[GOT7] MARKBAM ll FAKE

ตอนที่ 7 : FAKE - Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    28 พ.ค. 58


F A K E

 

Chapter 5

 

 

เกือบเดือนที่ชีวิตของแบมแบมวกวนอยู่แต่กับกิจกรรมไม่กี่อย่าง ตื่นนอนแต่เช้า จัดการร่างกายให้พร้อมเพื่อขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปที่บริษัท ซ้อมเพลงใหม่อย่างหนักหน่วงจนตอนนี้ในหัวของเขาจำคอร์ดกีต้าร์ในเพลงได้ทุกคอร์ด จำคำร้องของจินยองได้ขึ้นใจ เกือบสองทุ่มพี่ฮยอนอูจะขับรถมาส่งที่หอพัก แต่หลายครั้งที่แบมแบมจะขออยู่ซ้อมต่อ แม้จะอยากกลับไปพักผ่อนอย่างพี่ๆ คนอื่นในวง แต่ก็เกือบ 4 ครั้งต่ออาทิตย์ที่เขาหมกตัวอยู่ในห้องซ้อมกับอาจารย์ หรือบางครั้งแจ็คสันจะแวะเวียนมาสอนทริคดีๆ ให้

แบมแบมรู้ว่าเราเตรียมตัวกันหนักมาก กระแสแอนตี้แม้จะซาลงบ้างก็ใช่ว่าจะไม่มี ถึงจะลดจำนวนน้อยลงแต่ก็ทำให้แบมแบมตระหนักอยู่เสมอว่ายังมีกลุ่มคนที่ไม่ยอมรับเขาที่มาเป็นสมาชิกใหม่ของ Chaos อยู่ดี

เราถ่ายปกมินิอัลบั้ม ภาพโปรโมทและทุกอย่างที่ต้องใช้หมดแล้ว เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมาก็ถ่ายทำเอ็มวีกัน 2 วันติดจนแทบไม่ได้นอน แบมแบมใต้ตาคล้ำแบบเห็นได้ชัด พักนี้จินยองเลยบังคับให้เขามาร์คหน้าก่อนนอน แล้วก็ย้ำอยู่เสมอทุกวี่ทุกวัน

เราใช้ฝีมือก็จริง แต่หน้าตาก็เป็นอีกส่วนประกอบหนึ่งของการอยู่ในวงการ

วันนี้พวกเราเพิ่งกลับมาถึงหอกันตอนหกโมงเย็น หลังจากทานมื้อเย็นกันเรียบร้อยก็ต่างคนต่างหมกตัวอยู่ในห้องเพื่อพักผ่อน เกือบสามทุ่มกว่าๆ แจบอมก็ไล่เคาะประตูห้องแล้วเรียกให้มารวมกันในห้องนั่งเล่น จินยองนั่งข้างๆ แบมแบม ในขณะที่มาร์คนั่งหน้านิ่งกอดหมอนมองทีวีที่เปิดทิ้งไว้ แจบอมกดรีโมทปิดให้อีกฝ่ายหันมาสนใจตัวเอง

“มาร์ค...”

“ฟังอยู่แล้วน่า” น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายก่อนเจ้าตัวจะอ้าปากหาวหวอดเป็นการบอกกลายๆ ว่าง่วง ต้องการพักผ่อน แล้วมาร์คก็อ้าปากพูดเสียงอู้อี้ว่า

“พรุ่งนี้เราต้องเข้าบริษัทแต่เช้านะ”

“แต่คืนนี้เรามีปล่อยมินิอัลบั้มออนไลน์” แจบอมเอ่ยจบก็ประสานมือไว้ตรงหน้าท่าทางขึงขังจริงจังขึ้นมา น้ำเสียงเรียบที่ว่าหนักแน่นค่อยๆ หลุดจากริมฝีปากหัวหน้าวง

“มันเป็นมินิอัลบั้มที่แบมแบมเพิ่งมาเป็นสมาชิกใหม่ มีเพลงที่ฉันแต่งเองด้วย แถมยังถูกเลือกให้เป็นเพลงโปรโมท แล้วก็...หลังจากที่แทฮยอนออกจากวง พวกเราก็เจออะไรมากหนักหนา ไม่รวมเรื่องส่วนตัว...น่ะนะ...” ท้ายประโยคหันไปเหล่มองมือกลองที่ตวัดสายตามามองดุๆ

“ช่วงที่ผ่านมาเราทำงานกันหนักมาก มันมีหลายอย่างเกิดขึ้นเยอะแยะ แบมแบมเองก็เจองานหนักแถมยังฝึกหนักกว่าพวกเรา ฉันอยากให้เรามานั่งดูยอดดาวน์โหลดคืนนี้กัน อย่างน้อย...เราก็ควรขอบคุณแฟนคลับถ้าเกิดว่ามันยังติดอันดับ 1 ในชาร์ต หรือไม่ก็อาจจะมีแฮชแท็กในทวิตเตอร์อะไรแบบนั้น” แจบอมตบมือเบาๆ

“บริษัทบอกว่าจะปล่อยตอนสี่ทุ่มน่ะ ฉันเลยเรียกมาคุยก่อน เรามาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะหลายคนยังไม่ทิ้งเราไปไหน ฉันหมายถึงแฟนคลับน่ะนะ เราก็ควรตอบแทนเขากลับ แบมแบมเองก็คงตื่นเต้น อ่า...ฉันก็ตื่นเต้น นั่นเพลงที่ฉันเขียนเลยนะ”

แจบอมพึมพำกับตัวเองในประโยคสุดท้ายแล้วหย่อนกายนั่งลงบนโซฟาอีกตัว พวกเราพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่แบมแบมไม่ได้มีเครื่องมือสื่อสารอย่างใครต่อใครในวง เขาเลยได้แต่เม้มปากมองจินยองสลับกับแจบอมโดยไม่คิดจะเหลือบไปมองมาร์คเลยด้วยซ้ำ

“เออ...เรื่องมือถือน่ะ...” แจบอมหันมาบอกแบมแบมเหมือนเพิ่งนึกได้ “ประธานบอกว่าจะให้แบมแบมหลังจากเดบิวต์เป็นทางการใช่ไหม? แต่ถึงยังไงก็คงต้องรอหน่อยนะ คงไม่ได้ตั้งแต่วันแรกที่ลงจากเวที”

“ผมเข้าใจครับ” แบมแบมพยักหน้า

“คงลำบากน่าดู” จินยองหันมามองแล้วตบบ่าเบาๆ

“ไม่หรอกมั้ง ก็เห็นว่ากลางดึกมานั่งเล่นตรงโต๊ะคอมฯ อยู่นี่....มีแฟนเหรอเด็กใหม่?” มาร์คขยับตัวกอดหมอนแล้วหันมาเอ่ยถามพลางยกคิ้วให้ แบมแบมส่ายหน้าแทนคำตอบ

“แบมแบมยังเด็ก มึงเลิกเสี้ยมน้องเลยมาร์ค” จินยองหันไปแหวใส่ มาร์คยักไหล่ก่อนจะเอนหลังท่าทางสบายอารมณ์

“เด็กแล้วชอบใครไม่เป็นรึไงวะ? เด็กใหม่มันไม่มีหัวใจรึไง?”

แจบอมกระแอมให้มือกลองกับนักร้องนำของวงเงียบเสียง เกือบจะสี่ทุ่มแล้วในตอนนั้น เราเงียบกันไปอีกหน ต่างคนต่างก้มหน้ามองมือถือ ส่วนแบมแบมจินยองยื่นเว็บดาวน์โหลดให้ดู พอถึงเวลาสี่ทุ่มเป๊ะ มาร์คก็เป็นคนตะโกนขึ้นว่า

“มาแล้ว”

เพียงประโยคสั้นๆ นั้น แบมแบมก็ถึงกับรีบชะโงกหน้าไปมองจอโทรศัพท์จินยอง ปลายนิ้วของนักร้องนำชี้ให้เห็นปกอัลบั้มใหม่ของพวกเรา อีกฝ่ายกดเข้าไปเพื่อดาวน์โหลดมินิอัลบั้มของตัวเอง รายชื่อเพลง 5 เพลงปรากฏเรียงราย จินยองยิ้มก่อนจะหันมาคุยกับแบมแบมว่า

“พอเราขึ้นโชว์แรก...นายก็เดบิวต์เต็มตัวแล้วนะ...”

“ยังกับผมฝัน” แบมแบมเอ่ยเสียงเบาหวิวออกมา

เด็กหนุ่มมองจินยองที่กำลังโหลดมินิอัลบั้มของวงตัวเอง แจบอมนั่งไถไอแพดอย่างเอาเป็นเอาตายก่อนจะเบิกตาโตขึ้นเรื่อยๆ

“นี่ๆ เราได้อันดับหนึ่งของ lemon ล่ะ”

บังเกิดความเงียบขึ้นอีกหน หลังจากนั้นแจบอมก็เป็นคนตะโกนออกมาด้วยท่าทางดีใจ แบมแบมซึ่งไม่มีเครื่องมือสื่อสารหรืออะไรเลยเงยหน้ามอง หัวหน้าวงของเราฉีกยิ้มกว้าง

“ออลคิลทุกชาร์ต...”

เสียงบอกนั่นสั่นเล็กน้อย ก่อนเจ้าตัวจะหันไปไฮว์ไฟว์กับมาร์คแล้วต่างคนก็ต่างหย่อนกายนั่งลง จินยองกดเข้าทวิตเตอร์แล้วพิมพ์ข้อความขอบคุณแฟนคลับ ขณะที่แจบอมยื่นไอแพดมาให้แบมแบม

“ถ่ายรูปให้พี่หน่อยสิแบม”

แต่แบมแบมไม่คิดว่าความดีใจจะทำให้หัวหน้าวงพ่วงมือเบสอย่างแจบอมจะถึงขั้นลงไปคุกเข่าแล้วก้มหน้าวางมือและหน้าผากแนบลงกับพื้นเพื่อขอบคุณเต็มที่ขนาดนั้น แต่แบมแบมก็ไม่ได้ถามอะไรได้แต่กลั้นยิ้มตอนกดชัตเตอร์ให้ พอยื่นไอแพดคืนให้แจบอม จู่ๆ วงแขนของใครบางคนก็พาดโอบไหล่เขาไว้

“ยิ้ม”

ใบหน้าที่แนบเข้ามาใกล้จนแก้มเราเกือบชิด เสียงเรียบนิ่งสั่งสั้นห้วน แบมแบมมองกล้องหน้าและแขนมาร์คที่ยืดจนสุด ใบหน้าของเราอยู่ในกรอบจอมือถือ พอแบมแบมฉีกยิ้มกว้าง มาร์คก็กดถ่ายทันที

“ขอบคุณ”

อีกฝ่ายเดินหนีไปกดอัพเดตลงช่องทางโซเชียล ขณะที่แบมแบมเดินกลับไปหย่อนกายลงข้างๆ จินยองอีกหน หลังจากเหตุการณ์นั้นเกือบครึ่งชั่วโมงเราถึงได้แยกย้ายกันเข้านอน บอกลากันเพราะต้องเข้าบริษัทแต่เช้า ตอนนั้นแบมแบมรอกระทั่งทุกคนเข้าห้องนอนไปแล้ว เขาไปเปิดคอมพิวเตอร์ด้วยใจที่เต้นตึกตัก กวาดเม้าส์แล้วเช็คทุกชาร์ตก่อนจะพบว่ามินิอัลบั้มของพวกเราขึ้นอันดับหนึ่งจริงๆ แถมยังภายในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ

 

To : ch-yjyj@gmail.co.kr

From : bbbaaammm@gmail.co.kr

Subject  : ไง

มินิอัลบั้มแรกของวงฉัน (ใช้คำนี้แปลกๆ วะว่าไหม?) แต่มันก็คือวงฉันจริงๆ นั่นล่ะ อย่าลืมดาวน์โหลดกันนะ ทั้งนายแล้วก็ยูคยอมด้วย ส่งรูปยืนยันว่าโหลดแล้วมาให้ฉันดูด้วยล่ะ วันศุกร์นี้เราจะขึ้นเวทีเป็นครั้งแรกด้วย ฉันตื่นเต้นมาก ไม่รู้จะเจอใครบ้าง แต่จะทำให้เต็มที่

ส่งข่าวมาบ้างนะ คิดถึงพวกนายเสมอ

 

แบมแบมกดส่งข้อความนั้นแล้วกดเข้าไปเช็คเว็บบอร์ด ดวงตาคู่นั้นมองด้วยความภาคภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการประสบความสำเร็จนี้ เขายิ้ม ก่อนจะเห็นว่ามีอีเมล์ฉบับใหม่เด้งเข้ามาในอินบ็อกซ์ ยองแจส่งตอบกลับมาเร็วกว่าปกติ แถมยังมีแค่ข้อความสั้นๆ ที่อ่านแล้วแบมแบมไม่เห็นจะเข้าใจเลยว่า

แล้วเจอกัน

และถึงแม้จะถามกลับไปเพื่อให้เพื่อนอธิบาย แบมแบมก็ไม่ได้คำตอบกลับมา

 

 

 

แบมแบมชินกับการนั่งให้เหล่าเมคอัพสไตลิสต์แต่งหน้าแล้ว เขาเริ่มคุ้นเคยกับความวุ่นวายในห้องพักและห้องแต่งตัวศิลปิน แต่หัวใจก็ยังเต้นแรง เพราะนี่มันไม่ใช่การถ่ายแบบอย่างที่เคยทำมาแล้ว แต่นี่คือการขึ้นเวทีครั้งแรกเป็นคัมแบ็คสเตจของ Chaos ที่มีสมาชิกใหม่อย่างเขาอยู่ด้วย

จินยองนั่งอยู่บนโซฟานั่งรอส่วนแจบอมกำลังทานอาหารว่างและคุยอยู่กับพี่ฮยอนอู มาร์คหายไปไหนไม่รู้แบมแบมไม่ได้มองตาม ก่อนหน้านี้เป็นรอบซ้อม เราซ้อมมุมกล้อง เช็คสภาพเวที เสียงและแสงอยู่เกือบ 5 รอบถึงผ่าน แบมแบมคิดว่าอาจจะเป็นความผิดของเขาเพราะไม่รู้มุมกล้อง แต่จินยองเดินมากระซิบปลอบใจว่าเวทีแรกกับเพลงใหม่ก็แบบนี้ จินยองยังร้องเสียงหลงเลย

แบมแบมรู้ว่าอีกฝ่ายปลอบใจ เราเดินกลับมาพักและเติมหน้าอีกนิดหน่อย พอเรียบร้อยแบมแบมถึงได้เดินไปนั่งใกล้ๆ จินยอง อีกฝ่ายหันมายิ้มบางให้ก่อนจะเอ่ยถาม

“ไง...ตื่นเต้นเหรอ?”

“มากๆ ครับ ว่าแต่...วันนี้ใครเป็นพิธีกรเหรอครับ?”

“เห็นได้ยินว่าเป็นสเปเชี่ยลเอ็มซีนะ อาจจะ...อ่า...นั่นเพื่อนแบมแบมรึเปล่า?” จินยองสะกิดไหล่ให้หันไปทางประตูห้อง แบมแบมหันกลับไปแล้วเห็นหน้าคนที่โผล่หน้าเข้ามาพอดี

“เฮ้ย!

“ออกไปคุยข้างนอกกับเพื่อนก็ได้ ถ้ามีใครถามเดี๋ยวพี่บอกให้ อย่านานล่ะ” จินยองตบไหล่เด็กหนุ่มเบาๆ

แบมแบมพยักหน้าหงึกก่อนจะสบตากับคนที่วาดยิ้มกว้างทันทีที่เห็นหน้าเขา มือกีต้าร์คนใหม่ของ Chaos ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินก้าวอาดๆ ไปทางประตูหน้าห้องทันที

“แบมแบม!” ยองแจอดไม่ไหวเลยเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมา คว้าข้อมือแล้วดึงแบมแบมออกมาจากห้อง ตอนนั้นเองอีกฝ่ายก็จับมือแล้วยกมาลูบหน้าลูบตาจนแบมแบมหัวเราะออกมา

“ไงยูคยอม” เอ่ยทักคนที่ยืนเงียบและยิ้มบางๆ อยู่ด้านหลัง ยูคยอมส่งยิ้มคืนมาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“นายผอมลง ผอมลงกว่าตอนที่เจอครั้งล่าสุดอีก ทานข้าวบ้างรึเปล่า?” ยองแจดึงแบมแบมมาถาม คนที่โดนเพื่อนสำรวจร่างกายเลยหัวเราะ

“ซ้อมหนักมั้ง แต่ฉันกินทุกมื้อนะ มีมื้อดึกด้วย”

“ไปคุยกันตรงนู้นดีกว่า ฉันว่าตรงนี้คนเยอะ พวกสต๊าฟทำงานด้วย” ยูคยอมชี้นิ้วไปยังเกือบสุดทางเดิน

เราพยักหน้าแล้วเดินไปด้วยกัน ระหว่างทางแบมแบมกับยองแจเจื้อยแจ้วพ่นคำพูดมากมายใส่กันด้วยความคิดถึง ทั้งคู่จับมือกันแน่นจนยูคยอมที่เป็นคนเดินนำพามาหยุดอยู่ตรงใกล้ๆ บันไดหนีไฟ

“พวกนายเป็นพิธีกรเหรอ?” แบมแบมเอ่ยถามแล้วเลิกคิ้วมองยูคยอม

“ใช่ ยองแจมันไม่ได้บอกเหรอ?” ชี้นิ้วไปยังคนที่รับหน้าที่อีเมลล์คุยกับแบมแบม ยองแจหัวเราะเสียงสูงก่อนจะส่ายหน้า

“ฉันอยากเซอร์ไพร้ส์มัน”

“เออ เซอร์ไพร้ส์จริงๆ นี่...นึกว่าฝันอยู่” แบมแบมพึมพำในลำคอแล้วกางแขนกอดยองแจเอาไว้ มันไม่ใช่ที่ลับตาคนนักแต่ก็ไม่ค่อยมีคนเดินผ่านแบมแบมถึงได้กล้าทำแบบนี้ ยองแจหัวเราะแล้วตบไหล่ปลอบพลางส่งเสียงอู้อี้ว่า

“เพิ่งเดบิวต์จะร้องไห้แล้วเหรอวะ? เก็บน้ำตาไว้ร้องตอนได้ที่หนึ่งดีกว่า”

แบมแบมผละอ้อมแขนแล้วมองค้อนเพื่อน ตอนนั้นเองที่ยูคยอมดึงยองแจออกไปให้พ้นทางแล้วเดินมากอดแบมแบมเอาไว้ วงแขนอบอุ่นนั่นกอดแบมแบมเหมือนเมื่อครั้งที่เรายังเป็นเด็กฝึกหัดอยู่ด้วยกัน อ้อมกอดของยูคยอมน่ะอบอุ่นเสมอ

“นายทำสำเร็จแล้ว” ยูคยอมผละอ้อมแขนแล้วเปลี่ยนมาจับไหล่แบมแบม กวาดตามองเพื่อนหัวจรดเท้าก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า

“นายหล่อขึ้นเยอะ”

“แน่นอน ฉันหล่อแต่ไหนแต่ไรนั่นล่ะ” แบมแบมจิ้มที่อกตัวเองอย่างโอ่ๆ เรายืนคุยและถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันอยู่เกือบห้านาที จู่ๆ ยูคยอมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตอบรับพร้อมพยักหน้าก่อนจะวางสาย

“อะไร?” ยองแจหันไปถามเพื่อนร่วมวง ยูคยอมขมวดคิ้วก่อนจะบอกเสียงรัว

“ไปได้แล้ว ไว้เจอกันบนเวทีนะแบม นายก็กลับห้องพักได้แล้วล่ะ”

เราพยักหน้าก่อนจะเดินออกมาจากทางนั้น โบกมือแล้วเอ่ยคำว่า ไว้เจอกันบนเวทีจากนั้นแบมแบมก็เดินตัวลอยกลับห้องพักขณะที่เพื่อนแยกเดินไปอีกทาง เขาหมุนลูกบิดประตูที่หน้าห้องติดกระดาษเอสี่เขียนชื่อวงของพวกเราเอาไว้ แล้วคนแรกที่แบมแบมเห็นก็คือมาร์คซึ่งยืนอยู่หน้าประตูเหมือนกำลังจะออกไปไหนพอดี

“หายไปไหนมา?” อีกฝ่ายเอ่ยถามเสียงเรียบ แบมแบมปิดประตูตามหลัง ยังไม่ทันได้อ้าปากอธิบายอะไรอีกคนก็เอ่ยอีกว่า

“นี่มันไม่ใช่สนามเด็กเล่นหรือห้างให้เดินสำรวจหรอกนะเด็กใหม่ ไปขอลายเซ็นใครมา”

“มาร์ค!” แจบอมที่เดินมาได้ยินประโยคหลังเค้นเสียงต่ำดุแล้วดึงมาร์คออกไป อีกฝ่ายยักไหล่แต่ยังจ้องหน้าอยู่ แบมแบมเม้มปากแล้วบอกเสียงเรียบไป

“ผมไม่ได้ไปขอลายเซ็นใคร แล้วผมก็ไม่ใช่เด็กที่จะเดินหลงในตึก”

แบมแบมหันไปมองจินยองที่เดินมาสมทบ ขมวดคิ้วแล้วดึงแบมแบมให้เดินตามหลังเข้าไป มาร์คยังเดินไล่หลังแบมแบมแล้วกระซิบถามเสียงเบาไปว่า

“อย่าหายไปไม่บอกใครอีก”

“ผมบอกพี่จินยองแล้ว” แบมแบมหันมาขมวดคิ้วบอก คราวนี้จินยองพยักหน้า

“แล้วทำไมมึงไม่บอกว่าเด็กใหม่หายไปไหน” มาร์คโบ้ยให้ จินยองถลึงตาแล้วเอ่ยเสียงเข้มไปว่า

“ก็ไม่ได้มีใครถามหาแบมแบมนี่ มึงอยากรู้ทำไมไม่ถามล่ะกูจะได้บอก ไอ้บ้า...แบมแบมจะขึ้นเวทีแรกตื่นเต้นพอแล้วมึงยังมากวนเขาอีก พี่ฮยอนอูมาลากไอ้มาร์คไปไกลๆ แบมแบมเลย มันแกล้งน้อง”

จินยองเดินไปถึงพี่ฮยอนอูแล้วชี้นิ้วทำปากบุ้ยใบ้ไปทางมาร์ค แบมแบมนั่งลงข้างนักร้องนำของวง แล้วแจบอมก็มานั่งประกอบข้างเขาอีกที ส่วนพี่ฮยอนอูลุกไปกอดคอมาร์คก่อนจะก้มกระซิบคุยอะไรบางอย่างพร้อมกับลากออกไปจากตรงหน้าแบมแบม

ซึ่งก็ดี เพราะตอนนี้เขาต้องการสมาธิอย่างมาก...

 

 

 

เสียงกรี๊ดดังลั่นตอนที่คอร์ดกีต้าร์ตัวสุดท้ายจบลง แบมแบมถูกไล่ต้อนลงมาจากเวที เมื่อกี้เขารู้สึกราวกับตัวเองฝันอยู่ ตั้งแต่ขึ้นไปเตรียมตัวบนเวทีแล้ว หัวใจเขาเต้นกระหน่ำราวกับมันจะหลุดออกมาจากอก แจบอมต้องคอยเดินมากระซิบว่าไม่เป็นไรอยู่หลายหน แบมแบมถึงได้ดีขึ้นนิดหน่อย แต่แล้วพอแสงไฟสาดใส่หน้า สัญญาณสีแดงตามกล้องติดเกือบทุกตัว แบมแบมก็รู้สึกเหมือนสติจะหลุด แต่ยังดีที่เขาคุมตัวเองได้

แบมแบมมองไม่เห็นอะไรเลยตอนยืนบนเวที เขาจำได้ว่าเวทีอีกฝั่งที่ยองแจและยูคยอมทำหน้าที่พิธีกรสว่างไปด้วยไฟที่อาบไล้เพื่อนทั้งสอง พอทั้งคู่ผายมือมาทางเวทีพวกเราและแนะนำว่าเป็นคัมแบ็คสเตจของ Chaos แบมแบมก็ไม่รู้อะไรอีกเลย แฟนคลับด้านหน้าก็กลายเป็นเพียงภาพเบลอๆ เขาหน้าร้อนและตาลายหูอื้อไปหมด โชคยังดีที่แบมแบมไม่ได้เล่นผิดพลาดอะไร มีแค่บางจังหวะเขาไม่ได้มองกล้องตามที่ตกลงตอนซ้อมก็เท่านั้น

“เป็นไงบ้าง” จินยองเช็ดเหงื่อด้วยหลังมือแล้วถาม แบมแบมยื่นมือไปจับแขนอีกฝ่ายแทนการตอบคำถาม

“มือสั่นเลยเหรอ? เราต้องขึ้นเวทีอีกรอบนะ ไปหาน้ำดื่มกันดีกว่า มาทางนี้”

แบมแบมเลือกตามติดจินยอง อันที่จริงเขาก็อยากสนิทไวๆ กับแจบอมอยู่หรอกแต่ดูมาร์คจะสนิทกับแจบอม สองคนนั้นเลยอยู่ด้วยกันบ่อย

หลังจากนั่งพักในห้องพักกันเราก็ถูกไล่ต้อนให้ไปยืนบนเวทีอีกครั้งเพื่อประกาศคะแนนของรายการเพลงประจำสัปดาห์นี้ แบมแบมไปยืนอยู่หลังแจบอม ขณะที่ตอนนั้นมาร์คหันไปทักทายศิลปินคนอื่น ส่วนจินยองกำลังคุยออกรสกับเพื่อนร่วมวงการอีกวงเช่นกัน

“มานี่สิแบม” แจบอมหันกลับมาแล้วดึงแบมแบมให้มายืนด้านข้างตัวเอง แบมแบมกะพริบตาปริบ เขาพยายามไปยืนด้านหลังแล้วเพราะไม่อยากมาอยู่ข้างหน้าแต่แจบอมก็ดึงให้เขามาอยู่หน้าจนได้

“ผมว่า...”

“อยู่นี่ล่ะ” แจบอมจับไหล่สองข้างแบมแบมเอาไว้ แล้วจู่ๆ ก็เหมือนว่ามีใครบางคนมายืนแทน แบมแบมหันกลับไปมองก่อนจะเห็นว่าหน้าแจบอมกลายเป็นหน้ามาร์คไปแล้ว

“โบกมือให้แฟนคลับสิ นั่นเห็นไหม? ป้ายชื่อนายน่ะ”

มาร์คจับมือแบมแบมขึ้นมาโบก มือกีต้าร์ทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนนิ่งให้มาร์คจัดแจงท่าทางว่าควรโบกมือ ควรหันไปทางไหนต่อไหน แบมแบมกระซิบเสียงเบาไปว่า

“พอแล้วก็ได้มั้งครับ”

“ไม่ได้ กล้องไม่ได้จับเราตลอดเวลารู้ไหม มันจะแวบมาเราไม่รู้ว่าจะแวบมาตอนไหน เอาเป็นว่าต้องทำไว้ก่อนแบบนี้ล่ะ คราวนี้กล้องจับมาตอนไหนยังไงก็ต้องติดภาพฉันกับนายแบบนี้”

เสียงดูโอ้วง Sunrise ประกาศบอกผู้ชนะประจำสัปดาห์ซึ่งเป็นศิลปินหญิงเดี่ยวจากต่างค่าย เราปรบมือแล้วตอนนั้นทั้งในห้องส่งก็มีสายรุ้งถูกโปรยมาจากด้านบนทุกทิศทุกทาง แบมแบมอาศัยจังหวะที่มาร์คมัวแต่เงยหน้ามองสายรุ้งเขยิบออกมาจากอ้อมแขนอีกฝ่าย และตอนนั้นเองที่ยูคยอมกับยองแจเอ่ยลาผู้ชมทางบ้าน

“นี่ ทางนี้”

แบมแบมส่งเสียงออกไปแล้วโบกมือให้เพื่อน ยูคยอมหันกลับมามองแล้ววาดยิ้มกว้าง แต่ตอนที่เพื่อนกำลังเดินมาหา วงแขนแข็งแรงก็โอบรอบเอวแบมแบมเอาไว้ เขาตกใจจนเบิกตากว้าง ยังไม่ทันหันไปแต่ก็พอจะรู้ว่าเป็นใคร เพราะน้ำเสียงทุ้มต่ำนั่นเอ่ยบอกว่า

“มานี่ กลับกันได้แล้ว”

แบมแบมกำลังจะอ้าปากโวย แต่พอหันไปเห็นยูคยอมและยองแจโบกมือลาเลยได้แต่ยกโบกลาเพื่อนสองคนหย็อยๆ ก่อนจะยินยอมให้มาร์คลากแบมแบมด้วยการโอบเอวลงมาจากเวทีอย่างไม่เต็มใจนัก

 

 

 

“ตอนอยู่บนเวทีนั่นจะไปไหนเหรอ?”

รถแล่นออกมาจากสถานีโทรทัศน์ได้สักพักมาร์คก็หันไปถามเด็กที่นั่งอยู่ด้านหลังเบาะเขา พวกเรายังไม่ได้กลับหอเพราะมีงานต่อเป็นแขกรับเชิญในรายการวิทยุที่แจ็คสันเป็นดีเจเพื่อโปรโมทมินิอัลบั้มใหม่

“ผมไม่ได้จะไปไหนนี่ครับ” แบมแบมบอกเสียงเรียบ มาร์คอยากจะหันไปมองหน้าคนตอบอยู่หรอกแต่เดี๋ยวพอทำแบบนั้น ทั้งจินยองและแจบอมก็จะเริ่มว่าเขาคุกคามเด็กใหม่อีก

“นายจะเดินไปอีกทาง ถ้าฉันไม่ดึงตัวไว้น่ะจะไปลงทางนั้นรึไง?” มาร์คหมายถึงเวทีอีกฝั่งที่แบมแบมทำท่าจะเดินไปตอนปิดรายการแล้ว

“ผมเปล่าครับ”

“โกหก”

“พี่มาร์คจะเอาอะไรกับผมเนี่ย ผมทำอะไรให้พี่ไม่พอใจขนาดนั้นเลยเหรอ?” คราวนี้เด็กคนนั้นถามเสียงเครียด จินยองที่นั่งแถวเดียวกับมาร์คชะงักมือที่กำลังแกะสายหูฟังแต่หน้ายังก้มมองตัก

“เปล่า ฉันจะไปอยากได้อะไรกับเด็กใหม่”

“งั้นก็เลิกกวนผมสิ”

“ไม่ได้กวน”

“ที่ทำอยู่เนี่ยเรียกว่ากวน”

แบมแบมกระแทกเสียงมาจากด้านหลัง มาร์คเลยเอี้ยวตัวหันไปมองหน้า แบมแบมก้มหน้าตอนพูดประโยคนั้นจบ มือวางบนตักแล้วจับกระเป๋าไปมา

“นายมันน่ากวน”

มาร์คบอกเสียงเรียบ เบา และน่าจะได้ยินแค่เราสองคนเพราะแบมแบมเงยหน้ามามองด้วยสีหน้าเหวอๆ มาร์คเกือบจะหัวเราะออกมาตอนเห็นหน้าเด็กนั่น สุดท้ายก็แค่ถอนหายใจแล้วเอนหลังพิงเบาะอย่างสบายอารมณ์

เรามาถึงรายการวิทยุในไม่กี่นาทีต่อมา หลังจากพูดคุยเรื่องสคริปต์กันคร่าวๆ แล้วก็นั่งรอเพราะช่วงที่เราเป็นแขกรับเชิญพิเศษคือช่วงสามทุ่มครึ่งถึงสี่ทุ่ม

“หิวไหม?” แจบอมหันมาถามมาร์ค เขาพยักหน้าหงึกแต่ตายังกวาดอ่านสคริปต์เพราะมีบางส่วนไม่เข้าใจ

“เดี๋ยวกูไปบอกพี่ฮยอนอู มึงบอกแบมแบมหน่อยสิว่าเราต้องเล่นเกมด้วย จินยองมันไปเข้าห้องน้ำ แล้วก็คุยดีๆ อย่ากวนตีนโอเคไหม?”

“มึงเห็นกูเป็นคนยังไง” มาร์คว่ากลับ แจบอมลุกขึ้นแล้วหันกลับมามองก่อนจะบอกเสียงเรียบว่า

“กวนตีนไง”

มาร์คทำหน้ายุ่งใส่แผ่นหลังเพื่อนร่วมวง เขาลุกจากเก้าอี้ที่ตัวเองนั่ง ลากเก้าอี้ว่างๆ ข้างแบมแบมแล้วนั่งลง มือกีต้าร์คนใหม่ของวงหันมามองเขาด้วยแววตาไม่สู้ดีนัก

“เดี๋ยวจะมีสัมภาษณ์ แจ็คสันเป็นดีเจไม่ต้องเกร็งหรอก” มาร์คบอกแล้ววางแผ่นสคริปต์ลงบนโต๊ะ ชี้นิ้วลงบนข้อความก่อนจะอ้าปากอธิบายไปว่า

“ช่วงแรกพูดเรื่องอัลบั้ม ถ้าแจ็คสันถามอะไรก็ค่อยตอบ ส่วนพวกเรื่องเพลงก็ให้แจบอมกับจินยองตอบ ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันก็ไม่ค่อยทำอะไรนอกจากเงียบเหมือนกัน พอช่วงสุดท้ายจะให้เล่นเกม ถามตอบอะไรประมาณนั้น ก็ตอบๆ ไป ใครแพ้จะถูกทำโทษ แต่เขาไม่บอกว่าให้ทำอะไร” มาร์คอธิบายยาวเหยียด

นี่เป็นครั้งแรกด้วยที่เขาพูดประโยคยาวๆ ขนาดนี้ต่อหน้าแบมแบม แถมยังเป็นเรื่องจริงจังไม่ใช่เรื่องกวนอีกต่างหาก แบมแบมพยักหน้าก่อนจะเอ่ยคำว่าขอบคุณเสียงเบาออกมา มาร์คเอนหลังพิงเก้าอี้ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“นี่...ไอ้เรื่องทำโมเมนต์อ่ะ ตามๆ น้ำไปหน่อยแล้วกัน”

“พี่ก็ตามๆ น้ำเวลาผมเล่นบ้างด้วยนะครับ”

“เออ ฉันเคยไม่ตามน้ำรึไง?” มาร์คหันมาจ้อง “มีแต่นายที่ทำหน้าตกใจ”

“อ๋อ...งั้นพี่ควรบอกผมด้วยว่าจะทำอะไร จู่ๆ มาเล่นแบบนั้นผมก็ตกใจสิ พี่ไม่ตกใจรึไง วันนั้นที่ผมเอ่อ...กอดจากด้านหลัง” แบมแบมตอบเสียงแผ่วลง

“ก็...อืม...เอาเป็นว่าต่อจากนี้ก็มาคุยกันก่อนแล้วกันว่าจะเอาไง จะเล่นอะไร ถึงยังไงทั้งฉันและนายก็ได้ประโยชน์ล่ะนะ ก็คงต้องช่วยๆ กันไปก่อน”

“พี่ไม่อยากทำแบบนี้ใช่ไหมครับ?” แบมแบมเอ่ยถามเรียบนิ่ง มาร์คยกมือข้างหนึ่งเท้าคาง ไม่ได้หันไปหาแบมแบมหรอกแต่ก็ถามย้ำไปว่า

“ทำแบบไหน?”

“คู่จิ้นทำแฟนเซอร์วิสเหมือนเราสนิทกันแบบนี้” แบมแบมถาม มาร์คหันกลับมามองหน้าเด็กใหม่ตรงๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ไม่ชอบ” มาร์คตอบออกไปตรงๆ “นายชอบรึไง? แต่มันคือคำสั่ง ถึงยังไงก็ต้องทำ”

“พี่มาร์คไม่ได้เกลียดผมใช่ไหมครับ?”

จู่ๆ เด็กนั่นก็ถามประโยคแปลกๆ ออกมา มาร์คหันมาเหล่ตามองแล้วยักไหล่ เขาพับสคริปต์เก็บ ก่อนจะจ้องแบมแบมตรงๆ ได้ยินเสียงหมุนลุกบิดประตูแล้วจินยองกับพี่ฮยอนอูก็เดินเข้ามา ตอนนั้นมาร์คเลยยื่นหน้าไปให้คำตอบแบมแบมด้วยเสียงกระซิบ

“ไม่ได้เกลียด แต่นายมันน่าแกล้งน่ะเด็กใหม่...”

 

 

 

ช่วงแรกของรายการวิทยุที่มีแจ็คสันเป็นดีเจผ่านไปอย่างรวดเร็ว คร่าวๆ ก็แค่การกล่าวถึงเพลงในมินิอัลบั้มและคอนเซปต์ใหม่ แบมแบมถูกถามเรื่องการปรับตัวนิดหน่อย นอกนั้นแจ็คสันก็ถามสมาชิกคนอื่นในวงว่ารู้สึกยังไงกับการได้สมาชิกใหม่เข้ามาในวง

เขาเป็นเด็กขยันดีครับ เราสนิทกัน

มาร์คพูดประโยคนั้นตอนสัมภาษณ์ออกอากาศอย่างเต็มปากเต็มคำไม่มีสีหน้ากระดากอายหรือชะงักด้วยซ้ำ แบมแบมเลยคิดว่าวงการนี้ก็คงอย่างที่ยองแจกับยูคยอมเคยบอกเขานั่นล่ะว่าบางครั้งเราก็ต้องหัดใส่หน้ากากเข้าหาคนอื่นบ้าง วันเวลาจะทำให้รู้เองว่าใครที่จริงใจและใครที่สวมหน้ากากหนาเอาไว้ และไม่รู้ว่าหน้ากากกี่ชั้นอีกต่างหาก

“เอาล่ะครับเข้าสู่ช่วงที่สองของรายการกับการเล่นเกม ส่วนเกมวันนี้คือ...มารู้จักแบมแบมกันเถอะ”

แบมแบมนั่งนิ่งไปตอนได้ยินชื่อเกม และทุกคนก็ดูงงเหมือนกัน โดยเฉพาะมาร์คที่หันมามองหน้าแบมแบมโดยทันที แต่แจ็คสันก็อธิบายเนื้อหาเกมคร่าวๆ ให้ฟังว่า

“เพราะว่าแบมแบมเป็นสมาชิกใหม่นะครับ คุณผู้ฟังและแฟนคลับของ Chaos คงยังไม่รู้จักเด็กใหม่มากนัก เราจะมีคำถามอยู่ 10 คำถามนะครับ แล้วให้สมาชิกในวง 3 คนที่คิดว่าตอบได้ยกมือเพื่อตอบ ใครแพ้...เรามีบทลงโทษเป็นถ่ายรูปในชุดนอนที่หอพักนะครับ แล้วจะอัพโหลดลงเว็บไซต์ของสถานีพรุ่งนี้นะครับ” แจ็คสันดูสนุกสนานกับการพูดมาก

“เอาล่ะครับ เรามาเริ่มคำถามแรกกันเลย ใครตอบได้ยกมือเรียกชื่อตัวเองว่าขอตอบเลยนะ ข้อแรก...แบมแบมเกิดเดือนอะไรครับ!

“จินยองขอตอบครับ”

เสียงจินยองแทรกมาก่อน มาร์คทำทีเป็นจับไมค์แต่ก็ไม่ยอมปริปากแม้แต่น้อย เขาไม่รู้หรอก เรื่องของเด็กคนนั้นมาร์ครู้แค่ว่าเป็นมือกีต้าร์ไงล่ะ อายุน้อยกว่าพวกเขา แค่นี้เองจริงๆ

บทลงโทษอย่างใส่ชุดนอนอะไรนั่นมาร์คไมได้กลัวหรอก แต่การตอบไม่ได้ทั้งที่ดันพลั้งปากบอกไปว่าสนิทกับแบมแบมแต่ตอบอะไรเกี่ยวกับเด็กคนนั้นไม่ได้นี่มันก็ออกจะสวนทางกันอยู่ แถมผ่านมา 4 ข้อนี่จินยองก็เหมารวดไป 3 ข้อ และแบ่งคะแนนให้แจบอมอีก 1 คะแนน

“เอาล่ะข้อ 5 นี่มาร์คยังตอบไม่ได้เลยใช่ไหม ถ้าแพ้นี่ต้องใส่ชุดนอนถ่ายรูปนะ เอาล่ะข้อ 5 คำถามคือวงดนตรีโปรดของแบมแบมครับ”

“มาร์คขอตอบครับ!

มาร์ครีบพุ่งใส่ไมค์ทันที อันนี้ตอบได้สิ...เขาจำได้ว่าเคยได้ยินเสียงเพลงของวงนี้ดังมาจากห้องของแบมแบม แจ็คสันหันมามองอย่ารอคำตอบ ขณะที่ทั้งแจบอมและจินยองก็กะพริบตาปริบตอนเห็นว่ามาร์คจะตอบข้อนี้

All time low

“ถูกรึเปล่าครับแบมแบม” แจ็คสันถาม แบมแบมเม้มปากแล้วยื่นหน้าไปจ่อไมค์

“ก่อนจะมาเป็นสมาชิกใหม่ผมชอบ Chaos ครับ แต่ All time low ก็เป็นอีกวงที่ผมชอบเหมือนกัน”

“ถูกต้อง! มาร์ค 1 คะแนน แจบอม...พยายามเข้านะ”

แจ็คสันหันไปให้กำลังใจ ขณะที่แบมแบมเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาเหลือบไปมองมาร์คที่ตอบคำถามเขาถูกด้วยตั้ง 1 ข้อ แบมแบมคิดว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะตอบถูกสักข้อด้วยซ้ำ เขาเลยแปลกใจนิดหน่อยที่มือกลองคนนั้นตอบคำถามเขาถูก

 

 

 

“ไม่รู้งาน!

มาร์คบอกเสียงห้วนตอนพวกเรากลับมาถึงหอพักแล้ว แววตาเหลือบมองแบมแบมซึ่งยืนอยู่ในครัวเพื่อดื่มน้ำอยู่กับแจบอม ส่วนจินยองหายเข้าไปในห้องเพื่อจะเตรียมอาบน้ำ หัวหน้าวงเหลือบไปมองมือกลองที่หยิบไอแพดมาเปิด แล้วก็เริ่มพูดขึ้นว่า

“ฉันชี้ให้ดูป้ายคู่ นายไม่เห็นรึไง?”

“อ๋อ...มีด้วยเหรอครับ ผมไม่เห็นจริงๆ” คราวนี้แบมแบมตกใจ

ก่อนหน้านี้ตอนออกจากสถานีมาร์คพยายามทำตัวติดกับแบมแบมแล้วชี้ไม้ชี้มือแต่ตอนนั้นแฟนคลับมาดักรอเยอะและแบมแบมก็เหนื่อยด้วย อีกอย่างคือเขาอยากจะนั่งในรถเร็วๆ เลยไม่ได้สนใจมาร์ค พอรถออกเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกเพราะทุกคนเหนื่อย กลับมาถึงหอพักนี่ล่ะมาร์คถึงได้เริ่มต้นพูด

“มี ตาบอดรึไง?”

“ผมไม่ได้มองนี่ครับ” แบมแบมเถียงกลับ “ไม่ได้ตาบอดแต่ไม่ได้มอง”

“คราวหลังจะเดินหัดเงยหน้าบ้างนะ จะก้มทำไม?”

“ก็ตอนนั้นแฟนคลับเยอะ ผมโดนเบียด” แบมแบมเถียงกลับออกไปให้ได้ยินถึงหูคนที่นั่งเล่นไอแพดตรงห้องนั่งเล่น

“คราวหลังฉันสั่งให้ทำอะไรก็ทำบ้างเหอะ มึงสอนเด็กใหม่ด้วยแจบอม” มาร์คตะโกนกลับมา แจบอมวางแก้วน้ำก่อนจะสวนไปว่า

“นี่มึงไม่ได้สอนแบมแบมอยู่รึไงพูดมากขนาดนี้ คุยกันดีๆ ตกลงกันสิว่าจะทำอะไร ออกมานี่แบมแบม”

แจบอมเรียกให้แบมแบมเดินตามหลังออกมาจากห้องครัว ชี้นิ้วให้ไปนั่งข้างมาร์ค มือกลองวางไอแพดลง ขณะแจบอมโยนขวดน้ำไปให้แทน แล้วก็ยืนเท้าสะเอวมองเพื่อนกับน้องก่อนจะถอนหายใจ

“มาร์ค...มึงเลิกพูดจาห้วนๆ กับแบมแบมได้แล้ว ส่วนแบมแบม...สนใจเรื่องทำแฟนเซอร์วิสหน่อย ถึงยังไงมาร์คมันก็ถนัดทำเรื่องอะไรแบบนี้ อือออตามมันไป”

“กูไม่ได้พูดจาห้วน”

“ห้วน กูบอกว่าห้วนคือห้วน แล้วเลิกเรียกแบมแบมว่าเด็กใหม่ซะที ตั้งแต่วันนี้ต้องเรียกชื่อแบมแบม” แจบอมสั่งเสียงห้วนก่อนจะจ้องหน้ามือกลอง

“ลิ้นมึงพังเหรอ? ออกเสียงคำว่าแบมแบมไม่ได้รึไง?”

“กวนตีน” มาร์คส่ายหน้า “เออ เรียกก็ได้”

“ไหนเรียก” แจบอมชี้นิ้วไปหาแบมแบม คราวนี้มาร์คถอนหายใจเสียงดังทันที

“กูไม่ใช่เด็กอนุบาลหัดเรียกชื่อเพื่อน” แม้จะโอดครวญแต่เงยหน้าขึ้นก็เห็นแจบอมชี้นิ้วไปใส่แบมแบม

“แบมแบม”

“ก็แค่นี้”

แจบอมยักไหล่แล้วเดินไปหยิบรีโมทมาปรับทีวี แบมแบมหันไปมองหน้าคนที่เพิ่งเรียกชื่อเขาออกมา กะพริบตาแล้วก็เห็นว่ามาร์คนั่งขมวดคิ้วอยู่ อีกฝ่ายเลยถามออกมาว่า

“นายอยากให้ฉันเรียกว่าเด็กใหม่หรือเรียกชื่อ?”

“เรียกชื่อผมเถอะครับ”

แบมแบมบอกแล้วลุกขึ้นจากโซฟาเตรียมจะเดินเข้าห้องนอน เขาเพิ่งก้าวออกไปจากตรงนั้นได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้นก็ต้องชะงักกึกเพราะได้ยินเสียงดังไล่หลังมาว่า

“แบมแบม...ไง...แบมแบมวง Chaos

พอหันกลับไปมองเลยเห็นว่าคนพูดกำลังจ้องเขาด้วยใบหน้าเรียบนิ่งแต่ริมฝีปากข้างหนึ่งกระตุกยิ้มขึ้นมา ก่อนเจ้าตัวจะหันกลับไป ส่วนคนโดนเรียกก็สูดลมหายใจเต็มปอด ไม่ได้โมโหหรอกที่อีกฝ่ายทำตัวกวนใส่ แต่นั่นป็นครั้งแรกจริงๆ ที่มาร์คเรียกแบมแบมด้วยชื่อแบบนั้น เพราะถึงยังไงก็เป็นคนที่แบมแบมเคยแอบปลื้มแนวคิด ตอนนี้มันเลยอดดีใจไม่ได้

แค่นั้นล่ะ

 

 

 

 

มาลงหลังละครจบ .... ทุกคนต้องทำใจนะคะเราเป็นคนติดละคร 5555
ตอนนี้มาลงให้เร็วหน่อยเพราะกลัวทิ้งนานเดี๋ยวลืมเนื้อหา  ตอนนี้จะได้เป็นฟีลแบมแบมเข้าวงการแล้ว
ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ของ
2 คนก็เหมือนจะดีขึ้นแล้ว คุยกันแล้ว ไม่ทะเลาะกันแล้ว เย้ 555
ตอนนี้อาจจะยาวหน่อยนะคะ ส่วนตอนหน้าคงได้เจอกันอาทิตย์หน้าเช่นเคย

ขอบคุณที่บอกว่าชอบการพัฒนาความสัมพันธ์ของตัวละครค่ะ  
TvT ขอบคุณมาก
เพราะเราไปทีละขั้นแบบนี้มันก็เลยจะเป็นฟิคที่ยาวหน่อย ยังไงก็อย่าเพิ่งทิ้งกันไปกลางทางนะ
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์และคนที่ติดแท็ก
#ficfakemb ด้วยค่ะ

พื้นที่ขายของ
------- เปิดจองฟิค Social Casualty & Sleep with me
คลิกตรงนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,339 ความคิดเห็น

  1. #2312 ปาปัว?นิ?วกินี? (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 07:55

    เป็นนักกรวนตรีนระดีบพรีเมี่ยมมาก

    ตรีนกระดิกบ่อยมากจากอาการพรี่เขา

    อ่านไปยังอยากเอาเล็บข่วนหน้าหล่อๆให้หนักๆ

    น้องแบมต้องอดทนนะลูก

    #2,312
    0
  2. #2294 opoceleste (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 21:35

    ชอบพี่มาร์คทะเลาะนะ อย่างน้อยพี่แกก็ใส่ใจอ่ะ ใส่ใจทะเลาะ 555

    #2,294
    0
  3. #2274 ฺBeau (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 11:45
    พี่มาร์คกวนอ่ะ แต่กวนเยอะก็ดีนะ จะได้สนิทๆกัน
    #2,274
    0
  4. #2231 BMN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 16:48

    นี่ฉันโรคจิตหรือเปล่าที่ชอบเวลามาร์คแบมทะเลาะกัน แล้วชอบตอนแจบอมดุมาร์คด้วย ฮาดี

    ชอบตอนที่สั่งให้เรียกชื่อแบมแบม 555+

    หลังจากนี้ก็คงจะทะเลาะกันน้อยลงแล้วใช่มั้ย พี่มาร์คไม่ได้เกลียดหนูนะลูกแต่แค่อยากกวน อยากแกล้ง ตอนที่แบมถามมาร์คว่าไม่ได้เกลียดใช่มั้ย ใจเราตอนนั้นแบบว่า ไม่อยากจะอ่านประโยคถัดไปเลย กลัวคำตอบ 555 แต่คำตอบก็ออกมาดีนะว่ามั้ย

    #2,231
    0
  5. #2203 say (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2561 / 11:20
    มาร์คนี่มันจริงๆ5555

    แต่อะไรๆก็เริ่มดีขึ้นแล้วนะ

    อย่างน้อยมาร์คแบมก็คุยกันตรงๆว่าพี่ไม่ได้เกลียดน้อง

    น้องคงแอบคิดมากอ่ะเนาะ ก็โดนพี่แกล้งบ่อย

    ตอนนี้แบมก็เดบิวต์เต็มตัวแล้ว

    แถมได้เจอเพื่อนอย่างคยอมแจด้วย ดีจัง^^
    #2,203
    0
  6. #2174 ojay2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 18:57
    มาร์คกวนตีนนนจริงๆ พูดกับน้องดีๆไม่ได้รึไง
    #2,174
    0
  7. #2132 Piyawadee__Ja (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 17:28
    อ่านมาถึงตอนที่5บอกเลยชอบบบบมากกก พี่อี้แต่งได้ดีมากเลย ชอบฟิคที่พี่อี้แต่งจัง ฟิลกู๊ด
    พี่มาร์คแกล้งน้องอ่ะ คนน้องก็ใช่ว่าจะยอม55555 งุงิงุงิน่ารัก
    #2,132
    0
  8. #2098 Aoyyah (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2559 / 17:25
    ลิ้นพันกันรึไงเรียกชื่อแบมแบมไม่ได้ 55555555
    #2,098
    0
  9. #2052 bbunnymm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 22:10
    จะฟินกับป้ายคู่แล้วถ้าอีพี่มาร์คไม่กวนxx
    #2,052
    0
  10. #2025 mellow_aa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 19:31
    กวนตีนวันละนิดจิตแจ่มใสสินะคะมาร์คต้วน เดี๋ยวเถอะค่ะ จากที่ชอบกวนเค้าจะเป็นชอบเค้าแน่ๆ คริๆ
    ชอบมิตรภาพของสามเพื่อนสาว? แบมแจยอมจัง
    #2,025
    0
  11. #1988 M.m1nt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2559 / 22:58
    ค่อยๆทีละนิด อิๆ
    #1,988
    0
  12. #1963 บยอน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 17:37
    ฮือออออ มันน่ารักมากอะ
    #1,963
    0
  13. #1955 ImNadia_BB (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 03:18
    หัดเรียกชื่อเพื่อน 5555555555
    #1,955
    0
  14. #1917 9nawKIHAE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 21:10
    มัคกวนทรีนมากกกกกกกกกกกกก

    แต่เรื่องเซอร์วิสนี่หนักจริงอะไรจริง

    เสียวสันหลังในเรื่องจริงวาบๆเลย T w T  
    #1,917
    0
  15. #1230 Nuthathai Por (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 23:11
    มาร์คแกนี่มันกวน....จริง ๆ นะกวนได้กวนดี
    #1,230
    0
  16. #1134 M to W (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 04:17
    มาร์คเริ่มทำตัวน่ารักแล้วนะ
    #1,134
    0
  17. #1109 Miru (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 17:34
    มาร์คกวนจริงๆ หมั่นไส้
    #1,109
    0
  18. #928 BB1a_38 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2558 / 09:07
    โอ้ยยยยยยยยย ตีกันทุกตอน 5555
    #928
    0
  19. #845 Earn-Janriel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2558 / 12:57
    พี่มาร์คนี่กวนทีนจริงๆเลย เสมอต้นเสมอปลายมาก
    #845
    0
  20. #827 เบค่อนน้อย exo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2558 / 22:47
    แบมน่าแกล้งหรือสนใจเค้ากันแน่
    #827
    0
  21. #649 PeAriiS (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 01:10
    ชอบจริงๆนะ กับบทแบบนี้
    มันค่อนข้างหาอ่านได้ยากมากค่ะ
    กับความสัมพันธ์ของตัวละครที่ค่อยๆเป็น ค่อยๆไป
    ไรท์แต่งดี ภาษาดี อ่านแล้วอิน ที่สำคัญนะ ทุกอย่าง
    ทุกการกระทำของตัวละคร สอดคล้องกับเรื่องราว
    มีเหตุมีผล มันลงตัวมากค่ะ อ่านแล้วไม่ติดขัดเลย :)
    เหมือนจะเว่อร์ไปหน่อย แต่เป็นความรู้สึกจากใจจริงๆนะคะ
    พออ่านแล้วรู้สึกถึงคำนี้เลยค่ะ 'ประทับใจ'
    #649
    0
  22. #588 MBKY; (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 15:22
    แง้งงงงงงง เหมือนพูดต้อนรับ ยอมรับแบมๆเลย งื้อออ แต่ชอบตอนแบมๆได้เจอเพื่อนเหมือนแบมๆดีใจแง้ง มาร์คต้วนก็ดูจะสนใจเหลือเกินว่าแบมๆจะอยู่ที่ไหน ทำอะไร ยังไง 5555555 แต่แจบอมดูแลสมาชิกได้ดีจริงๆ
    #588
    0
  23. #567 poppoka (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 09:37
    มาร์คนี่กวนทีนตลอดเลย555
    #567
    0
  24. #376 n_mb (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 01:00
    ทำไมอ่านแล้วฮา 5555 ชอบบบบ มาร์คกวนตลอดอ่ะ
    #376
    0
  25. #324 Moko87 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 13:29
    นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว กลัวว่ามาร์คจะตอบไม่ได้ซักข้อ
    #324
    0