่มความสูง เปิดคอนเสิร์ตแล้วเราสองคนก็นั่งมองโดยที่พูดแลกเปลี่ยนความเห็นเรื่องดนตรีไปด้วย

เกือบชั่วโมงแต่คอนเสิร์ตยังไม่จบ หากหนังตาเราสองคนเริ่มหย่อนปรือ มาร์คกำลังจะหันไปถามแบมแบมว่าควรปิดแล้วมาดูกันวันหลังแต่กลับกลายเป็นว่าเด็กคนนั้นหลับคอพับไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ มาร์คเขยิบออกมา ปิดคอมพิวเตอร์แล้วลุกมายืนเท้าสะเอวมองแบมแบมอย่างจนปัญญาว่าควรทำไง ควรปลุกเด็กนี่ไปนอนที่ห้อง หรือควรปล่อยให้เด็กนี่นอนแล้วเขาไปนอนห้องเด็กนี่แทนดี เขาไม่กล้าปลุกเพราะแบมแบมดูหลับลึกมากและอีกอย่างคือเขาไม่รู้นิสัยการนอนแบมแบมว่าถ้าเกิดปลุกแล้วอีกฝ่ายจะอาการเป็นยังไง

“เฮ้ยๆ”

มาร์คเผลออุทานเสียงต่ำออกมาเพราะจู่ๆ ร่างแบมแบมก็เอียงทำท่าจะล้มลง เขารีบเอากองผ้าห่มและหมอนไปรอง มือกีต้าร์ของวงเราถึงได้เอียงตัวฟุบลงไม่ได้มีท่าทางทีจะตื่นเลยสักนิด

แบบนี้ที่เขาเรียกว่าหลับลึก...ลึกมากๆ

มาร์คจนปัญหา แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปนอนห้องอีกฝ่ายเพราะนั่นก็พื้นที่ส่วนตัว จะให้ไปนอนโซฟามันก็ไม่ใช่ความผิดเขา ขืนถ้านอนจนเช้านั่นคงได้ปวดเนื้อปวดตัวกันแน่ๆ มาร์คยืนถอนหายใจอยู่ครู่หนึ่งสุดท้ายก็ก้าวขึ้นไปนอนบนเตียงเดียวกับแบมแบม มันไม่ได้เล็กจนเบียดกันหรอกแต่ก็ไม่ได้กว้างพอจะนอนสบาย แต่มาร์คไม่ใช่คนนอนดิ้น

และเขาหวังว่าแบมแบมก็จะไม่นอนดิ้นเหมือนกัน

เขาได้ยินเสียงลมหายใจของเด็กคนนั้นดังมาจากด้านหลังเพราะมาร์คนอนหันหลังให้ เขายังลืมตาโพลงในความมืด ตอนนั้นเองที่แบมแบมเขยิบตัว มาร์คเลยพลิกหันไปหาเพราะคิดว่าเด็กคนนั้นจะตื่น แต่สุดท้ายก็แค่ขยับตัวให้นอนสบายขึ้นเท่านั้นเอง

เขาล้มเลิกความตั้งใจและความหวังว่าแบมแบมจะตื่นขึ้นมา สุดท้ายเลยมองหน้าและเปลือกตาที่ปิดสนิทของอีกคน เด็กที่อายุยังน้อยและถูกพรากช่วงชีวิตวัยรุ่นด้วยความมุ่งมั่นกับการเป็นไอดอล และตอนนี้แบมแบมก็ทำได้ ทั้งที่มีขวากหนามมากมายกั้นขวาง ไหนจะแอนตี้แฟนและความกดดันจากเขาร่วมไปถึงทีมงานอีกต่างหาก

มาร์คยิ้มก่อนจะหลับตา เอาเถอะ...ก่อนหน้านี้เขาเองก็สบประมาทแบมแบมไว้พอสมควร ถึงตอนนี้ก็ยอมรับได้แล้วว่าเด็กนี้เก่งเกินตัวนัก แต่เขาไม่บอกหรอก แบมแบมคงเห็นเองล่ะว่ามาร์คยอมรับในฝีมือ และจะคอยช่วยเหลือปกป้องในฐานะเพื่อนร่วมวงต่อไป











 

อธิบายเพิ่มเติม

- เพลง 21 Guns คือเพลงนี้ค่ะ https://www.youtube.com/watch?v=r00ikilDxW4

เป็นเพลงที่คอร์ดกีต้าร์เหมาะแก่คนเริ่มเล่นมากเพราะมีแค่คอร์ดพื้นฐานกับพวกคอร์ดทาบไม่กี่คอร์ด

- เพลง Basket Case คือเพลงนี้ https://www.youtube.com/watch?v=NUTGr5t3MoY

เรามโนเอาว่ากลองไม่ยากนัก ;-; แต่เป็นเพลงจังหวะมันๆ ที่เพื่อนเล่นกลองบอกว่ามันเหมาะกับการซ้อมค่ะเพราะสนุก

- Yellow - Coldplay คือเพลงนี้ https://www.youtube.com/watch?v=yKNxeF4KMsY

เพลงมันโหยหวนแต่เนื้อหาให้กำลังใจมากเลย คิดว่าแบมแบมตอนที่ท้อแท้(ในฟิค)คงฟังเพลงนี้ด้วยความหวัง

 

ทุกคนไม่ต้องสนใจพวกเพลงมากก็ได้ค่ะ เราใส่เสริมมาให้เพราะตอนแต่งหาข้อมูลแล้วเราเองก็เคยเรียนกีต้าร์ค่ะ
ก็เลยแปะไว้ เผื่อมีคนอยากรู้ว่าทำไมเราเลือกเพลงพวกนี้ด้วยจะได้อินกับตัวละครไปอีกขั้น(?)







มาลงดึกอีกแล้ว ขอโทษด้วยค่ะแต่ก็คงจะลงเวลานี้นั่นล่ะ เป็นเวลาประจำ /หลังละครจบ 555
ตอนนี้คงได้เห็นนู้นนี่เยอะขึ้นมั้งคะ ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ก็ดูดีขึ้นมากด้วย
ถ้าใครมีตรงไหนติดขัดหรืองงหรืออยากติอะไรคอมเม้นต์หรือจะติดแท็กทิ้งก็ได้นะคะ
ขอบคุณคนที่ติดแท็ก #ficfakemb /ที่จริงไม่ค่อยมี 555 แล้วก็ขอบคุณที่ทิ้งคอมเม้นต์ให้กำลังใจกันด้วย
อาจจะอัพฟิคไม่เร็วเหมือนเดิมแต่ยังไงก็อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ XD


ขายของ ----- จองฟิคมาร์คแบมโซเชียลและสลีปวิทมี คลิกตรงนี้ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,341 ความคิดเห็น

  1. #2337 SmileMybunnyy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2563 / 01:27
    เพลง21 guns green day นี่เมื่อก่อนเราชอบฟังมากค่ะไรท์ นึกภาพน้องแบมเล่นเพลงนี้แล้วฟินมากจังหวะมาในหัวพร้อม🎧
    #2,337
    0
  2. #2334 pimsuritmahl (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 07:35
    แสดงว่าไรท์ชอบเพลงแนวนี้เหมือนกันกับเราเลย เราก็ชอบgreendayมากๆ got7เป็นวงkpopวงเดียวที่เราชอบ

    ดีใจจังเหมือนเจอเพื่อนที่ชอบเพลงวงเดียวกัน 💚
    #2,334
    0
  3. #2313 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 15:42

    แหม

    ทดสอบกันหนักหนาจังพรี่

    บทจะยอมรับก้อยอมง่ายๆงั้น​ แถมชื่นชมออกนอกหน้า​

    ตาสว่างละสิ​ น้องน่ารักขนาดไหน

    #2,313
    0
  4. #2295 opoceleste (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 21:42

    สนิทกันแล้ว ฮือออ ดีใจจ

    #2,295
    0
  5. #2275 ฺBeau (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 13:09
    ค่อยๆสนิทกันจริงๆแล้วๆ
    #2,275
    0
  6. #2265 Facebook12345 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 19:49

    ก็ขอไห้ดีวันดีคืนกับน้องนะพีมาร์ค

    #2,265
    0
  7. #2232 ฺBMN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 07:26

    สักวันนายจะกางปีกปกป้องน้องโดยไม่มีคำว่า '' คำสั่ง '' มาบงการ

    สักวันนายจะ '' รัก '' น้อง แบบที่ผู้ชายคนนึงจะรักได้

    วันนี้ความรู้สึกมันยังเป็นเพียงพี่น้อง เพื่อนร่วมวง แต่วันนึงฉันเชื่อว่าเพราะแบมเป็นแบบนี้นี่แหละ ความน่ารัก ความมุ่งมั่นของน้องจะทำให้นายหลงรักน้องโดยไม่รู้ตัว

    เริ่มคุยกับน้องดีขึ้นแล้ว ก็ขอให้ดีแบบนี้ตลอดไป มาร์คจะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองก็เปลี่ยนแปลงไปนะ ให้น้องเข้าไปในห้องส่วนตัวได้ นั่งคุยกับน้องดึกๆดื่นๆได้ ให้น้องใช้ไอแพดได้ แถมวันนี้นอนกับน้องด้วย^^

    #2,232
    0
  8. #2204 say (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 21:28
    ในที่สุดก็เป็นพระเอกจริงๆแล้วนะมาร์ค555

    กางปีกปกป้องน้องด้วย

    พอเปิดใจให้น้องแล้วก็ใจดีขึ้นเยอะเลยนะดีจัง

    ตอนนี้พัฒนานอนเตียงเดียวกับน้องแล้วอีกต่างหาก หุหุ
    #2,204
    0
  9. #2175 ojay2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 07:17
    เค้านอนเตียงเดียวกันนนนนนนด้วยล่ะ
    #2,175
    0
  10. #2134 Piyawadee__Ja (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 19:44
    พี่มาร์คปกป้องน้องงงงง งืออออ ชอบจังเลยยย

    ดูแลน้องและปกป้องน้องไปนานๆนะ(ทั้งในฟิคและเรื่องจริง>_<)
    #2,134
    0
  11. #2131 bbunnymm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 20:11
    มาร์คปกป้องแบมด้วยอ่ะ งุ้ยๆๆๆ
    #2,131
    0
  12. #2099 Aoyyah (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 18:09
    เริ่มสนิทกันไปเองแล้วอะดิ
    #2,099
    0
  13. #2092 Missnight (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 00:35
    โอ้ยยย ฟินอะ อยากให้มีโมเม้นต์แบบนี้จริงๆจัง ชอบตอนที่มาร์คแบมคุยกันเรื่องเพลง ก็เลยหาเพลงมาฟังด้วยเลย เผื่อจะอินกว่าเดิม 5555
    #2,092
    0
  14. #2053 bbunnymm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 22:21
    เริ่มเข้ากันได้แล้ว เริ่มสนิทกันแล้ว รู้สึกถึงมาร์คแบมจริงๆเลยยย
    #2,053
    0
  15. #2026 mellow_aa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 20:05
    ค่อยๆเข้าหากัน สนิทใจต่อกันแบบไม่รู้ตัวเนอะ ประทับใจเหตุการณ์ที่มาร์คปกป้องแบมมากๆ ทำไปเพราะใจให้ทำแบบนั้นจิงๆสินะไม่ใช่เพราะต้องการเซอวิส ดีกับใจ><
    #2,026
    0
  16. #1989 M.m1nt (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 23:25
    เริ่มแล้วสินะ อิๆ
    #1,989
    0
  17. #1964 NewLoly PanTanyakit (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 21:55
    งื้อออออทำไมเขินละ
    #1,964
    0
  18. #1918 9nawKIHAE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 21:35
    นี่เหมือนจะเริ่ม REAL กันแล้วใช่มั้ยยยย

    ลืม FAKE กันไปโดยไม่รู้ตัวเลยสินั่น อิอิ 
    #1,918
    0
  19. #1245 ญ ณิศา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 01:48
    กรี้ดเลยค่ะ ตอนบอดว่าเลือก 21Guns มาเราชอบเพลงนี้มากกกก ยิ่งต่อด้วย Basket case ของ Greenday โอ๊ยยยยย ปกติเป็นนักอ่านเงาค่ะ แต่ทนไม่ไกว ขอเม้นท์หน่อย แหะ ๆ ชอบมากค่ะ เราห่างฟิคมาพักนึงละ คิดถึงพี่น้องคู่นี้เลยกลับมาอ่านอีก อิอิ
    #1,245
    0
  20. #1231 Nuthathai Por (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 00:27
    เริ่มสนิทกันมากขึ้นแล้วสินะ ดีแล้วหล่ะแล้วพี่มาร์คจะเห็นอะไรดี ๆ ในตัวแบมอีกเยอะะะะะะเลย
    #1,231
    0
  21. #929 BB1a_38 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 09:29
    พี่มาร์คเริ่มน่ารักแล้วอ่ะกรี๊ดดดดดดดดด รักน้องแล้วนิดนึงในฐานะเพื่อนร่วงวง><* เริ่ด
    #929
    0
  22. #847 Earn-Janriel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 13:30
    พี่มาร์คกับแบมจะเริ่มสนิทกันจริงๆแล้วสินะ
    #847
    0
  23. #840 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 11:08
    พี่มาร์คปกป้องแบมด้วยอ่ะ ดีงามม
    #840
    0
  24. #654 PeAriiS (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 01:44
    ดีกับใจมากเลยยยยยย
    ทั้งคู่ตัวติดกันโดยไม่รู้ตัวอ่ะ น่ารัก!
    โดยพื้นฐานความชอบที่เหมือนกัน
    และมีอะไรหลายอย่างที่คลิ๊กกันด้วยแหละ
    ทำให้มาถึงจุดนี้ได้ เพราะตอนแรกมาร์คดู
    ตั้งแง่มากๆอ่ะ พอได้เปิดใจก็เหมือนเจออะไรที่ถูกใจ
    และเข้ากันได้ดี และลงตัวมาก น่าร๊ากกก
    #654
    0
  25. #589 MBKY; (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 15:57
    แลกเปลี่ยนความคิดกันแล้ว แง้ง ชอบอะไรคล้ายๆกันเลยเข้ากันได้ดี แหม น่ารัก งื้อออ ทุกคนดูแลแบมๆดีมาก แบมๆไม่ใช่ส่วนเกินตั้งแต่แรกเลยนะ แต่ตอนนี้แบมๆ เย้ใกล้ชิดกับทุกคนแบบรู้สึกปกติแล้วสินะ แต่แอนตี้แฟนก็ยังคงมีแบบเจอจังๆอยู่หรอ
    #589
    0