[GOT7] MARKBAM ll Social Casualty

ตอนที่ 6 : Social Casualty : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    8 เม.ย. 58


Social Casualty

 

 

Chapter 5

 

 

ช่วงสายของวันเสาร์หลังจากทานมื้อเช้าและทำความสะอาดห้องครัวช่วยแม่เสร็จ แบมแบมก็ขอตัวขึ้นมาบนห้องนอน เขามีการบ้านอีกนิดหน่อยที่ต้องทำ รวมไปถึงรายงานที่ต้องเริ่มหาข้อมูลได้แล้ว แบมแบมตั้งใจไว้ว่าเดี๋ยวบ่ายๆ จะลองไปฝึกเล่นสเกตบอร์ดหลังบ้าน

แต่พอขึ้นมาบนห้องนอนจริงๆ แบมแบมก็กางหนังสือและสมุดเรียบร้อย เขาทำคณิตศาสตร์ซึ่งอาจารย์สั่งให้ทำแค่ 2 ข้อแต่ว่าแต่ละข้อดันมีข้อย่อยอีก 10 ข้อ ทำไปได้แค่ข้อใหญ่ข้อเดียวก็ลุกจากโต๊ะทำการบ้านพร้อมมือถือในมือ ทิ้งตัวลงบนเตียงนอนแล้วเริ่มหาอะไรทำแก้เบื่อ เดี๋ยวค่อยกลับไปทำการบ้านต่อ

แบมแบมเลื่อนนิ้วเข้าไปในอินสตราแกรมก่อนซึ่งไม่มีใครอัพเดตอะไรนอกจากยูคยอมที่อัพเซลฟี่ตัวเองข้างสนามบาสเกตบอล วันนี้เพื่อนก็คงไปซ้อมกับพวกชมรมอีกเพราะใกล้แข่งเข้ามาเรื่อยๆ แบมแบมกดไลค์แต่ไม่ได้คอมเม้นต์อะไรก่อนจะเข้าทวิตเตอร์ พอเห็นว่าไม่มีการอัพเดตจากผู้ชายที่อยากรู้ข่าวคราวแล้วก็เซ็ง พอจะรู้อยู่หรอกว่ามาร์คไม่ใช่พวกติดโซเชียลเน็ตเวิร์คแบบเขาเท่าไหร่ อัพไอจีหรือทวิตเตอร์ก็นานๆ ทีด้วยซ้ำ

นอนแล้วชูแขนที่จับมือถือไว้ตรงหน้า แบมแบมเข้าเพจ Cute Boys แล้วก็เห็นแอดมินเอ่ยทักทายเช้าวันเสาร์เมื่อ 1 ชั่วโมงก่อนนี่เองแต่เป็นรูปรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาใหม่และเป็นที่น่าจับตามอง เขาเลื่อนปลายนิ้วลงไปด้านล่างเพื่อดูโพสต์เก่าๆ ก่อนจะเบิกตาโต

“เฮ้ย...”

พึมพำอย่างตกใจกับตัวเอง โพสต์นั่นเหมือนจะเพิ่งอัพเมื่อคืน แบมแบมเม้มปากแล้วเลียริมฝีปากที่จู่ๆ ก็แห้งผากของตัวเอง กะพริบตาถี่ๆ เหมือนว่าเปลือกตาจะช่วยเปลี่ยนภาพนั้นได้แต่ก็เปล่าเลย

รูปภาพที่ถูกอัพโหลดลงนั่นมีเกือบ 10 รูป ผู้ดูแลเพจถึงกับตั้งเป็นอัลบั้มใหม่ด้วยชื่อ พี่มาร์คและน้องแบม เลยทีเดียว ภาพเหล่านั้นล้วนเป็นภาพแอบถ่ายจากระยะไกลแต่ก็เห็นได้ชัดเจนว่ามันคือแบมแบมและมาร์ค ไม่ใช่ภาพจากข้างสนามบาสเกตบอลที่มหาลัยแล้ว แต่เป็นภาพที่มาร์คไปหาแบมแบมถึงโรงเรียนเพื่อสอนสเกตบอร์ดด้วยความคิดที่ว่ามันคงไกลพอจะทำให้เหล่านูน่าสาวๆ เก็บภาพไม่ได้ แต่สุดท้ายมันก็มีหลุดมาจนได้

แบมแบมลดมือลงพร้อมมือถือที่กำอยู่ในอุ้งมือข้างหนึ่ง ดวงตามองเพดานสีขาวในห้องแล้วก็เผลอพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมา เขาไม่แน่ใจนักหรอกว่ามาร์คมีคนที่ชอบหรือมีใครที่ไม่อยากให้เข้าใจผิดหรือเปล่า แต่การมีภาพคู่หลุดกับเขาแม้จะเป็นคนเพศเดียวกันมันก็ชวนให้สงสัยว่าทำไมพักนี้ถึงได้ใช้เวลากับเด็กม.ปลาย หากมันดูไม่มีอะไรจริงๆ ก็คงไม่ถูกแอบถ่ายมาลงเพจหรอก

เอื้อมมือไปดึงหมอนมาปิดหน้าตัวเองแล้วส่ายขาดิ้นไปมาด้วยความหงุดหงิด สำหรับแบมแบมแล้วถ้าจะโดนว่าหรือถูกวิจารณ์เสียหายเขาไม่แคร์อยู่แล้ว สิ่งที่เขาเป็นห่วงคือความรู้สึกของมาร์คมากกว่า อย่างน้อยแบมแบมก็ไม่อยากให้อีกคนรู้สึกแย่จนไม่อยากสอนเขา เพราะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันก็ไม่ใช่ว่ามากมาย และแบมแบมก็อยากมีความสุขกับช่วงเวลาเหล่านี้ซึ่งเป็นเพียงโอกาสเดียวอยู่ให้เต็มที่

มือถือในมือสั่นครืดจนต้องหยิบมามอง ตกใจจนคิดว่าอาจจะเป็นอย่างวันนั้นที่มาร์คไลน์มาหลังจากเห็นภาพ แต่ก็พบว่าจินยองแท็กอะไรบางอย่างมาในเฟสบุ๊ค แบมแบมกดเข้าไปดูแล้วพบสถานะนั้นที่อีกคนเพิ่งตั้งแถมยังแท็กชื่อเฟสบุ๊คแบมแบมมาอย่างจงใจ

‘PEPI_JR  3 second ago : งอน งอน งอน งอน BAMBAM1A’

เด็กหนุ่มมองหน้าจอด้วยความงุนงง งอนอะไรกันล่ะ แบมแบมยังไม่ได้ไปทำอะไรให้เลย ขมวดคิ้วแล้วก็ลุกเดินออกไปจากห้อง โผล่หน้าไปบอกแม่ว่าจะไปหาจินยองแล้วก็เดินไปกดออดรั้วบ้านข้างๆ แม่จินยองเป็นคนมาเปิดให้ แล้วแบมแบมก็ถามอย่างสงสัยว่า

“คุณน้า พี่จินยองเป็นอะไรรึเปล่าครับ?” ตอนเดินตามเข้ามาในตัวบ้านก็เลยเกริ่นขึ้น เจ้าของบ้านหันมาเลิกคิ้วให้แบมแบมแล้วส่ายหน้ารัว

“ไม่นี่ ปกติดีทุกอย่าง ไม่ป่วยไม่ไข้ นี่ก็เพิ่งขึ้นไปบอกว่าจะอ่านหนังสือ”

“งั้นเหรอครับ แปลกจัง... ผมขึ้นไปที่ห้องพี่จินยองนะครับ”

“ได้จ๊ะ เอาอะไรไหม?”

“ไม่ดีกว่าครับ ผมแวะมาแป๊บเดียวไม่รบกวนดีกว่า”

แบมแบมบอกแล้วยิ้มหวานให้ เขาก้าวขึ้นไปชั้นสองของบ้าน แบมแบมมาบ้านจินยองบ่อยจนชินพอๆ กับที่จินยองไปหาเขาถึงห้องนอนจนคุ้นเคยนั่นล่ะ ประตูห้องสีขาวมีเพียงป้ายด้วยลายมือเหมือนเด็กเขียนโย้เย้ด้วยชื่อลูกชายเจ้าของบ้านทำให้แบมแบมเคาะประตูห้องไป 2-3 ครั้งพร้อมส่งเสียง

“พี่จินยอง แบมแบมเอง”

บานประตูเปิด แบมแบมเตรียมใจว่าอาจจะเจอพี่ชายข้างบ้านทำหน้างอนตุ๊บป่อง แต่กลับกลายเป็นจินยองยิ้มกว้างแล้วเอ่ยทักเสียงใส

“อ้าวแบม”

“อะไรของพี่น่ะ”

แบมแบมเดินเข้ามาในห้องแล้วเริ่มบ่น โดนเจ้าของห้องนอนกดไหล่ให้นั่งลงบนเบาะนั่งตรงพื้น แบมแบมยอมนั่งแต่สายตายังจับไปที่ร่างของพี่ชายคนนั้น

“พี่จินยอง เป็นอะไรน่ะ ในเฟสบุ๊คนั่นงอนอะไร” แบมแบมถามขึ้นอีกครั้ง จินยองระเบิดเสียงหัวเราะก่อนจะนั่งลงที่พื้นบ้าง ผลักจานคุกกี้มาให้ แต่แบมแบมเอาแต่เม้มปากไม่ยอมหยิบไปทาน

“พี่แค่เรียกร้องความสนใจ”

“บ้ารึไง?” แบมแบมบ่นเสียงดังแล้วยอมหยิบคุกกี้มากิน

“เออน่า...เดี๋ยวสาวๆ เขาหาว่าเราเลิกกัน ไม่เห็นแท็กเข้มแข็งไว้นะปาร์คจินยองเหรอ เฮ้อ...เข้าไปอ่านคอมเม้นต์แล้วพี่รู้สึกเหมือนตัวเองอกหักทั้งๆ ที่ไม่ได้ชอบแบมแบม”

“โอ้ยบ้า!” แบมแบมโวยเสียงดังตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“ไม่น่าเดินมาเลยแฮะ ไอ้เราก็เครียดนึกว่าเป็นอะไรจริงๆ อยู่ๆ ก็มาตัดพ้อเราแท็กชื่อมาอีก” บ่นต่อแล้วเหลือบตามองหน้าจินยองเหมือนจะให้รับผิดชอบ คราวนี้เจ้าของห้องถอนหายใจเบาๆ ออกมา

“เดี๋ยวเลี้ยงนมเย็น ร้านหน้าปากซอยนะ”

“แบบนี้ค่อยสมกับที่เดินมาง้อหน่อย”

แบมแบมเอ่ยอย่างอารมณ์ดี ยิ้มกว้างแล้วฮัมเพลงท่าทางสนุกสนาน ขณะจินยองหันไปคว้ากระเป๋าตังค์มาเปิดแล้วบ่นอุบอิบว่าไม่น่าพิเรนทร์เลย แต่ถึงจะบ่นยังไงอีกไม่กี่นาทีพี่ชายข้างบ้านก็พาแบมแบมไปถึงร้านคาเฟ่เล็กๆ หน้าซอยจนได้

 

 

 

เฟสบุ๊คจินยองถูกอัพโหลดภาพแบมแบมในอีกไม่กี่นาทีต่อมา กรอบสี่เหลี่ยมนั่นมีเด็กหนุ่มหนึ่งคนในเสื้อยืดสีขาวและตรงหน้ามีแก้วนมเย็นที่เจ้าตัวดื่มมันไปแล้วครึ่งหนึ่ง แบมแบมกำลังก้มหน้าและอ้าปากคงกำลังพูดอะไรอยู่ตอนถูกถ่ายภาพเอาไว้ด้วยเจ้าของเฟสบุ๊ค

‘PEPI_JR  10 minute ago : ในที่สุดก็มีเด็กมาง้อถึงบ้าน BAMBAM1A’

“มึงดูมัน...”

เสียงแจ็คสันดังขึ้นก่อนจะยื่นโทรศัพท์ไปสะกิดแจบอมที่กำลังยกแก้วสตรอเบอร์รี่นมสดมาดื่ม พอรับมือถือจากเพื่อนไปมองแล้วก็รีบยื่นคืนให้แจ็คสัน

“มึงเม้นต์ๆ เดี๋ยวกูไปเม้นต์ต่อ”

“อะไรกันวะ?”

คนที่นั่งดื่มชาเขียวเงียบๆ อยู่นานเอ่ยขัดขึ้น เขาเห็นตั้งแต่แจ็คสันมันหยิบมือถือทำตาโตแล้วกดอะไรรัวๆ แล้วถึงได้สะกิดแจบอมแล้วล่ะ พอเห็นแจบอมดูกระตือรือร้นด้วยก็เลยอยากรู้ขึ้นมา

“เข้าเฟสบุ๊คจินยองดิ่ มันอัพรูปน้องมัน”

“แบมแบมอ่ะเหรอ?” มาร์คหันไปถามแจ็คสัน อีกคนพยักหน้าทั้งที่ยังก้มหน้ารัวนิ้วกับจอโทรศัพท์

“อัพอะไรวะ?”

“ไอ้ห่ามาร์ค มือถือมีก็หยิบดูเอง พวกกูกำลังจะคอมเม้นต์แกล้งกัน เนี่ยๆ แจบอม มึงไปต่อเลยเร็ว เราต้องพร้อมเพรียง” แจ็คสันหันมาเร่งเร้าเพื่อนที่กำลังก้มหน้าอยู่ข้างๆ

มาร์คสบถพึมพำในลำคอแต่ตอนนั้นคงไม่มีใครฟังเสียงเขาบ่น โทรศัพท์ถูกเปิด แอพพลิเคชั่นอย่างเฟสบุ๊คนี่เขาไม่ค่อยได้ใช้งานหรอกนอกจากมีคนแท็กรูปมาหรือบางครั้งเข้าไปเช็คกิจกรรมในกรุ๊ปเฟสบุ๊คที่เข้าร่วมไว้ มาร์คเข้าเฟสบุ๊คของจินยองตามที่เพื่อนบอก ไม่นานนักภาพแบมแบมก็เด้งขึ้นมาเป็นภาพแรกและแคปชั่นที่อ่านแล้วถึงกับต้องเลื่อนลงไปอ่านสถานะถัดไปเพื่อขอความกระจ่าง

“อ๋อ...” มาร์คพึมพำแล้วกดไลค์รูป ก่อนสายตาจะเลื่อนมาเห็นคอมเม้นต์จากเพื่อนร่วมโต๊ะเขาตอนนี้

‘jacksonwang  แหม อวดๆๆๆๆๆๆๆ

‘defjeffb น้องมึงกินแต่นมเย็นเมนูเดียวเลยว่ะจินยอง

‘jacksonwang  ทำมาเป็นงอนให้เขาง้อ เพื่อนกูไม่แย่งเด็กมึงหรอก #staystrongjinyoung’

“นี่มึงเม้นต์อะไรพาดพิงกูทำไมแจ็คสัน” มาร์คทำเสียงเหนื่อยหน่ายตอนอ่านเจอประโยคนั้นที่เพื่อนคอมเม้นต์ ถอนหายใจแล้วคว้าแก้วชาเขียวมาดื่มก่อนจะหันไปรอคำอธิบาย

“มันต้องงอนเรื่องมึงนั่นล่ะ พักนี้มึงไปส่งแบมแบมที่บ้านนี่ใช่ป่ะ? ปกติสองคนนี้เขากลับด้วยกัน พี่รอน้อง น้องรอพี่” แจ็คสันหันไปพยักพเยิดกับแจบอม

“อืม...แต่จินยองมันก็คงแกล้งน้องเล่น มึงไม่ต้องซีเรียสหรอก” แจบอมปลอบแล้วหันมามอง

“ก็เปล่า” มาร์คยักไหล่ “ไม่ได้ว่าอะไร เขาอาจจะงอนกันเรื่องอื่นก็ได้ ไม่ใช่เพราะกูหรอก”

“เดี๋ยวๆ มึงพูดตัดพ้ออยู่รึเปล่าเนี่ย?” แจบอมหันมาหรี่ตามอง ขณะแจ็คสันเขยิบเก้าอี้ วางมือถือลงแล้วทำหน้าอยากรู้เต็มเหนี่ยว

“ตัดพ้อทำไม กูหิวข้าวแล้ว ไปหาอะไรกินกัน รีบๆ แดกน้ำให้หมดได้ไหม?”

มาร์คตัดบทก่อนจะรีบผลักแก้วไปให้เพื่อนถึงหน้า เขาไม่ได้สนใจเสียงของแจ็คสันหรือเสียงแจบอมอีก มาร์คกอดอกแล้วจ้องโทรศัพท์ แต่ก็ไม่ได้คิดจะยกขึ้นมาเพื่อเช็คอะไรอีกหรอก ตอนนี้ที่คิดในหัวคือหิวจริงๆ แล้วเมื่อไหร่เพื่อนจะกินเสร็จสักที

 

 

 

‘marktuan93 : วันนี้ขอดูท่าออลลี่ 5 ครั้ง

‘marktuan93 : ต้องไม่ล้มไม่พลาดด้วยนะ

‘marktuan93 : เย็นนี้เจอกันที่เดิม

แบมแบมอ่านข้อความในไลน์ที่ถูกส่งมาตอนเกือบตีหนึ่งแล้วเขาเพิ่งจะเปิดอ่านมันตอนตื่นนอนเช้าวันจันทร์ เช้าวันนี้แบมแบมหยิบสเกตบอร์ดมาโรงเรียนด้วย หลังจากบ่นให้จินยองฟังว่าต้องตื่นเต้นจนล้มอีกแน่ๆ แบมแบมก็มาบ่นให้เพื่อนฟังต่อในช่วงพักกลางวันของโรงเรียน แถมยังฟ้องยูคยอมด้วยว่ามาร์คดูโหดและเอาจริงเอาจังกับการสอนเขามากจนเริ่มใจแป้ว

ตอนนี้แบมแบมกำลังนั่งอ่านทวนข้อความนั้นอยู่ใต้ม้าหินอ่อน เขามาถึงก่อนมาร์คและใส่เครื่องป้องกันเรียบร้อยทั้งแขนทั้งขา พอโยนมือถือเก็บก็เผลอพ่นลมหายใจยาวๆ ออกมา

“ไงแบมแบม รอพี่นานรึเปล่า?”

เสียงทักจากด้านหลังทำให้ต้องรีบหันกลับไปมอง มาร์คเพิ่งมาถึง วางเป้ลงใกล้ๆ เป้ของแบมแบม เด็กหนุ่มยิ้มก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่นานครับ”

“แล้วพร้อมยัง?”

“พร้อมครับ”

ทำทีเป็นมั่นใจไปงั้นแหละ ใจแบมแบมเต้นตึกตัก ดูเหมือนมาร์คจะคาดหวังกับเขาไว้มากเหลือเกินจนเริ่มมาคาดหวังกับตัวเองว่าไม่อยากทำพลาดต่อหน้าอีกฝ่าย คนที่เพียรพยายามสอนไม่คิดเงิน และคนที่ส่งวีดีโอให้หัดทำตามให้เขาด้วย

แบมแบมลากสเกตบอร์ดลงไปที่พื้นถนน สูดลมหายใจเต็มปอดเพื่อเพิ่มความกล้าให้ตัวเอง หันกลับไปก็เห็นว่าคนที่มาเป็นครูสอนสเกตส่วนตัวกำลังยืนกอดอกมองอยู่ พอสบตากัน มาร์คก็ให้กำลังใจด้วยการชูนิ้วโป้งให้ แบมแบมยิ่งเครียดจนมวนท้องทั้งที่มันก็แค่เล่นสเกต ไม่ใช่สอบเก็บคะแนน

ต้องกล้าสักที...

หมายถึงทั้งเรื่องสเกตบอร์ดและเรื่องของคนที่สอนนั่นล่ะ พอให้กำลังใจตัวเองแบบนั้นแล้วก็เหมือนมีแรงผลักดันว่าไม่ต้องเครียดหรอก แม้จะแบกความกังวลเอาไว้แต่ตอนนี้มันก็แค่ความรู้สึกเบาบาง แบมแบมเริ่มทำตามที่ซ้อมมาทั้งเสาร์และอาทิตย์

เขาทำสองครั้งผ่านไปอย่างง่ายดาย หันไปก็เห็นว่ามาร์คยืนมองจากที่เดิม ตอนนั้นแบมแบมก็คิดขึ้นมาได้ว่าตลอดเวลาเป็นเขาต่างหากที่มองมาร์คไม่วางตา แต่คราวนี้กลายเป็นมาร์คที่จับจ้องเขาไม่ยอมให้หลุดสายตาไปไหนแทน แม้จะเพราะเป็นเรื่องการสอนและกลัวว่าเขาจะเจ็บตัว แต่แบมแบมก็รู้สึกดีใจที่อย่างน้อยความสัมพันธ์ของพวกเรามันก็พัฒนาไปอีกขั้น

ครั้งที่สามผ่านไปอย่างง่ายดายและนี่คือครั้งที่สี่...คงเพราะไม่มีอะไรที่ได้ง่ายๆ ตั้งแต่ครั้งแรก แบมแบมล้มในครั้งที่สี่ ก้นจ้ำเบ้านั่งอยู่กับพื้น สองแขนค้ำไปกับถนนคอนกรีต เสียงรองเท้าบดพื้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนที่มาร์คจะจับแขนเขาแล้วนั่งยองๆ ลงใกล้ๆ จนได้กลิ่นน้ำหอม

“เป็นอะไรรึเปล่า?”

“ไม่ครับ” แบมแบมตอบ ร่างเขาถูกมาร์คสอดมือใต้รักแร้แล้วดึงให้ลุกขึ้นมายืน

“แน่ใจนะว่าไม่เจ็บตรงไหนน่ะ?” มาร์คเลิกคิ้วมามอง แบมแบมมองตรวจสอบความเรียบร้อยของตัวเองแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ

“ผมโอเค”

จบประโยคนั้นจู่ๆ มาร์คก็ก้มลงมาปัดเศษดินและหินจากปลายกางเกงให้ ดึงแขนแบมแบมแล้วปัดเศษหินที่เกาะแถวลำแขนเรียวออกให้อย่างใจดี

“ผมไม่เป็นไรครับ ไม่ได้เจ็บมาก”

แบมแบมดึงแขนกลับ ก็มันเขินนี่ สำหรับเขาแล้วนี่คงเป็นการแตะเนื้อต้องตัวครั้งแรกของพวกเรา จะไม่ให้แบมแบมใจเต้นแรงจนจะหายใจไม่ทันได้ยังไง เด็กหนุ่มเม้มปาก พอเห็นมาร์คหันมาก็ยิ้มหวานกลบเกลื่อนความเขิน

“พักก่อน ที่จริงทำได้ 3 ครั้งติดก็โอเคแล้วล่ะ”

“แต่ผมซ้อมมาหลายหนแล้ว คิดว่าน่าจะทำได้ครบตามที่พี่มาร์คตั้งโจทย์”

“ให้มันค่อยเป็นค่อยไปนั่นล่ะ ไม่ต้องรีบ” คนสอนยิ้ม ก่อนจะหันไปคว้ากระเป๋าตังค์แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“เดี๋ยวพี่มานะ รอที่นี่ล่ะ”

“ครับ” แบมแบมพยักหน้า ไม่รู้เหมือนกันว่ามาร์คไปไหน แล้วก็ไม่กล้าถามด้วยเพราะดูจะละลาบละล้วงเกินไป

มาร์คเดินหายไปแล้วแบมแบมถึงได้หยิบมือถือขึ้นมาฆ่าเวลา อ่านไลน์จากจินยองที่ส่งมาว่าเดี๋ยวจะมาหาเพราะประชุมใกล้เสร็จแล้ว แบมแบมถึงได้เข้าอินสตราแกรมกดไลค์รูปคนอื่น ก่อนจะถ่ายรูปตัวเองด้วยการเซลฟี่ครึ่งหน้า อีกครึ่งหนึ่งเป็นแผ่นบอร์ด

‘BAMBAM1A : Just do it.’

พอวางโทรศัพท์แล้วนั่งรออยู่อีกไม่นานมาร์คก็โผล่มา แต่ภาพของอีกฝ่ายที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้นทำให้แบมแบมอดแปลกใจไม่ได้ มาร์คถือเครื่องดื่มสองแก้วไว้ในมือ ถ้าแบมแบมไม่ได้ตาฝาดล่ะก็เขาเห็นว่ามันมีแก้วสีเขียวกับแก้วสีชมพูหวาน และมาร์คก็มาเฉลยตอนยื่นแก้วสีชมพูนั่นมาตรงหน้า

“ให้ผมเหรอครับ?”

แบมแบมชี้นิ้วมาที่ตัวเองอย่างงงๆ มาร์คยื่นแก้วไปใกล้กว่าเดิมจนเกือบถึงปาก แบมแบมเลยแน่ใจว่าอีกคนให้เขาแน่นอน พอยกมือจะจับแก้วมาดื่มเอง มาร์คก็ดึงกลับ

“จะป้อน”

“เอ๊ะ? ป้อน...?” กะพริบตาถามเพราะคิดว่าหูฝาด แต่ตาไม่ฝาดเพราะมาร์คพยักหน้ายืนยัน

“ใช่ นี่ของขวัญที่ทำได้ดี”

“อ๋อ...” แบมแบมครางรับ มาร์คยิ้มแล้วยื่นแก้วมา ก่อนจะสั่งเสียงสั้นห้วนว่า

“ดื่มสิ พี่จะป้อน”

แบมแบมต้องทำยังไง ในเมื่อตอนนี้มาร์คหยุดยืนตรงหน้าค้ำหัว ส่วนเขานั่งอยู่บนบอร์ดตรงพื้น คนแก่กว่าโน้มตัวก้มลงมาหาแล้วจ่อแก้วกับปาก ลังเลอยู่นานก็คิดว่ามาร์คคงไม่ยอมแพ้หรอกเลยจำต้องเงยหน้า กลายเป็นว่าเหมือนฆ่าตัวตายทางอ้อมเพราะอีกคนก้มส่งสายตาคมกริบมามอง

แบมแบมเลือกจะหลุบตาต่ำลง อ้าปากแล้วงับหลอดนมเย็นจากแก้วในมือมาร์ค ดูดไปแค่จิบเดียวแล้วก็ปล่อย พอทำท่าจะรับแก้วมาถือไว้เพื่อดื่มต่อเอง กลายเป็นว่ามาร์คก็ยังไม่ยอมปล่อยแก้วแล้วดึงหนี ทำเสียงดุเขาผ่านลำคอมาอีกหน คราวนี้ก็ยื่นมาใหม่

จะเป็นลม...

ลิ้นเขาแทบไม่รับรู้รสชาติความหวานของนมเย็นและความอร่อยของเครื่องดื่มที่ชอบ แบมแบมโดนจี้ด้วยการที่คนแก่กว่ายื่นแก้วมาอีกหน

“พี่มาร์ค เดี๋ยวผมดื่มเอง” เอ่ยเสียงเบาหวิวออกไปแล้วพยายามจะยื่นมือไปจับแก้ว มาร์คดึงหนีก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“ครั้งสุดท้าย”

เพราะคำนั้นล่ะแบมแบมก็เลยยอมอีกหน คราวนี้ดื่มเยอะกว่าเดิมเป็นนมเย็นหลายอึกผ่านลำคอไปซึ่งแบมแบมก็ยังไม่รับรู้รสชาติเท่าไหร่ พอยกมือขึ้นมาคราวนี้มาร์คก็ยอมให้ประคองแก้วด้วยตัวเองแล้ว

อีกคนหย่อนกายนั่งลงข้างๆ มาร์คอยู่ต่ำกว่าเพราะนั่งกับพื้นหญ้าริมฟุตบาท ขณะที่แบมแบมนั่งบนสเกต เขามองด้วยหางตาเห็นว่ามาร์คยกแก้วชาเขียวขึ้นดื่ม ตามองออกไปไกล

ระหว่างที่เป็นเวลาพักตอนนี้ มาร์คก็หยิบมือถือขึ้นมากดอะไรอยู่เกือบ 3 นาที แบมแบมนั่งประคองแก้วนมเย็นแล้วลอบยิ้มกับตัวเองหลายหน แอบดีใจที่มาร์คมัวแต่เล่นมือถือเขาเลยไม่ต้องระงับอาการยิ้มของตัวเองเท่าไหร่ แล้วเสียงมือถือก็ทำให้แบมแบมหันกลับไปทางกระเป๋าเป้ หันไปคว้ามันออกมาก่อนจะขมวดคิ้วมองคนข้างๆ ซึ่งหันหน้าหนีไปอีกทางทำราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แบมแบมกดเข้าไปในอินสตราแกรมเพื่อดูภาพที่เขาเพิ่งถูกแท็ก เขาเบือนหน้าหนีไปอีกทางแล้วมองภาพแก้วนมเย็นในมือเจ้าของไอจี บนหลอดแท็กชื่อแบมแบมเอาไว้ด้วย

‘marktuan93 : ของรางวัล

แบมแบมกดกรอบรูปหัวใจข้างคำว่า liked ได้ยินเสียงโทรศัพท์มาร์คดังแจ้งเตือน เหลือบหางตามองก็เห็นว่าอีกคนกำโทรศัพท์มาเปิดดู แบมแบมเลยรีบรัวคอมเม้นต์ลงไปใต้รูป

‘bambam1a  : ขอบคุณครับคุณครู

แบมแบมเหลือบมองคนข้างกายที่กดเลื่อนดูคอมเม้นต์ในอินสตราแกรม เขากำลังอมยิ้มแต่พอเห็นมาร์คหันมาก็รีบหลุบตาต่ำหันไปมองปลายเท้าตัวเองอย่างรวดเร็ว

“ไหนเรียกคุณครูสิ”

“ไม่เอาอ่ะ” แบมแบมหันมาตอบปฏิเสธทันที มาร์คหัวเราะก่อนจะจิ้มไปที่จอมือถือ

“ทียังงี้พิมพ์ได้”

“ก็นั่นพิมพ์นี่ครับ ไม่ใช่พูดสักหน่อย”

แบมแบมตอบอุบอิบแล้วเกยคางไว้บนขาที่ตั้งชันขึ้นมา พอมองไปไกลสายตาก็กวาดไปพบกับคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่กำลังเดินมาทางนี้ จินยองโบกมือในมือถือแก้วเครื่องดื่มเอาไว้ แบมแบมเลยยกมือขึ้นโบกกลับไป มาร์คเห็นดังนั้นเลยหันมองตาม ก่อนจะพึมพำว่า

“อ๋อ...วันนี้กลับพร้อมจินยองเหรอ...”

“ใช่ครับ วันนี้คุณแม่ผมกับคุณน้า...แม่พี่จินยองทำปาร์ตี้เล็กๆ กันเพราะเป็นวันเกิดคุณน้า” แบมแบมบอกแล้วยิ้มบางให้

จินยองเดินเข้ามาใกล้แล้วแบมแบมก็ได้ขมวดคิ้วมอง พี่ชายข้างบ้านถือแก้วชาเขียวทั้งที่ปกติเครื่องดื่มประจำคือน้ำเปล่าไม่ก็น้ำผลไม้ แบมแบมได้แต่มองอย่างสงสัย

“ไงมาร์ค แบมเป็นไงบ้าง” จินยองเดินมาใกล้แล้วชี้นิ้วไปที่คนเด็กสุด มาร์คลุกขึ้นยืนแล้วหันมามองแบมแบมก่อนจะเอ่ยชม

“เล่นดีขึ้นเยอะเลยล่ะ คงจะขยันซ้อม”

“โอ๊ย มันซ้อมทุกวันหยุดนั่นล่ะ” จินยองหัวเราะออกมาเบาๆ

“งั้น...พักพอแล้วมั้งแบมแบม จะได้รีบกลับบ้านไปปาร์ตี้” มาร์คเอ่ยถาม แบมแบมยื่นแก้วไปให้จินยองถือไว้ ก่อนจะลุกขึ้นพลางพยักหน้ารับ

จินยองขยิบตาให้แล้วพึมพำคำว่า อินสตราแกรม แบมแบมเลยถลึงตาใส่ก่อนจะเดินตามมาร์คไปพร้อมกับสเกตบอร์ดเพื่อเริ่มเรียนต่อ แต่ก็ยังไม่วางใจเลยหันกลับมามองหน้าจินยองอีกครั้ง พี่ชายข้างบ้านได้แต่หัวเราะแล้วยกแก้วชาเขียวขึ้นดื่มต่อ พลางหัวเราะออกมาท่าทางพอใจ

 

 

 

หลังจากวันนั้นแบมแบมก็ยังไม่ได้ไปเรียนสเกตบอร์ดอีกเพราะตัวเองไม่ว่างต้องทำรายงาน ส่วนมาร์คเองก็เหมือนมีรายงานต้องทำเช่นกัน กลายเป็นว่านี่วันศุกร์แล้ว อาทิตย์นี้แบมแบมได้เรียนกับมาร์คแค่วันเดียวเท่านั้นคือวันเริ่มต้นสัปดาห์

“เฮ้อ...” แบมแบมถอนหายใจหลังจากออดคาบสุดท้ายดังขึ้น

เกยคางลงบนโต๊ะเพราะเหนื่อยจนขี้เกียจเก็บหนังสือใส่กระเป๋าเตรียมกลับบ้าน วันนี้นัดกับจินยองไว้ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน ยังกะพริบตามองเพื่อนสองคนกำลังเก็บของอยู่โต๊ะด้านหน้า ยูคยอมหันมาเห็นเลยเอื้อมมายีผมแบมแบมเพื่อแกล้ง ก่อนจะเอ่ยถามว่า

“เป็นไร?”

“เปล่า เบื่อๆ เซ็งๆ ไม่เจอ...พี่มัชฉะหลายวัน...” ตอบเสียงอู้อี้แล้วก็ยกท่อนแขนมาวางบนโต๊ะก่อนจะซบหน้ากับท่อนแขนแทน

“เพ้อเจ้อ” ยองแจเอ่ยสั้นห้วน ก่อนจะเคาะลงบนโต๊ะไม่ยอมให้แบมแบมพัก “เก็บของเร็วๆ จะได้เดินออกไปพร้อมกันเนี่ย”

“กูก็อยากกลับบ้านเร็วมั่ง” ยูคยอมบ่นอุบ แบกกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กขึ้นมาโชว์เพราะต้องไปซ้อมบาสต่อ

“แข่งอาทิตย์หน้าแล้วเดี๋ยวมึงก็ไม่ต้องไปซ้อมแล้วล่ะ” ยองแจเอ่ยปลอบ ก่อนจะหันมาใช้ขาเตะโต๊ะที่แบมแบมยังฟุบหน้าลง

“เชี่ยแบม! เร็วๆ กูรีบกลับบ้าน”

เลยจำใจต้องเก็บหนังสือยัดใส่กระเป๋า มือถือสั่นครืดแต่คิดว่าเป็นจินยองก็เลยไม่หยิบมาดูเพราะเดี๋ยวต้องเจอกันหน้าโรงเรียนอยู่ดี

เราสามคนเดินออกมาจากอาคาร โบกมือลาและให้กำลังใจยูคยอมไปแล้วก็เดินไปทางป้ายรถเมล์ ตอนนั้นที่โทรศัพท์สั่นอีกหน แบมแบมนิ่วหน้าก่อนจะหันไปบอกยองแจ

“มึง...รีบเดินหน่อย พี่จินยองไลน์มาอีกแล้ว”

“มึงนั่นล่ะช้า” ยองแจหันมาโวย แบมแบมหัวเราะเสียงแห้งก่อนจะวิ่งช้าๆ นำหน้าเพื่อนไป

เรามาถึงป้ายรถเมล์ในอีกไม่กี่นาทีต่อมา โทรศัพท์สั่นครืดอีกหน แบมแบมจิ๊ปาก พอเดินไปถึงป้ายรถเมล์ก็เห็นว่าจินยองรออยู่ แบมแบมไปส่งยองแจเรียกแท็กซี่กลับบ้าน แล้วถึงได้เดินไปหาจินยองที่นั่งกดมือถือรัวนั่งรออยู่ เด็กหนุ่มกระแอมเบาๆ ตอนเดินไปถึง ก่อนจะหย่อนกายนั่งลงข้างๆ

“ทำไมต้องไลน์หาผมบ่อยๆ ก็กำลังมานี่ไง ช้านิดนึง...” แบมแบมบอกแล้วทำเสียงงอนๆ จินยองเงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วขมวดคิ้ว

“อะไร? พี่ไม่ได้ไลน์ไปเลย เล่นเกมอยู่เนี่ย”

จินยองยื่นจอไปให้ดูว่ากำลังเล่นเกมอยู่จริงๆ คราวนี้แบมแบมอ้าปากเหวอ ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋ามาดึงโทรศัพท์ รีบปลดล็อกเพื่อดูว่าใครไลน์มาก่อนจะเกือบตะโกนลั่นป้ายรถเมล์ แต่ก็ยังมีสติพอจะเอาหัวซบไหล่จินยองแล้วพึมพำฟังแทบไม่รู้เรื่องว่า

“พี่มัชฉะ...พี่มัชฉะไลน์มา...”

“ก็อ่านสิ”

“อ่านแล้ว” แบมแบมบอกเสียงอู้อี้ ยื่นมือถือให้จินยองก่อนจะพึมพำเสียงหวิวว่า “ดูสิ เขาชวนผม...”

จินยองฟังแบมแบมไม่รู้เรื่อง คิดว่าคงเขินมากจนพูดไม่ออก เลยแก้ปัญหาด้วยการหยิบมือถือแบมแบมออกมาเพื่ออ่านข้อความที่มาร์คไลน์มาบอก

‘marktuan93 : พรุ่งนี้ว่างไหม?

‘marktuan93 : จะชวนไปดูกลุ่มที่เล่นสเกตบอร์ด เผื่อได้ทริกใหม่ๆ

‘marktuan93 : ตอบด้วยนะว่าจะไปหรือไม่ไป

จินยองหันไปมองหน้าแบมแบม ก่อนจะเห็นว่ารถสายที่ผ่านบ้านเราทั้งคู่มาพอดี เลยต้องดึงแขนเด็กขี้เขินให้ขึ้นไปบนรถให้เรียบร้อยก่อน พวกเรายืนจับห่วงอยู่ตรงท้ายรถ แบมแบมยังมองออกไปนอกหน้าต่าง ขณะที่จินยองยื่นโทรศัพท์คืนให้ก่อนจะบอกว่า

“ตอบเขาสิว่าไป”

“พี่จินยองจะไปด้วยใช่ไหม?” แบมแบมหันมาถามอย่างมีความหวัง

“เขาชวนแบมแบมคนเดียว ไม่ได้ชวนพี่สักหน่อย” จินยองยักไหล่ แบมแบมเม้มปากขณะมองโทรศัพท์ในมือตัวเองอย่างลังเลว่าควรจะตอบอะไร

“ถ้าไปกันสองคน...มันก็เหมือน...”

“เดทอ่ะนะ? อย่าคิดไปไกล เขาแค่พาไปดูคนอื่นเล่นสเกตบอร์ด จะได้เก่งขึ้น ไม่ใช่เดท” จินยองยื่นหน้ามากระซิบแล้วหัวเราะเบาๆ ข้างหู

“ตอบๆ ว่าไปเหอะ ไม่เจอเขาหลายวันแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“นั่นสิ...” แบมแบมเม้มปาก “ผมเองก็ควรจะเลิกเขินต่อหน้าพี่มัชฉะได้แล้วด้วย”

“คิดได้แบบนี้ก็ดีมากน้องนมเย็น เอ้า...ตอบไลน์ไปสิ ต่อหน้าพี่เนี่ยล่ะ” จินยองบอก แบมแบมกดแอพพลิเคชั่นสีเขียว เงยหน้ามองจินยองอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นอีกคนพยักหน้า เขาก็กดข้อความตอบกลับมาร์คไปว่า

‘BAMBAM1A : ผมว่าง ตกลงครับ

 

 

 

ก็ไม่รู้หรอกว่ารถมาร์คมันมีอะไรน่ากลัวนักหนา แบมแบมมานั่งทีไรทำไมถึงเกร็งนัก ที่จริงแล้วสิ่งที่เขาชอบตอนนั่งรถกับมาร์คนอกจากเพลงที่เราดันชอบวงเดียวกันและฟังเพลงแนวเดียวกันแล้ว อีกอย่างก็คือกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่มาร์คใช้เป็นประจำมันช่วยให้แบมแบมรู้สึกเหมือนเราอยู่ใกล้กันมากจนได้กลิ่นของอีกคน

แบมแบมนัดมาร์คที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงเรียน ตอนแรกอีกฝ่ายเสนอว่าจะขับรถไปรับถึงบ้านแต่แบมแบมปฏิเสธไปเพราะกลัวแม่จะชวนคุยแล้วสุดท้ายก็เชิญมาร์คดื่มน้ำดื่มท่ากว่าจะได้ไปก็คงสายพอดี แบมแบมวางสเกตบอร์ดไว้ท้ายรถกับสเกตบอร์ดเจ้าของรถ จากนั้นมาร์คก็พาขับรถออกมา จุดหมายปลายทางคือสวนสาธารณะติดแม่น้ำ

“พร้อมยัง?” มาร์คเอ่ยหลังจากจอดรถแล้วเราก็ถือสเกตบอร์ดกันคนละอัน แบมแบมเดินตามหลังมาร์ค พอได้ยินประโยคนั้นเลยชะงักปลายเท้าหยุดเดินแล้วพึมพำถามว่า

“จะ...จะให้ผมไปเล่นกับกลุ่มนั้นเหรอครับ...”

“ไม่ใช่” มาร์คหันกลับมามองแล้วหัวเราะเบาๆ “หมายถึงพร้อมจะเปิดโลกใหม่รึยัง? มานี่...พี่ไม่ให้แบมแบมเล่นสเกตบอร์ดต่อหน้าคนที่นี่หรอก ตอนนี้เล่นแค่ต่อหน้าพี่ก็พอ”

แบมแบมเม้มปากก่อนจะตกใจจนเกือบลงไปกองกับพื้นเพราะมาร์คคว้าข้อมือเขาไปจับแล้วดึงให้เดินไปด้วยกัน พอจะอ้าปากเอ่ยท้วง อีกฝ่ายก็หันมาทำหน้าตายบอกว่า

“เดินช้า รีบๆ เดินตามพี่มา”

แล้วแบมแบมจะปฏิเสธได้ยังไง ถึงจะเขินแต่มันรู้สึกดีขนาดนี้เวลามีใครสักคนเดินจับแขนเขาไปแบบนี้ แถมยังเป็นคนที่เขาชอบมากๆ ด้วย เขาถูกมาร์คจับแขนพาเดินมาจนถึงลานกว้างในสวนสาธารณะ ที่มาร์คพูดว่ามันคืออีกโลกหนึ่งเป็นโลกใบใหม่คงจริง เพราะแบมแบมไม่เคยเจอโลกใบนี้มาก่อนเลย กระทั่งวันนี้

ลานกว้างนั่นมีกลุ่มคนที่ชื่นชอบสเกตบอร์ดกำลังมุ่งมั่นเล่นกันอยู่เกือบ 10 คน ต่างคนต่างเล่นกันคนละมุม เสียงล้อกระแทกพื้นดังมาเป็นระยะๆ บางครั้งก็มีเสียงล้ม หันไปอีกทีอาจจะเห็นนักสเกตคนใดคนหนึ่งนอนลงกับพื้นไปแล้วก็ได้ แบมแบมได้แต่เบิกตากว้างอย่างตื่นตาตื่นใจ

“ชอบไหม?”

“ชอบครับ ว้าว...”

แบมแบมอ้าปากตอนเห็นใครคนหนึ่งในสนามกระโดดตัวลอยแล้วหมุนกลางอากาศก่อนจะลงพื้นอย่างสวยงาม มีเสียงตบมือและเสียงตะโกนเรียกชื่อดังมา 2-3 ครั้งก่อนทุกคนจะหันไปสนใจเล่นอีกหน

“แบมแบมชอบพี่ก็ดีใจ”

เขาไม่รู้หรอกว่าตอนที่มาร์คพูดแบบนั้นออกมามันมีความหมายแฝงอะไรรึเปล่า แต่แบมแบมเหลือบไปมองใบหน้าของคนที่เดินไปทักทายเพื่อนที่ตะโกนเรียกชื่อจากในสนาม แบมแบมมองเสี้ยวหน้าด้านข้าง มาร์คคือคนที่เขาชอบมาโดยตลอด ถ้าการที่แบมแบมมีความสุขแล้วมาร์คดีใจ แบมแบมก็บอกได้เลยว่าทุกครั้งที่เขาอยู่กับมาร์ค เขาก็ชอบและมีความสุขตลอดนั่นล่ะ

 

 

 

แม้จะไม่มารับแบมแบมถึงบ้านแต่มาร์คก็ได้มาส่งแบมแบมถึงบ้านตอนกลับ เราไปนั่งดูกลุ่มสเกตบอร์ดกันอยู่เกือบ 2 ชั่วโมงแล้วก็ได้เครื่องดื่มคนละแก้วคือชาเขียวกับนมเย็น จากนั้นแบมแบมก็ลองเล่นสเกตบอร์ดกับมาร์คในสนามไม่ถึงครึ่งชั่วโมงมาร์คก็ชวนกลับเพราะมีธุระกับที่บ้าน

แม่แบมแบมยังคงพยายามชวนมาร์คให้เข้ามาดื่มน้ำในบ้าน แบมแบมต้องบอกว่าไม่ได้อยู่ 3 ครั้ง คุณนายถึงได้ยอมรามือแล้วบอกมาร์คว่าไว้มาใหม่

หลังจากทานของว่างกับแม่และเล่าให้ฟังเรื่องที่ออกไปกับมาร์คอย่างคร่าวๆ แม่ทำตาเป็นประกายดูสนอกสนใจจนแบมแบมเขิน สุดท้ายก็ชักกลัวว่าตัวเองจะหลุดอาการเขินก็เลยขอตัวขึ้นห้องด้วยการอ้างว่าเหนื่อย ก็ดีที่แม่ไม่ถามอะไรต่อ แค่บอกให้พักผ่อนก็แค่นั้น

เอาเข้าจริงก็ไม่ได้ง่วงจนอยากนอนกลางวันหรือเหนื่อยจนอยากนอนแผ่บนเตียงเฉยๆ หรอก หัวใจมันยังเต้นโครมครามอยู่เลย ถ้าเกิดว่าการไปดูกลุ่มคนชอบสเกตบอร์ดเล่นสเกตคือโลกใบใหม่ใบหนึ่ง โลกอีกใบที่แบมแบมเพิ่งค้นพบในวันนี้ก็คือโลกที่แบมแบมวางมาร์คไว้ในนั้น มันเป็นครั้งแรกที่เราอยู่ด้วยกันแค่สองคนอย่างแท้จริงแถมไม่ใช่ในบรรยากาศการสอนสเกตบอร์ดอีกต่างหาก เป็นครั้งแรกที่มาร์คจับมือแบมแบมแล้วพาเดินนานขนาดนั้นด้วย มันคือโลกของแบมแบมที่ปักป้ายเอาไว้ว่า สำหรับคนชื่อมาร์ค

เขายิ้มก่อนจะหยิบโทรศัพท์ มีรูปที่ถ่ายเอาไว้แล้วอยากจะอัพลงอินสตราแกรมและคิดว่าควรจะอัพตอนนี้แหละ แบมแบมกดเข้าแอพพลิเคชั่นนั้นก่อนจะเลือกรูปที่ชอบ มันคือภาพสเกตบอร์ดของพวกเราที่วางอยู่ข้างกัน แบมแบมจับมาถ่ายตอนที่มาร์ควิ่งไปคุยกับเพื่อนในสนามแล้วก็คุยภาษาอังกฤษกันไฟแลบซึ่งแบมแบมฟังทันแค่บางคำเท่านั้น เขาแท็กมาร์คไปที่กระดานสเกตบอร์ดของอีกฝ่าย แล้วพิมพ์คำบรรยายภาพ

‘BAMBAM1A : ขอบคุณมากครับ

กดอัพแล้วก็หลับตาปี๋พลางดิ้นเขินไปมาบนเตียงเหมือนคนบ้า แบมแบมเป็นคนบ้าหลายครั้งแล้วล่ะตั้งแต่ชอบมาร์คแล้วเขินจนเหมือนคนบ้า เขายิ้มเมื่อเห็นภาพนั้นปรากฏบนโลกโซเชียล วางมือถือเอาไว้แล้วก็เหลือบตามองเพดาน เดี๋ยวงีบสัก 10 นาทีแล้วค่อยลงไปหาแม่แล้วกัน

เปลือกตากำลังจะปิดโทรศัพท์ก็ดันสั่นครืด แบมแบมหยิบมือถือมามองแล้วเบิกตาโตใจเต้นแรง เขาเพิ่งอัพรูปไปเมื่อ 3 นาทีที่แล้วนี่เอง แล้วมือก็เปิดอ่านข้อความล่าสุดจากใครคนนั้น

Marktuan93 left a comment on your photo : เอาไว้ไปกันอีกวันหลังนะ  3 sec

ว่าจะงีบแต่คงไม่ได้งีบแล้วล่ะ แบมแบมหน้าร้อนแบบนี้จะหลับได้ยังไง แถมยังเอาแต่อ่านข้อความที่มาร์คคอมเม้นต์ทิ้งไว้จนเกือบจำขึ้นใจ จะให้เอาเวลาไหนไปหลับล่ะ โลกของคนชื่อมาร์คที่แบมแบมสร้างขึ้นวันนี้ ทำเอาหัวใจเขาครึกครื้นมากจริงๆ

วางมือทาบแผ่นอกซ้ายตัวเองแล้วมองเพดาน ถ้าเป็นผู้หญิง...ป่านนี้เขากรี๊ดลั่นบ้านไปแล้ว










มาอัพแล้วค่ะ ;-; ไม่รอกันนานเนอะ เราจะบอกว่าตอนที่แล้วทุกคนเขิน
เราว่าตอนนี้อ่านจบทุกคนคงเขินหนักกว่าตอนที่แล้วแน่ๆ //คนพรูฟเราเขินค่ะทุกคนต้องเขิน 5555
อาจจะมีคำผิดอะไรใดๆ คอมเม้นต์บอกไว้ได้นะคะ ขอบคุณหลายคนด้วยที่สละเวลาเม้นต์บอกเรา TvT
ขอบคุณทุกคนที่ติดแท็ก #มาร์คแบมโซเชียล นะคะ เราอ่านทุกคนที่ติดแท็กเลยยย *O*
ถึงจะพยายามไปเมนชั่นตอบ แต่เราอ่านทุกอันนะคะ ไม่ครบหรือข้ามใครไปก็ห้ามงอนนะ !

ขอบคุณทุกคนจริงๆค่ะ ทั้งคนที่คอมเม้นต์และติดแท็ก ตอนหน้าเอาไว้เจอกันใหม่
ช่วงนี้อากาศร้อนๆ เดี๋ยวแป๊บๆ ฝนตก อย่าลืมรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ

ปล. ตอนหน้าก็จะยังคงหวาน...กันอีกแป๊บนึงนะ //บอกให้เตรียมหัวใจก่อนอ่าน 5555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,322 ความคิดเห็น

  1. #2309 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:53

    เขิลลตามเลย

    #2,309
    0
  2. #2296 onlymer42 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 15:27
    เขินมาก
    #2,296
    0
  3. #2286 Spices_smile (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:36
    พี่จินยองคือเป็นคนอบอุ่นมาก อยากได้55555555
    #2,286
    0
  4. #2274 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 15:34
    ทั้งหมดทั้งมวลพี่จินยองจงใจกระตุ้นพี่มาร์คน้องแบมแน่ๆ ซึ่งก็ได้ผลคนพี่รุกหนักมากกกคิคิคิ
    #2,274
    0
  5. #2250 NJChokdee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 00:15
    มีตัดพ้อ แอบนอยน้องงงง
    #2,250
    0
  6. #2233 ฺBeau (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 10:17
    พี่จินนนนน นึกไงกินชาเขียววววว แล้วหิ้วมาตอนไปรับน้องอีกกกก พี่มัชฉะตัวจริงไม่น่าจะเข้าใจผิดหรอกใช่ไหมคะ ก็เห็นยังชวนน้องไปดูเพื่อนที่ริมแม่น้ำอยู่เลยยยย
    #2,233
    0
  7. #2217 นกน้อยของบอสแบม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 19:20
    ถ้าเฉลยว่าพี่จินก็แอบชอบน้องนี่คือพีคเลยนะ
    #2,217
    0
  8. #2213 ~BMN~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 16:58

    อยากเห็นตอนที่แบมไม่เขินพี่มาร์คแล้วจังเลย อยากเห็นตอนที่มาร์ครู้ว่าพี่มัชฉะคือตัวเอง

    แบมเหมือนเด็กสาวที่แอบรักรุ่นพี่ 555+

    บางทีก็เหมือนมาร์คมีใจนะ แต่บางทีก็ดูจะอ่านยากเหลือเกิน

    #2,213
    0
  9. #2194 zzaa0692 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 00:49
    จิยองนี้อยู่ดีๆอยากกินชาเขียว พี่มัชฉะจะเข้าผิดรึเปล่า
    //เขิลหนักมากกกกกกกก
    #2,194
    0
  10. #2186 ChayapornSs (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 11:30
    เหมือนน้องนมเย็นจะโดนพี่มัชฉะรุกแล้วสิ5555 มีการแบมชอบพี่ก็ดีใจ ชอบน้องก็พูด!!!
    #2,186
    0
  11. #2171 Orathaiks (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 00:27
    พี่มัชฉะขี้อ่อยอ่าาาา
    #2,171
    0
  12. #2165 giri choco (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 16:06
    อย่างเราๆนี่ต้อง #เข้มแข็งไว้นะจินยอง555
    #2,165
    0
  13. #2160 ชาเขียว~ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 19:33
    มาร์คชอบแบมแล้ว ล่ะ แต่จินยองนี่ตะหงิดๆมากๆ ปากบอกไม่ชอบแต่ เหมือนจะขัดๆอยู่บ่อยๆ อย่างอยู่ดีๆก็กินชาเขียว กำลังคิดว่า เพื่อให้มาร์คเข้าใจผิดไรงั้รึเปล่า รึคิดมากเอง 5555
    #2,160
    0
  14. #2151 mbbjsk_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 23:48
    เขินอ่ะฮื่อออออ แอบคิดว่าที่มาร์คไลน์มาขอท่าออลลี่น้อง5ครั้งเพราะหึง ฮื่อ ขอมโน
    #2,151
    0
  15. #2136 THeLIttlEkUMa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 13:35
    เขินอะะ เขินมากกกกกกกกกกกกกกก
    #2,136
    0
  16. #2118 `MESJ' (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 00:40
    งื้ออออน่ารักจังง
    #2,118
    0
  17. #2104 ojay2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 10:33
    อยากป้อนน้องก็บอกกกก
    #2,104
    0
  18. #2079 ส้ม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 22:53
    เขินแทนนนนนน
    #2,079
    0
  19. #2072 -Bameverthing- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 12:00
    โง้ยน่ารัก
    #2,072
    0
  20. #2060 AhgaseBlood (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 16:27
    รางวงรางวัลอะไร>< ข้ออ้างอะ!
    อยากป้อนก็คืออยากป้อน นะพี่มาร์ค
    #2,060
    0
  21. #2054 JENIs 'Ct (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 09:54
    พี่มัชชะ น้องชาเย็นกินชาเขียวกับนมเย็นทุกตอนเลยระวังมดกัดเบาหวานขึ้นนะ >< อุอิ
    #2,054
    0
  22. #2039 ____wpd (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 11:17
    มาร์คคิดไรป่าวเนี่ยยย ไว้อาลัยให้กับจินยอง คริๆ
    #2,039
    0
  23. #2023 Kaka1m (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 14:13
    เดทมาก มาร์คปลูกไร่อ้อยกี่เอเคอร์55555 แบมไม่สู้ แต่ไม่ถอย มาร์คก็ไม่ปล่อยนาจา #staystrongjinyoung555 อกหกแบบจำเป็นเลย5555 นังแจ็คนี่ขี้ชิปจริงๆ!5555. ยองแจกับยูคคงแบบได้กันสักที (แบมจะได้ไม่บ่น(มั้ง)) ชอบๆเก็บมมไว้ในโซเชียลของตัวเอง และสำหรับคนชื่อมาร์ค < ชอบปยนี้เลย5555
    #2,023
    0
  24. #2002 ๐Cullen๐ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:08
    พี่มัชฉะเริ่มชอบน้องยังคะ
    #2,002
    0
  25. #1992 M.m1nt (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 17:00
    พี่มาร์คคคคคค>..<
    #1,992
    0