{END} BeeCris | Butterfly Hoax

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 27,002 Views

  • 1,302 Comments

  • 978 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    25

    Overall
    27,002

ตอนที่ 9 : Butterfly Hoax :: Episode 8 {100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    15 ม.ค. 59








EPISODE 8

- ความจริง {1} -


          ย้อนกลับไปเมื่อ 12 ปีที่แล้ว

          ภูเก็ต ประเทศไทย เวลา 17.59

          พี่คริส เราหนีเที่ยวเล่นกันสองคนจะดีเหรอพลอยในชุดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเหมือนเด็กผู้ชายเกาะชายเสื้อของคริสแน่น สายตากวาดมองไปทั่วอย่างระแวงขณะที่ร่างกายคุกเข่ามอบคลานอยู่หลังพุ่มไม้

          “เบาๆสิพลอยเธอตอบไม่ตรงคำถาม มือดันศีรษะของน้องสาวให้ก้มต่ำลงกว่าเดิมเพื่อหลบพ่อบ้านมากมายที่วิ่งหาทั้งสองกันวุ่นวาย

          พวกเธอรอคอยอยู่นาน กว่าเหล่าพ่อบ้านจะวิ่งไปทางอื่น เสียงสั่งการดังลั่นไปทั่วบริเวณในขณะที่เด็กสาวทั้งสองถอนหายใจอย่างโล่งอก คริสโผล่ศีรษะออกมาจากพุ่มไม้และต้นไม้บริเวณโดยรอบ ข้างๆกันเป็นสนามเด็กเล่นที่แทบจะไม่มีใครอยู่เลยสักคน ต่างก็วิ่งหนีกันไปหมดแล้วเพราะเหล่าพ่อบ้านของเธอ

          พี่ไม่แปลกใจที่พวกเขามาวนหานานเธอพยักเพยิดให้น้องสาวดูสนามเด็กเล่นในขณะที่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อออกไปจากใบหน้า ไปกันเถอะพลอย สักหนึ่งทุ่มค่อยกลับบ้านพักก็ได้

          คริสกับพลอยไม่ใช่เด็กในพื้นที่ พวกเธอแค่ลงมาเที่ยวต่างจังหวัด แต่ในเมื่อขึ้นชื่อว่ามาเพราะเที่ยวพวกเธอก็สมควรได้ออกจากบ้าน ไม่ใช่ถูกขังโดยเหล่าพ่อบ้านที่ทำตามคำสั่งของป้าที่ไม่ได้มาด้วย เธอไม่ค่อยชอบป้าของตัวเองแต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อพ่อกับแม่เสียชีวิตไปแล้วด้วยอุบัติเหตุเมื่อสองปีก่อน

          เธอยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดีเนื่องจากปกติตอนพ่อกับแม่ยังมีชีวิต พวกท่านก็เลี้ยงดูเธอกับพลอยแบบไข่ในหิน ไม่ค่อยให้ออกไปไหนมากนักและยิ่งหนักขึ้นไปอีกเมื่ออยู่กับป้า นอกจากไปมหาลัยกับไปโรงเรียนพวกเธอก็ไม่เคยได้ไปไหนเลย

          “พี่คริส พลอยกลัวจริงๆนะ เรากลับบ้านกันดีกว่าแขนเสื้อของเธอถูกกระชับแน่นขึ้น ตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะหกโมงเย็นแล้ว ไม่แปลกที่น้องสาวของเธอจะกลัวนักกลัวหนาเพราะมันก็น่ากลัวจริงๆ

          ถึงที่นี่คือภูเก็ตและจุดมุ่งหมายของพวกเราคือทะเลและสถานที่ที่มีผู้คนเยอะ แต่ที่ที่พวกเราสองคนยืนอยู่มันไม่ใช่เลย มันเหมือนกับที่ไหนสักที่ที่แทบจะไม่มีใครอยู่เลยสักคน เหมือนกับหมู่บ้านอะไรสักอย่างที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ แต่คริสไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หากเธอบอกว่าจะไปให้ถึงทะเล เธอก็จะไปจริงๆ

          คริสพาน้องสาวเดินออกมาจากพุ่มไม้ตรงจุดที่เคยแอบอยู่ สายตาของเธอหรี่เล็กลงเมื่อมองไปยังฝั่งตรงข้ามของถนน

          เด็กสาวคนหนึ่งที่อายุคงไม่แตกต่างจากเธอมากนักยืนอยู่ตรงนั้น ใช้สายตาฉายแววรู้ทันมองเธอพลางยกยิ้มซุกซน ชุดที่ใส่เป็นชุดลำลองสีดำสนิททั้งชุดแถมในมือยังถือไม้เบสบอลอยู่ด้วย

          เธอเมินไม่สนใจ จูงมือน้องสาวของเธอเดินเข้าไปข้างในหมู่บ้านเนื่องจากเข้าใจว่าหากผ่านหมู่บ้านไปก็จะเจอกับทะเลเพราะได้ยินใครสักคนพูดมาแบบนั้นตอนที่กำลังวิ่งหนีเหล่าพ่อบ้าน ถึงสัญชาตญาณจะบอกว่าไม่ใช่เพราะเธอยังไม่ได้ยินเสียงคลื่นทะเลหรือเสียงของคนอื่นเลย

          พี่คริส บ้านตรงนั้นน่ากลัวนะจู่ๆพลอยก็ใช้ปลายนิ้วสะกิดเธอพลางชี้นิ้วไปยังบ้านหลังใหญ่คล้ายคฤหาสน์ เพียงแต่ว่ามันรกร้างเหมือนไม่มีใครอยู่มาหลายสิบปีทั้งหญ้าที่ขึ้นจนสูงเท่าขาอ่อนของเธอ ทั้งประตูรั้วบ้านโทรมๆที่ทำท่าจะพังแหล่ไม่พังแหล่

          พลอย อย่าบอกนะว่าเรา...คริสพูด เว้นเอาไว้ในฐานที่เข้าใจกันสองคน

          พลอยพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น น้องสาวของเธอเป็นพวกชอบเรื่องผีและมีความใฝ่ฝันอยากจะเข้าไปสำรวจบ้านร้างสักครั้งในชีวิตเลียนแบบนิยายที่เคยอ่านๆมา แต่หนังสือพวกนั้นยังไงพวกตัวเอกก็ตายตอนจบ เธอไม่เข้าใจว่าพลอยจะคลั่งไคล้อะไรมันนักหนา

          คริสถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ยกเลิกแผนการหาทางไปทะเลของตัวเองในใจเมื่อก้มลงมองเวลา ในความคิดของเธอบ้านร้างมันก็คือบ้านร้างเพราะฉะนั้นไปดูหน่อยคงไม่เสียหาย พวกผีๆทั้งหลายคงไม่ออกมาตอนเย็น

          หมับ!

          จะไปไหนกันเหรอ?” เสียงเย็นๆปนกับเสียงหัวเราะดังทักถาม เธอตวัดสายตาขุ่นเคืองของตัวเองไปมองเด็กสาวที่ใจกล้ามารั้งแขนของคนที่ไม่รู้จักกันเลยอย่างเธอเอาไว้ เมื่อเห็นว่าเธอมอง เด็กสาวยกยิ้มกว้างขึ้นไปอีก ไม่เหมือนคนในพื้นที่เลย นักท่องเที่ยวเหรอ?”

          “ปล่อย!” คริสไม่ตอบ จิกตามองท่าทางกวนประสาทนั้นอย่างกินเลือดกินเนื้อ

          ชื่ออะไรบอกก่อน?” เด็กสาวไม่สนใจท่าทางต่อต้านของเธอเลย นอกจากจะยึดแขนของเธอแน่นขึ้นพลางสอดสายตามองเธอสลับกับพลอยที่เขยิบมาหลบอยู่ด้านหลังเธอแล้วเรียบร้อย

          ...

          “งั้นเดาว่าเราเดาว่าเธอคงหนีออกจากบ้านมาใช่ไหม เราเห็นนะว่าผู้ชายใส่ชุดพ่อบ้านพวกนั้นตามหาเธอกันจนหัวหมุนเด็กสาวพูดต่อเมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบ ในเมื่อเธอไม่บอกชื่อเราเพราะฉะนั้นเราก็จะเรียกเธอว่าผีเสื้อดีไหม?”

          “ผีเสื้อ?” คริสทวน ไม่เข้าใจความคิดของเด็กสาวตรงหน้าเลย

          ผีเสื้อกลางคืนไง เราไม่เคยเห็นเธอออกมาในตอนกลางวันเลยนะ บ้านก็อยู่แถวๆนี้ไม่ใช่เหรอเด็กสาวถามต่อ ซึ่งคำถามนั้นทำให้เธอพยักหน้า เราก็ไม่ใช่คนในพื้นที่หรอก เรามาเที่ยว หนีออกจากบ้านมาตั้งแต่ตอนบ่ายๆแล้วและเบื่อๆอยู่ มาทำความรู้จักกันหน่อยไหม?”

          “…” เธอไม่ตอบ หวังว่าร่างบางจะเข้าใจว่าเธอไม่ได้ต้องการทำความรู้จัก

          ชื่ออะไรเหรอ สาวน้อยเด็กสาวเมินเธอเมื่อเห็นว่าเธอไม่ตอบคำถามอีกแล้วและหันไปพูดกับพลอยแทน เธอรับรู้ได้ว่าชายเสื้อของตัวเองถูกกระชับมากยิ่งขึ้นด้วยฝีมือของน้องสาวตัวเอง

          พะ พลอย

          “สวัสดีพลอย พี่ชื่อ...เด็กสาวพูด คริสสังเกตเห็นแววลังเลในสายตาของร่างบางแวบนึงก่อนที่มันจะหายไป ท่วงท่าของร่างบางดูดีจนเธออดไม่ได้ที่จะมองมันโดยเฉพาะเมื่อร่างบางขยับร่างกาย ยกไม้เบสบอลขึ้นพาดไหลแล้วปัดเส้นผมที่ปรกหน้าตัวเองออกไป พี่ชื่อผึ้ง

          หากร่างบางชื่อผึ้งจริงๆ ตำแหน่งเดียวที่จะสามารถมีให้ได้กับคนที่ดูดีไปทุกท่วงท่าแถมยังอัธยาศัยดีคงมีแต่ตำแหน่ง

นางพญาของเหล่าผึ้ง

 

 

 

 

หลายวันต่อมา

คริสเรียนรู้ที่จะพาพลอยหนีออกจากบ้านมาเล่นกับเด็กสาวที่ชื่อผึ้งมากขึ้นและเหมือนร่างบางเองก็ดีใจที่พวกเราออกมาเล่นด้วย หลังจากวันนั้นเราตกลงทำความรู้จักกันและร่างบางยินดีที่จะพาพวกเราเข้าไปสำรวจบ้านร้างหลังนั้นถึงร่างบางจะไม่เคยเข้าไปเหมือนกันก็ตาม แต่ทุกอย่างผิดแผนที่พวกพ่อบ้านเหล่านั้นย้อนกลับมาเจอเธอกับพลอยเสียก่อน

อีกอย่างหนึ่งที่เกิดขึ้นในความรู้สึกของเธอคือความรัก

เธอคิดว่าตัวเองกำลังหลงรักเด็กสาวที่เธอแอบยกตำแหน่งให้เป็นถึงนางพญาของเหล่าผึ้ง ความใกล้ชิดในช่วงเวลาไม่กี่วัน เสริมสร้างความรู้สึกต่างๆของเรามากขึ้นเท่านั้นและเมื่อมองใบหน้าของกันและกัน เธอก็รู้ว่าพวกเราคิดเหมือนกัน

แต่เพราะไม่แน่ใจ เธอเลยไม่ได้พูดมันออกไปแค่นั้น

ผีเสื้อ กระโดดลงมาเลย เรารอรับอยู่เสียงของผึ้งเรียกคริสจากด้านหลังเมื่อพวกเราปีนข้ามรั้วเข้ามาภายในตัวบ้าน ตั้งแต่วันนั้นร่างบางก็เรียกเธอว่าผีเสื้อมาโดยตลอดตามที่เคยพูดเอาไว้ นั้นไม่ใช่ปัญหา หากเทียบกับปัญหาที่ว่าเธอเป็นเพียงคนเดียวที่กลัวการกระโดดลงไป

ส่วนผึ้งกับพลอยกระโดดลงไปก่อนเธอแล้ว แถมเก่งกว่าเธอที่อายุมากสุดด้วย

คริสสูดลมหายใจเข้าปอดขณะเคลื่อนร่างกายเพื่อเล็งตำแหน่งที่จะสามารถกระโดดลงไปแล้วหล่นลงในอ้อมกอดของผึ้งที่รอรับอยู่ได้อย่างพอดิบพอดี เสี้ยววินาทีที่สมองกำลังลังเล ร่างกายก็ตัดสินใจส่งแรงพาตัวเองลงไปด้านล่าง ลงสู่อ้อมแขนอบอุ่นชวนให้ความรู้สึกปลอดภัยของร่างบางที่รอรับอยู่

ตุบ!

ผึ้งเซถลาถอยหลังไปหลายก้าวเมื่อสามารถรับเธอไว้ได้ แต่ด้วยความที่ร่างบางสูงกว่าเธอพอสมควรทำให้ไม่มีใครล้มลงไปนอนกองกับพื้นเสียก่อน พลอยเมื่อเห็นว่าเธอลงมาแล้วก็รีบวิ่งเข้าไปยังประตูบ้านทันทีโดยไม่รอใคร

ไม่เป็นไรนะผึ้งกระซิบถาม พวกเรายังค้างอยู่ในท่วงท่าที่กำลังกอดกันเหมือนเดิมราวกับจงใจ

คริสเบือนหน้าไปทางอื่น ตัดสินใจผลักร่างบางออก

ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ

เธอเดินมาหาพลอยที่ยืนอยู่หน้าประตูพลางใช้มือผลักดันประตูเล็กน้อยเป็นเชิงทดสอบ ในขณะที่อีกมือหนึ่งก็พยายามหมุนลูกบิดอันใหญ่แต่ปรากฏว่ามันถูกล็อคเอาไว้ด้วยฝีมือของใครไม่รู้ อาจจะเป็นฝีมือของเจ้าของบ้านหรือคนที่ขายบ้านไม่ออกก็ได้

ต้องหาทางเข้าทางอื่นเธอขมวดคิ้ว หากไม่ใช่เพราะพลอย จะไม่ทำอะไรแบบนี้ให้เสียเวลา

รอตรงนี้ห้ามไปไหนผึ้งสั่ง ขณะเหวี่ยงไม้เบสบอของตัวเองปัดหญ้าทั้งหลายออกไปให้พ้นทาง คริสเคยถามว่าทำไมร่างบางจึงพกไม้เบสบอลไปไหนมาไหนตลอดซึ่งคำตอบที่ได้กลับมาคือ แค่ชอบ

คริสกับพลอยมองหน้ากันและตัดสินใจรอตามที่ผึ้งว่า ใช้เวลาเกือบสิบนาทีกว่าร่างบางจะวิ่งกลับมาพร้อมกับไม้เบสบอลอันเดิมพร้อมกับทำสัญลักษณ์มือบอกให้ตามไปซึ่งเธอก็ตัดสินใจตามไป เมื่อมาจนถึงจุดที่ร่างบางหยุดยืนอยู่มันเป็นหน้าต่างที่สูงจากพื้นประมาณสองเมตร ที่สำคัญหน้าต่างมันก็เปิดแง้มอยู่เล็กน้อย

หน้าต่างเปิดอยู่ทั้งที่บ้านเก่าไม่มีใครอยู่เป็นสิบปี เรียกบังเอิญได้เหรอ

พวกเราสามคนไปหากล่องใส่ของอะไรสักอย่างที่เหมือนจะถูกโยนทิ้งไว้มาแล้วให้พลอยปีนขึ้นไปก่อนคนแรก ตามด้วยเธอเป็นคนที่สองและปิดท้ายด้วยผึ้งที่เหมือนกลายเป็นผู้ปกครองต้องดูแลพวกเธอสองคนไปแล้ว

ผึ้ง เราเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าที่นี่ไม่มีใครอยู่คริสแอบกระซิบกับผึ้งเมื่อหันไปเห็นประตูบานหนึ่งที่ถูกเปิดอยู่แถมมันยังเปิดไฟจนสว่าง

ทางเดินทั้งทางมืดมิดและไม่มีใครอยู่นอกจากพวกเธอสามคน พลอยเองก็ตื่นเต้นจนไม่สนสิ่งใดนอกจากจะหาผีตามหนังสือนิยาย นอกจากเสียงหายใจก็ไม่มีใครพยายามส่งเสียงอะไรอีก สายตาของเธอสอดส่องไปมาเพื่อหาทางออกก่อนจะพบกับประตูหน้าที่เปิดไม่ได้

มีผู้ชายสองคนในชุดลำลองสีลำนั่งอยู่ตรงโซฟา ไม่ไกลจากประตูหน้าเท่าไหร่นักและสองคนนั้นกำลังสูบบุหรี่ พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องอะไรบางอย่างที่เธอไม่ได้ยินแต่รู้แค่ว่ามันคงเป็นความลับ

ผึ้ง หนีกันเถอะเธอกระซิบเสียงลนลานมากขึ้นเมื่อเห็นชายสองคนนั้น ไม่ว่ายังไงก็ตาม ที่นี่ไม่ใช่บ้านรกร้างไม่มีคนอยู่แถมยังไม่ใช่บ้านผีสิงอย่างที่พลอยต้องการอีกด้วย

พลอยเหมือนร่างบางจะเห็นด้วย หันไปกระซิบเรียกชื่อน้องสาวของเธอเบาๆ

พลอยหันมามองเราสองคนด้วยความงุนงง ก่อนจะหันไปมองชายสองคนที่นั่งอยู่ด้านล่างตามที่ผึ้งชี้ลงไป ทำให้น้องสาวของเธอเข้าใจอะไรมากขึ้นและเดินอย่างเงียบเชียบกลับมาหาพวกเรา แต่ฝีเท้าของพลอยกลับหยุดชะงักลง สายตาไม่ไว้วางใจจับจ้องไปยังด้านหลังของเธอกับร่างบาง

เธอหันขวับไปมองทันทีขณะที่ผึ้งเองก็บังคับให้เธอขยับร่างกายถอยออกมา

ระเบียงชั้นสองปีกตะวันออก เจอเด็กที่ไหนไม่รู้มาเดินอยู่ คำสั่งคือฆ่าทิ้งอย่าให้รอดกลับไปเด็กชายคนหนึ่งที่คาดว่าน่าจะอายุน้อยกว่าพลอยสองปีกรอกเสียงของตัวเองลงไปในวิทยุสื่อสารอะไรสักอย่าง เขาใช้สายตาคมกริบดุจหมาป่าดุดันมองพวกเธอเพียงแวบหนึ่งแล้วเดินไปอีกทางหนึ่ง

หนึ่งนาทีต่อมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีคริสได้ยินเสียงฝีเท้า

วิ่ง เร็ว!” ผึ้งเบิกตากว้าง ตะโกนลั่นสั่งให้เธอกับพลอยวิ่งลงบันไดไปชั้นล่างขณะที่ด้านหลังมีชายชุดดำเกือบยี่สิบคนโผล่มาจากไหนไม่รู้ ไล่จับพวกเธอด้วยมีดขนาดที่สามารถฟันคอขาดได้และปืนกระบอกโตสีดำสนิท

เธอเกือบจะร้องไห้ในขณะที่ผลักดันให้พลอยวิ่งไปข้างหน้า

เธอหลบหลีกมีดมากมายและชายชุดดำสองคนที่ดักรอเราอยู่ก่อนแล้วตรงปลายบันได ผึ้งถอดรองเท้าของตัวเองแล้วจัดการปาหน้าของหนึ่งในสองคนนั้นจนเซล้มไปบนพื้น

ตุบ!

พลอย!” คริสหยุดชะงัก เมื่อเห็นน้องสาวในสายเลือดล้มลงบนพื้น เสียงร้องไห้ดังขึ้นเสียดแทงหัวใจ เธอตั้งท่าจะกลับไปช่วยแต่ผึ้งก็ตรงเข้ามาผลักเธอเอาไว้เพื่อให้ตรงไปยังทางออก

ไป อย่าหยุด...!” ผึ้งหน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด ออกแรงดึงประตูให้เปิดออก

จากหางตา คริสเห็นว่ามีดปอกผลไม้อันหนึ่งพุ่งแทงเข้ากลางหลังของพลอยจนน้องสาวของเธอดีดดิ้น ร้องไห้เสียงดัง เลือดสีแดงสดไหลลงมายังพื้นพรมสีแดงสดจนกลมกลืนไปด้วยกัน เสี้ยววินาทีที่เห็นเธอพยายามตัดใจในขณะที่ก้มหน้าลงเพื่อวิ่งไปยังรั้วแล้วปีนออกไป

ทันทีที่ออกมาได้และวิ่งตรงมายังสนามเด็กเล่นที่เธอกับผึ้งเจอกันครั้งแรก เธอผลักร่างบางออกจากร่างกายเมื่อเห็นว่าร่างบางแตะต้องร่างกายเธอเป็นเชิงปลอบประโลม

ไม่ต้องมายุ่ง ผึ้ง ออกไป!” ถ้าเธอกลับไปช่วยพลอย ทันแน่ๆเธอรู้

ผีเสื้อ เราขอโทษผึ้งก้มหน้าลงกับพื้น มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่นูนขึ้นมา ขอบตาแดงก่ำเหมือนคนพยายามกลั้นน้ำตา คริสรู้ว่าร่างบางรู้ว่าถ้าหากกลับไปช่วยตอนที่พลอยล้มก็ทัน แต่ทำไมร่างบางถึงเลือกที่จะไม่ช่วยน้องสาวของเธอแถมยังดันให้เธอมาด้วยกัน

ไม่ต้อง ฉันไม่รับ!”

แต่...

อยากขอโทษก็กลับไปช่วยพลอยสิ!” เธอผลักผึ้งออกไปไกลๆ แล้วเดินถอยหลังออกมาหลายก้าว เห็นว่าร่างบางก้มหน้าลงต่ำมากยิ่งขึ้นแต่ยังไม่ขยับไปไหนเลยสักก้าว

“…”

ไสหัวไปไกลๆแล้วไม่ต้องกลับมาอีก ผึ้งคริสพูดแค่นั้นแล้ววิ่งออกมาเลย

ถึงจะไม่รู้ว่าผึ้งตั้งใจหรือไม่ได้ตั้งใจ แต่เธอเห็นว่าตอนที่กำลังวิ่งออกมาเป็นผึ้งเองที่ขัดขาจนพลอยล้มลงบนพื้นและถูกฆ่าแบบนั้น

 

 

 

 

Sungkyung Talk

แน่ใจเหรอว่าคฤหาสน์เก่าตรงหน้าเราคือที่ที่พวกมันนัดเจรจาซังคยองหันไปถามเพื่อนสาวคนสนิททันทีที่เดินเข้ามาในอาณาเขตของศัตรูตัวฉกาจ พื้นที่โดยรอบถูกปกคลุมด้วยหญ้าที่สูงกว่าขาอ่อนเธอเล็กน้อยและตรงหน้าคือคฤหาสน์เก่าๆที่เหมือนจะไม่มีใครอยู่มาสิบปี

มั่นใจเพื่อนสาวตอบกลับมาแบบนั้น เธอจึงยักไหล่ไม่ใส่ใจ

เธอกระชับเสื้อคลุมสีเทาของตัวเองแน่นเพื่อปกปิดเสื้อเกราะกันกระสุนที่ถูกสวมอยู่ในมิดสนิท วันนี้เธอเป็นตัวแทนเจรจาแทนพ่อที่ติดงานอยู่ฮ่องกงและเธอก็ไม่ได้นัดเจรจาที่ภูเก็ต เกิดมาก็เพิ่งเคยมานี่แหละประเทศไทย

เสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ฟูมฟายที่ดังมาเข้าหูทำให้ซังคยองเลิกคิ้วสูง

ชายชุดดำที่เป็นพวกของเธอเดินไปเปิดประตูก่อนเพื่อให้เธอเข้าไปและภาพที่เห็นคือเด็กชายนัยน์ตาหมาป่าดุดันกำลังยืนจ้องมองเด็กสาวคนหนึ่งที่นอนอยู่บนพื้นและร่างกายมีเลือดไหลท่วมตัวคนหนึ่งอยู่ เธอไม่ค่อยแปลกใจกับภาพที่เห็นเนื่องด้วยความชาชิน

แต่มีอะไรบางอย่างในใบหน้าหวานใสนั้นดึงดูดความสนใจเธอ

ไหนพ่อของนาย ซึงจุนซังคยองถามหาพ่อของเด็กชายทันทีที่เดินเข้ามายืนอยู่กลางห้องโถงพร้อมด้วยชายในลำลองสีเทาและชุดสูทหลายคน ไปตามพ่อของนายมาได้แล้ว ฉันไม่ได้ว่างมาคุยขนาดนั้น

พ่อติดงาน เจรจาวันนี้ยกเลิกซึงจุนตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าโหดเหี้ยม

ยกเลิกก็ยกเลิกเธอยักไหล่ ไม่ได้ใส่ใจในเรื่องที่ต้องมาเจรจามากอยู่แล้วและที่มาก็เพราะความจำเป็นล้วนๆไม่มีเรื่องอื่นเรื่องใดปน แต่เมื่อมาแล้วก็มีสิ่งหนึ่งที่เธอต้องการจะทำอยู่เหมือนกัน โซยอง โยซอง ไปพาตัวเด็กคนนั้นออกมา ใครห้ามก็ฆ่าไปเลยไม่ต้องห่วง

ครับ คุณหนูผู้ติดตามสองแฝดรับคำแล้วเดินเข้าไปเพื่อพาตัวเด็กสาวที่นอนอยู่ออกมา

ฉันรู้ว่าเธอจิตใจดี แต่เด็กคนนั้นเจ็บหนักเลยนะ มันจะดีเหรอ?” จองยอนที่มาด้วยกันถาม น้ำเสียงสงสัยของเพื่อนสาวทำให้ซังคยองบิดยิ้มอย่างขบขัน แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากจ้องมองซึงจุนที่มองตอบกลับมาด้วยสีหน้ากินเลือดกินเนื้อ เธอรู้ว่าเด็กชายอายุเท่าเธอ แต่การสั่งการ การเตรียมพร้อมในสถานการณ์ที่จะต้องสู้จริงยังมีไม่เท่าเธอ

ง่ายๆคือยังไงซึงจุนก็ไม่กล้าขัดเธอ หากเธอออกคำสั่งแบบนั้น

เธอชื่ออะไรซังคยองถาม เมื่อหนึ่งในสองแฝดอุ้มร่างกายอ่อนปวกเปียกของเด็กสาวเข้ามาใกล้ ใบหน้าซีดเซียวปราศจากสีเลือด เธอเลยตัดสินใจล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะพบกับกระเป๋าสตางค์ที่มีบัตรประจำตัวประชาชนกับเงินสดจำนวนหนึ่ง พลอย?”

“…” ไม่มีเสียงตอบมีแต่การพยักหน้า

ซังคยองเหลือบมองข้อมูลในบัตรประชาชนสลับกับมองกองเลือดบนพื้น ก่อนจะส่งสัญญาณให้คนของเธอถอยออกจากคฤหาสน์

ที่จริงเธออ่านออกไม่ออก แค่เดาๆสุ่มไปตามที่เห็นภาษาอังกฤษที่เขียนอยู่

พาเด็กคนนี้กลับไปเกาหลีด้วย รอครอบครัวของเธอมารับก่อนก็ตายพอดีเพราะยังไงเราก็แวะไปโรงพยาบาลกับสถานีตำรวจไม่ได้

ครับ!”

พอกลับไปถึงที่พักโยซองไปตามหมอมาให้หน่อย ถ้าขาดเหลืออะไรค่อยมารายงานฉัน

ซังคยองสั่งการเสร็จสรรพก่อนจะเดินไปขึ้นรถ แต่เธอเลือกที่จะนั่งเบาะหลังและสั่งให้สองแฝดพาร่างของพลอยมานั่งกับเธอด้วย กลิ่นเลือดชวนเวียนหัวลอยขึ้นแตะปลายจมูกเมื่อเธอบรรจงประคองศีรษะของร่างบางให้วางอยู่บนตัก สายตากวาดมองใบหน้าสวยซีดเผือดเงียบๆ ก่อนจะตัดสินใจก้มลงกระซิบข้างใบหู

ไม่ต้องห่วง ฉันจะเป็นเลือดเป็นเนื้อให้เธอเอง"



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #1109 Metasinee (@Metasinee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:27
    ซังคยอง เธอไม่ได้มาเล่นๆนะ เธอเด่นมว๊ากกกก บอกเลย😲
    #1109
    0
  2. #945 nutte_BCRIS (@nutte_BCRIS) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:27
    ซังคยองพลอย ได้มั้ยล่ะ 55555

    อุบัติเหตูหรือตั้งใจ??
    #945
    0
  3. #762 LovelyFon (@zeezajung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 00:20
    ทำไมบีถึงขัดขาพลอยล่ะ
    หรือบีไม่ใช่ผึ้ง เอ๊ะ ยังไงกัน
    #762
    0
  4. #742 Parn0104 (@Parn0104) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 08:36
    ไรท์ขอNC ตอนเลือดแรกเลือดได้ไหมค่ะ อยากอ่านมากกกกก pan096325@gmail.com
    #742
    0
  5. #740 PatschZ (@PatZaNa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 11:37
    คือซังคยองนี่ดีไปอีก มอบตำแหน่งพระรองไปเลยดีกว่า ><
    #740
    0
  6. #738 SkyJ (@jsocool) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 20:55
    ดีแล้วค่ะที่พลอยไม่ตาย หรือบีอิจฉาพลอยที่คริส
    ให้ความสนใจหรือยังไง รอนะคะ
    #738
    0
  7. #737 cakeptmhy (@CAKEPTM) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 20:40
    แล้วทำไมบีต้องขัดขาพลอยด้วยละ หรือว่าคริสคิดไปเอง รออ่านพาร์ทของพี่บีค่ะ น่าจะเฉลยปมอีกเยอะ อยากรู้เหตุผลที่ซินบอกว่าผี้เสื้ออย่างคริสไม่คู่ควรกับพยาผึ้งอย่างพีบีด้วย ทำไมผี้เสื้อถึงถูกหักปีก ใครหัก ปมเรื่องนี้เยอะจริงๆ จบเมื่อไหร่เราคงต้องย้อนอ่านอีกรอบแน่ๆค่ะ 555555555555555555

    ไรท์รวมเล่มเถอะนะ *-*
    #737
    0
  8. #736 BC forever (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 17:05
    เอ๊ะนี้มัน ซังคยองพลอยนี้หน่าา ไรท์ใจร้ายมาก ตัดความหวังเขาา T^T แล้วพี่บีจะขัดขาพลอยไปทำไมนะ
    #736
    0
  9. #735 opaln89 (@opaln89) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 10:33
    เฮ้ยยังไม่ตายยยยย ฮืออออออออ อยู่กับซังคยองสินะ งือ
    #735
    0
  10. #734 Tanvimon Armart (@-innosent-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 22:05
    พี่บีทำไหมทำเยี่ยงนั้น=.=
    #734
    0
  11. #733 Jeminii (@Jeminii) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 20:31
    รอๆๆๆๆๆๆ มาไวๆนะไรท์จ๋าาา
    #733
    0
  12. #732 สามุยรุ่ย (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 20:21
    มิน่าล่ะ บีเปนนไบโพล่าเลย
    #732
    0
  13. #731 Mukishi (@anotherlee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 19:43
    โหย ลุ้น หนุกกกกกก
    #731
    0
  14. #729 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 17:53
    ปม โอ้ปมปมปม 
    #729
    0
  15. #728 Noon_Afternoon (@Noon_Afternoon) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 16:42
    ตื่นเต้นนนน  ปมกำลังจะคลายแล้วว ><
    จากซังคยองคริสจะกลายเป็น ซังคยองพลอยมั้ย > 3 <
    #728
    0
  16. #727 drmiizz (@drmiizz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 15:55
    อ่านไปลุ้นไปมากกกก มาต่อไวๆน้าาไรท์
    #727
    0
  17. #726 livelevil (@livelevil) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 15:42
    เดี๊ยววว บีขัดขาน้องพลอยทำไมมมม โอ้ย อยากรู้
    #726
    0
  18. #725 Toonnie1989 (@Toonnie1989) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 15:41
    รีบๆมานะค้าาาา
    #725
    0
  19. #724 pieces2 (@pieces) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 15:23
    ปูเสื่อรอที่เหลือ
    #724
    0
  20. #717 BC forever (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 00:51
    เฉลยจ๋าาาา จงออกมาไวๆๆ
    #717
    0
  21. #708 chatarop (@olimpuspor) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 00:34
    รอค่าาาา
    #708
    0
  22. #705 Cris-Bom (@Cris-Bom) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 00:15
    รออออ.
    #705
    0
  23. #704 drmiizz (@drmiizz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 23:51
    รอเลยยย~~
    #704
    0
  24. #702 drmiizz (@drmiizz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 23:39
    รอเลยยยย~
    #702
    0
  25. #700 patcharipa999 (@patcharipa999) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 23:09
    เอิ่ม งงๆรอตอนต่อค่ะ
    #700
    0