[GOT7] MARKBAM ll Social Casualty

ตอนที่ 12 : Social Casualty : Chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    5 พ.ค. 58



Social Casualty

 

 

Chapter 11

 

 

‘Marktuan93 : ตอนเย็นมาเจอกันหน่อยได้ไหม

‘Marktuan93 : พี่จะรอตรงที่เราเรียนสเกตบอร์ดกัน

‘Marktuan93 : พี่จะรออยู่นั่น

พอส่งข้อความนั้นไปแล้ว มาร์คก็เม้มปากรอว่าอีกฝ่ายจะตอบอะไรมา แต่ในไลน์ขึ้นเพียงแค่ว่าอีกฝ่ายได้อ่านข้อความที่เขาส่งไปแล้ว ข้อความล่าสุดของแบมแบมคือบอกเขาว่ากำลังอยู่ในไลน์ มาร์คกดปิดหน้าจอแต่ก็ยังจับจ้องมันอยู่เผื่อว่าเครื่องมือสื่อสารจะส่งเสียงเตือนว่าเด็กม.ปลายคนนั้นจะตอบข้อความเขา

จนแล้วจนรอด คาบนั้นมาร์คเข้าเรียนแบบฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ทุก 5 นาทีเขาจะหลุบตาต่ำมองหน้าจอมือถืออย่างเฝ้ารอ ใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกระทั่งหมดคาบ เขาเก็บของใส่กระเป๋า ระหว่างที่เดินไปกับเพื่อนๆ มุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร ตอนกำลังยืนต่อแถวรอลิฟต์ลงชั้นล่างอยู่นั่น แจ็คสันก็เป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา

“มึงทวิตหาน้องไอ้จินยองด้วยเหรอ”

“อืม ก็เขาไม่ยอมตอบ” มาร์คล้วงมือเขาไปในกระเป๋ากางเกงแล้วส่ายหัวน้อยๆ “เลยต้องทำแบบนั้น ที่จริงก็ไม่อยากทำเท่าไหร่ กูว่า...มันคือเรื่องคนสองคนที่ไม่ต้องป่าวประกาศ”

“แต่คนบางคนก็ควรประกาศบอกตรงๆ อย่างมึงเงี้ย...กูยังไม่รู้เลยมึงชอบเขาจนมึงพูด” แจบอมตบบ่าแล้วดันมาร์คให้เดินไปข้างหน้าตอนแถวร่นสั้นขึ้น พวกเราสามคนมายืนหน้าลิฟต์แล้วและคงต้องรอกล่องสี่เหลี่ยมนั่นไปส่งคนก่อนจะขึ้นมาใหม่อีกรอบ

“กูแสดงออกไปเยอะแล้วนะ”

“อะไรก็ไม่สำคัญเท่าคนปากหนักแบบมึงพูดหรอก แล้วนี่ยังไงอ่ะ ไปต่อในไลน์กูอดเสือก” แจ็คสันคงหมายถึงทวิตเตอร์ซึ่งค้างเพียงแต่เขาบอกให้แบมแบมตอบไลน์ มาร์คเม้มปากเป็นเส้นตรงแต่ก็ยอมเล่า

“กูนัดเจอแบมแบมเย็นนี้”

“เขามาป่ะ?” แจ็คสันยังถามต่อ มาร์คถอนหายใจก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่รู้”

“อะไรคือไม่รู้วะ เขาว่างไหมล่ะ?” แจบอมเอ่ยถามงงๆ

“เขาอ่านแต่ไม่ตอบ ไม่รู้จะมาไหม” มาร์คบ่นเสียงเบาในลำคอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตัวเลขลิฟต์แล้วเอ่ยอีกประโยค

“แต่กูคงไปรอที่นั่นล่ะ ก็วัดใจไปเลย ถ้าเขาไม่มาจริงๆ กูคงต้องหาโอกาสไปเยี่ยมเขาที่บ้าน”

“เชี่ย...คนนี้จริงจัง?” แจ็คสันหันมาถาม มาร์คขมวดคิ้วแล้วหันมามองเพื่อนตัวเล็ก

“มันไม่ใช่ว่าจริงจังไม่จริงจัง แต่เรื่องมันคาราคาซังแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดี” มาร์คเงียบไปครู่หนึ่ง “เขาบอกว่าชอบกู กูยังไม่พูดอะไรเลยสักคำด้วย”

“โชคดีแล้วกันมึง” แจบอมตบบ่าเขาอีกรอบ ตอนนั้นประตูลิฟต์เปิดกว้าง เราเข้าไปยืนในลิฟต์ แจ็คสันทำหน้าที่กดปุ่มเปิดประตูค้างเอาไว้ ระหว่างที่รอคนอื่นทยอยเดินเข้ามา มาร์คก็หันไปกระซิบบอกแจบอมว่า

“อวยพรให้เขามาหากูก่อนแล้วกัน”

“เขาต้องมาน่า...แบมแบมไม่ใช่เด็กหนีปัญหาหรอกดูจากท่าทางแล้วน่ะนะ...”

มันคงเป็นคำปลอบโยนที่แจบอมให้มาร์คได้ดีที่สุดในตอนนั้น เขาไม่ได้ตอบอะไรเพราะลิฟต์ปิดและพวกเราคงต้องเงียบกันอีกสักพักกว่าจะถึงชั้นล่าง ในตอนนั้นเขาเลยได้แต่คิดว่าตอนเย็นจะเป็นยังไงนะ เขาต้องรอแบมแบมแล้วอีกฝ่ายจะมาอย่างที่มาร์คได้บอกไว้รึเปล่า

 

 

 

มาร์คจำได้ว่าเขารู้จักกับแบมแบมเป็นทางการก็เพราะยูคยอม เด็กร่วมชมรมบาสเกตบอลคนนั้นมักจะพาเพื่อนตัวเล็กติดสอยห้อยตามมานั่งเฝ้าด้วยเสมอ ตอนแรกมาร์คไม่ได้สนใจอะไรเพราะบางครั้งเด็กคนนั้นก็มานั่งรอกับยองแจซึ่งเป็นเพื่อนอีกคน มาร์คคุ้นหน้าคุ้นตาแบมแบมอยู่ก่อนแล้วเพราะโซเชียลเน็ตเวิร์ก เด็กสาวในห้องเรียนและเรื่องราวที่ว่าเป็นคนข้างบ้านจินยอง

หลังจากนั้นก็ยังเจอกันบ้างไม่ได้บ่อย มาร์คเอ่ยทักทายก่อนบ้าง เด็กคนนั้นตอนที่เขาเรียนอยู่ม.ปลายดูเป็นคนขี้อาย พอมาร์คจบเรียนมหาลัยเราก็ยังเจอกันอยู่ก็เพราะยูคยอมอีกนั่นล่ะที่พาเพื่อนมานั่งข้างสนามบ้าง ช่วงเข้ามหาลัยนี่ล่ะมั้งที่มาร์คเริ่มมองว่าเด็กคนนี้น่ารักดี

น่ารักในคำนิยามของเขาสำหรับแบมแบมคือเป็นเด็กที่ดูสนิทและเล่นสนุกกับเพื่อนตามประสาเด็กม.ปลาย แต่ในขณะเดียวกันพออยู่ต่อหน้ารุ่นพี่ แบมแบมก็รู้จักวางตัวได้ดี แต่ก็ไม่รู้ทำไมเหมือนว่าแบมแบมจะสนิทกับแจ็คสันและแจบอมมากกว่าเขา มาร์คไม่ได้คิดไปเองแต่เขาสังเกตตลอดว่าทุกครั้งที่เขาทักแบมแบมจะตอบเสียงเบาลงเหมือนยังเกร็ง ตอนนั้นเขาคิดว่าคงเพราะเขาดูนิ่งและไม่ค่อยพูด แต่ตอนนี้มาคิดว่าถ้าเด็กคนนั้นชอบเขาตั้งแต่นั้นล่ะ

นานเหมือนกันนะ

มาร์คเหลือบมองแก้วชาเขียวและแก้วนมเย็น เขาไม่รู้หรอกว่าแบมแบมจะมาตามนัดหรือเปล่า แต่ก็ซื้อมาแล้วด้วยความหวังอันริบหรี่ เขานั่งรอที่ม้าหินอ่อนแถวนั้น ตรงที่เขาและยูมินนั่งทำรายงานกัน และแบมแบมก็โมโหจนหนีกลับบ้านเองในวันนั้น เขาคงคิดตื้นเกินไป ในหัวคิดแค่อยากเจอแบมแบมก็เท่านั้น

จะมาไหมนะ

เขาคิดแต่เรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาบอกแจ็คสันไปว่าถ้าแบมแบมไม่มาวันนี้คงไปหาแบมแบมถึงบ้าน มาร์คนั่งคิดเรื่อยเปื่อยอยู่ว่าจะไปเย็นนี้เลยหรือรอวันหยุดดี เขาไม่ชอบที่เรื่องนี้มันค้างคาในใจ ชวนอึดอัด มาร์คเกลียดความรู้สึกแบบนี้มาก

เสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้ทำให้ต้องหันหลังกลับไป มาร์คลุกพรวดพราดตอนเห็นเด็กนักเรียนในชุดมัธยมปลายรั้วติดกับมหาลัยตัวเองยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง เราสบตากันแวบเดียวแล้วแบมแบมก็หลุบตาต่ำ มาร์คผายมือแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“นั่งก่อนสิ”

น้ำเสียงที่ดังออกไปนั่นยังกับคำสั่ง มาร์คนึกด่าตัวเองในใจ เขาไม่ได้อยากจะเอ่ยเสียงแข็งแบบนั้นสักนิด แต่คงเป็นเพราะตื่นเต้นมากไปเสียงที่เปล่งหลุดรอดลำคอเลยเป็นแบบนั้น

แบมแบมพยักหน้าก่อนจะเดินมาหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินอ่อนข้างๆ มาร์คมองจนอีกคนนั่งลงถึงได้หย่อนกายลงบ้าง เขาเลื่อนแก้วนมเย็นไปให้แบมแบมถึงตรงหน้า

“พี่ซื้อไว้ให้ มันละลายไปนิดหนึ่ง”

“ขอบคุณครับ”

แบมแบมตอบ เป็นประโยคแรกที่ทำให้มาร์คได้ยินเสียงอีกฝ่ายพูด อีกฝ่ายวางมือประสานกันบนโต๊ะม้าหิน ปลายนิ้วพันกันเหมือนทำอะไรไม่ถูก ขณะที่มาร์คก็นิ่งเงียบลอบมองหน้าอีกฝ่าย หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอาทิตย์กว่าๆ

“พี่นึกว่าแบมแบมจะไม่มา” มาร์คเอ่ยเสียงเบาออกไป เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองเขาแวบเดียวก่อนจะทำหน้าพยักพเยิดไปทางแก้วนมเย็น

“คิดว่าผมไม่มาแต่ทำไมซื้อนมเย็นไว้ล่ะครับ”

“แบมแบมอ่านไลน์พี่นี่ครับ ก็เลยมีหวังน้อยนิดอยู่”

“อ๋อ” แบมแบมตอบกลับมาแล้วคว้าแก้วนมเย็นไป ใช้หลอดคนให้ส่วนที่ละลายเข้ากันกับน้ำส่วนแก้วด้านล่างอีกหน ก่อนจะดูดหลอดแล้วเงียบไปอีก มาร์คเลยเป็นคนเริ่มเอ่ยขึ้น

“ไม่เจอกันนานเลยนะ”

“พี่มาร์คมีอะไรเหรอครับ ในทวิตเตอร์นั่นน่ะ” แบมแบมเอ่ยถาม ไม่ยอมตอบคำถามอีกต่างหาก เหมือนอยากรีบถามรีบจบ แล้วจะได้รีบกลับบ้าน มาร์คเม้มปากก่อนจะถามว่า

“ไปบอกจินยองว่าไม่ต้องรอ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้าน”

“พี่จินยองไม่ได้รอ” แบมแบมตอบเสียงเบา “วันนี้ผมกลับเอง”

“ดี พี่จะไปส่งที่บ้าน”

“ไม่เอาหรอก ผมกลับเองได้” แบมแบมตอบ เงยหน้าขึ้นมาส่ายพัลวันเพื่อปฏิเสธ

“พี่ปล่อยให้แบมแบมกลับบ้านเองคนเดียวทีไรเป็นเรื่องทุกที ไม่ให้กลับคนเดียวแล้ว พี่จะไปส่ง” มาร์คเอ่ยเสียงเข้ม เด็กหนุ่มอ้าปากพะงาบมองหน้าเขาแล้วก็หลุบตาต่ำยินยอมพยักหน้ามา

แต่พวงแก้มใสแดงเรื่อ มาร์คอมยิ้มออกมา ยังชอบเขาอยู่รึเปล่านะ? ระหว่างที่หายไปนั่นแบมแบมจะยังคิดกับเขาแบบเดิมรึเปล่า? หรือว่าจะตัดอกตัดใจจากเขาได้แล้วกันนะ

“ขอโทษ”

จู่ๆ มาร์คก็เอ่ยประโยคสั้นๆ นั่นออกไป เขายังมองแบมแบม เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมามองจริงๆ อย่างที่หวัง แล้วมาร์คก็ได้โอกาสพูดเสียที

“ข้อความในทวิตเตอร์น่ะ ที่ส่งไปหาแบมแบมมันเป็นคำว่าขอโทษหลายๆ ภาษา”

มาร์คพึ่งกูเกิ้ลทรานสเลทเพื่อให้แปลคำว่าผมขอโทษเป็นภาษาต่างๆ แล้วใช้มันส่งหาแบมแบม เขาไม่รู้ว่าอีกคนจะเอาตัวอักษรเหล่านั้นไปหาความหมายในกูเกิ้ลรึเปล่าเพราะคงจะรู้ แต่พอเห็นแบมแบมไม่ตอบ มาร์คเลยกระหน่ำส่งเช้าเย็นและเริ่มส่งถี่ก็วันนี้แหละ ก่อนที่แบมแบมจะใจอ่อนยอมส่งเครื่องหมายคำถามมาและเราก็ได้คุยกันในไลน์อีกหน

“เรื่องอะไรล่ะครับ” แบมแบมถาม ขมวดคิ้วน้อยๆ ตอนถามแบบนั้น

“เรื่องวันนั้น” พอเอ่ยประโยคนั้นออกมาก็สังเกตเห็นได้ชัดเจนว่าสีหน้าแบมแบมดูเกร็งไปนิดหน่อย

“เรื่องที่คิดว่าแบมแบมชอบจินยองแล้วยัดเยียดแถมยังพูดแย่ๆ ใส่ไปอีก แถมวันนั้นยังปล่อยให้แบมแบมกลับบ้านเอง ถ้าพี่ไปส่ง ไม่พูดจาแบบนั้นใส่มือถือก็คงไม่หาย”

“ผมไม่เป็นไร”

“เลิกพูดว่าไม่เป็นไรทั้งที่เป็นสิ” มาร์คเม้มปากตอนเอ่ยประโยคนั้น แบมแบมเงยหน้ามามองเขาอีกแวบก่อนจะเบือนหน้าหนี

“ผมพูดว่าไม่เป็นไรได้เหรอครับ”

“ทำไมจะไม่ได้ เลิกบ่นอะไรลงโซเชียลแล้วมาบอกพี่ตรงๆ สิ” มาร์คหยิบแก้วชาเขียวมาเขย่าแล้วเอ่ยเสียงเรียบบอกแบมแบมไปว่า

“ที่หายไปไม่ยอมตอบไลน์นั่นพี่เป็นห่วงนะ ไม่ชอบด้วย รู้สึกเหมือน...โดนทิ้ง”

“โดนทิ้ง?” แบมแบมเงยหน้าขึ้นมาเบิกตามอง มาร์คพยักหน้าก่อนจะเบือนหน้าหนีไปพลางอธิบายให้เด็กหนุ่มฟัง

“ก็โดนทิ้งให้คุยในแชทคนเดียวจริงๆ แบมแบมไม่ตอบเลย พี่ไม่ใช่คนติดไลน์หรอกนะ แต่นั่นเป็นหนทางเดียวที่พี่ติดต่อแบมแบมได้”

“ผมเพิ่งจะซื้อมือถือใหม่ครับ” แบมแบมบอกแล้วตบกระเป๋าสะพายบอกกลายๆ

“แต่พี่ก็ผิดเองนั่นล่ะ ผิดจริงๆ ที่คิดว่าแบมแบมชอบจินยองแล้วไม่อยากให้ใครรู้เลยไม่ยอมรับ ขอโทษนะ...”

“ไม่เป็นไรครับ แต่...พี่มาร์คก็รู้แล้ว ว่าผมชอบใคร...”

“ใช่ แบมแบมชอบพี่”

มาร์คเห็นว่าแบมแบมก้มหน้าลง ไม่ยอมมองหน้าเขาอีกเลยพอพูดแบบนั้น บรรยากาศชวนอึดอัดนั่นดีขึ้นมาเยอะเลยพอมาร์คได้พูดคำว่าขอโทษไปตรงๆ เรานั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยเรื่องสเกตบอร์ดเพราะแบมแบมอยากจะกลับมาเรียนอีก มาร์คเองก็ถามไถ่เรื่องมือถือหาย

เราย้ายมานั่งบนรถมาร์คอีกครั้งและเขากำลังจะขับรถไปส่งแบมแบมที่บ้าน เด็กหนุ่มคาดเข็มขัดนิรภัย มาร์คมองกระทั่งแบมแบมจัดการตัวเองเรียบร้อยถึงได้ยอมถอนหายใจแล้วหันมาสตาร์ทเครื่องยนต์และออกรถ เราไม่ได้พูดอะไรกันบนรถมากนัก เพราะมาร์คเปิดเพลงคลอเบาๆ ขณะที่แบมแบมก็มองออกไปด้านนอกไม่ยอมสบตามาร์คเลย ทั้งที่เขาละสายตาจากการจราจรมามองคนข้างๆ บ่อยครั้ง

จะยังชอบเขาอยู่รึเปล่านะ?

“เรื่องสเกตบอร์ด ถ้าพี่ว่างพี่จะไลน์บอกนะ” มาร์คเอ่ยย้ำอีกครั้ง ตอนนั้นพวกเราขับรถมาจนเกือบจะถึงบ้านแบมแบมอยู่แล้ว แต่เพราะเป็นช่วงเย็นรถก็เลยติด

“ครับ เอ่อ...พี่มาร์ค...”

แบมแบมดูเหมือนมีอะไรอยากจะถาม มาร์คเหลือบไปมองคนข้างๆ สองมือนั่นกำเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่น ก้มหน้าหลุบตาต่ำแล้วเม้มปากเป็นเส้นตรงนิ่ง สองแก้มแดงเรื่อก่อนจะพึมพำอีกคำหลุดจากปาก

“เรื่องวันนั้น”

มาร์คไม่ได้เอ่ยถามเพื่อเร่งเร้า ดูท่าทางแบมแบมบอกเขาหมดแล้วว่าก็คงยังชอบเขาอยู่ มาร์คเคาะปลายนิ้วกับพวงมาลัยตามจังหวะเพลงอย่างอารมณ์ดี เขารอให้แบมแบมพูดได้ ถึงบ้านแล้วยังไม่พูดเขาก็นั่งรอได้อีก

“เรื่องที่ผมบอกน่ะครับ ที่ผมชอบ...เอ่อ...ชอบพี่มาร์ค...”

มาร์คหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปในซอยบ้าน แบมแบมเหมือนเพิ่งจะรู้ตัวเงยหน้าเบิกตามองถนนหนทางคุ้นตาแล้วก็ยกมือขึ้นดึงริมฝีปากล่างตัวเอง ก่อนจะหันมามองมาร์คพลางเอ่ยถาม

“พี่มาร์คจะเอายังไงครับ”

ตอนที่แบมแบมเอ่ยถามประโยคนั้นจบ มาร์คก็ขับรถมาจอดหน้ารั้วบ้านอีกคนพอดิบพอดี มาร์คมองเข้าไปข้างในตัวบ้านที่เปิดไฟสว่างไว้แล้ว แม่อีกฝ่ายคงมาถึงบ้าน เขาเหลือบไปมองบ้านข้างๆ ก็เปิดไฟเช่นเดียวกัน พอหันกลับมา มาร์คเลยเห็นว่าแบมแบมจงใจหลบตาเขาอีกแล้ว มาร์คเอนหลังพิงเบาะ ขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยไปว่า

“พี่ให้เวลาแบมแบมหายไปหลายวันมากเลยนะ ถึงจะเพราะมือถือหาย แต่ที่จริงแบมแบมเองก็จงใจหนีหน้าพี่ใช่ไหม? ทั้งให้ยูคยอมกับยองแจมารับหน้าพี่นั่นด้วย”

“ก็...อืม...ครับ...” แบมแบมวางมือบนตักแล้วรับด้วยท่าทางอึกอัก

“ให้เวลาพี่หน่อยได้ไหม?”

มาร์คมองฝ่ามือนั่น มองเสี้ยวหน้าด้านข้างของแบมแบมแล้วเขาก็เคาะปลายนิ้วลงบนพวงมาลัย จังหวะนั้นเป็นช่วงเปลี่ยนเพลงพอดี ในรถเลยเงียบกริบมีเพียงเสียงลมหายใจของเราสองคนและเสียงนิ้วของมาร์ค

“แล้วพี่จะบอกแบมแบม”

“ครับ ผมจะรอพี่มาร์ค” แบมแบมหันหน้ามาพยักหน้ารับ แววตาและสีหน้าจริงจังนั่นเกือบจะทำให้มาร์คหลุดคำพูดในใจตัวเองไปแล้ว

“ขอบคุณนะครับที่มาส่ง กลับบ้านดีๆ นะครับ”

“อืม ไว้เจอกัน”

“ครับ”

แบมแบมลงจากรถด้วยความรวดเร็ว ปิดประตูแต่มาร์คก็ยังมองตามกระทั่งอีกคนไปยืนที่ประตูหน้าบ้านแล้วเปิดรั้วหายเข้าไปข้างใน ถึงตอนนั้นถึงได้ยอมเคลื่อนรถออกมาจากซอยบ้านแบมแบมเพื่อกลับบ้านตัวเองบ้าง

ที่จริงเขาไม่ต้องใช้เวลาหรอก มาร์ครู้อยู่แล้วว่าตัวเองคิดยังไง แต่ที่พูดว่าขอเวลานั่นน่ะคือเขาจะบอกว่ารักแบมแบมยังไงมากกว่า ให้อีกคนประทับใจเพราะมาร์ครู้ดี ว่าสิ่งที่เขาทำกับแบมแบมมาตลอดนั่นเผลอไปทำร้ายจิตใจอีกคนหลายต่อหลายครั้ง ในเมื่อย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งไม่ดีเหล่านั้นไม่ได้แล้ว มาร์คก็อยากให้ต่อจากนี้ไปแบมแบมประทับใจในตัวเขาแทนก็แล้วกัน

 

 

 

จินยองกะพริบตามองเด็กข้างบ้านที่อยู่ๆ ก็ไลน์มาบอกว่าเดี๋ยวทานมื้อเย็นแล้วจะมาหา จินยองไม่ได้ตอบอะไรออกไปนอกจากส่งสติ๊กเกอร์โอเคไป เขาออกมาจากห้องน้ำอีกทีเดินเข้าห้องนอนแล้วก็พบว่าแบมแบมนั่งอยู่บนเตียงของเขา นั่งเปิดหนังสือที่จินยองอ่านค้างไปเรื่อยเปื่อย พอเห็นเขาก็เงยหน้ามามองด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออกว่าอกหักมาหรือว่าสมหวังมากันแน่

จินยองหย่อนกายนั่งลงบนเตียง เขาใส่ชุดนอนไม่ได้ต่างจากแบมแบมที่คาดว่าอาบน้ำแล้วก็คงมาหาเขาทั้งชุดนอนแบบนี้แหละ จินยองก้มลงไปเก็บนิตยสารที่เขาวางทิ้งไว้บนพื้นขณะถามคนด้านหลังว่า

“ตอนเย็นเป็นไงบ้างล่ะ”

“เขามาขอโทษ”

แบมแบมบอก น้ำเสียงดีใจและสดชื่นขึ้น จินยองได้ยินแบบนั้นก็เบาใจ อย่างน้อยมาร์คก็ไม่ได้ทำร้ายจิตใจน้องชายข้างบ้านเขาอีก พอเก็บของเสร็จเลยหันไปหาแบมแบมอย่างสนอกสนใจ

“แล้วมีอะไรอีก ทำไมต้องมาหาถึงบ้าน”

“คือเรื่องพี่มาร์คนั่นล่ะ” แบมแบมตอบเสียงอู้อี้ วางหนังสือของจินยองลงบนเตียงแล้วก้มหน้า

“ผมถามเรื่องที่ผมว่าชอบเขา ถามว่าต่อจากนี้ไปเราจะเอาไงกันดี เขาบอกว่าขอเวลา”

“หา? ขอเวลา?” จินยองรู้สึกเหมือนอยากจะโทรหามาร์คเพื่อด่ามันอีกหน เขาเม้มเป็นเส้นตรงก่อนจะเอ่ยรัวยาวออกมาด้วยท่าทางโมโห

“ขอเวลาอะไรของมันอีก! มันพูดว่าไงอีก นี่...เลิกคุยกับมันเลยดีกว่า ตัดอกตัดใจซะ จะมาขอเวลาอะไรอีก”

“พี่จินยองใจเย็นก่อน” แบมแบมคว้ามือพี่ชายมากุมแล้วก้มหน้า

“ก็ให้เวลาพี่มาร์คก่อนก็ได้ เพราะผมก็หนีหน้าเขามาหลายวัน”

“ก็เพราะเราหลบหน้ามันมาหลายวันสิ มันควรได้คำตอบแล้วว่ามันคิดยังไง นี่มันกวนตีนหรืออะไร หัวช้ากะทันหันรึไง?” จินยองเกือบตะคอกลั่นห้อง แบมแบมปล่อยมือจินยองแล้วก้มหน้างุด

“ผมอยากให้เวลาเขา”

“นี่ชอบมันอยู่ใช่ไหม?” จินยองถามไปสั้นๆ

“อืม...ชอบสิ ก็ชอบคนเดียวมาตลอดนี่ล่ะ”

“ให้ตาย...” จินยองบ่นพึมพำ แล้วมองหน้าแบมแบม

เขารู้ว่าแบมแบมกำลังให้ความหวังอันน้อยนิดหล่อเลี้ยงตัวเองว่าคำตอบที่มาร์คจะให้น่ะมันจะออกมาในแง่ดี ในขณะที่จินยองไม่รู้เลยว่าในหัวของเพื่อนร่วมมหาลัยน่ะคิดอะไรอยู่

เขาแค่ไม่อยากเห็นแบมแบมทุ่มเทแบบไม่มีวันได้อะไรกลับมาอีกแล้ว ถ้าการบอกไปตรงๆ แล้วยังไม่ได้คำตอบแบบนี้จะให้น้องชายเขารอไปเพื่ออะไรอีก คนที่รอก็มีแต่แบมแบมไม่ใช่รึไง ยิ่งคิดจินยองก็ยิ่งหงุดหงิด วันนั้นเขาว่าเขาพูดกับมาร์คเคลียร์ไปหมดแล้วนะ

แล้วทำไม...

“ครั้งสุดท้ายแล้วล่ะพี่จินยอง ผมรอเพื่อพูดว่ารักเขามาตลอด นี่ก็แค่รอคำตอบ ไม่เป็นไรหรอก”

“ก็ได้ แต่ถ้าเขาไม่ชอบ สมมุติน่ะนะ...” จินยองอึกอักตอนเผลอหลุดคำว่าไม่ชอบออกไป แต่แบมแบมดูไม่ซีเรียสหรือเครียดกับเรื่องแค่นี้

“คงถึงเวลาตัดใจจริงๆ แล้วไง”

ถึงจะพูดแบบนั้น จินยองก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าหากต้องตัดใจจริงๆ แบมแบมจะทำได้อย่างที่พูดในวันนี้หรือเปล่า แต่เขาไม่อยากพูดจาตัดกำลังใจ เลยทำได้แค่พยักหน้าก่อนจะเอื้อมมือไปบีบไหล่น้องชายข้างบ้านเบาๆ อย่างปลอบโยน

เพราะพี่ชายที่หวังดีอย่างไม่ได้หวังสิ่งตอบแทนก็แค่ไม่อยากเห็นน้ำตาแบมแบม...แค่นั้นเอง...

 

 

 

“เขามาไหมล่ะ?”

แจบอมเอ่ยถามมาร์คขึ้นมาในจังหวะที่พวกเรากำลังรออาจารย์เข้าสอนกันอยู่ และคงต้องใช้เวลาอีกสักพักเพราะยังไม่ถึงเวลาเรียน พวกเราเข้ามานั่งรอในห้องกันก่อนเลยยังมีเวลาพูดคุยกัน มาร์คเคาะปากกาลงบนสมุด เขารู้ว่าเพื่อนหมายถึงอะไร คงหมายถึงเรื่องเมื่อวานนี้ที่เขานัดแบมแบม

“มาสิ”

“กูว่าแล้ว” แจ็คสันเป็นคนพูดขึ้นก่อนจะยิ้มแซว “คบกันแล้วอ่ะดิ่ ใจตรงกันแล้วนี่”

“ยัง” มาร์คตอบสั้นๆ

คราวนี้ไม่ใช่แค่แจ็คสันที่ทำหน้าเหวอ เพราะแจบอมเองก็ทำหน้าเหวอคืนมาเหมือนกัน มาร์คพอจะเข้าใจอยู่หรอกว่าทำไมเพื่อนถึงทำสีหน้าแบบนั้น

“ทำไมยังไม่คบ แล้วเมื่อวาน?” แจบอมขมวดคิ้วถามสีหน้าจริงจัง

“เออนั่นดิ่ เมื่อวานไม่ได้คุยเหรอ?” แจ็คสันยิงคำถามมาบ้าง

“เมื่อวานแค่เคลียร์กันเรื่องวันนั้น” มาร์คบอกเสียงเรียบ “ไปขอโทษแล้วก็เข้าใจตรงกันแล้ว ไม่มีอะไรติดค้าง”

“แล้วเรื่อง...ที่มึงชอบเขาล่ะ?” แจบอมถามเสียงห้วน

“กูขอเวลาแบมแบม”

“ขอเวลา?” คราวนี้แจ็คสันเอ่ยเสียงสูง “อะไรของมึงเนี่ยมาร์ค มันใช่เรื่องต้องมาใจเย็นไหมเรื่องหัวใจเนี่ย” แจ็คสันโมโหถึงกับกางมือจะข่วนหน้ามาร์คด้วยซ้ำ

“เออ...มันใช่เวลาใจเย็นปากหนักไหม” แจบอมเอ่ยสำทับและเห็นด้วยกับแจ็คสัน

“ก็อยากให้เขาประทับใจ”

“อะไรนะ? อะไรของมึงเนี่ย” แจ็คสันถามย้ำ มือที่กางอยู่กำหมัดแทน

“กูทำแย่ไว้เยอะ จะบอกรักทั้งทีเลยอยากให้ประทับใจ”

“แค่มึงพูดนี่แบมแบมก็ประทับใจแล้วนะ” แจบอมเอ่ยขึ้น สีหน้าจริงจังเคร่งเครียดแล้วเท้าคางมองหน้าเขา “มึงคิดอะไรอยู่ ในนี้เนี่ย” นิ้วข้างหนึ่งชี้มาที่ขมับมาร์คด้วยความสงสัย

“ก็บอกว่าอยากให้ประทับใจไง กูไม่ได้จะใช้เวลานานสักหน่อย แต่...ที่จริงก็อยากรู้ว่าเขาจะรอกูได้ไหม”

“มันใช่เวลามาลองใจไหมไอ้เชี่ย” แจ็คสันเหมือนจะหมดความอดทน ถ้าทำได้คงอยากหยิบปากกามาโยนใส่หน้ามาร์คแล้วแต่ติดอยู่ว่านี่ห้องเรียน

“เขาตัดใจกูจะขำให้”

“เขาบอกจะรอ” มาร์คบอกเสียงหนักแน่น แจ็คสันหันมาหรี่ตามอง

“แต่กูไม่ได้จะให้แบมแบมรอนานหรอก อย่ามองกูด้วยสายตาเหมือนอยากด่าขนาดนั้น พูดมาเลยก็ได้” มาร์คยักไหล่

เพราะทั้งแจบอมและแจ็คสันมองเขาเหมือนอยากจะฆ่าจะแกงกับคำพูดและความคิดของเขาจริงๆ นั่นล่ะ มาร์คเม้มปากก่อนจะเอ่ยพึมพำขึ้นว่า

“วันนี้แหละ”

“อะไรวันนี้” แจบอมเร่งเอาคำตอบ

“ก็บอกวันนี้ไง เมื่อวาน...มันหาจังหวะเหมาะๆ ไม่เจอด้วย” มาร์คบอกปัด เขาก็แค่อยากให้แบมแบมประทับใจ ไม่ใช่บอกบนรถสักหน่อย

“เหรอ...หรือมึงป๊อด” แจบอมหันไปพยักหน้ากับแจ็คสันหลังจากต่อว่า มาร์คทำหน้ายุ่งก่อนจะไม่ตอบอะไร เพราะตอนนั้นอาจารย์เข้ามาในห้อง

พวกเราต้องจบบทสนทนานั้นลงไปก่อน มาร์คไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติมกับเพื่อนสองคนอีก ถึงแม้จะได้ยินเสียงพึมพำและเสียงกระซิบของแจบอมและแจ็คสันว่ากำลังนินทาเขาอยู่ จงใจให้ได้ยินด้วยว่าไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไร มาร์คไม่ได้อยากมาเสียเวลานั่งอธิบายให้คนอื่นเข้าใจหรอก คนที่เขาอยากให้เข้าใจมีแค่แบมแบมเท่านั้นล่ะ

...แค่คนเดียวที่เขาแคร์

 

 

 

รูปแก้วนมเย็นและหลอดสีชมพูหวานปรากฏในอินสตราแกรมคนที่ไม่ได้ชอบดื่มนมเย็น ตรงปลายหลอดหากใช้ปลายนิ้วกดหน้าจอก็จะเห็นว่าแท็กชื่อแบมแบมเอาไว้บนนั้นด้วย มันถูกอัพด้วยคนที่ชอบดื่มชาเขียวและมีชื่อโค้ดลับว่ามัชฉะ

มาร์คเป็นคนอัพรูปนั้น

แบมแบมกะพริบตาปริบๆ อย่างไม่แน่ใจนักตอนเห็นภาพนั้น เขานึกว่าตัวเองตาฝาดแต่ก็ไม่ใช่นี่นา เพราะว่าไอจีเตือนว่ามีคนแท็กรูปมานั่นล่ะ เขานั่งนิ่งเปิดจอโทรศัพท์ค้างเอาไว้อยู่บนภาพนั้นโดยยังไม่ได้กดไลค์ลงไป มองภาพแก้วนมเย็นในไอจีคนชอบดื่มชาเขียวอย่างไม่เข้าใจนักว่าคิดอะไรอยู่

ก็ไหนบอกเขาเมื่อวานนี้ว่าขอเวลา มาร์คกลับมาอัพรูปแก้วนมเย็นจะให้แบมแบมคิดยังไงกันล่ะ เด็กหนุ่มเม้มปากก่อนจะกดรูปหัวใจให้ปรากฏสีแดงในแอพพลิเคชั่นนั้น แล้วก็กดปิดหน้าจอก่อนจะลุกไปทานมื้อเย็นข้างล่างกับแม่

วันศุกร์แบบนี้แม่สนุกกับการทำมื้อใหญ่ช่วงเย็นทุกสัปดาห์ วันนี้เราทานหม้อไฟกัน แบมแบมใช้เวลาทานอยู่นานและรอเก็บจานชามล้างช่วยแม่ด้วย ใช้เวลาด้านล่างอยู่เกือบ 2 ชั่วโมง เขาถึงได้ขอตัวบอกแม่ว่าจะอาบน้ำก่อนแล้วจะลงมาดูทีวีด้วย

แบมแบมหยิบมือถือก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนจะเห็นข้อความจากแอพพลิเคชั่นไลน์เด้งขึ้นมา ปลายทางเพิ่งส่งมาเมื่อ 5 นาทีที่แล้วนี่เอง แบมแบมกดเข้าไปก่อนจะเห็นข้อความนั้น

‘Marktuan93 : เห็นรูปในไอจีหรือยัง?

แท็กมาขนาดนั้นไม่เห็นก็บ้าแล้วสิ...แบมแบมแค่คิดไม่ได้ตอบไปในไลน์แบบนั้นหรอก อันที่จริงว่าจะอาบน้ำแล้วลงไปหาแม่ เลยกลายเป็นว่าหย่อนกายนั่งลงบนเตียงก่อนจะกดตอบข้อความลงไปว่า

‘BAMBAM1A : เห็นแล้วครับ

ยังไม่เห็นว่าอีกคนตอบ แบมแบมก็นึกประโยคหนึ่งได้ อมยิ้มก่อนจะรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดลงไป แล้วก็นั่งคิดอยู่นานสุดท้ายก็กดส่งไปอยู่ดี

‘BAMBAM1A : เลิกดื่มชาเขียวมาดื่มนมเย็นแทนแล้วเหรอครับ?

หลังจากรอไม่กี่อึดใจมาร์คก็อ่าน แบมแบมกดออกจากแอพพลิเคชั่นแล้วนั่งมองหน้าจอ ไม่เห็นว่ามาร์คจะส่งอะไรกลับมาสักทีก็เลยลุกจะไปอาบน้ำอาบท่าซะที ตอนนั้นเองที่ข้อความไลน์เด้งขึ้น แถมยังรัวอีกต่างหาก

‘Marktuan93 : ก็อยากลองดื่มนมเย็นนะ

‘Marktuan93 : เห็นคนแถวนี้ชอบนักชอบหนา

‘Marktuan93 : พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย ไม่อยากรอพรุ่งนี้แล้ว

‘Marktuan93 : อีก 30 นาทีเจอกัน

เดี๋ยวนะ! อีกครึ่งชั่วโมงคืออะไรยังไง!?

แบมแบมเบิกตาโต คราวนี้ถอยกลับมายืนแล้วเบิกตามองหน้าจอ ก่อนจะรีบรัวแป้นส่งข้อความไปหามาร์คถี่ๆ บ้างเพื่อขอคำอธิบาย

‘BAMBAM1A : เดี๋ยวครับพี่มาร์ค

‘BAMBAM1A : อีก 30 นาทีหมายถึงอะไรน่ะ

แบมแบมยืนวนไปเวียนมาอยู่แถวเตียงเพราะมาร์คไม่ยอมอ่านและไม่ยอมตอบ เขากำโทรศัพท์อย่างไม่เข้าใจนัก ทำไมถึงได้ชอบทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ แบมแบมหย่อนกายนั่งลงแรงๆ บนเตียง ก่อนเครื่องมือสื่อสารจะสั่นครืดในมือ

พอเปิดหน้าไลน์ก็พบแสงไฟแดงๆ จากรถข้างหน้า และถนนเส้นหนึ่งที่มีหลอดไฟสาธารณะให้ความสว่าง แบมแบมเม้มปากกำลังจะส่งไปถามแต่เหมือนมาร์คจะรู้ใจ

‘Marktuan93 : บอกว่า 30 นาทีเพราะรถคงไม่ติด

‘Marktuan93 : มีเรื่องอยากคุยด้วยไง เดี๋ยวไปหาที่บ้าน

‘Marktuan93 : ไว้เจอกัน

ทำไมเอาแต่ใจขนาดนี้! แบมแบมได้แต่อ้าปากเหวอหน้ามือถือ เขาวางโทรศัพท์ลงข้างที่นอน เพราะอีกคนขับรถออกมาขนาดนี้ก็คงไม่ล้มเลิกความตั้งใจหรอกถึงจะบอกให้กลับตอนนี้ก็เหอะ

เรื่องที่จะคุยแล้วรอพรุ่งนี้ไม่ได้น่ะคือเรื่องของพวกเราใช่ไหม?

แบมแบมเอนกายลงนอนบนเตียง ไม่มีอารมณ์อยากอาบน้ำแล้วด้วย ได้แต่ลืมตาโพลงมองเพดานสีขาวสะอาดในห้องนอน แล้วกะพริบตาปริบๆ พอใกล้ถึงเวลาที่จะได้รู้คำตอบ หัวใจก็เต้นแรงแถมยังรู้สึกป๊อดขึ้นมาดื้อๆ เด็กหนุ่มเม้มปากก่อนจะนอนตะแคงมองเครื่องมือสื่อสารที่วางอยู่บนที่นอนข้างๆ

เอาน่า...ต้องมีหวังสิเพราะรอมาขนาดนี้นี่นา...










มาถึงตอนนี้แล้วใจหาย...อ่ะตอนหน้าจะจบแล้วค่ะ 5555555
เพราะว่าตอนที่แล้วค้างไว้ชวนโดนตบ (แอบเห็นด้วยว่ามีคนจะตบเลา ฮือๆๆ ฟ้องๆๆ)
เราก็เลยรีบปั่นตอนนี้มาลง แล้วก็คิดว่าไม่ค้างเท่าตอนที่แล้วล่ะเนอะ
ตอนจบเรื่องนี้จะมาพร้อม sleep with me นะคะ อยู่ในขั้นกำลังดำเนินการพิมพ์ทั้งคู่ ฮือๆ
ขอบคุณทุกคนที่ให้กำลังใจเราจนฟิคมาถึงขั้นนี้นะคะ TvT ฮือๆ รักจริงๆ
เราอ่านทุกคอมเม้นต์กับทุกคนที่ติดแท็กฟิค #มาร์คแบมโซเชียล ตลอดเลยนะคะ
สำหรับตอนนี้ก็ฝากไว้ในอ้อมใจด้วยค่ะ ... แล้วเจอกันตอนหน้า 

ปล. มาดึกอีกแล้วไม่ว่ากันนะคะ เป็นมนุษย์ที่ใช้ชีวิตตอนกลางคืน
ปล2. สอบถามเรื่องรวมเล่มฟิค > 
https://docs.google.com/forms/d/1zAVwWqkxqsqfyeG5Es0lDNanT1gz4KKkPs1T0SIP2no/viewform

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,322 ความคิดเห็น

  1. #2292 Spices_smile (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 00:26
    รำคาญมาร์คหว่ะ ควายเผือกเอ้ย
    #2,292
    0
  2. #2280 Markmark_tuan1a (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 07:54
    บทจะรีบก็รีบไม่ให้ตั้งตัวเลยนะพี่นะ
    #2,280
    0
  3. #2239 ฺBeau (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 13:24
    หมั่นไส้พี่มาร์คคคค มีเล่นตัวด้วยยยยย
    #2,239
    0
  4. #2192 ChayapornSs (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 13:43
    วุ้ย เดาใจยากจริงพี่มัชฉะเนี่ย
    #2,192
    0
  5. #2179 grapeberryz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 20:50
    รอเลย ลุ้นไปอีก ทำไมพี่เค้าเป็นคนแบบนี้เนี่ย นึกจะมาก็มา555
    #2,179
    0
  6. #2157 mbbjsk_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 15:02
    โอ้ยยยยยย จะฟินก้ฟินได้ไม่สุด น้องยังหน่วงอยู่ ฮื่อ
    #2,157
    0
  7. #2134 milkc (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:03
    ฮื่อแอออ
    ทำไมเขิลลลล
    น่ารักจังอ่ะ แง๊
    รอพนก้ไม่ได้ไงคนเรา
    ฮรึก ,
    #2,134
    0
  8. #2124 `MESJ' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 19:30
    พี่มาร์คบทจะรีบก็รี๊บรีบ 55555555
    #2,124
    0
  9. #2110 ojay2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 12:29
    มาร์คใจร้อนนนน ขอเวลาไป คราวนี้หวังว่าจะเซอร์ไพร์นะ มีคำพูดดีๆแล้วใช่มั้ย มาร์คต้วนน พ่อคนลีลา
    #2,110
    0
  10. #2088 Numfon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 12:32
    พี่มาร์คใจร้อนจินๆ5555
    #2,088
    0
  11. #2076 -Bameverthing- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 17:46
    สู้ๆนะตัวเอง555555555
    #2,076
    0
  12. #2029 Kaka1m (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 13:57
    จินยองใจเย็นนะ555 มาร์คจะสารภาพหรือยังน้าา แต่ก็ชอบแบมไปแล้ว ดีงาม
    #2,029
    0
  13. #2008 ๐Cullen๐ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:19
    รู้สึกว่าแต่ละตอนยาวมากอะ ฮือออออ. ชอบบบบภาษาน่ารักมากเลย
    #2,008
    0
  14. #1998 M.m1nt (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 19:48
    ตอนหน้าจะจบแล้ววTT
    #1,998
    0
  15. #1984 KiHaE*129 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 18:57
    หมั่นไส้พี่มัชฉะมากค่ะ
    ลีลาได้อีก
    ฮ๋าๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,984
    0
  16. #1935 หลินจือ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 23:03
    เฮ้อซักทีเถอะพี่มัชฉะ
    #1,935
    0
  17. #1915 9nawKIHAE (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 20:50
    พี่มัชฉะจะรุกกแล้วใช่มั้ยยยย เย้ๆ จะได้(รัก)กันซะทีเนอะะ >///<
    #1,915
    0
  18. #1897 m_sseob (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 14:23
    เปลี่ยนมากินนมเย็นแล้วหรอคะมาร์คต้วน 555555
    #1,897
    0
  19. #1875 mellow_aa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 16:49
    มาร์คนี่สมควรโดนซักหมัดค่ะ ปากแข็งไม่พอ ลีลาท่ายังเยอะอีก เพลียจริมๆ == 
    #1,875
    0
  20. #1849 say (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 21:38
    เห็นด้วยกับจินยองแจบอมแจ็คสัน

    มาร์คแมร่ง!! 5555

    ยิ่งอ่านยิ่งรักจินยอง ถ้ามีพี่ชายแบบนี้สักคนคงมีความสุขสุดๆเลย^^
    #1,849
    0
  21. #1821 BB1a_38 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 10:59
    พี่มาร์คอ่อยขนาดนี้ หนูเช้าข้างตัวเองเถอะ 5555
    #1,821
    0
  22. #1799 แฟนแทคกิ๊กมาร์ค (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 11:33
    >///<
    #1,799
    0
  23. #1796 cat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 00:16
    ตื่นเต้นไปกับแบมด้วยเนี่ย
    #1,796
    0
  24. #1780 n_mb (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 01:21
    ลุ้นมากกก ><
    #1,780
    0
  25. #1772 zmgebob (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 20:03
    พี่มาร์คใจร้อนมากอ่ะ5555
    #1,772
    0