[GOT7] MARKBAM ll Social Casualty

ตอนที่ 9 : Social Casualty : Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    23 เม.ย. 58



Social Casualty

 

 

Chapter 8

 

 

‘BAMBAM1A : เหมือนเดิม

ภาพในอินสตราแกรมคือภาพด้านหลังของจินยองซึ่งตอนนี้กำลังเดินนำหน้าแบมแบมไปตามฟุตบาทในมหาลัย คนเป็นพี่หันกลับมาก่อนจะเอ่ยดุ

“เดินเร็วๆ ทำอะไรอยู่น่ะ”

“ผมอัพรูปพี่ลงไอจีล่ะ”

“เอาไว้ค่อยอัพ เดินก่อนเถอะ เดี๋ยวก็สะดุดล้มหรอก”

จินยองกวักมือ แบมแบมรีบวิ่งไล่หลังพี่ชายข้างบ้านไปอย่างรวดเร็วพลางเอ่ยฟ้องว่าเขาอัพเสร็จเรียบร้อยไปแล้วล่ะ คนฟังได้แต่หัวเราะแล้วพึมพำว่าเชื่อเขาเลย

เหมือนเดิมในความหมายของแบมแบมหมายถึงเขากับจินยองเดินทางกลับบ้านพร้อมกันเหมือนเดิมแล้ว เพราะพักนี้มาร์คไม่ว่างสอนสเกตบอร์ด แบมแบมเลยเลือกรอหรือบางครั้งจินยองก็เลือกรอเพื่อให้เราได้กลับบ้านพร้อมกันเหมือนที่เคยเป็นมา ยกตัวอย่างเช่นวันนี้เขามาหาพี่จินยองที่หน้าสโมสรนักศึกษา จากนั้นเราสองคนก็กำลังเดินไปที่ป้ายรถเมล์ด้วยกันอย่างตอนนี้

“แวะดื่มนมเย็นกันก่อนกลับไหม?”

จินยองชี้ไปยังซุ้มขายน้ำซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับสถานที่ซึ่งแบมแบมมักจะมาให้มาร์คสอนสเกตบอร์ด ยังไม่ทันได้พูดอะไรพี่ชายข้างบ้านก็พาเขาเดินเลี้ยวไปหยุดหน้าซุ้มน้ำแล้ว

“นมเย็นกับโกโก้ครับ” จินยองหันไปสั่งแล้วกอดอกมองแบมแบมที่ยืนอยู่ด้านหลัง หรี่ตาแล้วส่ายหน้าบอกว่า

“ผมมาแถวนี้แล้วนึกถึงเรื่องเดิมๆ”

“มันยังไม่เป็นอดีตอะไรขนาดนั้น” จินยองหมั่นไส้คำพูดคำจาของแบมแบมจนต้องเอื้อมมือไปยีผม ก่อนจะอ้าปากเป็นรูปตัวโอดึงมือกลับรวดเร็วจนแบมแบมตกใจ แล้วยิ้มให้ใครสักคนที่อยู่ด้านหลังพลางเอ่ยทัก

“ไงแจบอม”

“อ้าวจินยอง โอ๊ะ น้องแบมแบมด้วย จะไปไหนกัน” แบมแบมหันกลับไปเจอหน้าเพื่อนสนิทของมาร์คยืนอยู่ด้านหลัง ตอนนั้นจินยองหันกลับไปรับเครื่องดื่มที่สั่งไว้ แบมแบมเลยต้องตอบคำถามแทนพี่ข้างบ้าน

“กำลังจะกลับครับ” แบมแบมยิ้มให้ รับนมเย็นจากมือจินยอง ขณะที่แจบอมหันไปสั่งเครื่องดื่มบ้าง แล้วก็หันมายิ้มให้

“คณะมึงอาจารย์ไม่ค่อยสั่งงานเหรอวะ?” แจบอมถาม จินยองส่ายหน้าขณะดูดโกโก้ไปอึกใหญ่

“ไม่ค่อยสั่งอะไรกันล่ะ เยอะแยะ คณะมึงงานหนักเหรอ”

“หนักมาก มีแทบทุกวิชา ปวดกบาลอยู่เนี่ย นี่อยู่กันครบทั้งสาขาเลย นอนคณะได้ก็คงนอนกันไปแล้ว” แจบอมตอบแล้วเบนสายตามามองแบมแบม

“พักนี้แบมแบมเลยไม่ได้ให้ไอ้มาร์คสอนสเกตบอร์ดเลยเนอะ อีกอาทิตย์มันคงเริ่มว่างอ่ะ” แจบอมเดินไปรับเครื่องดื่มที่สั่งไว้ก่อนจะหันมายิ้มให้

แบมแบมไม่ได้พูดอะไรนอกจากยิ้มบางๆ เป็นการตอบแทน เขาไม่ได้อยากแสดงความเห็นอะไรเพราะถึงยังไงการสอนก็ขึ้นอยู่กับมาร์คอยู่แล้วว่าว่างรึเปล่า

“ไปแล้วนะ นี่พวกไอ้มาร์คกับไอ้แจ็คสันก็รออยู่ที่คณะ ไว้เจอกันใหม่นะครับน้องแบมแบม”

“ครับ ตั้งใจทำการบ้านนะครับพี่แจบอม”

อีกฝ่ายหันมายิ้มตาหยีเป็นสระอิให้แล้วหมุนตัวเดินจากไป จินยองกระแซะไหล่แบมแบมขณะที่พวกเราออกเดินกันอีกครั้งเพื่อไปยังจุดหมายปลายทาง

“เห็นไหมว่าคณะพวกมันงานยุ่งจริงๆ ไอ้มาร์คไม่ได้ไม่อยากสอนแบมแบมหรอก”

“อื้อ...”

แบมแบมพยักหน้าไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารู้ว่าจินยองพยายามปลอบ พยายามเอ่ยบอกเขาไม่ให้คิดมากโดยทางอ้อม แต่แบมแบมรู้ดี...ความคิดด้านลบของคนเราบางครั้งมันก็เยอะและคิดไปได้ไกลกว่าการคิดบวก ถึงแม้จะพยายามไม่เป็นคนงี่เง่าและคิดเพื่อให้กำลังใจตัวเอง แต่ก็หลายครั้งที่แบมแบมคิดว่าถ้าเขาไม่แอบชอบมาร์คซะก็ดี

การได้ก้าวขาข้างหนึ่งลงหลักปักฐานในโลกของคนชื่อมาร์คต้วนทำให้แบมแบมไม่อยากก้าวขาออกมาอีก ทั้งที่ไม่รู้เลยว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นยังไง ขวากหนามหรือกลีบกุหลาบ เขาไม่สามารถห้ามตัวเองได้เลยสักครั้งผลถึงได้ออกมาเป็นตัวเองที่เจ็บอยู่คนเดียวแบบนี้

 

 

 

“กูเจอไอ้จินยองกับแบมแบมด้วย”

แจบอมหย่อนกายนั่งลงพลางเอ่ยกับแจ็คสัน มาร์คนั่งอยู่หน้าแล็ปท็อปและกำลังพิมพ์รายงาน อาจะดูเหมือนเขาตกอยู่ในภวังค์ของการทำรายงาน แต่ตอนได้ยินชื่อแบมแบมหลุดจากปากเพื่อน เขากลายเป็นนั่งหูผึ่งและพิมพ์ช้าลงกะทันหัน

ก่อนหน้าที่แจบอมจะกลับมาจากซื้อน้ำ เขาหยุดพักพิมพ์งานไปพักหนึ่งเพื่อเข้าห้องน้ำ ระหว่างนั้นก็ยืนพักยืดแขนยืดขาแล้วหยิบมือถือมากดดู เขาพบรูปที่แบมแบมอัพอินสตราแกรม เป็นภาพแผ่นหลังของจินยองที่เดินนำหน้าแถมคำอธิบายภาพมันก็ชวนให้สาวๆ คิดเหลือเกิน มาร์คไม่ได้กดไลค์รูปนั้นเพราะเขาไม่ได้ชอบ หย่อนมือถือเก็บก่อนจะเดินกลับไปทำรายงานต่อ

“เจอที่ซุ้มน้ำอ่ะกำลังจะกลับกันเลย คณะไอ้จินยองไม่ค่อยมีการบ้านแน่ๆ มันถึงได้กลับบ้านพร้อมน้องมันได้แบบนี้ เฮ้อ...อิจฉาว่ะ มึงดูงานคณะเรา”

แจบอมยังบ่นเรื่องงานให้แจ็คสันฟังไม่ยอมหยุดพลางชี้ไม้ชี้มือตอนเล่า ขณะที่มาร์คเริ่มถอนหายใจแล้วพรมนิ้วลงบนแป้นอีกรอบ คราวนี้วางมือแล้วเลื่อนมันไปให้แจ็คสันทำต่อ เพื่อนเลยรับไป

“ตรงนี้อ่ะ”

เขาชี้นิ้วบอกแจ็คสันแล้วขยับไปหาแจบอมที่กำลังใช้หลอดดูดแครอทปั่นในแก้ว มาร์คเลิกคิ้วมองแล้วหยิบมือถือมาดู กดเลื่อนดูนู้นนั่นนี่ไม่ได้เข้าอินสตราแกรม แต่จู่ๆ คนข้างกายก็สะกิดบอก

“แบมแบมอัพรูปจินยองอ่ะ”

“แล้ว?” มาร์คถามห้วนสั้นกลับไป ไม่ได้มองหน้าเพื่อนด้วยซ้ำตอนเอ่ยประโยคนั้น

“เปล่า เผื่อมึงอยากรู้ ได้คุยกับแบมแบมบ้างรึเปล่าล่ะ? เขาโกรธมึงตั้งแต่ตอนนั้นยังไม่หายเหรอ?”

“เขาไม่ได้โกรธกู” มาร์คยักไหล่ เขาไม่รู้หรอกว่าแบมแบมโกรธเขารึเปล่า แต่ไม่พูดตรงๆ เขาก็จะคิดว่าไม่ใช่ตัวเอง มาร์คเม้มปากแล้วเก็บมือถือก่อนจะหันไปบอกแจบอมว่า

“อาทิตย์หน้าคงกลับไปสอนได้ ไว้กูจะไปถามน้องต่อหน้าว่าใช่กูรึเปล่า”

“เออ...น้องก็คงอยากเรียน พอพูดเรื่องสเกตบอร์ดเขาก็ยิ้ม”

แจบอมตบไหล่มาร์คแล้วหันไปหยิบหนังสือมาเปิดอ่านรอ ตอนนั้นมาร์คเหลือบมองแจ็คสันที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาพิมพ์รายงาน เขาเม้มปากก่อนจะหยิบมือถือมามองอีกครั้ง ไร้อารมณ์จะอัพเดตอะไรในโซเชียลหรือแม้แต่รับรู้ว่าใครกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหนกับใคร เลยเลือกจะเงยหน้ามองออกไปไกลแล้วปล่อยความคิดลอยไปไกลคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยแทน

 

 

 

มาร์คยิ้มกว้างตอนเดินออกมาจากห้องพักอาจารย์ พอส่งงานเป็นตัวเล่มเรียบร้อยมันก็ให้ความรู้สึกโล่งอกแบบนี้นี่เอง รายงานที่ปั่นหลังขดหลังแข็งอยู่เป็นอาทิตย์พร้อมกับเพื่อนร่วมสาขาอีกหลายชีวิตต้องเผชิญ หลังจากนี้ก็มีเพียงรายงานคู่ที่อาจารย์จับคู่ให้ มาร์คเดินยิ้มมาหย่อนกายนั่งลงกับเพื่อนที่โต๊ะม้าหินอ่อน

“วันนี้ไปไหนดี” มาร์คเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี ตอนบ่ายพวกเราไม่มีเรียนกันแล้ว พอส่งรายงานนี่ก็สามารถกลับกันได้แต่มาร์คยังไม่อยากกลับนักหรอก

“กูไม่ไปไหนอ่ะจะกลับหอ” แจ็คสันพึมพำบอกขณะกดมือถือเล่นเกมแล้วเอ่ยอธิบายว่า “กูจะนอนชดเชยทั้งอาทิตย์ที่กูนอนไม่พอ”

“กูด้วย” แจบอมเอ่ยพึมพำออกมาบ้าง ยกมือขึ้นเท้าคางแล้วหันมาเลิกคิ้วมองคนถาม

“มึงล่ะ? จะไปไหน?”

“ไม่รู้ เดี๋ยวลองถามแบมแบมดีกว่าว่าเย็นนี้ว่างไหม เผื่อจะได้สอนสเกตบอร์ด”

มาร์คพึมพำพูดแล้วหยิบมือถือมาก้มหน้าก้มตาไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของแจบอม รวมไปถึงแจ็คสันที่วางมือถือลงแล้วกำลังจะอ้าปากถามด้วย มาร์คตัดบทสนทนาไปดื้อๆ ด้วยการพรมนิ้วลงบนแอพพลิเคชั่นสีเขียว เขากับแบมแบมไม่ได้คุยกันนานแล้ว ล่าสุดก็ตั้งแต่วันที่เขาลืมนัดและถามแบมแบมว่าโกรธรึเปล่านั่นล่ะ ปลายนิ้วเลื่อนมองข้อความก่อนหน้านี้แล้วถอนหายใจ แต่ก็กดส่งข้อความล่าสุดลงไป

‘Marktuan93 : เย็นนี้ว่างไหม? พี่อยากสอนสเกตบอร์ด

แบมแบมอาจจะเรียนหรืออยู่กับเพื่อนจนไม่ได้หยิบมือถือขึ้นมาตอบทันที มาร์คเงยหน้ามองเพื่อนสองคนที่กะพริบตาปริบๆ มอง ทำไมจะไม่รู้ว่าเพื่อนทั้งสองอยากให้เขาอธิบายหรือพูดอะไร แต่ทำไมมาร์คจะต้องมานั่งพูดและอธิบายการกระทำของตัวเองให้ใครต่อใครรู้ด้วยล่ะ แม้จะเป็นเพื่อนก็เถอะ

“เขาว่าไง” แจบอมเป็นคนถามก่อน มาร์คยักไหล่ก่อนจะตอบเสียงเบาไปว่า

“เขายังไม่ตอบ”

“เขายังโกรธมึงอยู่เชื่อกู เป็นกู...กูก็โกรธ มึงให้เขารอนานขนาดนั้นแถมไม่พูดขอโทษ” แจ็คสันชี้นิ้วมาตรงหน้าแล้วทำนาย

“เขาไม่ว่างให้มึงหรอกเชื่อกู”

“ว่างสิ เขาอยากเรียนจะตาย” มาร์ควางโทรศัพท์ลงบนหนังสือตรงหน้า “เขาเป็นคนอยากเรียนและขอร้องให้กูไปสอนนะ”

ตอนมาร์คเอ่ยประโยคนั้นจบ โทรศัพท์ก็สั่นครืดขึ้น 2 ครั้งติด แจ็คสันมือไวคว้ามันไปได้ก่อนที่มาร์คจะหยิบไปด้วยซ้ำ เขาขมวดคิ้วจิ๊ปากหงุดหงิดพลางกระชากเสียงไปว่า

“เอามือถือกูมา”

“เดี๋ยวกูกับแจ็คสันดูให้ มึงบอกว่าเขาจะว่างให้มึงสอนใช่ไหม...” แจบอมลากเสียงยาว เพื่อนสองคนสุมหัวอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาบนจอ แล้วแจ็คสันก็เบ้ปากตอนยื่นมือถือคืนมาร์ค

“กูบอกมึงแล้ว เขาโกรธมึง”

มาร์ครับมือถือมาด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ พอเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ เขาก็เข้าใจความหมายที่แจ็คสันเอ่ยขึ้นทันที เพราะคำทำนายของเพื่อนดูจะถูกต้อง

‘BAMBAM1A : ขอโทษครับ

‘BAMBAM1A : วันนี้ผมไม่ว่าง

มาร์คเลื่อนกดอ่านข้อความ เขาลังเลอยู่ว่าควรตอบอะไรไปดี อันที่จริงออกจะหงุดหงิดด้วยซ้ำที่แบมแบมไม่ว่าง ทั้งที่เขาไม่มีสิทธิ์หรอก ในเมื่อเพิ่งจะบอกเอาตอนเที่ยงเกือบบ่ายแบบนี้ แต่มาร์คคงเคยชินกับการที่เวลาอยู่กับแบมแบมแล้วเด็กคนนั้นมักจะตามใจเขาไปซะทุกอย่าง และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้มาร์คเองก็อยากจะตามเอาใจแบมแบม ไม่ใช่เป็นการทดแทนหรอก แต่เพราะแบมแบมเป็นแบบนั้น เป็นอย่างที่เป็นอยู่...มาร์คเลยอยากตามใจ

‘Marktuan93 : ไม่เป็นไร

เขาตอบไปสั้นๆ แค่นั้น แอบเฟลนิดหน่อย อาทิตย์ที่ผ่านมาเขาแทบไม่ได้แตะมือถือเลยด้วยซ้ำ ไม่ได้อัพเดตอะไรในโซเชียลมีเดียสักช่องทาง แต่ทุกครั้งที่ว่างก็จะหยิบมาดูว่าแบมแบมอัพอะไรบ้าง ส่วนใหญ่ก็จะเป็นทวิตเตอร์และอินสตราแกรม มาร์คยังเห็นว่าแบมแบมอัพเพลงออกแนวหม่นเศร้าหน่อย แต่เขาไม่ได้คิดอะไรหรอก ก็คิดว่าพักนี้แบมแบมฟังเพลงแนวนี้เท่านั้น สำหรับเขาแค่แบมแบมอัพเดตอะไรบ้างก็แสดงว่าไม่มีอะไรให้เป็นห่วงหรือแย่อะไรหรอก

...ใช่ไหมล่ะ?

“คนที่อยากเรียนสเกตบอร์ดบอกไม่ว่างเนี่ยนะ”

“โอ๊ย ไอ้เหี้ย...เขาก็ไม่ว่างบ้างเหอะ มึงก็ฉุกละหุกขนาดนี้” แจบอมหันไปหยิบเศษลูกอมที่ฉีกทิ้งไว้ของแจ็คสันและยังไม่เอาไปทิ้งขยะมาปาใส่ มันโดนมาร์ค แต่เขาไม่ได้สะเทือนอะไรเท่าไหร่

“กูว่าเขาอาจจะโกรธกูจริงๆ”

“อาจจะเชี่ยไร เขาโกรธมึงจริงๆ วันไหนเจอกันก็ขอโทษเขาซะมาร์ค ถึงแบมแบมจะยังเด็กกว่าเราแต่เขาก็มีความรู้สึกนะ มึงให้เขารอไปกี่ชั่วโมงล่ะวันนั้น” แจ็คสันกระแทกเสียงใส่

มาร์คพยักหน้าให้เพื่อน เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เม้มปากเป็นเส้นตรงมองหน้าจอที่ขึ้นว่าอีกฝ่ายอ่าน มาร์คเฝ้ารอว่าแบมแบมอาจจะส่งข้อความมาเพื่อนัดหมายวันเวลาที่เราจะได้เจอกันครั้งต่อไป แต่จนแล้วจนรอดแบมแบมก็คงแค่อ่าน ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

ถ้าถามว่าเขารู้สึกยังไงกับสถานการณ์ตอนนี้ก็คงตอบได้ว่าอึดอัด ถ้าให้หาต้นสายปลายเหตุนั่นอาจเป็นเพราะมาร์คและแบมแบมมีแนวทางการแก้ปัญหาไม่เหมือนกัน

แต่เอาเถอะ...ไว้เจอกันจะขอโทษแล้วคุยกันให้ชัดเจนไปเลยแล้วกัน

 

 

 

จินยองยืนกอดอกส่ายหน้าหลังจากฟังแบมแบมเล่าเรื่องไลน์ให้ฟังจนจบ เด็กหนุ่มซบหน้าลงกับหมอนบนเตียงตัวเองแล้วครางฮือก่อนจะเอ่ยเสียงอู้อี้ปิดท้ายว่า

“ผมโง่ใช่ไหมที่เลือกไปกับเพื่อนแทนไปเล่นสเกตบอร์ดน่ะ”

จินยองนึกถึงภาพในอินสตราแกรมที่แบมแบมเพิ่งอัพเมื่อชั่วโมงที่แล้วซึ่งเป็นภาพที่เด็กหนุ่มสามคนยิ้มกว้างในร้านอาหาร พร้อมคำอธิบายภาพดูมีความสุขเต็มเปี่ยม เขาเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียง วางมือยีหัวแบมแบมก่อนจะเอ่ยขึ้น

“จะว่าโง่ก็...มันอยู่ที่ตัวเราเองนี่ ที่จริงก็อยากเจอเขาใช่ไหมล่ะ? แต่อยากประชดมากกว่า”

“อื้อ”

แบมแบมเงยหน้าขึ้นมามอง กอดเอวจินยองเอาไว้ คนแก่กว่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาลูบหัวแบมแบมขณะเด็กคนนั้นกอดเขาแน่นขึ้นแล้วเอ่ยพึมพำ

“ผมอยากประชดจริงๆ นั่นล่ะ”

“แล้วประชดนี่มันดีตรงไหน ไม่ได้เจอมาร์คแล้วยังชวนให้เขาเข้าใจผิดอีกว่าตอนนี้เล่นสเกตน่ะไม่สำคัญแล้วด้วย”

“อย่าพูดแบบนั้นสิ”

“ก็ถ้าพี่เป็นไอ้มาร์คพี่ก็จะคิดแบบนี้”

“พี่จินยอง!” แบมแบมแหวแล้วผลักจินยองออก คนโดนผลักยังคงหัวเราะราวกับเห็นเป็นเรื่องตลก

จินยองคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก แบมแบมยังอ่อนหัดเรื่องความรัก แต่ก็ไม่ใช่เด็กหัดเดินสักหน่อย แอบชอบใครสักคนมาได้นานขนาดนี้ เผชิญกับความรู้สึกรัก เขิน เศร้าและความผิดหวังมานานจนป่านนี้แต่ก็ยังไม่ตัดใจน่ะไม่ใช่เด็กหรอก เพียงแต่แบมแบมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ในสถานการณ์ที่ไม่เคยเจอมาก่อนก็มักจะทำผิดพลาดกันไปบ้าง จินยองว่ามันก็ไม่แย่อะไร บางครั้งเขาก็แนะนำก่อนแบมแบมจะตัดสินใจทำอะไรบ้าๆ ด้วยการใช้อารมณ์ตัดสิน แต่อย่างตอนนี้ก็ได้แค่ปลอบตอนแบมแบมทำเรื่องโง่ออกไปแล้ว

“ผมอยากเจอเขานั่นล่ะ แต่พอนึกถึงเรื่องที่ให้ผมรอ...”

“ก็โมโห?”

“อื้อ แล้วยังที่ไม่ยอมขอโทษนั่นอีก”

“ถ้าไปเจอกันอาจจะได้ยินคำว่าขอโทษจากปากเขาแล้วก็ได้”

พออับจนคำพูดแบมแบมก็ทำคอตกไหล่ลู่ลง จินยองเดินไปหย่อนกายนั่งลงข้างๆ ตบไหล่แบมแบมเบาๆ แล้วเขาก็ต้องให้คำแนะนำดีๆ ไป

“อยากเจอก็บอกเขาไปเถอะ เราสร้างโอกาสเองบ้างมันก็ไม่ได้แย่หรอก”

“อืม...ผมก็คิดจะไลน์บอกเขาอยู่เหมือนกันว่าอยากเจอ”

“ดีแล้วล่ะ เลิกคิดมากได้แล้ว” จินยองลุกขึ้นบีบไหล่แบมแบม ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายเพื่อให้เจ้าของห้องเอาเก็บไปคิด

“ไปคิดเรื่องจะบอกรักเขายังไงดีกว่า เลิกถอยได้แล้วเพราะพี่ว่ามาร์คมันก็ไม่ได้ถอยตอนแบมแบมเข้าหานี่ ลองดู...ถ้าอกหัก ก็ยังมีทั้งพี่ ทั้งยองแจ ทั้งยูคยอม”

“ผมจะคิดดูครับ”

แบมแบมตอบ แต่ไม่มองหน้า ไม่สบตา จินยองไม่เร่งเร้าถามอีกหรอก เขาพูดได้แค่นี้ เรื่องต่อไปก็เป็นการตัดสินใจของแบมแบมล้วนๆ นั่นล่ะ

 

 

 

‘BAMBAM1A : ผมอยากเจอพี่มาร์ค

‘BAMBAM1A : อยากเล่นสเกตบอร์ดน่ะครับ พรุ่งนี้ว่างไหม

‘Marktuan93 : ว่างสิ ตอนเย็นนะ

‘BAMBAM1A : เจอกันที่เดิมนะครับ

‘Marktuan93 : โอเค ที่เดิม พี่ไม่เบี้ยว ไม่ลืมด้วย

แบมแบมนั่งมองสเกตบอร์ดที่วางอยู่ข้างกาย ยังไม่ถึงเวลานัดหรอกแต่เพราะว่าคาบสุดท้ายดันเลิกเร็ว แบมแบมก็เลยมารอที่นี่ก่อน มันเหมือนวันนั้นที่เขามานั่งรอ แต่วันนี้อีกคนบอกแบมแบมว่าจะไม่เบี้ยวและไม่ลืมด้วยนี่ เขาก็หวังว่าจะไม่ซ้ำรอยเดิม

เด็กหนุ่มยิ้มตอนเห็นมาร์คเดินสะพายเป้มา อีกฝ่ายยิ้มแล้วโบกมือให้ แบมแบมลุกขึ้นยืน มันก็สักพักเกือบจะอาทิตย์กว่าๆ ที่ไม่ได้เจอกัน แบมแบมควรจะคุ้นชินและทำให้หัวใจที่เต้นแรงสงบได้แล้ว แต่กลับกลายเป็นว่ายิ่งมาร์คเดินเข้ามาใกล้ หัวใจมันก็เต้นแรงและถี่ขึ้นเรื่อยๆ จวบจนอีกคนเดินมาหยุดตรงหน้า แถมยังฉีกยิ้มกว้างให้อีกหน พร้อมกับเป็นคนเอ่ยทักเขาก่อน

“ไม่เจอกันนานเลยนะ”

“อ่า...เอ่อ...ครับ...”

แล้วเขาก็กลับมาเป็นเด็กชายแบมแบมผู้พูดจาติดอ่าง หัวใจเต้นแรงทำตัวไม่ถูกต่อหน้ามาร์คอีกแล้ว เราเงียบกันไปชั่วครู่ เหมือนกับเวลาหลายวันที่ผ่านมาและเหตุการณ์เหล่านั้นมันฉายชัดอีกหน

“ขอโทษนะ”

“ครับ?” แบมแบมเงยหน้าเบิกตามอง มาร์คยังมองตรงมา สายตาคมกริบแถมยังไม่ยอมเบนหนีไปไหนทำให้แบมแบมกลายเป็นคนหลุบตาต่ำลงแล้วพึมพำถาม

“เรื่อง...เรื่องอะไรครับ...”

“เรื่องที่มาสายวันนั้น ให้รอตั้งนานหลายชั่วโมงแล้วก็ไม่ยอมพูดว่าขอโทษ พี่แค่คิดว่าเรื่องสำคัญแบบนั้นมันบอกผ่านเป็นตัวอักษรมันไม่ค่อยจริงใจเท่าได้บอกต่อหน้า ขอโทษจริงๆ”

“ไม่เป็นไรครับ” แบมแบมตอบ “ที่จริงก็โกรธ...นิดเดียว...” รีบเอ่ยต่อตอนเห็นมาร์คเลิกคิ้วมอง พอพูดจบอีกคนก็ยิ้มบาง

“ในทวิตเตอร์ไม่นิดเดียวหรอกมั้ง”

“อ่า...เอ่อ...” แบมแบมเม้มปากไม่รู้จะเอ่ยปฏิเสธยังไง มาร์คเอื้อมมือมาดึงสเกตบอร์ดในมือไป ก่อนจะก้มมองแผ่นบอร์ดพลางถามว่า

“ซ้อมบ้างไหม?”

“ผมซ้อมทุกวันนั่นแหละ”

แบมแบมไม่ได้โกหก เขาซ้อมทุกวันจริงๆ วันละไม่กี่นาทีบ้าง แต่บางวันก็เล่นเกือบชั่วโมงจนแม่ต้องมาบอกให้หยุด ก่อนหน้านี้เขาได้แผลเล็กๆ น้อยๆ จากการเล่นสเกตจนแม่เกือบจะพาไปทำแผลที่โรงพยาบาลด้วยซ้ำ

“ดีเลย เล่นสเกตมันต้องฝึกบ่อยๆ”

“มาร์ค! อ๋อ...สอนอยู่เหรอ? ฉันนั่งตรงนี้แล้วทำรอไปก่อนนะ”

มาร์คกำลังจะอธิบายอะไรเพิ่มเติมอีกยาวเหยียดตอนที่มีประโยคนั้นดังแทรกขึ้นมา เป็นเสียงหญิงสาวแหลมสูงที่ทำเอาแบมแบมต้องหันกลับไปมองเจ้าของเสียงแล้วกะพริบตาปริบๆ หญิงสาวในชุดเรียบร้อยหอบหนังสือด้วยรักแร้ 3-4 เล่ม อีกมือหิ้วกระเป๋าซึ่งน่าจะบรรจุคอมพิวเตอร์พกพา ขาเพรียวยาวก้าวสวบๆ ไปพร้อมกับตะโกนเอ่ยประโยคก่อนหน้านี้แล้วนั่งลงที่ม้าหินอ่อน แต่จังหวะที่สบตากับแบมแบมก็เผื่อแผ่รอยยิ้มมาให้เขาด้วย

“นั่นเพื่อนพี่น่ะ ยูมิน” มาร์คบอก ก่อนจะโบกมือให้หญิงสาวแล้วหันมาบอกแบมแบมต่อ

“เรามีรายงานคู่กัน เขาอยากจะทำวันนี้พี่ก็เลยบอกให้มาที่นี่ แบมแบมไม่ว่าอะไรใช่ไหม?”

“ไม่ครับ” เพราะหญิงสาวโผล่มาแล้ว แบมแบมจะบอกว่าไม่อยากให้มีคนมารบกวนตอนเรียนมันก็ออกจะเป็นคนเห็นแก่ตัวไปหน่อย แถมอีกฝ่ายยังเป็นรุ่นพี่ผู้หญิงสาวสวยอีกต่างหาก

“อ่า...งั้นเราเริ่มเรียนกันเลยดีกว่า”

มาร์คสาธิตท่าใหม่ให้ดู อธิบายทีละขั้นตอนแถมยังประคองมืออีกตอนแบมแบมทำท่าจะเซล้ม ทุกอย่างมันเหมือนจะดำเนินไปได้ด้วยดี หากว่าเราจะสอนและฝึกหัดไปเรื่อยๆ และไม่มีเสียงของเพื่อนคู่หูรายงานของมาร์คที่นั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อน

“มาร์ค! ขอ 5 นาที”

มาร์คหันมายิ้มแหย แบมแบมได้แต่พยักหน้า สำหรับเขาแล้วจะทำอะไรได้ ก็นั่นมันคือรายงานที่ต้องส่ง อีกอย่างการมาสอนแบมแบมนี่เขาไม่ได้จ่ายเงิน เขาจะยึดตัวครูฝึกสเกตบอร์ดไว้กับตัวเองคนเดียวก็คงไม่ได้

ระหว่างที่มาร์คหายไปทำรายงานคู่กับเพื่อนสาวสวย แบมแบมก็ก้มหน้าลงลองเล่นท่าที่มาร์คสอนไปพลาง เขามองไปทางม้าหินอ่อน หญิงสาวกางหนังสือไว้ข้างๆ ชี้นิ้วสลับกับหน้าจอ ขณะที่มาร์คยืนชะโงกหน้าไปซะใกล้ แบมแบมเม้มปากก่อนจะไถลสเกตบอร์ดเล่นแล้วไม่หันไปทางนั้นอีก

เสียงฝีเท้าที่วิ่งใกล้เข้ามาทำให้ต้องชะงักปลายเท้าเพื่อหยุดแผ่นบอร์ด หันกลับมาเลยเห็นมาร์คยืนยิ้มท่าทางเหนื่อย พอเจอแบบนี้แล้วไอ้อาการขุ่นเคืองก่อนหน้าก็พลันหายวับไป

“มาต่อกันดีกว่า”

แต่ถึงแม้จะพูดแบบนั้นก็ตาม ผ่านมาอีกไม่ถึง 10 นาที เสียงเรียกจากโต๊ะม้าหินอ่อนก็ดังขัดขึ้นอีกหน แบมแบมเม้มปาก เกือบจะพ่นลมหายใจแรงๆ ออกมาให้มาร์ครู้ แต่ก็ยับยั้งชั่งใจไว้ทันแล้วหันไปบอกเสียงเบา

“ไปเถอะครับ พี่เขาเรียกแล้ว”

“โทษทีนะ”

แล้วมาร์คก็ทิ้งแบมแบมไว้ที่เดิม แผ่นหลังนั่นออกวิ่งไปหาคนที่กวักมือเรียก แบมแบมคอตก สำหรับเขาผู้อยู่ในสถานะคนแอบชอบก็ได้แต่เป็นคนที่อยู่ข้างหลัง มองคนที่ชอบวิ่งหนี หรือบางครั้งเขาก็หันกลับมาทำให้หัวใจมีความหวังอยู่แบบนี้ มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่ว่าไม่อยากหลุดพ้น แต่มันมีวิธีไหนเลิกชอบคนตรงนั้นได้บ้างล่ะ

แบมแบมนั่งลงกับสเกตบอร์ด เขาหยิบมือถือมาเลื่อนเล่นเรื่อยเปื่อยพลางพองลมจนเต็มแก้ม ฟ้องจินยองว่ามาเล่นสเกตแต่ครูสอนไม่ค่อยว่าง พี่ชายข้างบ้านไม่ได้ตอบอะไรเขากลับมาแถมไม่อ่านด้วย แบมแบมตัดสินใจลุกขึ้น เขาหิ้วสเกตบอร์ดพลางเดินไปหา ก่อนจะหยุดอยู่แถวโต๊ะม้าหิน มาร์คเลิกคิ้วมามอง

“เอ่อ...ผมจะไปซื้อน้ำ พี่มาร์คกับ...เพื่อนจะเอาอะไรรึเปล่าครับ?”

“พี่เอาเหมือนเดิม” มาร์คยิ้มกว้างส่งให้ แบมแบมพยักหน้าก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่วาดยิ้มแล้วเอ่ยบอกเขาว่า

“พี่เอาชาเขียวเหมือนมาร์คแหละจ๊ะ ขอบคุณมากนะ”

แบมแบมเดินถอยออกมา แว่วเสียงมาร์คเอ่ยสั่งเรื่องรายงานและถกเถียงกันเรื่องเนื้อหาและการอ้างอิงกับเพื่อนคนนั้น ก็อาจจะเป็นแค่เพื่อนน่ะใช่ไหม แต่การรู้ละเอียดถึงขั้นว่าอีกคนชอบดื่มอะไรเนี่ย มันต้องอยู่ในตำแหน่งพิเศษถึงจะใส่ใจกันขนาดนี้รึเปล่านะ

แบมแบมเดินเหมือนคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวมาถึงร้านขายน้ำ เขาสั่งเครื่องดื่ม 3 แก้วออกไปแล้วยืนรอ ในตอนนั้นเองที่การยืนเงียบๆ คนเดียวทำให้ความกังวลพุ่งชนเข้าโครมคราม แบมแบมเม้มปาก เขาไม่ได้หวังหรอกว่าวันนี้เขากับมาร์คจะสนิทกันกว่าเดิม แค่การขอโทษก่อนสอนและเราปรับความเข้าใจกันมันก็ดีไปเปราะหนึ่ง แต่แบมแบมแค่ตกใจที่มีหญิงสาวโผล่มา เขาไม่ได้ตั้งรับกับสถานการณ์ที่อีกฝ่ายวิ่งรอกไปมาระหว่างสอนเขาและทำรายงาน

...ก็ถ้าไม่ว่างทำไมไม่บอกเขากันล่ะ

แบมแบมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นภาระ มาร์คสอนให้เขาฟรี นี่ก็คงกลัวแบมแบมโกรธอีกแน่ๆ เลยตกปากรับคำทั้งที่ต้องทำรายงานคู่กับเพื่อนสาว มันน่าหงุดหงิดตรงที่แบมแบมรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจกับการโผล่มาของเพื่อนมาร์ค แน่นอนว่าเขายอมรับว่าอยากได้รับความสนใจจากอีกฝ่ายเท่านั้น

เครื่องดื่ม 2 แก้วในถุง อีกแก้วอยู่ในมือแบมแบม เขาเม้มปากระหว่างที่ดื่มนมเย็น มันไม่หวานอย่างเคย แถมยังไม่อร่อยเหมือนอย่างที่ชอบอีกต่างหาก แบมแบมเดินจนมองเห็นโต๊ะนั่นจากที่ไกลๆ เขามองเห็นมาร์คนั่งพิมพ์รายงานแทน ขณะที่หญิงสาวคงพักผ่อนด้วยการเอนศีรษะพิงไหล่มาร์คซึ่งนั่งอยู่ข้างกันนั่นล่ะ

ต้องเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากๆ แน่ๆ หรือไม่ก็...เพื่อนที่คิดไม่ซื่อ...

แล้วตอนนั้นเองที่ประโยคซึ่งมาร์คเคยบอกว่ามีคนที่แอบชอบก็ผุดขึ้นมาในหัว แบมแบมฝืนยิ้มตอนมาร์คละมือจากคีย์บอร์ด หญิงสาวเองก็ดึงตัวมานั่งเหยียดหลังตรงและยิ้มให้

“นี่ครับ”

“ขอบคุณจ๊ะ” คนที่เอื้อมมือมารับคือยูมิน แบมแบมยิ้มให้ตอนยื่นเครื่องดื่มสองแก้วไปให้

เขาเดินกลับมานั่งจิบนมเย็น ยืนก้มมองสเกตบอร์ดที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าตัวเองอยู่นาน นมเย็นหมดแก้วหันกลับไปก็ยังเห็นมาร์คพิมพ์งานและมียูมินคอยนั่งเปิดหนังสือให้ แบมแบมหยิบมือถือขึ้นมา จินยองยังคงไม่ตอบไลน์ เขาไม่ไลน์หายูคยอมเพราะรู้ดีว่าอีกคนซ้อมบาสเกตบอล เพราะงั้นยองแจเลยเป็นตัวเลือกต่อมา

แบมแบมรัวสถานการณ์คร่าวๆ ให้ยองแจไปในไลน์ เห็นว่าอีกคนกดอ่านแล้วก็ใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย เขาเม้มปากแน่นแล้วหันไปมองด้านหลังอีกหน ตอนนั้นเองที่มาร์คลุกจากเก้าอี้เดินตรงมา แบมแบมเลยหย่อนมือถือเก็บที่เดิมแล้วก้มหน้ามองสเกตบอร์ด

“แบมแบม...มาเถอะ...”

มาร์คกวักมือ แบมแบมหันไปมองและเหมือนจะเห็นว่านั่นคือโลกที่เขาสร้างขึ้น โลกของคนชื่อมาร์คต้วนและตอนนี้ผู้ชายเจ้าของชื่อนั้นก็กวักมือเรียกเขาเข้าไปในวังวนนั้นอีกครั้ง

...แบมแบมก้าวเข้าไปหาอย่างเต็มใจ

เราจับมือกัน มาร์คพึมพำขอโทษที่ทำให้เสียเวลาแล้วเราก็เริ่มต้นเล่นสเกตบอร์ดอีกครั้ง มันเหมือนจะเป็นไปด้วยดี เราเล่นกันเกือบ 15 นาที แบมแบมได้เหงื่อ ขณะที่มาร์คเริ่มยิ้มและบรรยากาศระหว่างเราก็กำลังดีขึ้น

“มาร์ค”

เสียงเรียกนั่นทำให้มาร์คดึงมือกลับ อีกคนยิ้ม ก่อนจะหันกลับไปหายูมินโดยไม่ได้ถามหรือขออนุญาตแบมแบมสักคำ เขายืนหอบ ปาดเหงื่อออกจากหน้ามองแผ่นหลังที่ห่างไกลออกไปอีกครั้ง คนที่เป็นเจ้าของโลกใบนี้เหวี่ยงแบมแบมและทิ้งเขาเอาไว้คนเดียวด้านหลังอีกครั้งและอีกครั้ง

แบมแบมเดินไปหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าอีกครั้ง มันขึ้นข้อความที่ยองแจทิ้งไว้ เขากดอ่าน ยังไม่ทันได้อ่านข้อความก่อนหน้านั้นด้วยซ้ำ แต่ข้อความสุดท้ายที่อีกคนส่งมาดึงความสนใจเขาเอาไว้จนหมด

‘cyjcwj : กลับบ้านเถอะถ้าอยู่ตรงนั้นแล้วมึงไม่สบายใจอ่ะ

นั่นสิ...อยู่ตรงไหนแล้วสบายใจเราก็ควรวางตัวเองไว้ตรงนั้นใช่ไหม...

มันเป็นคำกล่าวของใครสักคนที่เคยอ่านผ่านๆ ในตอนนั้นแบมแบมเลยหยิบสเกตบอร์ด หย่อนโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วสะพายเตรียมจะกลับ เขาเดินไปหามาร์คที่ม้าหิน ก่อนจะยิ้มให้หญิงสาวที่หันมาสบตาก่อน แล้วมาร์คถึงได้ละสายตาจากหนังสือ

“พี่มาร์ค วันนี้ผมกลับก่อนดีกว่า”

“เดี๋ยวสิ ยังสอนไม่เสร็จเลยนะ” มาร์คเอ่ยท้วง แบมแบมยิ้มแล้วส่ายหน้า

“ไม่เป็นไรครับ เอาไว้วันหลังก็ได้ วันนี้พี่มาร์คก็ดูไม่ว่างด้วย ผมจะขยันซ้อมครับ” แบมแบมเอ่ยแล้วหันไปพึมพำบอกลายูมิน ก่อนจะหันมามองมาร์ค

“รอก่อน เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไรครับ”

แบมแบมรีบบอกปัดตอนอีกคนเอ่ยขึ้นมา ไม่เห็นบอกก่อนเลยว่าจะไปส่ง จู่ๆ ก็อยากจะไปส่งเพื่อให้แบมแบมนั่งรอแล้วดูมาร์คทำรายงานเนี่ยนะ

“แบมแบม”

มาร์คเอ่ยไล่หลังเรียกชื่อตามมาตอนแบมแบมหมุนตัวเดินหนี เขาหันกลับมา เราอยู่ในระยะที่ไกลจากโต๊ะม้าหินพอสมควร สีหน้ามาร์คดูเหนื่อย แต่ใจแบมแบมตอนนี้เหนื่อยกว่า มาร์คก็คงไม่รู้

“พี่ไปส่งได้นะ ไม่อยากให้กลับคนเดียว จินยองมันกลับไปแล้วนิ่”

“ผมกลับเองได้ครับ” แบมแบมตอบเสียงเบา

“เป็นอะไรรึเปล่าแบมแบม?” มาร์คเดินเข้ามาใกล้แล้วถาม เขาถอยห่างออกมา อย่างน้อย...เราต้องรักษาระยะห่าง ก่อนหน้านี้พวกเราใกล้กันจนแบมแบมคิดเข้าข้างตัวเองแล้วมันก็เป็นซะแบบนี้

“เปล่าครับ พี่มาร์คทำรายงานให้เสร็จเถอะ พี่ยูมินรออยู่นะครับ”

“ไม่ได้โกรธพี่นะ”

“ไม่ครับ” แบมแบมตอบ ผ่อนลมหายใจยาวๆ ออกมาแล้วพยายามฝืนยิ้ม

ตอนนั้นมาร์คยอมถอยเดินกลับ ไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากบอกลาแบมแบมแล้วพูดว่าไว้ค่อยเจอกันใหม่ แบมแบมเดินออกมาจากตรงนั้น เขาเดินถือสเกตบอร์ดมาจนถึงป้ายรถเมล์ และตอนนั้นเลยหยิบมือถือมากดเข้าแอพพลิเคชั่นสีเขียว แบมแบมส่งข้อความนั้นไปให้มาร์ค ก่อนจะสูดลมหายใจยาว

‘BAMBAM1A : ถ้าพี่มาร์คไม่ว่างก็อย่านัดผมเลยครับ อย่าทำแบบนี้กับผมอีกเลย

แบมแบมก้าวขาขึ้นรถเมล์สายที่จะขึ้นซึ่งมาจอดตรงหน้าพอดิบพอดี พอเลือกที่นั่งได้ก็ยกสเกตบอร์ดขึ้นมาก่อน มันทั้งแข็งทั้งมีเศษหินและดินติดอยู่แต่แบมแบมกลับรู้สึกว่าตอนที่เขากอดไอ้แผ่นไม้เนี่ย มันให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบที่สัมผัสได้จริงมากกว่าตอนจับมือกับมาร์คซะอีก เขาไม่รู้สักนิดว่าที่อีกคนใจดีน่ะเพราะเราใจตรงกันหรือเพราะว่ามันเป็นเรื่องที่คิดไปเอง

แบมแบมมองมือถืออีกครั้ง มาร์คไม่ได้ส่งอะไรมาอีกอาจจะเพราะยังไม่ได้อ่าน แบมแบมหยิบมือถือมากดส่งข้อความไปหายองแจ ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำ ตอนที่กดส่งข้อความออกไปเขาก็พบว่าตัวเองกำลังร้องไห้ออกมา

‘BAMBAM1A : กำลังกลับบ้าน คงสบายใจกว่า

แล้วแบมแบมก็พบว่าภาพตรงหน้ามันพร่าเบลอ ทั้งข้อความตรงหน้าแม้แต่มือที่กำลังกดปิดโทรศัพท์มือถืออย่างตอนนี้ด้วย น้ำตาอุ่นๆ หยดแล้วหยดเล่าร่วงใส่หน้าจอสีดำและสเกตบอร์ดจนเปรอะเปื้อน เขาไม่เคยร้องไห้เลยตั้งแต่แอบชอบมาร์ค ตอนที่มองอีกคนอยู่ห่างๆ น่ะแบมแบมมีความสุข แต่ทำไมพอยิ่งได้ใกล้ชิด ความสุขเหล่านั้นมันมักจะต้องแลกกับความเจ็บปวดและเสี่ยงจะผิดหวังเสมอ หรือเขาควรพอและถอยกลับไปในตำแหน่งเดิมที่เคยอยู่

...ตำแหน่งคนแอบชอบที่ไร้ตัวตนนั่นไง

 









มาเร็วกว่าที่คาดไว้ค่ะ  เย้! แต่ตัดจบตอนได้แบบว่า... *เอานิ้วจิ้มกัน*
ทุกคนต้องเกลียดพี่มัชฉะมากแน่ๆ 5555555555555555555555 //ทำไมต้องหัวเราะสะใจ
ตอนหน้าคงเป็นหลังสอบจริงๆนะคะ ปลายเดือนเลย รอไม่นานหรอกเนอะ XD
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์จากตอนที่แล้วด้วยนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่ติดแท็ก #มาร์คแบมโซเชียล ด้วย
เพราะว่าไปเที่ยวก็เลยไม่ได้เมนชั่นไปขอบคุณเรียงตัวถือโอกาสนี้ขอบคุณทุกคนอีกครั้งแล้วกันนะคะ

อากาศร้อนๆหนาวๆ ระวังสุขภาพด้วยนะคะเพราะตอนนี้เราป่วยแล้ว TwT
แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ จะพยายามมาไวๆ แบบตอนนี้ ~~~~~~~~

ปล. ฟิค WHEN ปิดจอง 26 เมษานี้นะคะ //พื้นที่ขายของ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,322 ความคิดเห็น

  1. #2320 PeachyGirls (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2564 / 08:19
    สงสารลูก หนูเหนื่อยมากเลยใช่ไหมคับ อยากกอดจังง
    #2,320
    0
  2. #2311 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:40

    หน่วง ร้องตามแบมเลย

    #2,311
    0
  3. #2305 iam_suwitchaya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:18
    แง สงสารน้องอะㅠㅠ
    #2,305
    0
  4. #2289 Spices_smile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 00:02
    ปากเเข็งนักก็เสียใจกันเเบบนี้เหละ
    #2,289
    0
  5. #2277 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 19:27
    ถ้ามาร์คไม่โง่เกินไปข้อความล่าสุดที่น้องส่งไปต้องรู้แล้วนะว่าอะไรเป็นอะไร
    #2,277
    0
  6. #2266 K-muk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 20:43
    โกรธมาร์คแล้ว!!! ไม่ว่างก็ไม่ต้องมานัด นิสัยไม่ดี!
    #2,266
    0
  7. #2264 R_Jummar (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:31
    เฮ้อ! คำดียวสั้นๆ
    #2,264
    0
  8. #2253 NJChokdee (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 00:42
    อึดอัดจะสอนน้อง แต่เอารายงานมาทำ น้องร้องเลยยย
    #2,253
    0
  9. #2245 oceanblueeyes (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 22:19
    อ่านหลายรอบแล้วแต่ก็ยังร้องไห้เหมือนเดิม แงงงงง
    #2,245
    0
  10. #2236 ฺBeau (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 11:25
    มันน่าโมโหหหหห อึดอัดไปหมดดดด
    พี่มาร์คทำแบบนี้ก็คงเพราะ คิดถึงอยากเจอ ถึงมาทั้งๆที่ไม่ว่าง อีกอย่างก็ไม่ได้รู้ว่าแบมแบมชอบตัวเอง เลยไม่คิดอะไรกับเหตุการณ์นี้
    ถ้าแบมแบมถอยมาสักนิดก็อาจจะดีก็ได้นะ เผื่ออีพี่มันจะทำอะไรสักทีๆๆๆๆๆ
    #2,236
    0
  11. #2221 Missing (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 20:38

    แง๊~~ น้ำตาไหลเลย ทำไมทำกับนมเย็นอย่างนี้~~

    #2,221
    0
  12. #2215 nupororo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2561 / 15:53
    ฮื่อออออ จิตใจ~~~ น้องแบมมม สารภาพรักเถอะ ขอร้องเจ็บครั้งเดียวให้มันจบไปนะ จะได้รู้ไปเลยว่าจะหัวหรือก้อย ///นี่อินมากกกก T^T
    #2,215
    0
  13. #2203 ThiwapornAtsaen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 10:59
    ร้องไห้ สงสารน้อง จะโทษพี่ก็ไม่ได้อีก ก็เราแอบชอบเขาอ่ะ
    #2,203
    0
  14. #2189 ChayapornSs (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 12:02
    น้องร้องไห้เลย สงสารน้อง คนที่แอบชอบอ่ะ เจออีกคนทำแบบนี้ ก็สมควรแล้วที่น้องหนีกลับ
    #2,189
    0
  15. #2178 grapeberryz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 19:36
    มันน่าน้อยใจอ่ะ ถึงไม่ทีสิทธิ์ แต่มันก็รู้สึกนะ ฮือออออ
    #2,178
    0
  16. #2174 Orathaiks (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 12:53
    แง่น้องน้อยใจแล้วพี่มาร์คค
    #2,174
    0
  17. #2154 mbbjsk_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 14:15
    น้องของแม่ ฮื่อออออออ
    #2,154
    0
  18. #2128 Gade_MB98 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มกราคม 2560 / 00:51
    ตอนนี้หน่วงมากกก
    #2,128
    0
  19. #2121 `MESJ' (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 09:54
    น้ำตาคลอเลยย ฮรืออ พี่มาร์คทำไมทำงี้:(
    #2,121
    0
  20. #2107 ojay2 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 11:31
    สงสารแบม เป็นคนที่แอบชอบมันก็เจ็บแบบนี้ มาร์คดูเหมือนจะชอบน้องแต่ก็ไม่ค่อยแคร์ ไม่แสดงออก ถ้าไม่สบายใจถอยออกมาก่อนดีกว่า จะเจ็บมากไปกว่านี้อ่ะ แบมคงแบบไม่รู้ต้องทำยังไง จะแสดงว่าโกรธก็ไม่ได้อีก เห้อออ
    #2,107
    0
  21. #2096 Da'wy Sehun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 15:15
    น้ำตาไหลเลยยย
    #2,096
    0
  22. #2095 Magenta85 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 18:44
    อะไรคือนี่อ่านแล้วน้ำตาไหล โอ้ยยยสงสารน้อง
    #2,095
    0
  23. #2094 Read (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 20:04
    เข้าใจพี่ม้าคนะว่าอยากเจอน้องเลยนัดเพื่อนมาทำรายงานที่นั้นเลย แต่แบมครับพี่ม้าคไม่ได้ผิดอะไรนะ น้อยใจใช่มั้ยละที่พอคิดว่ามันน่าจะมีหวัง แล้วเราก็ผิดหวังเอง///เฮ้อคนแอบชอบก็งี้แหละเนอะ. (อินม้าด)
    #2,094
    0
  24. #2092 Mtb1a (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 19:35
    น้ำตาคลอT_T
    #2,092
    0
  25. #2080 Som (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 23:37
    สงสารน้องงงงงTT
    #2,080
    0