[GOT7] MARKBAM ll Social Casualty

ตอนที่ 13 : Social Casualty : Chapter 12 {END}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 188 ครั้ง
    8 พ.ค. 58

 

Social Casualty

 

Chapter 12

 

 

แบมแบมนั่งนิ่งมองหน้าจอโทรศัพท์เกือบครึ่งชั่วโมงได้แล้ว ตั้งแต่มาร์คบอกว่าอีก 30 นาทีจะมาหาที่บ้านเขาก็ไม่เป็นอันทำอะไร อันที่จริงวิ่งไปอาบน้ำด้วยเวลาไม่กี่นาทีแล้วก็มานั่งจ้องมือถือต่อเพราะกลัวว่าอีกคนจะไลน์มาแล้วไม่เห็น แต่นี่เห็นว่าเกิน 30 นาทีมาเยอะแล้ว แบมแบมเลยคิดว่ามาร์คคงล้อเล่น

แต่ว่าก่อนหน้านั้นส่งรูปถนนมา

แบมแบมหยิบมือถือขึ้นมาอีกหน สูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะทิ้งความป๊อดไว้ข้างหลัง เขาเข้าไลน์ บทสนทนาก่อนหน้าของเขาและมาร์คยังอยู่ เด็กหนุ่มเม้มปากแล้วพิมพ์ข้อความ แต่ยังไม่ทันได้กดส่ง ข้อความจากอีกฝ่ายก็เด้งขึ้นมาก่อน แบมแบมตกใจจนเผลอวางมือถือลงบนหมอน

‘Marktuan93 : พี่อยู่หน้าบ้าน

‘Marktuan93 : มาคุยกันหน่อย

แบมแบมอ้าปากเหวอ ตาเบิกโตตอนเห็นข้อความนั้น เขาเม้มปากเป็นเส้นตรง ก็ไม่รู้ทำไมต้องเขย่งปลายเท้าเดินไปทางหน้าต่างแล้วก็เลิกผ้าม่านสีขาวของตัวเองเป็นช่องเล็กๆ แบมแบมสอดส่ายสายตาไปทางรั้วหน้าบ้านแล้วก็เห็นว่ารถสีดำคันคุ้นตาจอดอยู่ตรงนั้น มาร์คไม่ได้โกหกจริงๆ

มาร์คจอดรถไว้หน้าบ้านแบมแบม แต่เจ้าของรถไม่ได้ลงมาหรอก คงนั่งอยู่ในนั้น แบมแบมนึกภาพอีกฝ่ายก้มหน้ากดมือถือไลน์หาเขาแล้วก็เอาม่านลง เดินกลับไปที่เตียงก่อนจะกดลบข้อความที่พิมพ์ค้างไว้เป็นประโยคใหม่

‘BAMBAM1A : มันดึกแล้วนะครับ

ที่จริงก็เพิ่งสามทุ่ม แบมแบมตอบไปงั้นแหละ เขาเตรียมจะอ้างเหตุผลด้วยการใช้พี่ชายข้างบ้านกับแม่อยู่แล้วเชียว แต่มาร์คตอบกลับมาอย่างรวดเร็วว่า

‘Marktuan93 : งั้นเดี๋ยวพี่กดออดหน้าบ้านนะ

‘BAMBAM1A : ผมกำลังไป!’

แบมแบมรีบร้อนส่งข้อความนั้นก่อนจะหยิบมือถือติดมือ เขาเดินลงมายังชั้นล่าง แม่ยังคงนั่งหัวเราะกับรายการทีวีภาคค่ำ แบมแบมไปยืนอยู่ตรงกรอบประตูก่อนจะเอ่ยเสียงเบาออกไป

“แม่ครับ ผมไปหาพี่จินยองนะ”

“หือ? ตอนสามทุ่มเนี่ยนะ?” แม่หันมาเลิกคิ้วมอง

“อื้อ เขาบอกให้ไปหา คงมีเรื่องอยากคุยด้วยมั้ง” แบมแบมชี้นิ้วใส่มือถือ แม่พยักหน้าก่อนจะโบกมือแล้วหันไปสนใจหน้าจอต่อ แต่ก็ยังตะโกนไล่หลังเบาๆ มาว่า

“อย่าดึกมากล่ะ อย่าไปรบกวนคุณน้า”

“ครับ”

แบมแบมตอบรับกลับไป เดินมาถึงรั้วหน้าบ้าน พอเปิดมันออกกว้างแล้วก้าวออกมาด้านนอก แบมแบมก็สาวเท้าเร็วๆ ข้ามถนนไปยังรถสีดำที่จอดอยู่อีกฝั่งถนน มาร์คลดกระจกลง และแบมแบมเพิ่งเห็นเต็มสองตาว่าอีกฝ่ายวางมือข้างหนึ่งลงบนแตรรถเตรียมกด มือข้างหนึ่งจับโทรศัพท์ที่หน้าจอเพิ่งดับแสงไป แบมแบมยืนทำหน้ายุ่ง ก่อนจะยกขาขึ้นมาตบยุง แล้วเอ่ยเสียงเบาออกไปว่า

“มีอะไรครับ”

“ขึ้นรถสิ” มาร์คชี้นิ้วไปเบาะข้างคนขับ แต่แบมแบมหันกลับไปยังบ้านแล้วหันมาตอบว่า

“แม่บอกว่าอย่านาน ผมบอกแม่ว่าจะไปบ้านพี่จินยอง” ท้ายประโยคเอ่ยเสียงอ่อยลง มาร์คหัวเราะในลำคอก่อนจะชี้นิ้วไปยังเบาะข้างๆ แบบไม่ลดละ

“นั่นล่ะ...ขึ้นมานั่ง ยุงเยอะ”

“จะพาผมไปไหนอ่ะ แม่บอกไม่ให้นานนี่ครับ”

“ไม่นานหรอก ไม่ไปไหน อยู่ตรงนี้แหละขึ้นมาคุยกันบนนี้ ยุงมันเยอะ เดี๋ยวขาลายพอดี”

“ก็ได้”

แบมแบมพยักหน้าหงึกแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถ ก่อนจะหย่อนกายนั่งลงบนเบาะ บนรถมาร์คดีกว่าข้างนอกจริงๆ นั่นล่ะ อย่างน้อยก็ไม่มียุง แถมอากาศก็กำลังดีอีกต่างหาก แบมแบมเผลอกวาดตามองตรงที่วางแก้วบนรถ มาร์คเลยขยับตัวหันกลับมา ปลดเข็มขัดนิรภัยตัวเองออกก่อนจะชี้นิ้วอธิบายให้แบมแบมฟังว่า

“พี่มาช้าเพราะแวะซื้อเครื่องดื่มน่ะ แต่ที่ร้านแถวบ้านไม่มีนมเย็น เลยซื้อชาเขียวสองแก้วมาแทน ดื่มได้ไหม?”

“ได้ครับ ขอบคุณมากครับ แต่มันดึกแล้ว...ไม่ต้องซื้อมาฝากก็ได้” แบมแบมบอก มองแก้วชาเขียวสองแก้ววางข้างกัน เด็กหนุ่มหันหน้าออกไปนอกกระจกรถตรงๆ แล้วก็เอ่ยอีก

“ผมเกรงใจ”

“ก็พี่มากวน” มาร์คบอก หยิบแก้วชาเขียวของตัวเองมาดื่ม เงียบไปอึดใจหนึ่งแล้วก็พูด “เลยต้องมีของมาให้ไง”

แล้วแบมแบมก็พยักหน้ารับ พอเห็นว่ามาร์คดื่มชาเขียวเหมือนไม่เร่งรีบเขาเองก็ชักจะงงว่าสรุปมาร์คขับรถมาหาเขาเพื่อซื้อชาเขียวให้แค่นี้เหรอ ไม่เห็นจะพูดอะไรเลย ตอนนี้ยังมาดื่มชาเขียวให้แบมแบมมองอีกต่างหาก

“พี่มาร์ค...มาหาผมถึงบ้านทำไมเหรอครับ?” แบมแบมเอ่ยอึกอักออกไป

“มีเรื่องคุยไง” อีกฝ่ายวางแก้วที่พร่องไปนิดหน่อยลงที่เดิมแล้วเอ่ยขึ้น แบมแบมเม้มปากก่อนจะหันมาขมวดคิ้วแล้วพูดเสียงดุๆ ไปว่า

“จะคุยเรื่องอะไรล่ะครับ”

“อย่ารีบสิ” มาร์คบอก หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมามองหน้าแบมแบมให้ชัดๆ คราวนี้กลายเป็นคนโดนรบกวนและเร่งเอาคำตอบต้องหลุบตาต่ำแทนเพราะเขิน

“พี่บอกแบมแบมไปใช่ไหมว่าขอเวลาให้พี่คิดก่อนเรื่องของเราน่ะ”

แบมแบมฟังประโยคนั้นแล้วก็ลดหน้าลงต่ำจนคางชิดอก มือที่ประสานกันบนตักจับมือถือที่คว้ามาไว้แน่นขึ้น พยักหน้า 2-3 ทีเพื่อตอบรับคำบอกกล่าวเชิงถามของอีกฝ่าย

“พี่มาคิดๆ ดูแล้ว พี่ได้คำตอบแล้วล่ะ”

“งะ...งั้นเหรอครับ...”

ถึงแบมแบมจะปากดีบอกจินยองว่านี่คือครั้งสุดท้าย เอาเข้าจริงเขาก็พูดไปแบบนั้นล่ะ ถ้าเกิดว่ามาร์คไม่ได้คิดตรงกัน ไม่ได้ชอบเขาเลยแต่คิดแค่เป็นน้องชายคนหนึ่งที่สนใจสเกตบอร์ดเหมือนกันเนี่ย แบมแบมก็คงเสียใจแน่ๆ เขาแอบวาดหวังไว้แม้จินยองจะคอยบอกตลอดว่าอย่าคิดเข้าข้างตัวเองก็เถอะ แต่จะไม่ให้แบมแบมคิดได้ยังไง ในเมื่อช่วงหลังมาร์คทำดีกับเขาจน...ชวนหวั่นไหวกว่าเดิมเสียอีก

“พี่ไม่ค่อยชอบโซเชียลหรอก แต่พี่ก็มีทั้งทวิตเตอร์ อินสตราแกรมแล้วก็เฟสบุ๊คแบมแบม”

มาร์คเอ่ยขึ้นก่อน เรื่องที่มีช่องทางการติดต่อสื่อสารผ่านเน็ตเวิร์คของกันและกันน่ะมันตั้งแต่ตอนที่มาร์คยังไม่จบม.ปลายด้วยซ้ำ แต่แบมแบมเป็นคนกดติดตามทุกช่องทางของมาร์คก่อน ส่วนอีกฝ่ายเพิ่งจะมากดฟอลโล่วเขากลับหลังจากนั้นเกือบเดือน

“พี่เห็นตลอดนั่นล่ะเวลาแบมแบมบ่นลงทวิต ตั้งแต่อยู่ม.ปลายแล้ว เดี๋ยวบ่นเรื่องเรียน เรื่องอาจารย์ บ่นอากาศ อีกเดี๋ยวก็ไปอัพรูปลงไอจี ถึงเฟสบุ๊คจะไม่ค่อยอัพแต่จินยองก็ทำหน้าที่แท็กรูปไปหาตลอด”

แบมแบมเม้มปาก ตอนนั้นเขามีความกล้าพอจะเงยหน้าเหลือบมองคนที่กำลังพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบหลังพวงมาลัยรถแล้ว ตอนที่มาร์คพูดอยู่นั้น ดวงตาก็เหลือบมองขึ้นด้านบนเพดานรถ แบมแบมเลยเผลอมองตามว่ามันมีคำพูดเขียนแปะเอาไว้รึยังไง แทนที่จะมองหน้าเขาซึ่งเป็นคู่สนทนา แต่แบมแบมก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรเลยนอกจากพื้นสีราบเรียบ และมาร์คก็ยังคงพูดต่อ

“คือตอนแรกที่ยูคยอมบอกว่าเพื่อนอยากเรียนสเกตบอร์ด พี่ก็คิดอยู่หรอกว่าเป็นแบมแบม ไม่รู้มาก่อนเลยว่าอยากเรียนสเกตบอร์ด”

“ผม...แค่หาเรื่องเข้าหาพี่มาร์คน่ะ...” แบมแบมตอบเสียงอ่อน มาร์คส่งเสียงเหมือนเพิ่งรู้แล้วก็เงียบไป

“ชอบพี่ขนาดนั้นเหรอ?”

“อืม...ก็ชอบพี่มาคนเดียวตลอด” แบมแบมตอบเสียงเบา เหมือนยกเอาความรู้สึกหนักหน่วงในอกให้มันเบาหวิว รู้สึกสบายๆ มากขึ้นเมื่อได้พูดออกไป

“พี่ทำร้ายจิตใจแบมแบมหลายครั้งเลยนะ” มาร์คบอกเสียงเรียบ ก่อนจะเอื้อมมือมาลูบหัว แบมแบมนั่งตัวแข็งทื่อตอนฝ่ามือหนานั่นกำลังลูบหัวเขาเบาๆ

“ตัวก็เล็กแค่นี้ ทำไมเข้มแข็งนักล่ะ พี่ทำร้ายจิตใจขนาดนั้นทำไมถึงยังรักพี่อยู่อีก”

“ก็มันชอบ” แบมแบมสารภาพเสียงเบา สำหรับเหตุผลแล้วมันไม่มีอะไรมากเลย ถ้ามาร์คลองรักใครสักคน แบมแบมว่าอีกฝ่ายก็คงจะรู้เหตุผลที่เขายินยอมทุกอย่างและพร้อมให้โอกาสมาร์คตลอด

“นั่นสิ ก็เพราะชอบสินะ”

แบมแบมเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย มาร์คดึงมือกลับไปแล้ว เพราะแสงไฟสาธารณะสาดมาไม่ถึง แบมแบมเลยไม่รู้ว่าผิวหน้าอีกคนเป็นแบบไหน แต่เอาเป็นว่าก็ดีเพราะตอนนี้แก้มแบมแบมคงแดงไปหมดตั้งแต่อีกคนลูบหัวแล้ว มาร์คเม้มปาก จ้องหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า

“ไอ้ความรู้สึกชอบนี่แปลกดี...พี่ไม่ชอบเล่นโซเชียลแต่ก็ตื่นมาเปิดทวิต เช็คไอจีหรือเฟสบุ๊คเพราะอยากเห็นข้อความที่เขาอัพทิ้งไว้”

แบมแบมเม้มปากเป็นเส้นตรง เขาไม่อยากเข้าข้างตัวเองจริงๆ นะ เขากำลังท่องประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมา ให้มันเป็นเสียงพี่จินยองดังก้องอยู่ในสมอง

“ทำไงได้เนอะ คนที่พี่ชอบดันชอบอัพเดตอะไรลงโซเชียล”

แบมแบมเหลือบตามอง มาร์คเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ได้ยินเสียงพรูลมหายใจเจ้าของรถ แล้วประโยคสั้นๆ นั่นก็หลุดออกมาจากปาก

“พี่ชอบแบมแบม”

ตอนนั้นแบมแบมไม่ได้เข้าข้างตัวเองหรอก เขาว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดด้วย เด็กหนุ่มใจเต้นแรงเหมือนมีกลองตีอยู่ภายใน เม้มปากแล้วหันกลับมาเพราะมือถูกมาร์คดึงไปกุมหลวมๆ

“ขอโทษนะ ถึงยังไงก็อยากขอโทษอีกครั้งที่เป็นคนแบบนี้ ทำอะไรชักช้า แถมยังไม่ค่อยพูดแล้วก็ทำอะไรตรงๆ นัก อย่างเรื่องนี้...ที่ไม่บอกแบมแบมไปตั้งแต่เมื่อวานเพราะอยากให้ประทับใจ”

มาร์คสารภาพออกมา แบมแบมกะพริบตาปริบๆ ที่เมื่อวานบอกว่าขอเวลานั่นก็เพราะต้องถอยหลังเพื่อทำอะไรให้เขาประทับใจน่ะเหรอ

“แต่ก็ไม่เห็นประทับใจเลย บอกรักในรถเนี่ย แถมยังตอนสามทุ่ม มืดก็มืด” มาร์คหัวเราะเสียงทุ้มต่ำออกมา แบมแบมกุมมือเจ้าของรถกลับ ก่อนจะถามเสียงเบาหวิวไปว่า

“พี่มาร์คชอบผมเหรอ?”

“หือ? เมื่อกี้ไม่ได้ยินเหรอ?” มาร์คถาม คราวนี้อีกฝ่ายยื่นหน้ามาใกล้ ปลายจมูกเราชนกัน ดวงตาคู่นั้นสบตาแบมแบม มันใกล้จนเขาเห็นผิวหน้าและขนคิ้วของมาร์คได้แทบทุกเส้นด้วยซ้ำ

“ชอบ พี่ชอบแบมแบมไง เป็นแฟนพี่นะ”

พอพูดประโยคชวนเขินแต่เน้นย้ำความรู้สึกออกมาแบบนั้นเสร็จ มาร์คก็ดึงหน้ากลับไปนั่ง แบมแบมยังนิ่งเหมือนกำลังสับสนอยู่ แต่แล้วก็เอ่ยออกมา

“ผมชอบพี่มากเลยรู้ไหม?” แบมแบมบอกเสียงสั่น มันเป็นความรู้สึกกึ่งดีใจและอยากจะร้องไห้ให้กับความหวังอันริบหรี่ของตัวเองมาโดยตลอด

“รู้แล้ว...ขอโทษนะ...”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก แต่ว่า...แค่ไม่คิดว่าจะมีวันนี้” แบมแบมหัวเราะเบาๆ ออกมา มาร์คยังกุมมือเขาเอาไว้ ก่อนจะสอดปลายนิ้วมาประสานนิ้วมือแบมแบม

“จะอัพลงทวิตเตอร์ก็ได้นะ บอกลงไอจีไปเลยก็ได้ว่ามีแฟนแล้ว”

“พี่มาร์คไม่ชอบนี่” แบมแบมบอกเสียงเบา มาร์คเม้มปากก่อนจะบอกเสียงเรียบว่า

“แต่ถ้าแฟนพี่ชอบ พี่ก็ตามใจแฟนพี่นะ”

แบมแบมยังคงไม่ชินกับการที่ผู้ชายซึ่งเขาอยากเป็นแฟนมาตลอดกำลังใช้สรรพนามเรียกเขาด้วยคำว่า แฟนเขาได้แต่เม้มปากก้มหน้าเพราะเขิน

“พรุ่งนี้ก็บอกจินยองซะนะ ไปบอกเพื่อนๆ ด้วย”

“ผมไม่ใช่คนขี้อวดสักหน่อย” แบมแบมเอ่ยเสียงอู้อี้แล้วเงยหน้ามาทำตาดุใส่ มาร์คหัวเราะก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้อีกหน แบมแบมเผลอเอนตัวไปด้านหลังเพราะหน้ามาร์คใกล้เกินไป

“อะ...อะไรครับ?”

“หน้าแดงรึเปล่า? ในนี้ไม่มีไฟเห็นไม่ชัด พี่ชอบตอนแบมแบมหน้าแดง”

“ปะ...เปล่านะ...ผมจะหน้าแดงทำไม”

แล้วเสียงมือถือก็ดังขัดขึ้นพอดิบพอดี แบมแบมตกใจเพราะมันสั่นอยู่บนตัก พอมองหน้าจอก็เห็นว่าเป็นแม่เลยเดาว่าคุณนายน่าจะโทรมาตามให้เขากลับบ้านได้แล้ว แบมแบมเลยยกนิ้วแตะปากให้มาร์คเงียบ แล้วกดรับสาย

“กำลังกลับครับแม่”

“จ๊ะ...ให้เวลาอีก 5 นาที ไม่งั้นแม่จะล็อกรั้ว แบมแบมก็นอนกับจินยองเลยแล้วกัน”

“ไม่ครับๆ ผมกำลังจะกลับแล้ว แค่นี้นะครับ”

แบมแบมวางสายแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่อยู่หลังพวงมาลัย มาร์คพยักหน้าเหมือนเข้าใจ ก่อนจะยกแก้วชาเขียวอีกแก้วที่ซื้อมาให้แบมแบมยื่นมาตรงหน้า แบมแบมเลยต้องรับมันไว้ในมือ

“ผม...ผมไปแล้วนะครับ”

“อื้อ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ พี่จะไลน์หา”

“กลับดีๆ นะครับ” แบมแบมเอ่ยลา

“ถึงบ้านแล้วพี่จะไลน์บอก”

มาร์คบอกแค่นั้น แบมแบมก้าวลงมาจากรถ ปิดประตูเรียบร้อยก็เดินข้ามถนนเล็กๆ มาจนถึงรั้วหน้าบ้าน แต่ตอนนั้นเองเสียงมาร์คก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“แบมแบม”

เขาชะงักฝีเท้า มือที่จับประตูรั้วให้เปิดแง้มไว้นิดหน่อยก็ค้างเติ่งแบบนั้น หันกลับไปก็เลยเห็นว่าอีกฝ่ายลดกระจกลงอีกหน ใช้แขนเท้าคางแล้วมองตรงมาทางเขา พอสบตากันมาร์คก็เอ่ยขึ้น

“ฝันดีนะ”

“อ๋อ...ครับ...” แบมแบมตอบกลับไปท่าทางอึกอัก มาร์คเลยตะโกนสวนมาว่า

“ไม่บอกพี่บ้างเหรอ?”

“ฝันดีครับ”

แบมแบมบอกแค่นั้นแล้วรีบเข้าไปในบ้าน มือข้างหนึ่งถือแก้วชาเขียว เขาเดินเข้ามาในบ้าน ได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถที่แล่นออกไปจากบริเวณเดิม เขาเข้าไปในบ้าน แม่ยังนั่งอยู่บนโซฟาและหันมาทันทีที่เห็นแบมแบมยืนอยู่ เขาชะงักไปนิดหน่อย ก่อนจะยิ้มกลบเกลื่อน

“ผมขึ้นห้องเลยนะครับ”

“ไปเอาแก้วชาเขียวมาจากไหนน่ะแบมแบม” แม่เอ่ยถามถึงแก้วในมือซ้าย

“อ่า...พี่...พี่จินยองกับผมออกไปเดินปากซอยเลยซื้อมาดื่มน่ะครับ”

“ปกติเห็นดื่มแต่นมเย็น วันนี้ลองมาดื่มชาเขียวเหรอ?”

“อ๋อ...นมเย็นหมดน่ะครับ เลยต้องซื้อชาเขียวมาแทน” แบมแบมตอบแล้วอยากยกหลังมือมาปาดเหงื่อมาก

“แล้วทำไมหน้าแดง”

“เอ่อ...ก็...ผมวิ่งมาไงครับ ก็แม่บอกจะปิดประตูรั้วนี่นา...”

“เฮ้อ...ขึ้นไปเถอะ เดี๋ยวแม่ก็จะขึ้นไปชั้นบนเหมือนกัน”

ดูเหมือนแม่จะไม่อยากคุยกับเขาแล้ว ซึ่งดีเพราะแบมแบมไม่รู้จะโกหกไปได้รอดขนาดไหน เขาพยักหน้าก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปทั้งแก้วชาเขียวนั่นล่ะ พอเข้าห้องนอนก็ค่อยๆ หายใจหายคอ เดินไปวางแก้วชาเขียวลงบนโต๊ะ แบมแบมนอนแผ่ลงบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ไม่ใช่เพราะเหนื่อยหรอก ตอนนี้เขารู้ดีว่าหัวใจมันเต้นแรงจนต้องหายใจเข้าออกช้าๆ ให้มันเต้นเป็นปกติเลยล่ะ

เด้งตัวขึ้นมานั่งที่ขอบเตียงอีกหน แล้วแบมแบมก็มองแก้วชาเขียวก่อนจะยิ้ม ต้องใช้ความกล้าขนาดไหนนะคนไม่ค่อยพูดแบบมาร์คถึงได้ยอมพูดยาวขนาดนั้น มิน่าล่ะ...ตอนที่คุยกับแบมแบมถึงได้ไม่ยอมมองหน้าเอาแต่มองเพดานรถ แบมแบมยิ้มก่อนจะหยิบมือถือมาถ่ายแก้วชาเขียวที่อีกฝ่ายซื้อมาฝาก

วันนี้เขาต้องฝันดีมากแน่ๆ

 

 

 

‘Marktuan93 : This is love’

ภาพที่ปรากฏในอินสตราแกรมของมาร์คคือรั้วบ้านแบมแบมที่ถ่ายมาแค่ครึ่งเดียว ครึ่งล่างเป็นถนน มันถูกปรับเป็นสีขาวดำ แถมอีกฝ่ายยังไม่ได้แท็กหาแบมแบมอีกต่างหาก เอาเถอะ...แต่แค่รูปถ่ายเท่านั้นคนข้างบ้านแบมแบมจะไม่รู้ได้ยังไง

เช้าวันนั้นแบมแบมไม่ได้หยุดพูดเลยเพราะจินยองซักไซ้เขาไม่หยุดแถมยังเอาภาพนั้นในไอจีมาร์คมาจ่อหน้าแล้วเค้นถาม แบมแบมไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว เขาเล่าให้จินยองฟังจนหมดสิ้นตั้งแต่มาร์คไลน์มาหา และเกือบทุกบทสนทนาบนรถที่แบมแบมจำได้ก็เล่าให้ฟัง

“โอ๊ย...คนแบบมันทำอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?”

จินยองอ้าปากเหวออย่างไม่อยากเชื่อ แต่พอแบมแบมยืนยันหนักแน่นก็พยักหน้า หลังจากนั้นจินยองก็ไม่ได้ถามอะไรอีก อีกฝ่ายตบไหล่แล้วบอกว่าไว้คุยกัน ก่อนที่แบมแบมจะก้าวลงจากรถเมล์ก่อนเพราะถึงป้ายหน้าโรงเรียนพอดี

แบมแบมก้าวเข้ามาในรั้วโรงเรียน เขาเล่าให้จินยองฟังทุกเรื่องเมื่อคืนก็จริง แต่ไม่ได้เล่าเหตุการณ์หลังจากที่มาร์คกลับไปถึงบ้านหรอกว่าอีกฝ่ายโทรหาแบมแบม (เราแลกเบอร์กันแล้วนะ) แถมพวกเรายังคุยกันอยู่เกือบชั่วโมงกว่าจะวางสาย แบมแบมรู้สึกเหมือนว่ามาร์คอยากจะรู้เรื่องของเขาอีกเยอะๆ

และแบมแบมก็ไม่ได้เล่าเรื่องเมื่อเช้าว่ามาร์คไลน์มาอรุณสวัสดิ์แต่เช้า แถมยังถ่ายรูปหน้าสดของตัวเองบนเตียงส่งมาให้แบมแบมอีกต่างหาก เขาไม่ได้ส่งรูปตัวเองตอนตื่นกลับไป แต่ถ่ายรูปตัวเองตอนกำลังจะไปโรงเรียนส่งไปแทน แล้วแบมแบมก็เจอจินยองที่รั้วหน้าบ้านเพื่อขึ้นรถเมล์นั่นล่ะ

ตอนที่ก้าวเข้าไปในห้องเรียน แบมแบมก็รับรู้ถึงสายตาอยากรู้อยากเห็นจากเพื่อนสองคน เขาแกล้งวางกระเป๋าแล้วไม่ยอมสบตาใคร ก่อนที่ยูคยอมจะทนไม่ไหวลุกมากดไหล่แบมแบมให้นั่งลง เพื่อนลากเก้าอี้มารุมก่อนจะเอ่ยถามแทบพร้อมเพรียงกันว่า

“มึงคบกับเขาแล้วเหรอ?”

“อะไร? ทำไมถามงั้น” แบมแบมเลิกคิ้วทำหน้างงๆ ใส่เพราะเขายังไม่ได้บอกใครเลยเรื่องนี้นอกจากจินยอง และก็เป็นยูคยอมที่หยิบมือถือมาวางลงตรงหน้า

“ไอ้พี่มาร์คเว้ย ไลน์มาหากูบอกว่าดูแลแฟนพี่ดีๆ นะ คงไม่ได้หมายถึงยองแจหรอกมั้ง” ยูคยอมหันไปพยักหน้ากับยองแจ แบมแบมเลยอับจนถ้อยคำ เขาไม่คิดว่ามาร์คจะไลน์มาบอกเพื่อนเขาแบบนี้นี่!

“อืม...คบกันแล้ว”

“โหย...ยังไง!” ยองแจเกือบตะโกนลั่นห้อง อ้าปากแล้วเอื้อมมือมาเขย่าไหล่แบมแบม “เล่ามาให้หมด ตอนไหนเนี่ย”

“เมื่อคืนนี้เอง...”

แล้วแบมแบมก็ต้องเล่าอีกรอบหลังจากเล่าให้จินยองฟังตอนขึ้นรถเมล์ พอเอ่ยจบแบบตัดตอนเขินๆ ออกไปให้เพื่อนรู้แค่ใจความสำคัญ ยูคยอมก็กะพริบตาปริบ คราวนี้ก้มหน้ามองมือถือพลางเอ่ยถามแบมแบมว่า

“ไอ้รั้วกับแคปชั่นหวานๆ นั่น...” ยูคยอมลากเสียงยาวแล้วเงยหน้ามอง แบมแบมเลยพยักหน้า

“นั่นรั้วบ้านกูเอง”

“เชี่ย...เขาคงไม่ชอบโซเชียลจริงๆ อ่ะ” ยองแจออกความเห็น “ต้องพูดตรงๆ ต่อหน้าไปเลย กูว่าก็ดีนะแบมแบม เพราะบางทีตัวอักษรมันบอกอะไรเราได้ไม่หมดหรอก มึงไม่เห็นหน้าด้วย เขาพิมพ์คิคิคิอยู่อาจจะทำหน้าเครียดก็ได้”

“อืม...แต่ตอนนี้ดีใจมาก กูเหมือนฝันเลยเมื่อคืน” แบมแบมเอ่ยออกมาแล้วไม่กล้าสบตาเพื่อน ถึงยังไงเขาก็เขินทุกครั้งพอนึกถึงเหตุการณ์ในรถ

“แต่เขาแม่งมาประกาศบอกกูเงี้ย ทำไมไม่แท็กมึงไปเลยวะ คนจะได้รู้ๆ กันไป” ยูคยอมเอ่ยขึ้น แบมแบมเม้มปากแล้วก็เอ่ยพึมพำว่า

“ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่ต้องบอกใครต่อใครก็ได้ บางทีเขาก็คงแค่อยากรู้แค่กูกับเขา แล้วก็แค่คนสนิทเท่านั้นก็ได้”

“กูจะอ้วกเหอะ ยูคยอมไปห้องน้ำกัน”

ยองแจเอ่ยทีเล่นทีจริงแต่ดันยืนจริง แบมแบมเลยได้แต่แยกเขี้ยวอ้าปากแหวใส่เพื่อนไปเสียงดังลั่น แถมยังยกกำปั้นชูหราพร้อมจะตีอีกต่างหาก

เขาไม่ได้พูดให้ดูดีหรอกแต่ก็คิดอย่างที่พูด มาร์คไม่ต้องแสดงออกให้ใครต่อใครเห็นก็ได้ว่าเรารักกัน เมื่อคืนแบมแบมพอจะเข้าใจความรู้สึกอีกฝ่ายแล้วว่าทำไมถึงต้องพูดต่อหน้าเขา ทำไมถึงไม่ชอบความไม่ชัดเจน เพราะตัวอักษรที่เราพิมพ์ตอบโต้กันบางครั้งมันก็ไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกลึกๆ จากใจได้เท่าน้ำเสียงและสีหน้าแววตาพร้อมทั้งท่าทางตอนพูดหรอก แบมแบมเข้าใจดีหลังจากเห็นท่าทางของมาร์คเมื่อคืน

เพราะฉะนั้นเขาไม่แคร์หรอกว่าทุกคนต้องรับต้องรู้ว่าเรารักกัน เราเป็นแฟนกัน แบมแบมตระหนักในตอนนั้นเองว่าขอแค่เป็นผู้ชายคนนั้นที่เข้าใจและรู้ความรู้สึกของเขา

...แค่ผู้ชายที่ชื่อมาร์คต้วนคนเดียวก็พอ

 

 

 

มาร์คกำลังขับรถไปส่งแบมแบมที่บ้าน ก่อนหน้านี้เขาทนฟังจินยองคร่ำครวญเรื่องน้องชายอยู่เกือบ 10 นาที โรคติดน้องชายของอีกฝ่ายกำเริบก็ตอนแบมแบมตกลงปลงใจเป็นแฟนเขานี่ล่ะ ส่วนตอนนี้เรากำลังอยู่บนถนนและประสบกับการจราจรที่ติดขัดเป็นระยะเพราะเป็นเวลาเลิกงานและเลิกเรียน

ไฟแดงสว่างขึ้นทำให้เขาต้องจอดรถอีกหน มาร์คหันไปมองคนข้างกายที่เอนหลังพิงเบาะ ต่อจากนี้ไปข้างๆ เขาก็คงมีเด็กคนนี้นั่งไปด้วยตลอดสินะ แค่หันมามองเห็นแบมแบม มาร์คก็ยิ้มออกมาแล้ว

“อะไรเหรอครับ?” แบมแบมที่ก่อนหน้านี้เล่นเกมอยู่ในโทรศัพท์ลดมือลง หันมากะพริบตาคงเพราะมาร์คเผลอจ้องอีกคนนานไปจนรู้ตัว

“เปล่าหรอก อยากมอง”

“อะไรของพี่กันล่ะ...” แบมแบมยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาบังหน้า มาร์คเลยเอื้อมไปดึงลง

“มันบัง”

“ก็จะมองอะไรนักหนาล่ะ ผมเขินนะ”

“อ๋อ เขินเหรอ?” มาร์ครับฟังคำอธิบายแล้วก็ยิ้ม แต่มือก็ยังดึงฝ่ามือแบมแบมที่พยายามจะยกมาบังลงอยู่ดี สุดท้ายเด็กม.ปลายก็จนปัญญาเลยยอม

“พี่มาร์คไม่เห็นต้องบอกยูคยอมเลย...ในไลน์นั่นน่ะ”

จู่ๆ แบมแบมก็เอ่ยขึ้นมาแต่มาร์คตามทัน เด็กหนุ่มคงพูดถึงที่เขาฝากฝังให้ยูคยอมดูแลแฟนตัวเล็กของเขาไง มาร์คหัวเราะในลำคอเสียงต่ำ ก่อนจะยักไหล่แล้วหันไปมองไฟจราจรที่ยังคงเป็นสีแดงอยู่เช่นเคย ริมฝีปากขยับตอบคำถามออกไป

“ต้องบอกสิ แจ็คสันกับแจบอมบอกให้พี่แสดงออกเยอะๆ หน่อย พี่รู้สึกผิดกับแบมแบมด้วย”

“ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องขอโทษหรือรู้สึกผิด ก็...พี่มาร์คไม่รู้ว่าผมชอบนี่ครับ”

“เพราะไม่รู้นี่ล่ะ พี่เลยโดนเพื่อนด่าว่าโง่”

แบมแบมหัวเราะเบาๆ ออกมา มาร์คยกมือขึ้นจะดึงปากล่างอีกฝ่ายสักหน่อย แต่สัญญาณไฟที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวทำให้เขาต้องดึงมือกลับก่อน หันไปจับพวงมาลัยแล้วขับรถต่อ

แบมแบมกลายมาเป็นดีเจบนรถด้วยการหยิบซีดีแผ่นนั้นแผ่นนี้ให้ฟัง กดเลือกเพลงอย่างสนุกสนานไม่ต้องฟังเรียงตามลิสต์ บางครั้งมาร์คก็อ้าปากขอเพลงและคุณดีเจประจำตัวก็เป็นคนเลื่อนให้ แม้จะยังไม่ได้คุยกันมากมาย แต่มาร์ครับรู้ดีว่าแบมแบมยังคงเขินเขาอยู่ แต่ตอนนี้มันไม่ได้เกร็งเหมือนก่อนหน้านี้ แบมแบมแค่ยังเขินและเงอะงะเพราะยังวางตัวไม่ถูก แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยความสุขนั่น...เขาดูออกแล้วนะ

มาร์คไปมหาลัยและเล่าให้เพื่อนฟังด้วยตัวเอง แจ็คสันแทบจะกราบด้วยซ้ำที่เขาแสดงออกไปตรงๆ แบบเมื่อคืนสักที ส่วนแจบอมเอาแต่พึมพำว่าจริงเหรอๆ แล้วก็เงียบไปเพราะมาร์คโชว์ให้ดูว่าเขามีเบอร์แบมแบมแล้ว และเมื่อคืนพวกเราก็คุยกันหลังจากที่มาร์คได้บอกรักไปจริงๆ

เมื่อคืนเป็นการคุยกันที่มาร์ครู้สึกว่าเขาได้รู้จักแบมแบมในแง่มุมใหม่ๆ ขึ้นอีก ในขณะที่ก่อนหน้านั้นมีเพียงแบมแบมเท่านั้นที่รู้จักเขา เป็นแบมแบมที่ใส่ใจและจดจำรายละเอียดของมาร์คได้หมด เขาคิดอยู่เสมอว่าตัวเองเอาเปรียบอีกฝ่าย แต่ก็บอกตัวเองอีกครั้งนั่นล่ะว่าจากนี้ไปเขาจะรักแบมแบมให้ได้เท่าๆ กับที่แบมแบมให้ความรักเขามาก่อนหน้านี้

รถแล่นมาถึงหน้าบ้านแบมแบมแล้ว มาร์คจอดรถแล้วก็หันมามองคนข้างๆ แบมแบมเก็บโทรศัพท์ คว้ากระเป๋าสะพายแล้วก็หันมายิ้มให้

“ขอบคุณที่มาส่งนะครับ”

แล้วก็เอื้อมมือหยิบแก้วนมเย็นที่วางคู่กับแก้วชาเขียวซึ่งมาร์คเป็นคนซื้อก่อนจะขับไปรับแบมแบมที่โรงเรียน มันหมดไปแค่ครึ่งแก้วเท่านั้นเอง มาร์คยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบไปว่า

“พี่ชอบแบมแบมนะ”

“อะไร...ผมรู้แล้วครับ...” แบมแบมชะงักไปแล้วเอ่ยเสียงเบาตอบกลับมา

“พี่จะบอกทุกวัน”

“ทำแบบนั้นผมก็เขินทุกวันสิ” แบมแบมเอ่ยแล้วก้มหน้าลงแทบชิดอก มาร์คหัวเราะแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ

“พี่ไม่ใช่คนชอบโซเชียลเท่าไหร่หรอกนะ แต่ถ้าแบมแบมอยากอัพให้คนอื่นรู้สถานะของเราพี่ก็ไม่ว่าอะไรนะ มีอะไรต่อจากนี้เราคุยกันตรงๆ ได้แล้วนะ เพราะเราเป็นแฟนกันแล้ว”

“อืม...” แบมแบมพยักหน้า แก้มขึ้นสีแดงเรื่อแบบนี้ล่ะที่มาร์คมองว่ามันน่าเอ็นดูมาก

“ผมไปแล้วนะ พี่มาร์คขับรถกลับบ้านดีๆ ล่ะ”

“ครับ ไว้พี่จะโทรหา”

แบมแบมยิ้มกว้างออกมา เปิดประตูแล้วถอยออกไปจากรถ เดินไปถึงรั้วหน้าบ้านก่อนจะยืนโบกมือให้มาร์คแล้วเข้าบ้านไป เขายิ้มตามแผ่นหลังของเด็กคนนั้นก่อนจะขับออกมา ก่อนที่มาร์คจะต้องจอดรถอีกครั้งเพราะสัญญาณไฟสีแดง

มาร์คหยิบมือถือขึ้นมากดเล่นนู้นนี่ฆ่าเวลา เหลือบมองจอโทรศัพท์แล้วก็เงยหน้ามามองสัญญาณไฟเป็นระยะ เขาอมยิ้มตอนเห็นว่าตัวเองถ่ายรูปนมเย็นไว้เยอะ หัวเราะความบ้าบอของตัวเองคนเดียวบนรถแล้วก็ฮัมเพลงตามเพลงที่แบมแบมยังเปิดทิ้งไว้ออกมาอย่างอารมณ์ดี

มาร์ครู้ดีว่าแบมแบมไม่มีทางอัพอะไรหรอก อีกฝ่ายยังเกรงใจเขาอยู่ เพราะงั้นมาร์คจะเป็นคนเริ่มต้นให้แบมแบมเองก็ได้ จะได้มีความกล้ามากขึ้น เขาเลือกรูปนมเย็นแก้วหนึ่งมา กดแท็กหาแบมแบมพร้อมแคปชั่นที่ตอนนั้นสมองสั่งและปลายนิ้วก็รัวลงบนแป้นพร้อมๆ กับเหลือบมองไฟแดงไปด้วย

‘Marktuan93 : ผมชอบชาเขียว แต่หลายครั้งก็อยากลองดื่มนมเย็นแก้วหนึ่งมาตลอด ต้องเป็นแก้วนี้แก้วเดียวเท่านั้นด้วย ... และวันนี้ผมก็ได้เป็นเจ้าของนมเย็นแก้วที่อยากลองสักที

มาร์คกดอัพรูปนั้นไป ก่อนจะวางมือถือแล้วขับรถต่อเพราะไฟเขียวสว่างขึ้นให้สัญญาณไปต่อ เขาขับรถไปโดยไม่ได้หยิบมือถือขึ้นมาอีกเลย กระทั่งเจอไฟแดงอีกแยก เลยหยิบมือถือมาพบว่ามีคนกดไลค์มากมายพร้อมทั้งคอมเม้นต์ตกอกตกใจและถามไถ่ว่าจริงเหรอ แต่ที่มาร์คสนใจคือมีคนแท็กรูปเขามานี่ล่ะ

BAMBAM1A took a photo of you.

มันคือรูปแก้วชาเขียวและชื่อมาร์คถูกแท็กไว้ตรงขอบแก้วตำแหน่งเดียวกับที่เขาแท็กแบมแบมนั่นล่ะ มาร์คหลุดยิ้มกว้างออกมา ก่อนจะกวาดตาอ่านคำอธิบายภาพของอีกคน

‘BAMBAM1A : ผมชอบนมเย็น และผมอยากดื่มชาเขียวแก้วหนึ่งมาตลอด ต้องเป็นแก้วนี้แก้วเดียวเท่านั้นด้วย ... และวันนี้ก็ขอบคุณนะครับที่ยอมให้ผมมีชาเขียวเป็นของตัวเองสักที

มาร์ควางโทรศัพท์แต่ยังยิ้มค้าง เขาพอจะเข้าใจแบมแบมในส่วนที่ชอบแสดงออกผ่านตัวอักษรและรูปภาพเพื่อให้ใครต่อใครเห็นด้วยแล้วล่ะ มันรู้สึกแบบนี้นี่เองเหมือนกับเราทั้งคู่ได้รับการยอมรับ มาร์คเคาะปลายนิ้วกับพวงมาลัยแล้วขับรถต่อ

ถนนข้างหน้ายังอีกยาว ก็คงเหมือนกับรักของเขาและแบมแบมซึ่งมันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น แต่มาร์ครู้ดี แบมแบมจะไม่มีวันทิ้งเขาเอาไว้กลางทางแน่ๆ อีกฝ่ายไม่เคยทิ้งความรู้สึกที่มีต่อเขามาตลอดการแอบชอบเขา และมาร์คก็ไม่อยากทำให้คนที่รักเขามากขนาดนี้ผิดหวังด้วย หนทางข้างหน้าอาจจะขรุขระ พวกเราอาจจะเจออุปสรรค แต่มาร์คสัญญากับตัวเองว่าเขาจะไม่มีวันทิ้งแบมแบมไปไหน

สัญญาด้วยเกียรติของพี่มัชฉะคนนี้ที่รักน้องนมเย็นสุดหัวใจ

 

 

 

 

จบแล้วค่ะ กรี๊ส ฟิคเรื่องนี้จบแล้ว TvT ตอนพิมพ์ประโยคสุดท้ายแอบโหวงเนอะ
เหมือนว่าฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ทำให้เรารู้จักกับคนอ่านเยอะขึ้นกว่าตอน
WHEN อีก
แล้วก็มีคนไปตามอ่าน
WHEN ย้อนหลังด้วย ขอบคุณจริงๆนะคะที่ชอบฟิคของเรา

เราอ่านทุกคอมเม้นต์และคนที่ติดแท็กนะคะ ถึงช่วงหลังๆ จะไม่ได้เข้าไปตอบเพราะยุ่งเรื่องเรียนก็เหอะ
แต่ก็อยากขอบคุณทุกคนอีกครั้งจริงๆค่ะที่อ่านฟิคและอินไปด้วยและเขินไปด้วย
เรากังวลมากว่าตอนจบฟิคเรื่องนี้จะทำให้ทุกคนประทับใจไหม? ถ้ายังไงคอมเม้นต์บอกกันได้นะคะ
เพราะตอนแต่งรู้สึกมันออกมาดีไม่เท่าอย่างที่ใจต้องการแต่...ขี้เกียจแก้
5555555

ไม่อยากพูดไรซึ้งง่ะ 55555 คือเดี๋ญวก็ไปเจอกันในฟิคเรื่องใหม่หล่อนจะอาลัยอาวรณ์ทำไมวะ 555
อย่าลืมทิ้งคอมเม้นต์หรือติดแท็ก #มาร์คแบมโซเชียลนะคะ

ปล.....เปิดจองฟิคล่ะนะ...อยู่ตอนต่อไป
ปล2. พี่สาวเราฝากมาค่ะ 
Photobook '하루하루' Day by Day

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 188 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,322 ความคิดเห็น

  1. #2322 PeachyGirls (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2564 / 21:58
    เป็นเรื่องราวที่น่ารักมากๆๆๆ ชอบความสัมพันธ์ที่ค่อยๆพัฒนาแบบนี้ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้นะคะ
    #2,322
    0
  2. #2313 ทัศนีย์ สว่างจันทึก (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:36

    ขอบคุณสำหรับฟิคค่ะ/กว่าจะบอก เล่นตอนสุดท้ายเลย????????

    #2,313
    0
  3. #2293 Spices_smile (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 00:35
    พี่ขี้ป๊อดชิบหาย555555
    #2,293
    0
  4. #2281 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 08:37

    งื้อออบอุ่นมากๆเลยย
    #2,281
    0
  5. #2268 B3erry (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 00:34
    เง้ออ พี่มัชฉะ น้องนมเย็น ฟีลกู๊ดมากก
    #2,268
    0
  6. #2267 K-muk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 23:55
    ตอนจบเขินมากกกก
    #2,267
    0
  7. #2257 Kullu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 21:40

    น่ารักมากเลยเเง้??’“

    #2,257
    0
  8. #2256 NJChokdee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 01:20
    ถ้ามีรูปต่างๆในไอจีประกอบภาพด้วยจะดีอีกร้อยเท่าเลยค่าาาา
    #2,256
    0
  9. #2244 akkanee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 08:35

    ชอบฟิคของคุณ error ทุกเรื่องเลย

    น่ารัก ละมุน อบอุ่นไปหมด

    #2,244
    0
  10. #2240 ฺBeau (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 13:50
    ซึนมาตลอดเรื่องงงงง สุดท้ายก็หวานกับเขาเป็นด้วยน้าพี่มาร์คคคคคค >////< / ขอบคุณนะคะ :)
    #2,240
    0
  11. #2227 rjisubb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 10:40
    เป็นฟิคที่ไม่ได้ยิ้มแก้มปริแต่มันละมุนไปเรื่อยๆจนจบเรื่อง
    #2,227
    0
  12. #2205 Ar Kml (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 05:59
    งืออออออ พี่มัชฉะกะน้องนมเย็นนนนน น่ารักมากกกกกกกกกก
    #2,205
    0
  13. #2196 bshinwa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 12:46
    อ่านจบแล้วอิ้มใจจังค่ะ ชอบมากๆ
    #2,196
    0
  14. #2193 ChayapornSs (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 13:55
    ฮือออ จบแล้ว ฟิคน่ารักมาก
    ถึงจะแอบอยากว่าพี่มัชฉะก็เถอะ555 ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
    #2,193
    0
  15. #2180 grapeberryz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 21:19
    ดีอ่ะ พี่มัชฉะกะน้องนมเย็น น่ารักกก ตั้งแต่ต้นจนจบเลย
    #2,180
    0
  16. #2176 Orathaiks (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 18:14
    ดีมากกกก อบอุ่นละมุนละไม เขินแล้วเขินอีก จนอยากมีพี่มัชฉะเป็นของตัวเองบ้าง ขอบคุณนะค้า สนุกมักกกก
    #2,176
    0
  17. #2161 kukkik_dekdee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 14:39
    ฮือออ เรื่องนี้น่ารักมากกกกก เขินมากกจิกหมอนสุดดดดดดดดด พี่มัชฉะกะน้องนมเย็นนน งื้ออออออ
    #2,161
    0
  18. #2158 mbbjsk_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 15:42
    เขินตัวจะแตกแล้วเอยยยยยยยย ;-;
    #2,158
    0
  19. #2142 mvnkhyuck (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 17:56
    ฮือออเขินตัวจะแตกแล้วแงงง
    #2,142
    0
  20. #2137 UmSunisaIp (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 17:32
    ชอบมากๆเลยค่ะ
    #2,137
    0
  21. #2135 milkc (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:31
    โอ้โห
    ชาเขียวกับนมเย็นแก้วนั้น
    จืดไปเลยค่ะ
    ฮื่อออออออออออ
    หวานมาก จั๊กกะจี้
    งิงิงิ
    ขอบคุณสำหรับเรื่องราวน่ารัก. ๆ นะคะ
    #2,135
    0
  22. #2132 Zebastian Michaelis (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:52
    นึกว่าจะจบหักมุม มาร์คประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไรงี้
    #2,132
    0
  23. #2131 คนแมนซังนัมจา~ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:19
    ฟินมากกก เป็นฟิคที่ทำให้ปวดแก้มมากที่สุด ยิ้มจนแก้มปริ >///< จิกหมอนไปก็หลายรอบ ฮืออ เขินจริงๆ
    #2,131
    0
  24. #2125 `MESJ' (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 19:51
    น่ารักมากเลยง่าา ;///////;
    ไรท์น่าจะมีสเปย์สักหน่อยน้า
    อยากอ่ายต่อ แต่งเก่งมากๆเลย
    รอติดตามผลงานต่อๆไปนะคะ ^^
    #2,125
    0
  25. #2111 ojay2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 13:26
    งื้ออออ หวานนนนมากก พี่มาร์คแสดงออกเยอะๆนะ น้องจะได้รู้ พี่มัชฉะกะน้องนมเย็น น่ารักกกกกก กว่าจะรู้ความรู้สึกกัน ได้ดูแลกันแล้วรักน้องมากๆนะ ไม่อยากให้จบเลย ไรท์เขียนดีมากจริงๆ เข้าใจอารมณ์ถึงคนที่แอบชอบเลย มันเป็นแบบนี้จริงๆนะ ไรท์เขียนสื่อถึงตัวละครได้ดีมาก ภาษาสวย อ่านเพลินอ่ะ จะติดตามเรื่องต่อๆไปของไรท์นะคะ ^-^
    #2,111
    0