[GOT7] MARKBAM ll Social Casualty

ตอนที่ 2 : Social Casualty : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,224
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    24 มี.ค. 58





Social Casualty

 

 

Chapter 1

 

 

แบมแบมเดินลงจากป้ายรถเมล์ เขาลากับจินยองตั้งแต่บนรถ แบมแบมต้องลงก่อน ส่วนจินยองต้องนั่งรถอีกป้ายจะถึงหน้ามหาลัย รั้วสถานศึกษาของเราติดกันเพราะอยู่ในเครือเดียวกัน แบมแบมคิดว่าพอจบม.ปลายที่นี่เขาก็คงไม่พ้นย้ายไปเรียนในรั้วมหาลัยที่อยู่ติดกันแน่ๆ

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโรงเรียนเขาก็ต้องคอยเงยหน้าและก้มสลับเป็นระยะ ส่งยิ้มบางๆ ให้ตอนเจอใครบางคนส่งยิ้มให้มา มันเป็นแบบนี้เสมอตั้งแต่เขาเริ่มมีชื่อเสียงในโลกโซเชียล และกลายมาเป็นที่รู้จักของคนทั้งโรงเรียน

แบมแบมไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่จริงเขาเป็นเด็กติดโซเชียลมีเดียเป็นทุนเดิม แต่ช่วงที่ย้ายมาเรียนมัธยมปลายที่นี่ก็มีคนเริ่มโพสต์รูปเขาลงในเพจ Cute Boys ของโรงเรียน หลังจากนั้นเขาก็กลายมาเป็นที่จับตามอง อันที่จริงแล้วแบมแบมคงได้รับความสนใจจากคนอื่นด้วย เช่น พี่ชายข้างบ้านอย่างพี่จินยอง เพราะรายนั้นดังอยู่ในเพจโรงเรียนและย่านนี้อยู่แล้ว เขามาเรียนและกลับบ้านพร้อมจินยองทุกวันก็คงถูกจับตามองเป็นธรรมดา แต่แบมแบมไม่คิดว่าเขาจะกลายเป็นที่รู้จักขนาดนี้ แถมยังถูกจับเป็น คู่จิ้น’ กับพี่จินยองซะอีก

เขาไม่แคร์ความคิดคนอื่นหรอก...ที่กลัวจะเข้าใจผิดน่ะมีผู้ชายอยู่คนเดียวนั่นล่ะ...

แบมแบมก้าวเข้าไปในห้องเรียน เขานั่งอยู่โต๊ะริมหน้าต่างแถวกลางๆ ห้องเรียน ยังไม่ทันถึงก็เห็นว่าโต๊ะตัวหน้าสองตัวเพื่อนสองคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ไงมึง” ยองแจเอ่ยทัก แบมแบมวางกระเป๋าลงบนโต๊ะตัวเองก่อนจะเลิกคิ้วมองแผ่นหลังหนาของยูคยอม

“มันทำอะไรน่ะ”

“ลอกการบ้านฟิสิกส์”

“อ๋อ...”

แบมแบมเอ่ยแค่นั้นแล้วส่ายหัวก่อนจะนั่งลง เป็นอันที่รู้กันดีว่ายองแจเป็นคนเรียนเก่งจัดอยู่ในระดับหัวกะทิของระดับชั้น ส่วนยูคยอมน่ะเก่งแต่เรื่องเล่นกีฬา ภาพยูคยอมลอกการบ้านยองแจเลยกลายเป็นภาพชินตา ส่วนแบมแบมมีพี่ชายข้างบ้านคอยช่วยเหลือเรื่องการบ้านอยู่แล้ว

ตำแหน่งที่นั่งของเพื่อนสนิทสองคนคือโต๊ะคู่ข้างหน้า แต่บางวันก็ย้ายมานั่งกับเขาบ้างเพราะแบมแบมนั่งคนเดียว ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีใครคบ แต่เพื่อนๆ ในห้องมักจะเกรงอกเกรงใจเหมือนเห็นเขาเป็นคนดังเสมอ ทั้งที่แบมแบมไม่ได้เรียนเก่ง หรือเป็นนายแบบนักร้องสักหน่อย

แบมแบมเบนสายตาจ้องลงไปในสนามบาสเกตบอลข้างตึก ห้องเรียนประจำเขาอยู่ตรงนี้ และแบมแบมก็นั่งตำแหน่งนี้มาตลอดเพราะอาจารย์ไม่ได้บังคับให้เปลี่ยนที่นั่งทุกเทอมแต่ให้เลือกกันเอง เขารักที่นั่งตรงนี้เพราะมันมองออกไปยังสนามบาสเกตบอลได้ ปีก่อนหน้านี้แบมแบมยิ่งชอบเพราะมาร์คชอบมาเล่นบาสเกตบอลในสนามกับกลุ่มเพื่อน

แบมแบมเท้าคางตอนนึกถึงหน้าผู้ชายคนนั้น เราไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว แต่อีกฝ่ายน่าจะรู้จักแบมแบมเหมือนอย่างที่แบมแบมรู้จักเพราะเราต่างก็ดังในโรงเรียน พวกเราทั้งคู่เป็นหนุ่มหล่อที่เด็กสาวในโรงเรียนคัดสรรว่าหน้าตาดี ปีนี้แบมแบมอยู่มัธยมปลายปีสุดท้าย ส่วนมาร์คเรียนจบและไปต่อที่มหาวิทยาลัยเดียวกับจินยอง

แบมแบมปลื้มอีกฝ่ายมาสักพัก คนที่รู้ก็มีเพียงพี่จินยอง และเพื่อนทั้งสองคนนั่นล่ะ แต่แบมแบมก็ไม่ได้กระตือรือร้นอยากบอกอะไร และถึงแม้อีกฝ่ายจะเรียนจบแต่เขาก็ยังแอบรักของเขาอยู่แบบนี้

โลกของคนแอบชอบมันอยู่ยากแบบนี้ล่ะ แต่ก็ต้องทนอยู่ให้ได้

“เมื่อเช้าพี่มัชฉะของมึงอัพทวิต” ยองแจที่นั่งว่างกอดเก้าอี้แล้วหันมายิ้มหวานพลางเอ่ยขึ้น

มัชฉะหมายถึงเครื่องดื่มชาเขียวที่เป็นเมนูโปรดของมาร์ค แถมยังพ้องเสียงคำว่า มัช กับ มาร์ค อีกต่างหาก พี่มัชฉะ เลยกลายมาเป็นโค้ดลับที่ในกลุ่มเอาไว้พูดถึงผู้ชายคนนั้นไม่ให้คนอื่นๆ รับรู้

เพราะแบมแบมก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้

“เออ เห็น” แบมแบมบอกแล้วอมยิ้ม ยองแจยังยิ้มตาหยี ก่อนจะเอ่ยแซวอีกว่า

“แล้วกูก็เห็นมึงทวิตต่อจากเขา เก่งนักนะมึง”

“ก็เก่งไง” แบมแบมบอก ยองแจหัวเราะใส่หน้า

“เก่งแต่ในโซเชียลอ่ะนะ เอาดีๆ เทอมนี้มึงได้คุยกับเขายัง? ไปสนามบาสกับยูคยอมบ่อยๆ นี่ได้คุยสักคำยัง”

“กูตอบแทนว่ายัง” ยูคยอมละมือจากปากกาหันมาตอบแทน ยักไหล่มองแบมแบมแล้วส่ายหัว “คนบ้าอะไร...เห็นเขาแล้วยืนเป็นท่อนหิน ชาตินี้จะได้คุยกันไหม”

“ลอกการบ้านไปเลยมึงอ่ะ”

แบมแบมยกนิ้วกลางส่งให้ ยูคยอมหันไปสบตายองแจแล้วก็หัวเราะกัน แบมแบมเม้มปากก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมา กดเข้ารูปกล้องแล้วถ่ายภาพแผ่นหลังของยูคยอม ยองแจชะเง้อคอมามอง เขาเลยเข้าเลื่อนนิ้วเข้าแอพพลิเคชั่นรูปกล้องสีน้ำตาลก่อนจะกดแต่งรูปแล้วอัพด้วยการแท็กยูคยอมไป

เสียงมือถือยูคยอมดังขึ้น แบมแบมกับยองแจกลั้นยิ้มเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายคงโวยวายแน่ๆ ถ้าเห็นรูปที่เขาอัพโหลดลง แล้วมันก็เป็นอย่างที่แบมแบมคิดเพราะยูคยอมหันมายื่นมือถือให้ดู

“เชี่ยแบมรูปไม่เลวเท่าแคปชั่น กูจะไม่กดไลค์รูปนี้” อีกฝ่ายประกาศกร้าว ยองแจอ่านแคปชั่นที่แบมแบมเพิ่งกดอัพไปเสียงดังฟังชัดว่า

“ผู้ชายสันหลังยาวประจำวัน #คิมคยอม” เสียงโวยของยูคยอมดังขึ้น แต่พอโดนยองแจดุให้รีบลอกสักทีเลยต้องหุบปากหันไปบ่นพึมพำในลำคอแทน

mtuan93 liked your photo

แบมแบมกะพริบตาปริบๆ ภาพในไอจีนั่นคือภาพยูคยอมหันหลังก้มหน้าลอกการบ้านเหมือนอย่างตอนนี้แหละ แบมแบมกดรีเฟรชไอจีอีกหน แต่กลายเป็นว่ามาร์คแค่มากดไลค์ไม่ได้อัพรูปอะไรเพิ่มเติม เขาเห็นว่าอีกฝ่ายกดไลค์ไปเรื่อยเปื่อยไม่ใช่แค่รูปเพื่อนที่แบมแบมอัพหรอก

“เป็นไรวะ?” ยองแจเอ่ยถามคงเพราะสังเกตเห็นสีหน้าแปลกไปของแบมแบม

“พี่มัชฉะเขากดไลค์รูปเมื่อกี้”

“อ้าว? แล้วมึงไม่ดีใจเหรอ?”

“ก็มันรูปยูคยอม ไม่ใช่รูปกู”

แบมแบมเม้มปากก่อนจะซุกหน้าลงกับท่อนแขนบนโต๊ะ เด็กหนุ่มมองหน้าจอมือถือที่ค่อยๆ ดับวูบลง ทำยังไงนะเขาจะรู้ว่าแบมแบมชอบสักที เพราะให้ไปพูดตรงๆ ก็ไม่กล้าหรอก ของแบบนี้คงต้องค่อยเป็นค่อยไป ค่อยๆ เผยความในใจให้เขารู้เอง

 

 

 

แบมแบมก้มหน้าก้มตาอยู่บนโต๊ะประจำริมหน้าต่าง ในมือมีเครื่องมือสื่อสารเอาไว้ด้วย ตรงหน้ามีแก้วนมเย็นวางอยู่ข้างๆ เท่านั้น เสียงจอแจจากเพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ ไม่ได้ทำให้สมาธิเขาหลุดไปแต่อย่างใด เพราะแบมแบมกำลังหมกมุ่นอยู่กับการไล่อ่านคอมเม้นต์ใต้รูปยองแจกับยูคยอม และตอบเป็นบางข้อความกลับไป

‘@HTTT น้องแบมแบมไม่อัพรูปบ้างล่ะ T_T’ – เดี๋ยวเบื่อหน้าผม อัพรูปอื่นบ้าง

‘@YURON วันนี้ที่โรงอาหารน่ารักจังเลยค่ะ’ – ผมเป็นผู้ชายต้องชมว่าหล่อสิครับ

กำลังอมยิ้มกับการอ่านข้อความและตอบกลับ จู่ๆ ไลน์ก็ดังขึ้น แบมแบมกดออกจากอินสตราแกรมเข้าไปอ่านข้อความในโปรแกรมแชทสีเขียวจากจินยอง

‘PEPI_JR : ทำอะไรอยู่น้องนมเย็น

‘BAMBAM1A : รู้ได้ไงว่าผมกินนมเย็นอยู่น่ะ

แบมแบมขมวดคิ้วก็กดถ่ายรูปส่งแก้วนมเย็นที่พร่องไปครึ่งหนึ่งส่งไปเป็นหลักฐาน จินยองส่งสติ๊กเกอร์ขำกลับมา อันรวด

‘PEPI_JR : กินอยู่เมนูเดียวจนพวกแฟนคลับเรียกไม่รู้อีกเหรอ?

‘BAMBAM1A : ก็นมเย็นมันอร่อยนี่ พี่จินยองมีอะไรรึเปล่าอ่ะ?

แบมแบมเงยหน้าจากจอ เพื่อนสองคนที่โดนอาจารย์เรียกไปคุยที่ห้องพักยังไม่กลับมาเลยสักคน แถมเวลาพักเที่ยงก็เหลือไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแล้วด้วย แบมแบมเม้มปาก พอมือถือสั่นครืดเลยก้มลงอ่านข้อความที่พี่ชายข้างบ้านรัวส่งมา

‘PEPI_JR : วันนี้พี่มีประชุมสโม อาจจะเลิกเย็น

‘PEPI_JR : รอกลับพร้อมกันได้ไหม

‘PEPI_JR : แต่พี่ไม่รู้ว่าเลิกประชุมกี่โมง พี่ไม่อยากให้น้องนมเย็นกลับคนเดียว

‘BAMBAM1A : แล้วจะให้ผมไปรอที่ไหน

แบมแบมทำหน้ายุ่ง ขมวดคิ้วเป็นปม ตอนนั้นเองที่เพื่อนสองคนโผล่มาตรงประตูห้อง ยูคยอมถือสมุดสองเล่มไว้ในมือ พอหย่อนกายนั่งลงก็หันมาเลิกคิ้วมอง ยองแจเลยเป็นคนถามขึ้นว่า

“ทำอะไรวะ?”

“คุยกับพี่จินยอง” แบมแบมตอบเสียงเซ็งๆ แล้วเล่าให้เพื่อนฟัง

“เขามีประชุมสโม แต่ไม่อยากให้กูกลับคนเดียว บอกให้กูรอกลับพร้อมกัน แต่ไม่รู้เลิกประชุมกี่โมง” แบมแบมยกมือขึ้นเท้าคาง เปิดไลน์หน้านั้นค้างไว้แต่ยังไม่ยอมตอบอะไรไป ขณะที่พี่ชายข้างบ้านส่งสติ๊กเกอร์ตาแป๋วอ้อนวอนมาอีกเซ็ตใหญ่

“ไปสนามบาสกับกูสิ” ยูคยอมเสนอ “เนี่ย...พวกพี่มัชฉะเพิ่งชวนกูไปเล่นด้วยพอดี มึงจะได้ไปคุยกับพี่มัชฉะต่อหน้าซะที ไม่ใช่แค่...ผ่านจอ...”

“โอ๊ย กูไม่ได้ป๊อดขนาดนั้นสักหน่อย” แถตอบเพื่อนทั้งที่หลักฐานมันเห็นทนโท่ว่าแบมแบมก็เป็นแค่ผู้ชายเก่งในโซเชียล แต่ความจริงแล้วถ้าไปยืนอยู่หน้ามาร์คทีไรก็กลายเป็นคนใบ้กิน

“ไปป่ะล่ะ? สรุปว่าไปนั่นล่ะ” ยูคยอมตอบ แบมแบมหันไปมองหน้าเพื่อนอีกคน แล้วกะพริบตาปริบ

“ยองแจ...ไปด้วยกันเปล่า?”

“กูไม่ไป” สวนกลับมาทันทีแบบไม่ต้องคิดให้มากความ ยองแจส่ายหน้าพัลวัน

“มีธุระกับที่บ้าน อีกอย่าง...มึงไปคุยกับพี่มัชฉะได้แล้วแบมแบม นี่แอบชอบเขามานานขนาดนี้ มึงหวังว่าเขาจะทักมึงก่อนเหรอ? ช่วยดูนิสัยคนที่มึงแอบชอบด้วย เงียบเป็นสากขนาดนั้น”

“เขาไม่ได้เป็นคนเงียบสักหน่อย” แบมแบมเถียงแทน ก่อนจะหันไปมองยูคยอม “ถามมันดิ่ อยู่กับเพื่อนเขาก็คุย กับกูบางทีเขาก็คุย”

“แต่เขาไม่ค่อยคุยกับคนไม่สนิทไง” ยูคยอมหรี่ตามองแบมแบม “อย่างเช่นมึงเขาก็คุยไม่บ่อย”

“เชี่ยเอ๊ย...” แบมแบมบ่นอุบอิบ “เออๆ กูไปด้วยก็ได้ กูจะคุยกับเขาให้ได้พวกมึงคอยดู เลี้ยงนมเย็นกูเลยพรุ่งนี้คนละแก้ว”

“โธ่...กูเลี้ยง แก้ว เช้า กลางวัน เย็นเลยแบมแบมถ้ามึงได้คุยกับเขาเกิน ประโยค อย่ามาทำเก่งแต่ปากแถวนี้ มึงดูมันเลยยูคยอม กูจะเลี้ยงมันจริงๆ” ยองแจท้า แบมแบมเม้มปากก่อนจะก้มหน้าลงมองจอมือถือ นิ้วพรมลงบนแป้นเพื่อส่งข้อความไปบอกพี่จินยอง

‘BAMBAM1A : ผมจะไปรอพี่ที่สนามบาสกับยูคยอม

แบมแบมวางมือถือลงกับโต๊ะ หันไปคว้าแก้วนมเย็นมาดูดระหว่างทำหูทวนลมเพราะเพื่อนเริ่มต้นพูดถึงเรื่องความเก่งแต่ปาก อยู่ต่อหน้าพี่มาร์คแล้วกลายเป็นคนใบ้ แต่มือถือก็ดันสั่นครืด เป็นข้อความจากพี่จินยองที่เล่นเอาแบมแบมอยากเขวี้ยงโทรศัพท์ให้มันรู้แล้วรู้รอด ตอกย้ำกันเหลือเกิน

‘PEPI_JR : งั้นเย็นนี้ก็คุยกับมาร์คให้ได้นะน้องนมเย็น คิคิ

 

 

 

สนามบาสเกตบอลมหาลัยข้างๆ นี่มันร้อนหรือจริงๆ แล้วแบมแบมรู้สึกไปเองกันแน่...

ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาสนามบาสเกตบอลแห่งนี้กับยูคยอมหรอก แบมแบมเคยมากับเพื่อนตัวสูงหุ่นนักกีฬาหลายครั้งแต่จะพยายามนานๆ มาที เพราะเขากลัวว่ามาร์คจะสงสัย รู้ตัวหรือเคลือบแคลงใดๆ ที่จะรู้ว่าแบมแบมแอบชอบนั่นล่ะ

เขาหย่อนกายนั่งลงม้านั่งพักข้างสนาม ยูคยอมเปลี่ยนมาใส่เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นพร้อมลงเล่นตั้งแต่อยู่โรงเรียนแล้ว พวกเราเดินมาด้วยกันในสภาพที่แบมแบมยังอยู่ในชุดนักเรียน เพื่อนใส่ชุดเล่นกีฬา พวกเรากลายเป็นเป้าสายตาตั้งแต่เดินเข้ารั้วมหาลัย ส่วนหนึ่งมาจากแบมแบมผู้โด่งดังในโซเชียลและอีกส่วนจากเด็กม.ปลายตัวสูงที่ใส่ชุดนักกีฬา

“ไฮแบมแบม”

แบมแบมเกือบจะสะดุ้งโหยงเพราะมัวแต่นั่งเม้มปากเขย่าขาอย่างร้อนรน เสียงห้าวด้วยภาษาเกาหลีไม่ชัดเจนทักเขา เลยหันไปยิ้มแหยให้เพื่อนสนิทของพี่มาร์คอย่าง...หวัง แจ็คสัน

“เอ่อ...หวัดดีครับพี่แจ็คสัน”

“ไง...มาเป็นเพื่อนยูคยอมมันเหรอ?” แจ็คสันวางกระเป๋าลงข้างๆ แบมแบม ก่อนจะหยิบรองเท้าผ้าใบมาวางลง หย่อนกายนั่งแล้วหันมายักคิ้วหลิ่วตาใส่เพื่อนตัวสูงของเขาซึ่งยืนวอร์มอยู่ใกล้ๆ

“ครับ...มารอพี่จินยองด้วย...”

แบมแบมกลืนน้ำลาย เขาเหลือบมองไปรอบตัว แต่ก็เห็นแค่แจ็คสันคนเดียว เลยหันไปกรอกตามองยูคยอมเหมือนจะถามกลายๆ ว่า พี่มัชฉะกูล่ะ

“เฮ้ยทางนี้มาร์ค แจบอม!

เสียงแจ็คสันดังขึ้นเหมือนตอบคำถามของแบมแบม เด็กหนุ่มนั่งตัวแข็งทื่อ ตอนนั้นล่ะที่เห็นว่ายูคยอมมันยักคิ้วให้แล้วยิ้มพลางวอร์มร่างกายต่อ แบมแบมนั่งนิ่งเป็นท่อนหิน เม้มปากเป็นเส้นตรง เขาได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เสียงกระเป๋าหนักๆ วางลงบนม้านั่งถัดจากพี่แจ็คสัน

“นั่นใคร? อ๋อ...” เสียงหนึ่งถามขึ้น แบมแบมเลยหันไปยิ้มให้ผู้ชายหน้าตี๋

“สวัสดีครับพี่แจบอม” แบมแบมตอบ ผู้ชายคนนั้นยิ้มบางให้แล้วยกมือทักกลับมา แต่แบมแบมมองเลยไหล่อีกฝ่ายไปยังผู้ชายด้านหลังต่างหาก

มาร์คอยู่ในชุดพร้อมลงสนาม เสื้อกล้าม กางเกงขาสั้นสีเดียวกันเข้าชุด มือรื้อในกระเป๋าแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาพาดบ่า รูดซิปเรียบร้อยก็หันมา เรียวคิ้วเข้มขมวดเป็นปมแล้วมองมาทางแบมแบม

ไอ้เชี่ย...หล่อจนเกือบลืมหายใจ

“หวัดดีแบมแบม”

“สวัสดีครับ...พี่มาร์ค...” แบมแบมตอบพึมพำ ก่อนจะเบนสายตากลับมามองปลายเท้าตัวเอง

“มาเล่นบาสเหรอ? หรือ...มาดูยูคยอม?” มาร์คเดินมาหยิบขวดอะไรสักอย่างใกล้ๆ แจ็คสัน เสียงถามนั่นเลยดังขึ้นใกล้แบมแบมไปด้วย เด็กหนุ่มเม้มปากก่อนจะเงยหน้าแล้วตอบคำถามเสียงเบาหวิวแถมยัง...อึกอัก

“อ๋อ...ปะ...เปล่าครับ ไม่ได้เล่น มารอพี่จินยอง”

“อ๋อ...มันยังไม่เลิกเรียนเหรอ?” มาร์คขมวดคิ้วดกดำ แบมแบมค่อยๆ หลุบตาต่ำ ขืนเขามองหน้ามาร์คนานกว่านี้อีกนิดหนึ่ง หรือสบตากับผู้ชายตรงหน้านานกว่านี้หน่อย

ยูคยอมต้องพาเขาไปโรงพยาบาลเพราะเป็นลมข้างสนามบาสนี่ล่ะ

“ประชุมสโมครับ”

“อ๋อ...”

มาร์คส่งเสียงแค่นั้นก่อนจะเดินลงไปในสนาม ตะโกนเรียกรุ่นน้องที่ลงไปวอร์มอยู่ก่อนหน้าให้ส่งลูกบาสมาให้ สักพักแจ็คสันก็วิ่งตามลงไป มีเพียงแจบอมที่หย่อนกายนั่งลงอีกฝั่งของม้านั่งยาวเพราะไม่ได้มาเพื่อเล่นเหมือนแบมแบม แต่มาดูเพื่อนแค่นั้น

ยูคยอมหย่อนกายนั่งลงข้างๆ ยกแขนหนักๆ กอดคอแบมแบมแล้วดึงคอเพื่อนมาใกล้เพื่อกระซิบคุยกันเบาๆ ไม่ให้รุ่นพี่อีกคนได้ยิน

“มึงชวนเขาคุยให้ได้เลยนะ...เมื่อกี้เขาชวนมึงคุย...”

“แล้วจะให้คุยอะไรวะ เรื่องชาเขียวรึไง!” แบมแบมหันไปเค้นเสียงต่ำตอบ ยูคยอมปล่อยแขนแล้วยักไหล่ส่ายหน้า ก่อนจะพูดเสียงปกติว่า

“เรื่องของมึง...คิดสิคิด สมองมีไว้ทำไม กูลงสนามแล้วนะ” ...ไอ้ป๊อด

แบมแบมถลึงตาใส่ อ่านปากที่ขยับของเพื่อนแล้วไม่ออกเสียงได้ว่าด่า แผ่นหลังยูคยอมหายเข้าไปในฝูงชน เสียงรองเท้าบดพื้นซีเมนต์ดังเป็นระยะสลับกับเสียงลูกหนังสีส้มอัดลงบนพื้น แบมแบมมองภาพนั้นอย่างเพลินตา เขาไม่ได้ชอบดูกีฬา กับบาสเกตบอลบางครั้งก็คิดว่ามันเร็วจนตามลูกไม่ทันด้วยซ้ำไป เลยเปลี่ยนวิธีการดูบาสเกตบอลมาจับโฟกัสแค่ที่ผู้เล่นเพียงคนเดียวแทน เพียงเท่านี้การดูบาสก็สนุกขึ้น

เมื่อแบมแบมมองตามร่างของมาร์คทุกฝีก้าวในสนามสี่เหลี่ยมนั่นน่ะ...

แบมแบมเบื่อจนหยิบมือถือขึ้นมา เขากดถ่ายภาพสนามบาส แล้วมันก็ถูกอัพโหลดลงแอพพลิเคชั่นอินสตราแกรมของแบมแบม เขาเบื่อแถมยังไม่รู้จะชวนรุ่นพี่อย่างพี่แจบอมคุยอะไรอีกต่างหาก แบมแบมคุยได้แค่กับพี่แจ็คสันเท่านั้นล่ะเพราะรายหลังเป็นพวกอัธยาศัยดี เด็กหนุ่มมองคำบรรยายใต้ภาพของตัวเองสั้นๆ

‘BAMBAM1A : บาสเกตบอล

เขาแท็กยูคยอมไปด้วย แต่คนที่กำลังวิ่งเหงื่อชุ่มอยู่ในสนามคงยังไม่ได้หยิบมือถืออีกนาน แบมแบมหยิบมือถือมากดไลค์รูปที่มีคนแท็กมาบ้างแก้เซ็ง ก่อนจะเลื่อนเข้าไปรัวข้อความทิ้งไว้ในโปรแกรมแชทสีเขียวให้จินยองได้อ่าน

‘BAMBAM1A : ประชุมเสร็จยัง?

‘BAMBAM1A : พี่...จิน...ยอง...อ่า...เสร็จ...ตอน...ไหน?

‘BAMBAM1A : ให้รอนานขนาดนี้มาเลี้ยงข้าวเย็นผมเถอะ!’

พี่ชายข้างบ้านไม่อ่านแถมยังไม่ตอบด้วย แบมแบมเม้มปากก่อนจะตัดสินใจเก็บมือถือ อึกอักอยู่นานแล้วก็ลุกขึ้น หันไปหารุ่นพี่อีกคนที่นั่งท่าทางสบายใจสายตามองลงไปยังสนาม

“พี่แจบอมครับ ผมจะไปซื้ออะไรมาดื่ม จะฝากผมซื้ออะไรรึเปล่าครับ?”

“อ๋อ...ไม่ล่ะ ขอบคุณมากนะแบมแบม” อีกคนหันมายิ้มกว้างขอบอกขอบใจเขา แบมแบมพยักหน้าหงึก ก่อนจะเดินถือกระเป๋าเงินเลี่ยงออกมา

เฮ้อ...ค่อยหายใจหายคอได้หน่อย...

มองลงไปสนามบาสเกตบอลทีไรแบมแบมก็เผลอจ้องมาร์คเกินความจำเป็นทุกที เขาต้องคอยมีสมาธิแล้วเบนสายตาไปทางอื่นบ้าง อย่างน้อยจะได้ไม่มีใครสังเกตเห็นอย่างพี่แจบอมที่นั่งข้างกันนั่นไง

แบมแบมหรี่ตามองฟ้า มือถือยังเงียบ พี่จินยองไม่ตอบข้อความเขาแสดงว่ายังประชุมไม่เสร็จ เด็กหนุ่มเดินมาจนถึงซุ้มน้ำแถวนั้น เขายืนอยู่ตรงหน้าก่อนจะส่งเสียงสั่งเครื่องดื่ม

“นมเย็นแก้วหนึ่งครับ”

ตอนหยิบเงินและรอเครื่องดื่ม จู่ๆ ก็นึกถึงชื่อ น้องนมเย็น’ ที่จินยองบอก แบมแบมชอบกินเมนูนี้จริงๆ นั่นล่ะ จำได้ว่าแม่ชอบทำให้ดื่มตอนหน้าร้อน แบมแบมเลยติดมาตั้งแต่ตอนนั้นมั้ง เครื่องดื่มสีชมพูหวานรสชาติเย็นๆ หวานๆ นั่นดื่มทีไรก็ชื่นอกชื่นใจ

“ขอบคุณครับ”

จ่ายเงินเรียบร้อยก็ถือแก้วเดินกลับทางเดิม แบมแบมโดนเรียกว่าน้องนมเย็นจากพวกเหล่าแฟนคลับที่คงสังเกตเห็นว่าเขาดื่มอยู่เมนูเดียว เหมือนกับที่แบมแบมแอบเรียกมาร์คว่า พี่มัชฉะ’ นั่นล่ะ เพราะทุกครั้งที่เจอกันแบมแบมก็เห็นอีกฝ่ายดื่มแต่ชาเขียวจริงๆ นี่นา อยู่ที่ว่าวันนั้นจะสั่งแบบปั่นหรือไม่ปั่น

กลับมายังสนามบาสพร้อมกับขวดน้ำเปล่า ขวดเผื่อให้ยูคยอม แบมแบมเพิ่งจะหย่อนกายนั่งลง เสียงนกหวีดในสนามก็ดังขึ้น นักบาสทยอยเดินออกมา ยูคยอม แจ็คสันและมาร์คคือหนึ่งในนั้นด้วย

“นมเย็นอีกแล้ว” ยูคยอมหันมาส่ายหน้า แบมแบมยื่นขวดน้ำส่งให้เพื่อน อีกฝ่ายเลยเงียบ พอหันไปทางรุ่นพี่สามคนก็พบว่ามาร์คหายไปไหนแล้วไม่รู้ ส่วนแจ็คสันนั่งหอบแฮ่กหยิบขวดเกลือแร่มาจิบ

“จะเลิกแล้วเหรอ?” แบมแบมกระซิบถาม เพิ่งเล่นไปได้แค่ 15 นาทีกันเอง

“ยัง พักก่อน เหนื่อยบ้างไรบ้าง พี่จินยองประชุมเสร็จยัง?” ยูคยอมถาม ขอบคุณแบมแบมเสียงเบาหวิวแล้วหยิบน้ำมาจิบ

“ยังเลย” แบมแบมตอบ ก่อนจะเห็นว่าเพื่อนมองซ้ายขวาอย่างระแวดระวัง แล้วยื่นหน้ามากระซิบ

“มึงหาเรื่องชวนพี่มาร์คคุยได้ยัง?”

“นั่นก็ยัง” แบมแบมตอบเสียงอ่อน มือข้างหนึ่งเอื้อมไปรั้งคอเพื่อนแล้วกระซิบเบาๆ ไปว่า “ทำไงดีวะ กูเจอหน้าเขาแล้วเป็นแบบนี้ทุกที”

“ไอ้ปากดี” ยูคยอมกระซิบตอบสั้นๆ แล้วหัวเราะดังๆ แบมแบมเลยยกมือขึ้นฟาดไหล่เพื่อน กลายเป็นว่ามือตัวเองโดนเหงื่อเหนียวกลับมา

“อ้าว? ไปไหนมาอ่ะพี่มาร์ค”

จู่ๆ ยูคยอมก็เอ่ยขึ้นพลางชะเง้อคอ แบมแบมไม่กล้าหันกลับไปมองข้างหลัง แต่เขาได้ยินเสียงฝีเท้ามาหยุดด้านหลังตัวเอง ไอร้อนจากร่างกายและกลิ่นเหงื่อทำให้แบมแบมรู้ว่าคนที่เขาแอบชอบยืนซ้อนอยู่ด้านหลังนี่เอง

“ซื้อชาเขียวปั่น กินไหม?” มาร์คยื่นแก้วมา แบมแบมเห็นจากหางตา เด็กหนุ่มถือแก้วแล้วดูดนมเย็นไปสามอึกใหญ่แก้เขิน

“ไม่เอา” ยูคยอมตอบแล้วหันมาเหล่มอง เหมือนจะส่งสายตาให้แบมแบมชวนมาร์คคุยบ้าง

“ไอ้จินยองยังไม่เลิกประชุมอีกเหรอแบมแบม?” กลายเป็นแจ็คสันที่นั่งข้างๆ หันมาถามเสียงดัง ยกผ้าขนหนูซับหน้าแล้วเอ่ยถามอีกระลอก “ประชุมแล้วทำไมให้น้องมานั่งรอวะ?”

“ไม่เป็นไรครับ พี่จินยองไม่อยากให้กลับคนเดียวอ่ะ”

“คู่จิ้นๆ” แจ็คสันหัวเราะเสียงดัง ชี้นิ้วใส่แบมแบมก่อนจะหันไปตบหน้าขาแจบอม

“มึงเห็นป่ะ? ในเฟสบุ๊คจินยองอ่ะ มันอัพรูปแบมแบมทีไรมีแต่สาวๆ มากรี๊ด” แจ็คสันยังหัวเราะ ขณะที่แบมแบมได้แต่ก้มหน้าเม้มปากนิ่งเพราะเถียงไม่ออก

“แต่บ้านอยู่ข้างกันจะไปไหนมาไหนด้วยกันก็ไม่แปลกนะ” เป็นแจบอมเอ่ยเสียงเรียบ หันมายิ้มบางให้ แล้วเอ่ยอีกว่า

“แบมแบมก็เพิ่งม.ปลาย ไอ้จินยองมันก็คงหวงน้องอ่ะแหละ”

“คือแม่ผมฝากพี่จินยองให้ดูแลผมน่ะครับ” แบมแบมบอกเสียงเบาเพื่ออธิบาย

ที่เขาไปไหนมาไหนกับจินยองไม่ใช่ว่าเพราะเป็นเด็กไปไหนมาไหนไม่เป็นหรือจะสร้างกระแสคู่จิ้นหรอก แต่แบมแบมเพิ่งมาเรียนที่นี่ตอนขึ้นม.ปลาย แบมแบมยังไม่คุ้นที่ทางในเกาหลีเท่าไหร่เลยต้องพึ่งพาจินยอง แต่กลายเป็นว่าไป-กลับด้วยกันบ่อยๆ มันเลยคุ้นเคยกับการกลับบ้านพร้อมกัน ส่วนตอนเช้าถ้าวันไหนจินยองไม่มีเรียนเช้าก็ไม่ได้มาพร้อมแบมแบมหรอก และแบมแบมก็มาโรงเรียนเองได้

“ก็ยังเด็กอยู่นี่” มาร์คเอ่ยเสียงเรียบ “จะเป็นห่วงก็ไม่แปลกหรอก”

แบมแบมพยักหน้าแต่ไม่ยอมหันกลับไปมอง ยูคยอมใช้ศอกกระทุ้งสีข้าง แบมแบมหันไปเม้มปากถลึงตาใส่ ไอ้เพื่อนบ้านั่นกลั้นยิ้มจนหน้าเหยเกไปหมด

“ลงสนามได้แล้ว”

มาร์คเอ่ยขึ้น เสียงโหวกเหวกจากคนในสนามดังพร้อมโบกไม้โบกมือให้ลงไป แก้วชาเขียวถูกวางลงแทนที่แจ็คสันที่เพิ่งลุกไป แล้วเสียงมาร์คก็ดังขึ้นว่า

“ฝากหน่อย”

ไม่ได้บอกให้แบมแบมดูแก้วชาเขียวที่พร่องไปเกือบหมดหรอก แต่ฝากมันไว้กับเพื่อนอย่างพี่แจบอมต่างหาก แบมแบมเหลือบมองด้วยหางตามองหยดน้ำที่เกาะพราวตามแก้ว เขาเขย่าขาไปมา ก่อนจะเบนสายตาลงไปในสนาม จับจ้องแผ่นหลังของผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง

พี่จินยอง...รีบมาเถอะ...รีบเลิกประชุมซะที...

เขินจะบ้าตายอยู่แล้ว...

 

 

 

จินยองเดินสะพายกระเป๋าใบเดิมเดินมาหาแบมแบมที่สนามบาสเกตบอล ที่เพิ่มเติมจากเมื่อเช้าคงเป็นแฟ้มสีน้ำเงินที่เจ้าตัวถือติดมือมาด้วย แบมแบมมองคนที่เดินใกล้เข้ามาและโบกมือไหวๆ ให้เขา

“ขอโทษที” จินยองเดินมาถึงแล้วรีบยกไม้ยกมือขอโทษ

แบมแบมเม้มปาก จะว่าก็ว่าไม่ลง เพราะจินยองประชุมเขาถึงได้มานั่งตรงนี้ แม้จะไม่ได้คุยกับมาร์คแต่ก็ได้มองหน้าอีกฝ่ายได้เต็มที่ แบมแบมส่ายหน้าว่าไม่เป็นไร ขณะที่เสียงแจบอมดังมาจากม้านั่งยาวอีกด้านทักทาย

“ไงมึง เลิกประชุมแล้วเหรอ?”

“อ้าวแจบอม เออ...เพิ่งเลิกเนี่ย” จินยองยื่นมือไปยีผมแบมแบมคล้ายจะขอโทษผ่านสัมผัสฝ่ามือนั่น เด็กหนุ่มทำหน้ายุ่งแต่ก็ไม่พูดอะไรออกมา

จินยองหย่อนกายนั่งลงแทนที่แจ็คสัน แบมแบมเขยิบให้ พี่ชายข้างบ้านหันไปคุยอะไรกับแจบอม แบมแบมเป็นคนถือแฟ้มไว้ให้แล้วมองลงไปในสนาม จู่ๆ คนในนั้นก็เลิกเล่น เสียงนกหวีดกับเสียงโหวกเหวกดังไปทั่ว ปลายนิ้วแจบอมชี้ลงไปในสนามก่อนจะบอกว่า

“พวกนั้นเลิกพอดี”

ทั้งยูคยอม แจ็คสันและมาร์คเดินมาจากสนาม เพื่อนตัวสูงมาถึงก่อน หยิบผ้าขนหนูไปซับหน้าแล้วก้มมองหน้าแบมแบมก่อนจะทำสายตาเหล่ไปทาง

...ทางนั้นล่ะ

แบมแบมเบนสายตามองตาม มาร์คหยิบผ้าขนหนูคล้องคอ ยกปลายข้างหนึ่งซับเหงื่อตามใบหน้า มืออีกข้างหยิบมือถือขึ้นมากดอะไรไม่รู้ แบมแบมเลยก้มหน้าก้มตาจะหยิบมือถือตัวเองมาบ้าง แต่เสียงแจ็คสันดังขัดขึ้นก่อนว่า

“โบรแมนซ์นยองแบม”

“กวนตีนแล้ว” จินยองหัวเราะก่อนจะลุกให้แจ็คสันหยิบข้าวของ

พี่ชายข้างบ้านก้มมองแบมแบมที่ยิ้มบางคล้ายจะบอกว่าไม่เป็นไรกับคำพูดเชิงล้อเล่นของแจ็คสัน จินยองดึงแฟ้มไปจากมือแบมแบมก่อนจะก้มหน้าเอ่ยถามเบาราวกระซิบไปว่า

“จะกลับยัง? หรือยังอยากมองหน้าคนนั้นต่อ”

“แน่ะกูรู้แล้วทำไมสาวๆ จิ้น” เสียงแจ็คสันดังขึ้นพลางชี้นิ้วมาเหมือนกับจับภาพสำคัญในประวัติศาสตร์ได้ จินยองดึงตัวกลับแล้วหันไปเหล่มอง ขณะที่แบมแบมมองเลยไปไกลถึงผู้ชายหล่อๆ ด้านหลังนู้น

“ทำไมต้องกระซิบกันด้วยอยู่ใกล้แค่นี้ กลัวพวกเราได้ยินอะไร ไหนจินยองบอกอะไรแบมแบม” แจ็คสันหันมาถามเสียงดัง ขวดเกลือแร่ถูกยกมากรอกเข้าปากพลางส่งสายตารอคำตอบ

“เอ่อ...ไม่มีอะไรครับ”

“ไม่มีอะไรทำไมกระซิบอ่ะ?” แจ็คสันยังถามต่อ แบมแบมเม้มปาก ยังไม่ทันตอบอะไรคนที่นิ่งเงียบอยู่นานก็หย่อนมือถือลงกระเป๋ากางเกงพลางส่ายหน้าว่า

“แล้วไปยุ่งไรเรื่องคนอื่น”

“เขาเรียกใส่ใจ” แจ็คสันหันไปเถียงมาร์คที่ก้มหน้าลงเก็บกระเป๋า

“กลับกันเถอะ...” แบมแบมบอกเสียงเบาให้พี่ชายข้างบ้านได้ยิน มือกระตุกเสื้อเชิ้ตอีกฝ่ายเป็นสัญญาณให้รับรู้ จินยองพยักหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“งั้นกูกลับแล้วนะ”

จินยองโบกมือให้เพื่อน แบมแบมกับยูคยอมส่งเสียงลารุ่นพี่อีก คนแล้วเดินออกมาด้วยกัน ยูคยอมยังอยู่ในชุดเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น ก็คงจะกลับทั้งอย่างนี้นั่นล่ะ พวกเรายืนรอรถเมล์ที่ป้ายด้วยกัน

“ได้คุยกับเขาป่ะ?” จินยองเอ่ยถาม แต่เหมือนจะอยากได้คำตอบจากปากยูคยอมมากกว่า คนที่เหงื่อชุ่มยิ้มน้อยๆ แล้วส่ายหน้าออกมา ชี้นิ้วไปที่แบมแบมก่อนจะเอ่ยเหมือนฟ้องให้จินยองได้รู้

“มันป๊อดมากพี่จินยอง”

“ไม่ได้ป๊อด!” แบมแบมหันมาถลึงตาใส่ แล้วเอ่ยเสียงอ่อน “ก็มันเขิน จะให้ทำไงล่ะ ปากมันไม่ยอมขยับ”

“เด็กเอ๊ย...” จินยองหัวเราะเสียงต่ำออกมา

ยูคยอมโบกมือให้พวกเราแล้วเดินขึ้นรถที่จอดเทียบป้ายพอดี หลังจากบอกเพื่อนว่าเจอกันพรุ่งนี้แล้วแบมแบมก็หันมามองคนข้างกายที่ยืนจ้องเขาอยู่ก่อนด้วยแววตา...ล้อเลียน

“อะไรของพี่”

“เขิน...ปากไม่ยอมขยับ...กี่ปีแล้วที่มันไม่ขยับ แล้วอีกกี่ปีจะได้คุย” จินยองยื่นมือมาหนีบปากบนล่างแบมแบม คนโดนแกล้งร้องโอยออกมาแล้วเบี่ยงตัวหนี

“ก็...เฮ้อ...ผมไม่รู้” แบมแบมบ่นอุบอิบ ก่อนจะหันไปหยิบมือถือออกมาเพื่อเบี่ยงความสนใจแทน

เช็คเรตติ้งในอินสตราแกรมจากรูปสนามบาสเกตบอลที่อัพเมื่อครู่ดีกว่า แบมแบมคิดอย่างร่าเริงก่อนจะเข้าไปดู ไล่อ่านคอมเม้นต์ก่อนจะดูว่ามีใครมากดไลค์...

บ้าง...

mtuan93 likes your photo

“พะ...พี่จินยอง...” สะกิดไหล่พี่ชายข้างบ้านให้ดู ก่อนจะยืนยิ้มแล้วเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกง แบมแบมเม้มปากอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พึมพำว่า

“เมื่อกี้ตอนอยู่ในสนามพี่เขาก็หยิบมือถือออกมา แต่กดไลค์รูปคนอื่น ทำไมพอผมเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วเขาถึงกดไลค์รูปผมล่ะ...”

“อย่าคิดเข้าข้างตัวเอง ไปคุยกับเขาให้ได้ก่อนเถอะ รถมาแล้วแบมแบม”

เด็กหนุ่มทำหน้ายุ่ง ก้าวขาตามจินยองขึ้นไปบนรถเมล์ เขาก็ไม่อยากเข้าข้างตัวเองนักหรอก การแอบชอบใครสักคนมันช่วยไม่ได้ที่จะคิดให้ตัวเองมีความสุขนี่นา แบมแบมเอนหลังพิงเบาะหลังจากนั่งเรียบร้อย หยิบมือถืออกมาดูอีกครั้งแล้วบอกตัวเองว่าเขาไม่ได้อยากเป็นท่อนหินหรือคนใบ้ต่อหน้าพี่มาร์คสักเท่าไหร่หรอก

แต่มันเขินมาก...ตัวลอย...ใจก็หายไปเลย...

มันมีทางแก้ไขไหมล่ะ? ส่งเมนชั่นมาในทวิตเตอร์ทีเถอะ...








แอบตกใจคอมเม้นต์จากตอนอินโทรก็เลยไม่อยากให้ทุกคนรอนาน >_<
เราแอบมาหย่อนตอนแรกให้อ่านชิมลางกันก่อนะคะ ฟิคเรื่องนี้อาจจะไม่อัพบ่อยเท่า WHEN นะคะ
เผื่อมีคนคาดหวังว่าเราจะอัพอาทิตย์ละสองตอน ตอนนี้ยุ่งแล้วค่ะ TvT 
อ่านตอนนี้คงพอจะจับประเด็นได้ว่าใครเป็นใครมั่ง จะเป็น #ทีมน้องนมเย็น หรือ #ทีมพี่มัชฉะ กันคะ?
เรื่องนี้พระเอกซึนเลยพูดแบบนับประโยค แต่งง๊ายง่ายค่ะ 5555555 

ฝากติดแท็ก #มาร์คแบมโซเชียล หรือคอมเม้นต์กันด้วยนะคะ 

ปล. พื้นที่ขาย ตอนนี้ฟิค WHEN เปิดจองอยู่นะคะ วันนี้ถึง 26 เมษานู้น >> 
คลิกตรงนี้
แล้วก็งานฟิควันที่ 28 ที่รพ.เซนส์หลุยส์เราเอาฟิค WHEN ไปวางขายด้วยที่บูธ E6 ค่ะ
ใครไปถึงไม่ซื้อฟิคก็แวะไปทักทายกันได้นะคะ :) 

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์แล้วก็...มาเดินทางไปพร้อมกันกับฟิคเรื่องนี้กันเถอะ ฮิฮิ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,322 ความคิดเห็น

  1. #2316 ssitaaaaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2563 / 19:37
    ใครจะกล้าล่ะเนอะะ
    #2,316
    0
  2. #2306 candycmn (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:54
    น้องน่ารัก
    #2,306
    0
  3. #2295 icielfahmb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:17
    น่ารัก อ่านแล้วนึกถึงตัวเองสมัยม.ต้นเราก็มีโค้ดลับเรียกชื่อพี่คนที่ชอบ แถมเวลาเจอเขาที่ไรตัวแข็งทื้อเลย><
    #2,295
    0
  4. #2282 Spices_smile (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:15
    น้องงงงงงงง
    #2,282
    0
  5. #2270 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 13:26
    เห็นน้องแบมแล้วเหมือนส่องกระจกเห็นตัวเองในอดีตเลย เนื้อเรื่องไม่ได้ม่าอะไรแต่อ่านแล้วน้ำตาคลอตลอด
    #2,270
    0
  6. #2261 R_Jummar (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:13
    น่ารัก เหมือนกลับมา 14 อีกครั้ง
    #2,261
    0
  7. #2260 benz11229channel (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:28
    กล้าหน่อย แค่นี้เอง
    #2,260
    0
  8. #2259 Facebook12345 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:46

    แบมสู้ๆๆ

    #2,259
    0
  9. #2242 Jesse Kass (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 23:02

    กล้าๆหน่อยแบม สู้ๆๆๆๆๆ

    #2,242
    0
  10. #2229 ฺBeau (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 08:00
    ไม่ใช่พี่มาร์คนึกว่านยองแบมเรียลนะะะะะะ ยิ่งซึนๆอยู่
    #2,229
    0
  11. #2224 Spices_smile (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 21:39
    ตายๆๆๆๆ
    #2,224
    0
  12. #2209 ~BMN~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 14:24

    ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้เลยอิแจ็ค!!!!!

    อ่านแล้วรับรู้ความรู้สึกของคนที่แอบชอบได้จริงๆเลยค่ะ ช่วงเวลาที่เราแอบชอบใครสักคนเนี่ยมันก็รู้สึกดีไปอีกแบบนะ

    แอบคิดเหมือนกันว่ามาร์คเองก็แอบมองแบมอยู่เหมือนกันหรือเปล่า แต่เพราะอีกฝ่ายนิ่งจนเกินไปเลยทำให้แบมมองไม่ออก

    #2,209
    0
  13. #2182 ChayapornSs (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 10:34
    แจ็คสัน! ตบปากตามอายุเดี๋ยวนี้!! แซวให้ถูกคู่ซี่5555
    #2,182
    0
  14. #2162 giri choco (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 14:33
    ฟินร้อยแปดพันเก้า โอ้แม่เจ้าคู่จินของชั้น นยองแบม
    #2,162
    0
  15. #2147 mbbjsk_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 21:03
    โอ้ยยยยยยยย พิจินย๊องงงงงง ดับฝันน้องมาก น้องคนนี้อ่ะ5555555
    #2,147
    0
  16. #2145 Bam Yien (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 13:13
    ทำไมไม่คุยกานนนนนน ลุ้นมากก
    #2,145
    0
  17. #2139 Aely (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 23:22
    เอ๊ะ!! ยังไงๆ ทำไมไม่ชวนคุยหละแบม แต่ก็เข้าใจอารมณ์คนแอบชอบแหละนะ เขินเป็นธรรมดา^////^
    #2,139
    0
  18. #2114 `MESJ' (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 00:20
    พี่มาร์คคิดอะไรเปล่าาาา
    #2,114
    0
  19. #2100 ojay2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 02:29
    พี่มาร์คแอบชอบน้องด้วยรึป่าวนะ
    #2,100
    0
  20. #2093 READ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 01:04
    เข้าใจเลยอ่ะ มม แอบชอบแล้วตั้งชื่อใหม่ให้เค้า 555555
    #2,093
    0
  21. #2085 Numfon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 20:38
    เข้าใจความรู้สึกแบมแบมกับการแอบชอบ ต่ะพี่มาร์คก็ชอบน้องเหมือนกันล่ะ..ช่ะ!!..^^

    ตามมาอ่านเรื่องนี้จากการอ่าน from me, to you ล่ะคิดว่าต้องตามอ่านทุกเรื่องเลยค่ะ^^
    #2,085
    0
  22. #2056 AhgaseBlood (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 11:01
    เหมือนเจบีชอบจินยองเลยงะ มาร์คนี่ก็ แอบเอ็นดูแบมแบมยุใช่มั้ยๆ><
    #2,056
    0
  23. #2046 KAKUSETSU (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 14:33
    เรารู้น้าพี่มาร์คก็คิดใช่ม้าา
    #2,046
    0
  24. #2035 ____wpd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 00:36
    มาร์คคิดไรป่าวววว
    ดูมิออกเลยยยย
    #2,035
    0
  25. #2019 Kaka1m (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 18:50
    อย่าคิดเข้าข้างตัวเอง ไปคุยกับเขาให้ได้ก่อนเถอะ ชอบตรงนี้5555
    #2,019
    0