❥Cherish's Rule [BeeCris]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,388 Views

  • 33 Comments

  • 106 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    217

    Overall
    1,388

ตอนที่ 2 : 02❖Rule I - 2 'First Impression'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    20 เม.ย. 62

แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน

❖❖❖❖❖❖




EPISODE II
Rule I 'First Impression'

"จะไปที่ไหนกันเหรอคะ" ฉันถามตอนที่เราออกจากมหาลัย

"พาเธอกลับบ้าน" ริมฝีปากสวยขยับเพียงนิดเดียว แต่เสียงยังดังจนฉันได้ยิน "เดย์ขอมา"

เดย์ขอมา? เพราะแบบนั้นคุณบีถึงโผล่มาด้วยชุดที่ดูก็รู้ว่ากลับบ้านไปเปลี่ยนแล้ว เธอแค่จะมารับฉันเพื่อไปส่งที่หอแทนเดย์ ปกติฉันกลับบ้านพร้อมเขา แต่เราไม่ได้อยู่หอเดียวกันหรอก หอชายของเดย์เลยไปจากหอฉันประมาณ 2 - 3 ซอย

"บอกทางมา" เธอเอ่ยอย่างราบเรียบ

"ได้ค่ะ" ฉันรับแล้วเริ่มบอกเส้นทางในการกลับหอพักของฉันให้เธอฟัง

คุณบีค่อนข้างขับรถเร็วเลยทีเดียวในย่านที่การจราจรไม่ถึงกับเรียกว่าติด แต่ก็รถเยอะพอสมควรในอากาศที่ฝนจะตกในวินาทีไหนก็ไม่รู้

แปะ

มีของเหลวตกลงมากระทบแก้มฉัน ฝนตกลงมาอย่างหนักตอนที่คุณบีเลี้ยวเข้ารถเข้ามาในซอยหอพักฉันพอดี

"ขอบคุณค่ะ" ฉันลงจากรถบิ๊กไบค์ คุณบียื่นมือมาคล้ายกับต้องการจะเอาเสื้อโค้ดของตัวเองกลับคืน แต่ฉันดึงหลบ เมื่อเห็นสายตาดุๆที่มองมาเริ่มพูดเสริม "เดี๋ยวหนูเอาไปซักให้ค่ะ"

"..." เธอไม่ได้ตอบอะไร แต่สายตาบอกแจ่มแจ้งว่าฉันกำลัง 'ยุ่งไม่เข้าเรื่อง' อยู่

"ไม่ลงมาก่อนเหรอคะ อย่างน้อยก็รอให้ฝนซาก็ได้" ฉันทำใจดีสู้เสือ เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ขยับตัวแต่นั่งคร่อมรถตากฝนอยู่ตรงจุดเดิม ฉันเลยชี้ไปที่ข้างหอ "ตรงนั้นที่จอดรถค่ะ"

ฉันคิดว่าเธอจะกระชากเสื้อของเธอที่ฉันถือไว้กลับไปแล้วขับรถออกไปอย่างไม่ให้ความใส่ใจ แต่เธอกลับขับรถไปจอดแล้วเดินมาหา

ฉันหลบตาแล้วเดินไปกดลิฟท์ กดชั้นเจ็ด ความเงียบของเราสองคนไม่คลับคล้ายคลับคลาจะเป็นความอึดอัดในคราวนี้ ฉันเลยหายใจได้คล่องมากขึ้น หลังจากขึ้นมาถึงฉันก็แอบขอโทษขอโพยคนทำความสะอาดหอในใจระหว่างเดินตัวปลิวเปียกโชกไปยังห้องของตัวเอง

"ยืนรอตรงนี้ก่อนนะคะ" ฉันปิดประตู บอกคุณบีเสร็จก็รีบถอดรองเท้า เดินเข้าไปในห้องพักที่ไม่ได้ใหญ่มาก เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเดินเอาผ้าขนหนูผืนใหม่แกะกล่องกลับมาให้เธอ ส่วนเสื้อที่เสนอซักให้นั้นก็เอาไปวางไว้ตรงระเบียงในจุดที่แน่ใจว่าฝนไม่สาดแน่

คุณบีเช็ดหน้าเช็ดตาและเส้นผมที่เปียกโชกของตัวเอง

"เสร็จแล้วก็เอาผ้าคลุมตัวไว้ก่อนนะคะ จะได้ไม่หนาวมาก แต่ถ้าอยากอาบน้ำก็บอกได้ค่ะ"

"ไม่เป็นไร" คุณบีบอกพลางนั่งลงหน้าประตูห้องทั้งแบบนั้น

"ไม่เข้าไปในห้องก่อนเหรอคะ นั่งแบบนั้นมันดูเหมือนหนูดูแลคุณบีไม่ดีในฐานะเจ้าของห้องนะ"

"ไม่ต้องมีน้ำใจขนาดนั้น เดี๋ยวห้องเปียกแล้วต้องทำความสะอาดอีก"

"งั้นถ้าไม่อยากอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนมั้ยคะ"

"เสื้อผ้า?" เธอเหลือบมามอง

"ค่ะ มีชุดใส่เล่นของเดย์อยู่ น่าจะใหญ่พอที่จะให้คุณบีใส่" ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าอีกครั้ง หยิบเสื้อยืดตัวใหญ่สีดำกับกางเกงบอลสีน้ำเงินออกมายื่นให้คุณบี "เข้าไปเปลี่ยนก่อนมั้ยคะ"

"ไม่ เธอเข้าไปอาบน้ำก่อนเลย" เธอรับชุด วางมันไว้แล้วกดโทรศัพท์ต่อ ฉันที่เพิ่งรู้ตัวหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาเช็ดให้แห้งบ้าง โดยหวังว่ามันจะไม่เสีย

"จะดีเหรอคะ" ฉันถาม เสียงฝนที่ตกอยู่ข้างนอกไม่ได้ดูเบาลงเลย "แค่เปลี่ยนชุดเอง คุณบีก่อนดีกว่าค่ะ"

"ฉันมีธุระต้องคุยกับเดย์" คุณบีตัดบทอย่างไม่ห้วนมาก แต่เฉียบขาด

ฉันอยากถามว่าเดย์เป็นอะไรรึเปล่า แต่ก็รู้ว่ามันไม่ใช่เวลาที่ควรถาม เพราะแบบนั้นเลยหยิบเสื้อผ้ากับผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ

ฉันใช้เวลาในห้องน้ำค่อนข้างนานเลยล่ะ และเมื่อออกมาก็เห็นว่าคุณบีกำลังพิงกำแพงหลับไปทั้งแบบนั้น เมื่อเดินไปใกล้ ฉันสังเกตเห็นทันทีว่ามือเรียวกำโทรศัพท์แน่น

'มีธุระกับเดย์' ที่ว่าไม่ใช่เรื่องที่จะให้คนนอกรู้ได้ด้วยเลยเหรอ?

ฉันย่อตัวลงแล้วแตะไหล่คุณบีไปหนึ่งครั้ง เธอลืมตาในทันที เป็นการลืมตาอย่างคนหวาดระแวงที่ไม่ใช่การค่อยๆเปิดตาขึ้นมา

"ห้องน้ำว่างแล้วค่ะ" รีบบอกในทันทีเพราะเกรงว่าเธอจะคิดว่าฉันมาทำอะไรไม่ดี

เธอแค่ขยับตัวลุกขึ้นอย่างมั่นคง หยิบเสื้อผ้าของเดย์แล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำ ฉันเองก็มายืนอยู่แถวเตียง หยิบพวกกระเป๋าตังค์ โทรศัพท์มือถือ กับหนังสือเรียนมาเช็คดูว่าอะไรเปียกมากเปียกน้อย แต่เสียงคุณบีเรียกความสนใจไว้

"คริส" เป็นครั้งแรกที่เธอเรียกชื่อฉัน ในน้ำเสียงไม่ได้แฝงอะไรไว้เป็นพิเศษ

"คะ?" ฉันหันไปมองห้องน้ำที่ประตูปิดสนิท

"ปกติกินข้าวที่ไหน กินอะไร" ไม่รู้หรอกอะไรดลใจให้เธอถามคำถามนั้น แต่ฉันก็ตอบ

"ปกติหน้าซอยมีร้านอาหารตามสั่งที่ตั้งอยู่ใกล้ๆเซเว่นค่ะ แต่วันนี้ดูเหมือนจะปิด คงแวะไปหาอะไรกินที่เซเว่นแทนค่ะ"

"..."

"ถามทำไมเหรอคะ"

"ถามเพราะเดี๋ยวออกไปซื้อให้ อยากกินอะไร" คุณบีเปิดประตูออกมาพอดี ตอบคำถามฉันไปด้วย เธอในชุดเดียวกันกับเดย์ให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"เดี๋ยวหนูไปเองก็ได้ค่ะ ไม่ต้องลำบากคุณบีหรอก..."

"ฝนตก มีร่มหลายคันเหรอ?"

ฉันหันไปมองร่มที่วางไว้ใกล้ประตู มันมีคันเดียวจริงๆ และคุณบีคงเห็นแล้ว

"ไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวไปให้ แค่บอกมาว่าอยากกินอะไร" เธอคงตั้งใจจบประเด็นเพราะไม่อยากรำคาญ

ในสายตาของเธอ...เธอคงเป็นแขกที่บังเอิญมาอยู่ที่ห้องฉัน และการที่จะให้ฉันออกไปข้างนอก ไปหาอะไรกินทั้งๆที่มีร่มเพียงคันเดียวแล้วปล่อยให้แขกอยู่ในห้องมันจะดูไม่ดี

คุณบีคนนี้มักตัดสินใจจากมุมมองแห่งเหตุผลเสมอ แต่กลับกันแล้ว เธอก็สามารถตัดสินได้จากมุมมองทางอารมณ์เหมือนกัน อย่างที่ตัดสินฉันไง

"จริงๆ หนูไม่ใช่คนที่คิดออกทันทีหรอกค่ะว่าอยากกินอะไร ต้องไปเห็นน่ะ"

"..."

"ไปด้วยกันมั้ยคะ ร่มคันนี้ขนาดกลางๆ เบียดได้ ไม่เปียกมากหรอก"

คุณบีดูไม่ชอบอะไรที่มันยุ่งยาก เธอถอนหายใจ แต่เพราะคงคิดว่าคงขัดไม่ได้จึงพยักหน้าอย่างจำยอม

ไม่นานเราก็มายืนอยู่ใต้หอ คุณบีเป็นคนถือร่มเพราะสูงกว่าฉัน เธอยกมือโอบไหล่แล้วเดินให้ฉันชิดเข้ามาในร่มแล้วพาเดินลุยฝนออกมา

เพราะเธอเดินอยู่ด้านหลัง ฉันจึงเหลือบไปมองเล็กน้อย ก่อนเห็นว่าสีหน้าของเธอนั้นเย็นชาและกระด้างไม่เปลี่ยนแปลง

ด้วยจังหวะการเดินที่ค่อนข้างเร็ว ฉันมาถึงเซเว่นอย่างไม่เปียกมากนัก ส่วนพี่สาวของแฟนหนุ่มที่มาด้วยกันนั้นวางร่มไว้หน้าเซเว่นแล้วเดินเข้าไป

จากตรงนี้ ฉันเห็นแผ่นหลังของเธอเปียกโชกราวกับเดินตากฝนมาตลอดทาง

คุณบีเดินดูอาหารแช่แข็ง ส่วนฉันเดินไปหยิบพวกขนมกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองสามห่อเพื่อเอาไปเก็บไว้ในวันที่ไม่มีอะไรกินจริงๆ หลังจากนั้นก็มาหยุดอยู่ที่ตู้อาหารแช่แข็งอีกคน

"ไม่รู้จะกินอะไรเหรอคะ" ฉันเลี่ยงการพูดถึงเรื่องที่เธอยอมตากฝนไว้...เกรงว่าการทำแบบนั้นจะทำให้เธอรำคาญใจเพิ่มขึ้นไปอีก

แค่เรื่องที่ดื้อด้านตามมาด้วยก็คงดูเกินพอดีแล้ว

ฉันไม่อยากเป็นตัวปัญหาในสายตาคู่นั้นมากไปกว่าที่เป็นอยู่...

"ใช่" เธอตอบแบบพึมพำ มือเรียวหยุดอยู่ที่อาหารแช่แข็งกล่องนึงที่มีชื่อว่าไข่เจียวกุ้ง โดยมีราคากำกับอยู่ด้านล่าง

"อันนั้นอร่อยค่ะ หนูเคยกินแล้ว" ฉันแนะนำ เป็นการเพิ่มความมั่นใจให้อีกฝ่าย

"โอเค" เธอถือมันแล้วเดินไปส่วนน้ำดื่ม ฉันเดินตามไปเพราะมีของที่จะซื้อตรงนั้นเหมือนกัน

"ไม่ชอบอาหารแช่แข็งแบบนั้นหรอกค่ะ" ถามพลางหยิบชาเขียวกับน้ำเปล่าใส่ลงตะกร้า เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ตอบก็เบนสายตาไปมอง

"ใช่" ในที่สุดคำตอบก็หลุดรอดออกมา

"ทำไมเหรอคะ"

"...เพราะมันเป็นอาหารที่ไม่อบอุ่น" คุณบีตอบด้วยสีหน้านิ่งเฉย แต่แววตาเธอดูแปลกไปนิดหน่อย ไม่มากพอจะให้ฉันสังเกตเห็นว่ามันคืออะไร

เธอผละออกจากตรงนี้แล้วเดินไปคิดเงิน ส่วนฉันมองแผ่นหลังกว้างแล้วเดินตามไปติดๆ

คุณบีคนนี้...คงชอบอาหารที่ถูกทำขึ้นมาโดยใครบางคนเป็นพิเศษอยู่ เลยมีคำตอบแบบนั้นให้กับอาหารแช่แข็งที่สะดวกแต่ก็ไร้ความใส่ใจนี้

หลังจากคิดเงินกันเสร็จ ฝนซาลงแล้ว แต่คิดว่ามันคงไม่ดีกับการขับรถบิ๊กไบค์ลุยฝนออกไปตอนนี้หรอก เรากลับมาที่หอแล้วตกลงกันโดยไม่ต้องพูดว่าค่อยคิดว่าจะทำอะไรต่อหลังทานอาหารแล้ว

ฉันกางโต๊ะญี่ปุ่นขนาดเล็กบนพื้น เราสองคนนั่งอยู่คนละฟากของโต๊ะ ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตา

ใครจะรู้ว่าหลังทานอาหารเสร็จ ของบางสิ่งจะถูกหยิบยื่นมาให้ฉัน

"กันไว้" เป็นยาพาราเม็ดเล็กในมือใหญ่

"ขอบคุณค่ะ" ฉันตอบรับอย่างแผ่วเบาแล้วรับพารามากิน

คุณบีทำแบบเดียวกัน

ราวกับท้องฟ้ากำลังกลั่นแกล้ง เพราะฝนตกลงมาหนักกว่าเดิมอีกหลังจากนั้น ฉันนั่งๆนอนๆอยู่บนเตียงอย่างไม่สบายใจ เพราะคุณบีที่เป็นแขกนั้นนั่งพิงผนังห้อง มือกดโทรศัพท์อยู่ราวๆครึ่งชั่วโมงได้แล้ว แอร์ก็เปิด อากาศก็เย็น

"คุณบีคะ เอาผ้าห่มกับหมอนมั้ย" ฉันถามอย่างเป็นห่วง

เธอพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร ฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะเกี่ยงหรอก นั่งแบบนั้นนานๆต้องปวดหลังแน่เลย

ฉันลุกไปหยิบผ้าห่มสำรองในตู้แล้วแบ่งหมอนบนเตียงไปให้เธอหนึ่งใบแล้วกลับมานั่งบนเตียง เพราะนอนไม่หลับถึงหยิบขนมที่ซื้อมากิน

คุณบีไม่ได้ซื้ออะไรนอกจากน้ำเปล่ากับข้าวกล่องนั้น

"ไม่ชอบกินขนมเหรอคะ"

"ชอบ"

"แต่ไม่ซื้อ?" ฉันนั่งมองเธอ ส่วนเธอนอนหันหน้ามาทางฉัน คงเพราะไม่อยากให้ฉันเห็นหน้าจอโทรศัพท์

"ขนมกินตอนไหนก็ได้" เธอตอบ "แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

เธอปรายตามองขนมในมือฉันด้วยล่ะ

ฉันผงะแล้วเกือบวางขนมที่กินเหลือไว้หัวเตียงด้วยความเกรงใจ แต่เพราะคิดได้ว่านี่ห้องฉัน เลยบังคับให้ตัวเองมีความสุขกับการกินต่อได้

"ชอบกินอะไรเหรอคะ" ฉันอดถามไม่ได้ นึกไม่ออกว่าคนอย่างเธอจะชอบอะไรเป็นพิเศษ

"ช็อคโกแลตเย็นคู่กับขนมปังปิ้งโรยผงโอวัลตินกับนมข้น" เธอตอบอย่างไม่ติดขัดอะไร แต่กลับไม่ได้พูดถึงอะไรที่นอกเหนือจากนั้นอีกแล้ว

"ไม่ชอบอย่างอื่นแล้วเหรอคะ" ฉันกระตุ้นให้พูดต่อ

"ชอบเรื่อยเปื่อย" เป็นคำตอบที่ไม่เจาะจงอะไรเลย

สายตาฉันเบนมองนาฬิกา เพิ่งสองทุ่มกว่าแต่ฉันกลับรู้สึกง่วงขึ้นมา คงเพราะเม็ดยาเพิ่งจะออกฤทธิ์แน่ๆ ฉันทิ้งถุงขนม นอนลงแล้วหลับไปทั้งอย่างนั้นโดยลืมสนใจเพื่อนร่วมห้องจำเป็นเลยว่าจะทำอะไรต่อ


เฮือก

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงสั่นของโทรศัพท์ เมื่อหันไปก็พบว่าคุณบีกำลังรับสายที่โทรเข้ามา เธอคงหลับเหมือนกัน เมื่อหันมองเวลาพบว่าเที่ยงคืนกว่าแล้ว

มือหยิบโทรศัพท์ตัวเองมาดู ฉันเห็นข้อความจากเดย์กับมิสคอลรวมๆเกือบ 10 สาย ฉันยังไม่ได้เช็คมันเลย เพราะคุณบีหุนหันลุกขึ้นยืน ฝนหยุดตกตอนไหนไม่รู้ เธอหยิบกุญแจรถของตัวเองมาถือไว้แล้วเตรียมออกจากห้องไป

"ไปไหนเหรอคะ" ฉันพยายามไม่ให้ตัวเองงัวเงียตอนที่ถาม แต่กลับพบว่ามันเป็นคำถามที่โง่มากในเวลาถัดมา เธอจะไปไหนก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย

"ไปหาเดย์" แต่คุณบีตอบ

"เดย์?"

"สถานีตำรวจ"

"ขอไปด้วยได้มั้ยคะ" ฉันหุนหันลุกขึ้นนั่งทันทีที่ได้ยินคำว่าสถานีตำรวจ

เธอมองฉันด้วยสายตาที่สแกนดูอย่างคร่าวๆแล้วเอ่ย

"ให้เวลาสองนาที ไปแต่งตัวให้เรียบร้อย"

ฉันรับทำตาม หยิบชุดใส่เล่นออกมาแทนที่ชุดนอน ก่อนหยิบโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสตางค์ติดมือออกมาด้วย ไม่นานคุณบีก็พาฉันมายังสถานีตำรวจในระแวกนี้

ทันทีที่เจ้าหน้าที่ตำรวจเห็นคุณบีก็ออกอาการเกรงใจในทันที

"เชิญข้างในก่อนครับ คุณน้ำทิพย์" คนพวกนี้...ล้วนแล้วแต่เป็นลูกน้องเบื้องล่างตำแหน่งสูงของคุณแม่ของเดย์และคุณบี

ฉันเดินตามหลังคุณบีไป ก่อนจะเห็นภาพข้างในหลังจากเธอ สีหน้าคุณบีดูเครียดขณะขยับตัวไปหาเดย์ และคุณแม่ของทั้งสองคนยืนอยู่ในชุดนอกเครื่องแบบ สีหน้าเย็นชากวาดสายตามองลูกๆสองคน ไม่มีแม้แต่ความเห็นใจในดวงตาคู่นั้น

ฉันยกมือไหว้คุณแม่ เธอพยักหน้าน้อยๆตอบรับ

"รู้เรื่องนี้มั้ยคริส" คุณแม่ถามฉันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเล็กน้อย เธอปรายนิ้วไปยังกลุ่มวัยรุ่นที่มีสภาพเละเทะไม่ต่างจากเดย์ตอนนี้นัก "ว่าลูกชายของฉันหาเรื่องใส่ตัว"

"ไม่รู้ค่ะ" ฉันหน้าเจื่อน ที่นั่งเป็นกลุ่มตรงนั้นคือกลุ่มเพื่อนที่มาชวนเดย์ไปผับ

จากการคาดเดาแบบไม่มีรายละเอียดของฉัน เดย์คงมีเรื่องกับคนพวกนั้นแล้วชกต่อยกันตามประสาผู้ชายวัยเลือดร้อน

"แล้วแกล่ะบี รู้เรื่องพวกนี้มั้ย" นัยน์ตาคมปราบหันไปมองลูกสาวคนกลาง

"..."

ไม่มีเสียงตอบ ไม่มีคำแก้ตัว

เพียะ!

คุณบีถูกตบจนหน้าหันโดยฝีมือแม่ตัวเอง ฉันเบิกตากว้าง ส่วนเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ยืนคุมเชิงกันอยู่ในสถานีทุกคนก้มหน้าลงพื้น ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้น

"แกรู้มั้ยว่าความไม่ใส่ใจของแกทำให้เดย์เกือบตาย" ไม่ใช่การตะคอก ไม่ใช่การใส่อารมณ์ แต่เป็นการพูดด้วยน้ำเสียงโทนเย็นที่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมาย "ฉันไม่รู้ว่าเดย์ตกลงอะไรไว้กับแก แต่แกเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ให้น้องได้ไงในเรื่องแบบนี้"

"..."

"ตลอดเวลาที่เดย์เข้าไปในผับ อยู่กับเจ้านักเลงพวกนั้น แกเป็นห่วงน้องบ้างมั้ย"

"..."

"ถ้าน้องตาย แกจะรู้สึกอะไรบ้างมั้ย"

"..."

"ฉันส่งพวกแกสองคนให้มาเรียนหนังสือ แต่กลับทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง จำคำพูดนี้ไว้ ถ้าหลังจากนี้ฉันเห็นพวกแกสองคนสุมหัวกันทำอะไรอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือนแล้วกัน"

เป็นคำพูดที่ไม่ใช่การตัดพ้อ แต่เป็นคำพูดในเชิงฝากไว้ให้คิด...

ฉันที่หลังจากนั้นไปโรงพยาบาลกับเดย์เพื่อทำแผลให้กับร่างกายที่น่วมไปทั้งตัวของเขาได้รู้ว่า...เรื่องนี้มันเกิดจากที่เดย์ชอบติดตามคดีที่แม่กำลังทำ และเขาสืบจนรู้ว่าขบวนการยาเสพติดเหล่านั้น เพื่อนในคณะของเขามีส่วนรู้เห็น เขาจึงเข้าไปตีสนิท และมันเชื่อมโยงมาถึงวันนี้ที่เขาเอาตัวเข้าไปเสี่ยงเพื่อเรียกตำรวจมาจับพวกมัน

เพราะไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉันเลยไม่ได้พูดอะไร

ซ้ำเติมเขาก็ไม่ควร แต่จะชมเขา...ก็ไม่ควรเหมือนกัน

ส่วนคุณบี เดย์ขอให้พี่สาวของเขามาเฝ้าฉันไว้ เผื่อในกรณีที่กลุ่มคนพวกนั้นไหวตัวทันและกลับมาเล่นงานเขาได้ เขากลัวว่าหากเขาเสียท่า มันจะลามมาถึงฉัน แต่ฉันกลับคิดว่าคุณบีไว้ใจเดย์ว่าจะทำงานนี้ที่เขาหวังไว้สำเร็จ เธอถึงไม่ให้ฉันเห็นโทรศัพท์ตัวเอง เพราะเกรงว่าฉันจะสังเกตเห็นแชตที่ติดต่อกับเดย์แล้วทำให้เรื่องเสีย

คุณบีหายตัวไปจากชีวิตฉันหลายสัปดาห์หลังจากวันนั้น แต่ช่วงเวลานั้นฉันกลับวนคิดอยู่แค่สองเรื่องเกี่ยวกับตัวเธอ

อย่างแรก การที่เธอเงียบต่อการแก้ตัวให้แม่ของเธอฟังว่าไม่ได้เพิกเฉยเดย์

อย่างสอง ท่าทางที่คุณแม่แสดงออกกับเธอ แรงกดดันที่ได้รับแตกต่างจากเดย์

คุณบีคนนี้...ไม่เคยยืนหยัดเพื่อตัวเอง แต่กลับกลายเป็นหินผาที่ไม่มีปากมีเสียงและไร้การตอบสนองในยามที่ต้องแบกรับอารมณ์ของคนในครอบครัว

ฉันตระหนักว่าอะไรทำให้เธอเป็นคนแบบนั้น รู้ถึงเหตุผลจากท่าทางไม่ไว้วางใจที่แสดงออกต่อคนรอบข้างในที่สุด


❖❖❖❖❖❖

เห็นยังจำเรากันได้ก็ดีใจค่ะ ~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #32 moshiz (@moshi-moshiz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 02:20
    สัมผัสถึงความหล่อของคุณบี 55555กรี๊ดดด
    #32
    0
  2. #30 tang8647 (@tang8647) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 22:36
    รออยู่นะคะไรท์ รีบต่อเด้อ
    #30
    0
  3. #27 StApollo18 (@StApollo18) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:20
    ขนาดคนนอกยังสังเกตได้ ครอบครัวนี้แปลกๆ ไม่ใช่แค่พี่คริส รีดเดอร์นี่แหละ คุณแม่ตบพี่บีหน้าหันไม่ได้นะคะ หน้าหนูสั่นตามเลย
    #27
    0
  4. #26 imppppp (@imppppp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 21:11
    ทำไมต้องรุนแรงด้วยนะไม่เข้าใจจริงๆ พี่บีก็คงได้รับแรงกดดันมากๆจนกลายเป็นคนเย็นชาแบบนี้สินะ พี่คริสต้องช่วยแล้วนะ๕๕๕
    #26
    0
  5. #25 summerboy (@summerboy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 12:43
    คนเย็นชาใช่ว่าไม่มีหัวใจแม่พี่บีรักลูกไม่เท่ากันรึเปล่าพี่บีเลยกลายเป็นคนเลือกที่จะเงียบ
    #25
    0
  6. #24 Yoyi Sanmee (@yoyopwt) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 10:42
    แงงงงงชอบฟิคนี้นะคะ
    #24
    0
  7. #23 Ryojin29 (@Ryojin29) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 09:28
    แงงงง คุณบีทำไมต้องแบกอะไรขนาดนี้ด้วยคะ โถ่
    #23
    0
  8. #22 homesixth (@homesixth) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 08:16
    เข้าใจคุณแม่นะ ในฐานะพี่ พ่อแม่มักจะหวังว่าต้องดูแลน้องได้ คุณบีก็คงขัดน้องไม่ได้ และก็คงห่วงไม่น้อย /ดีที่เจ้าเดย์ไม่ได้เกเรจริงๆนะ
    #22
    0
  9. #21 Noon_Afternoon (@Noon_Afternoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 07:18
    โตมาแบบนี้ทั้งน่าชื่นชมที่โตมาได้ดี และน่าสงสารไปพร้อมๆกันนะ

    ทำไมแม่ใจร้ายจัง ไหนจะเรื่องอาหารที่ไม่อบอุ่นอีก โตมาแบบเศร้าๆใช่มั้ยเนี่ย แงงง
    #21
    0
  10. #20 Toeyy7038 (@Toeyy7038) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:35
    เย็นชาแต่แอบใจดีแปลกๆนะคะคุณบี แต่ตอนโดนคริสสะกิดเรียกนี่คือระแวงอะไรคะ แอบสงสัยย55555
    #20
    0
  11. #19 imppppp (@imppppp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 19:59
    คุณบีคนเย็นชาจะเก็กได้นานแค่ไหนกันนร้าาาาพี่คริสแสดงความน่ารักเข้าใส่เลย๕๕๕หมั่นไส้คนหน้าตึง๕๕๕สนุกมาค่ะไรท์มาต่อเร็วๆนร้าคิดถึง
    #19
    0
  12. #18 k50245 (@kapkkapp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 00:35
    งุ้ยยยย คุณบีคนอบอุ่นนนน ปล.พอเห็นว่าเป็นไรท์แต่งแล้วแอบมีความระแวงระวังในตัวคุณบีเล็กน้อยค่ะ แฮ่ๆ 55555555
    #18
    0
  13. #17 Noon_Afternoon (@Noon_Afternoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 16:02
    ไม่ไว้ใจไรต์ 5555 คุณบีดีแปลกๆ ตื่นเต้นว่าไรต์จะทิ้งปมอะไรไว้~
    #17
    0
  14. #16 Nakie (@Nakie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 14:58
    คุณบีคนปากร้ายใจดี
    #16
    0
  15. #15 newrwdia (@newrwdia) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 13:43
    เราอ่ะดีใจมากๆที่เห็นคุณกลับมาดีใจมากกกกก ดีใจเป็นร้อยล้านพันเท่าเลย
    #15
    0
  16. #14 dasywn (@in_noona) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 13:23
    คุณบีเท่จังงงง
    #14
    0
  17. #13 homesixth (@homesixth) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 12:40
    คุณบี แอบใจดีจริงด้วย ทำไมเท่ขนาดนี้คะเนี่ย คุณน้องคริสก็เด็กดี รอลุ้นค่ะ
    #13
    0
  18. #11 rung_al (@rung_al) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 11:43
    ไรท์คะ ช่วยรับเข้ากลุ่มหน่อยได้มั้ยคะ ขอบคุณค่ะ
    #11
    0
  19. #10 Ryojin29 (@Ryojin29) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 07:13
    แงงงง คุณบี ใจดีจังเลยค่ะ
    #10
    0