{END} BeeCris | Butterfly Hoax

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 27,011 Views

  • 1,302 Comments

  • 978 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    34

    Overall
    27,011

ตอนที่ 4 : Butterfly Hoax :: Episode 3 & Special {170%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ม.ค. 59








EPISODE 3

- เซ็กส์ -


                บรรยากาศน่าอึดอัดกระจายอยู่รอบตัวเราสองคน ในสายตาของบีที่มองตรงมายังคริสเต็มไปด้วยกองไฟขนาดเล็กที่ลุกโหมกระหน่ำ และมันอาจจะกลายเป็นกองไฟที่ใหญ่กว่าหากเธอไม่ทำตามในสิ่งที่ร่างบางพูดออกมา แต่จะให้ทำได้ยังไงในเมื่อมันเป็นที่สาธารณะซึ่งมีสายตาหลายคู่มองมายังเรา

            มีแต่เสียกับเสีย

            บีแสดงให้เห็นว่าระหว่างเราคือเกมจริงๆและเป็นเกมที่ไม่มีกฎตายตัว เราจะเล่นกันแบบไหนก็ได้ ยังไงก็ได้ แต่ถ้ามีเราคนใดคนหนึ่งทนไม่ไหวขึ้นมาก่อนเท่ากับว่าเกมจบ คนที่ทนไม่ไหวก่อนแพ้ไป

            บีไม่ได้พูดเล่น คริสบีย้ำเสียงเข้ม ท่าทางกราดเกรี้ยวแสดงออกมาชัดเจน

            คริสยอมเล่นเกมกับบี ยอมทำตามคำสั่งบีคริสเรียบเรียงคำพูดของตัวเองในหัวเหมือนมันเป็นสคริปท์ที่ต้องท่องจำ เพื่อไม่ให้ร่างบางคิดและสื่อความหมายไปในทางที่ผิดต่อความหมายที่แท้จริง แต่มันไม่ใช่ตรงนี้ เห็นใจคริสบ้างบีหรือไม่ก็เห็นใจตัวเองบ้าง พวกเราเป็นดาราของเมืองไทย ไม่สมควรจะทำอะไรไม่ดีบีเองก็คงคิดได้

            เหมือนคำพูดของเธอจะทำให้ร่างบางเงียบไปครู่หนึ่ง

            นัยน์ตาของบียังเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธไม่เปลี่ยนแปลง แค่ร่างบางเหมือนจะหยุดครุ่นคิดถึงความเหมาะสมที่เธอพูดไป เธอเองก็ไม่ใช่คนโง่ เธอเล่นเกมเป็นถึงจะไม่เก่งเหมือนร่างบางก็ตาม แต่เธอรู้ดีว่าอะไรคือวิธีการที่จะสามารถทำให้ตัวเองรอดจากเงื้อมมือของร่างบางได้

            เรารู้ทันกันตลอด เพียงแค่บีรู้ตัวสักนิด

            แล้วเอาไง ให้เคลียร์บีเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม มือถูกเลื่อนขึ้นมาเช็ดหยดน้ำที่กำลังไหลเข้าสู่ดวงตาเป็นระยะและท่าทางนั้นดูเซ็กซี่จนหัวใจปัญญาอ่อนเต้นโครมครามขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ คริสเม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรงขณะเริ่มครุ่นคิดเกี่ยวกับปัญหาที่เธอเป็นคนก่อบ้างแต่ก็ไม่มีสมาธิจดจ่ออยู่กับปัญหาที่ว่าเลย

            ร่างบางไม่ลุกขึ้นมาทำอันตรายเธอเพราะความโมโหก็ดีแค่ไหนแล้ว

            เพราะแบบนั้นกับสิ่งที่ถามมา เธอออกความคิดได้ด้วย?

            “ถามตัวเองดีกว่ามั้ง ว่าจะเอายังไงคริสตอบบีกลับไปแบบนั้น เธอชินกับการเป็นจุดสนใจจากคนอื่นมานานแล้ว แต่มันไม่ใช่ในกรณีทะเลาะวิวาทเพราะฉะนั้นเธอจึงนั่งลงปล่อยให้ร่างบางยืนอยู่คนเดียว อยากยืนก็ยืนไป ยืนคนเดียวนั้นแหละ

            ร่างบางยังคงยืนอยู่ สายตาหรุบต่ำเหมือนใช้ความคิดแต่ไม่นานนักก็พูดขึ้นมา

โรงหนัง น้ำเสียงที่ใช้เหมือนกำลังยื่นคำขาดกับเธอ พอๆกับสายตาแข็งกร้าวที่เลื่อนขึ้นมาสบตา สายตาเหมือนคนกำลังหมดความอดทน

“…”

ทำไม่ได้ก็พอกันทีประโยคยื่นคำขาดอย่างแท้จริงหลุดออกมาจากริมฝีปาก บีนั่งลงด้วยสีหน้าเย็นชาโดยไม่สนใจชางกิลที่พยายามจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเองไม่มีอารมณ์จะตอบอะไรเหมือนกันและดีหน่อยที่ซังคยองยังไม่ได้ถามอะไรมา เหมือนเข้าใจดีว่าเราสองคนเถียงกันเรื่องอะไร

เมื่อไม่มีอะไรน่าสนใจ คนอื่นๆที่เคยมองก็หันกลับไปสนใจเรื่องของตัวเองต่อ

คริสนั่งอยู่ที่เดิม ร่างกายทำงานสวนกับสมองโดยสิ้นเชิง สมองของเธอคิดไปหลายเรื่องจนนับไม่หวาดไม่ไหวแต่ทุกเรื่องกลับมีบีรวมอยู่ด้วย ในขณะที่ร่างกายก็ทำหน้าที่ไม่ให้ตัวเองรู้สึกหิวนัก ใบหูได้ยินเสียงกระซิบของชางกิลกับซังคยองกระซิบคุยกันเป็นภาษาเกาหลีแบบที่รู้กันสองคน

ขอตัวไปคุยโทรศัพท์

เป็นซังคยองที่ขอตัวออกไป คริสจึงหลีกทางให้เธอเดินออกไป ช่วงเวลาเดียวกันนั้นมีสายโทรเข้ามาหาเธอและบนหน้าจอปรากฏชื่อ ซังคยองแต่โดยไหวพริบที่มีทำให้เธอกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไป

ฮัลโหล เชนต์ โทรมาคิดถึงคริสใช่ไหมคะไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมซังคยองถึงมีเบอร์เธอ ก็อย่างที่บีเคยคิดเอาไว้ตอนเราคุยกันในห้องน้ำ เธอเคยคิดจริงๆว่าซังคยองสามารถช่วยเธอจากบีกับชางกิลได้และยังเชื่ออยู่ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร

[“…”]

คริสคุยภาษาสากลเพราะว่าอยู่เกาหลีไงคะ จะได้ไม่ต้องเปลี่ยนภาษาให้สับสนจนลิ้นพันกันคริสพูดต่อ ไม่สนใจว่าตัวเองจะแถเนียนหรือไม่เนียน แต่ในเมื่อคนโทรมาเปิดช่องให้เธอแถไว้ก่อนเธอก็จะแถ ค่ะ คริสก็คิดถึงเชนต์เหมือนกัน

[“…”]

ว่าแต่ที่บ้านเป็นยังไงบ้างคะ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นไหมเธอฝืนยิ้มกับโทรศัพท์ รับรู้โดยไม่ต้องหันไปมองว่าบีกำลังมองอยู่ เพราะฉะนั้นเธอต้องแสดงละครของเธอให้ดี ไม่ดีเมื่อไหร่ทุกอย่างคงจบกัน

[“เราไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้าที่เรามามีอะไรเกิดขึ้น แต่เรารู้ว่าคริสคงทะเลาะกับผู้หญิงคนนั้นด้วยภาษาที่เราฟังไม่รู้เรื่องใช่ไหม?”]

ค่ะเธอตอบสั้นๆ พยายามไม่ส่อพิรุธ

[“ถ้าคริสขอร้อง เราจะช่วยคริสเอง”]

ค่ะ ถ้าคริสกลับไปคงต้องขอร้องให้เชนต์มานวดไหล่ให้สักหน่อยแล้วคริสดัดเสียงตัวเองจนหวานเหมือนกับบางครั้งที่ออดอ้อนว่าที่สามี เพื่อหลอกบีโดยเฉพาะ ไม่ใช่ใครหน้าไหนทั้งนั้น

[“ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเล่นอะไรกันอยู่ แต่ดูออกว่ากิลกับผู้หญิงคนนั้นเป็นพวกเดียวกันเพราะฉะนั้นในเมื่อคริสขอร้องเราแล้ว ถือว่าเราเป็นพวกเดียวกัน ตกลงไหม?”]

ตกลงค่ะ ไว้กลับไปจะกอดรัดฟัดเหวี่ยงให้หายคิดถึงเลยเธอคิดว่าเรื่องราวคงจบแค่นั้นจึงเลื่อนปลายนิ้วลงไปยังปุ่มตัดสายและเมื่อพูดประโยคสุดท้ายจบ เธอไม่ลังเลจะกดมัน รักเสมอค่ะเชนต์

ใช้เวลาเกือบสิบนาทีกว่าซังคยองจะเดินกลับเข้ามาในร้าน

จากใต้โต๊ะซังคยองยื่นบางสิ่งให้ บางสิ่งที่ยืนยันว่าเราเป็นพวกเดียวกันแล้วจริงๆซึ่งเธอก็เก็บสิ่งนั้นเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงของตัวเองและเพราะเราไม่มีอะไรจะคุยกันจึงลุกขึ้นยืน ต่างคนต่างเดินกับคู่ของตัวเองเหมือนเดิม เพื่อตรงไปยังโรงหนังชั้นบนสุดโดยที่เธอเตรียมใจไว้ก่อนแล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างและเธอต้องทำอะไร

เชื่อเราสิ แล้วทุกอย่างจะออกมาดีเอง

ซังคยองบีบมือของคริสอย่างแผ่วเบาแล้วปล่อย หญิงสาวร่างสูงผอมเพรียวเดินไปหาชางกิลสวนทางกับบีที่เดินมาหาเธอ ร่างของบีมีเสื้อคลุมของชางกิลคลุมอยู่ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาไม่ค่อยสังเกตเห็น ถึงจะผ่านมาหลายสิบนาที แต่หยดน้ำยังเกาะแพรวพราวอยู่ใบหน้าสวยสง่า

มือของร่างบางจับลงทาบทับตรงตำแหน่งกับที่ซังคยองจับเมื่อครู่ราวจงใจ

คริสปล่อยให้บีจับมือลากเข้าไปในโรงหนัง ทันทีที่เข้าไปนั่งเธอได้นั่งอยู่ในมุมที่มืดที่สุดและอยู่ในโซนวีไอพี ไม่แน่ใจว่าร่างบางยอมเสียเงินไปกี่วอนกับการเหมาะที่นั่งวีไอพีทั้งหมดรอบตัวเราเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครเห็นเราสองคน

ชางกิลกับซังคยองไม่ได้มานั่งกับเรา

เลียให้หมด ไม่หมดถือว่าคำสั่งโมฆะบีเริ่มสั่ง คริสถอนหายใจยาวยืดอย่างทำใจขณะที่ร่างกายนั่งลงคร่อมทับร่างกายของร่างบางเอาไว้ ไล่สายตาสังเกตหยดน้ำแพรวพราวเท่าที่แสงจากหนังจะเอื้ออำนวยให้

เมื่อแตะลิ้นลงบนซอกคอจมูกสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอม

เสียงครางแผ่วเบาของบีดังขึ้นเมื่อเธอเริ่มลากลิ้นไล้เลียน้ำที่เกิดจากฝีมือของเธอให้หมดไปจากร่างกายของร่างกายบาง แต่นั้นเป็นเพียงการใช้ลิ้นแตะเท่านั้นเนื่องจากยังติดความเขินอาย เล็บแหลมของร่างบางจิกลงมาตรงช่วงเอวให้ความรู้สึกเจ็บแสบแปลกใหม่ไม่ที่เคยลอง

เธอประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของบี

สัมผัสบดขยี้ เสียดสีบนริมฝีปากเรียกสติของเธอให้อยู่กับร่างกายตลอดเวลา เธอบังคับลิ้นให้สอดเข้าไปในโพรงปากหวานอย่างเผลอไถลปนกับความจำเป็น เสียงหอบหายใจของบีไม่ได้ดังมากแต่เหมือนมันดังอยู่ข้างหูของเธอตลอดเวลา เรียวลิ้นนุ่มหยุ่นตอบรับความต้องการของเธอเหมือนเต็มใจ

ร่างบางกรีดเล็บเลื่อนขึ้นมาตามแผ่นหลัง วนเวียนอยู่แถวหัวไหล่ก่อนจะจบลงที่ต้นคอของคริส เสียงกระซิบแหบดังขึ้นทันทีที่ริมฝีปากเราผละจากกัน “…บีรู้นะว่าคริสทำอะไร

แต่เธอไม่ได้สนใจฟัง เสียงอะไรบางอย่างอื้ออึงปิดบังประสาทสัมผัสการได้ยินไปจนหมดและอาจจะเป็นเพราะรสจูบกรุ่นร้อนของร่างบางที่ทำให้ร่างกายของเธอเสียการควบคุมไปจนกลายเป็นว่าเธอเริ่มทำทุกอย่างตามที่ร่างกายคิดว่าต้องทำ มากกว่าสมองคิดว่าต้องทำด้วยการลงลิ้นไปตามทุกสัดส่วนที่สัมผัสได้

สิ่งที่รู้คือ... เธอร้อน ร้อนมากโดยเฉพาะเมื่อต้องอยู่ในอ้อมกอดของบี

บีเองก็เริ่มทำสิ่งที่เกินคำสั่งของตัวเอง มือทั้งสองข้างของร่างบางสัมผัสกับสะโพกของเธอพลางบังคับให้ร่างกายขยับถูไถกับต้นคอเรียวสวย มือของเธอเองก็แปะป่ายไปทั้วอย่างไม่รู้ว่าจะเอาไปวางตรงไหน

ลิ้นไล้ไปทั่วทุกซอกมุม สัมผัสกลิ่นกรุ่นหอมจากร่างกายบาง

...คริสบีครางพลางเรียกร้องชื่อของเธอ แต่เธอพยายามไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นเพราะเมื่อไหร่ที่สนใจเสียงของบีหรือร่างกายสัดส่วนเย้ายวนของอีกฝ่าย สติที่มีเหลืออยู่น้อยนิดก็เหมือนจะเริ่มแตกกระจายไปเช่นกัน

มือของบีเลื่อนขึ้นมากุมมือของเธอแล้วเลื่อนมันลงไปสัมผัสกับบางอย่าง

กระดุมเสื้อสีดำสนิทที่เธอมองไม่เห็น เหมือนร่างบางกำลังจะบอกให้เธอปลดมันเพื่อไม่ให้เป็นตัวเกะกะ เธอทำตามแต่ไม่ได้ปลดออกทั้งหมด สายตาไล่สำรวจผิวขาวเนียนภายใต้เสื้อที่ไม่เคยเห็นและไม่เคยสัมผัส

เสียงของหนังที่ดังอยู่ด้านหลังและเสียงของคนที่กระซิบคุยกันไม่ได้หยุดสิ่งที่พวกเรากำลังทำอยู่เลย

รู้... อะไรไหมบีเริ่มพูดอีกครั้ง เธอรับฟังโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นสบตาเนื่องจากวุ่นวายอยู่กับเนินอกอวบอิ่ม ลิ้นเปียกชื้นไล้เลียตรงนั้นอยู่ครู่หนึ่งและทุกครั้งที่ลิ้นเธอตวัด ร่างบางจะแอ่นอกขึ้นพลางใช้สองมือกดศีรษะของเธอให้จมลงไปจนแทบติดอยู่ร่อมร่อ

เธอไม่แปลกใจตัวเองที่ไม่รู้สึกรังเกียจสัมผัสของบี

บี...ร่างบางพูดเหมือนลังเล ก่อนที่จะสะดุ้งเฮือกเนื่องจากเธอทรงตัวไม่อยู่จนไปเกี่ยวคว้าสิ่งที่ทำให้ตัวเองอับอายมาและตามมาด้วยคำถามที่ไม่ได้อยากฟังเลยแม้แต่นิดเดียว ...อยาก?”

ปลายนิ้วของเธอยังสัมผัสเกาะเกี่ยวขอบกางเกงรัดรูปของบี

ทุกครั้งที่คริสขยับร่างกาย มันจะตามมาด้วยแรงเสียดทานปั่นหัวใจจนไม่สามารถอยู่นิ่งเฉยได้ ทุกครั้งที่หอบหายใจ มันจะตามมาด้วยความกรุ่นร้อนที่แผ่กระจายทั่วร่างกายราวกับว่าการสัมผัสบีคือสิ่งต้องห้ามที่กำลังฉุดรั้งเธอลงไปยังไฟร้อนแรงที่พร้อมจะเผาเธอให้มอดไหม้ทั้งตัวและหัวใจ

อึก... อ๊ะบีรั้งแผ่นหลังเธอลงมาแนบชิดแล้วกระซิบครางเสียงยั่วยวนครางใบหู

มือของเธอเลื่อนลงไปสัมผัสกับช่วงเอวคอดกิ่วเปลือยเปล่าของร่างบาง ก่อนจะเลื่อนผ่านผิวกายร้อนผ่าวไปยังตะขอเสื้อใน จงใจไล้วนเวียนไปมาเหมือนจะปลดมันแต่ก็ยังไม่ปลดเพื่อลองใจ

บุคลิกด้านร้ายของบีใจง่ายกว่าที่คริสคิดไว้เสียอีก

และเหมือนร่างบางจะรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ รอยยิ้มร้ายถูกเหยียดขึ้นมาบนริมฝีปากสวยน่าขยี้ ตามมาด้วยเสียงกระซิบหลอกล่อปั่นประสาท อื้อ... อ๊ะ คริส แรงๆเลยบีชอบ จัดเต็มเลยรับได้หมด

บีพูดแบบนั้นหมายความว่ายังไง.... จำลองสถานการณ์เหมือนเรามีเซ็กส์กัน?

ส่วนล่างของเราเสียดสีกันด้วยแรงบังคับของร่างบางและเธอไม่คิดจะห้ามอีกแล้ว ความคิดของเธอเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเมื่อริมฝีปากของเราสัมผัสประกบกันอีกครั้ง ขยี้จนเจ็บช้ำก็เหมือนยังไม่พอใจ ความเกลียดกำลังโหยหาอะไรบางอย่างที่มากกว่าจากร่างกายบอบบางของคนใต้ร่าง

เลวได้ ร้ายได้ แรงได้ แต่กลัวบีรับไม่ได้หลังจากนี้

เพราะสัมผัสได้โดยไม่ต้องใช้สายตาว่าเปลือกตาบางของบีกำลังปิดลง แรงจิกจากเล็บที่ทำให้ร่างกายท่อนบนของเธอแสบจนเกินทานทนก็เริ่มอ่อนลงแล้วเช่นกัน

เกมเล่นยังไง ใช่ว่าคริสเล่นไม่เป็น

เลวได้อะไร ใช่ว่าเธอจะไม่รู้

ร้ายแล้วทำไม ใช่ว่าเธอจะสนใจ

แรงเพื่ออะไร ใช่ว่าเธอจะไม่ต้องการ

จากนี้ไปเธอจะทำทุกอย่างเพื่อตัวเองอย่างแท้จริง เพราะเกมมันเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังตั้งแต่เราจูบกัน ตั้งแต่ยานอนหลับที่เธอให้ร่างบางกินผ่านริมฝีปากออกฤทธิ์ อยากรู้เหมือนกันว่าสุดท้ายแล้วจะจบลงที่ชัยชนะของใครเพราะยังไงเรื่องของเรา...

มันเหมือนจะดีทุุกครั้ง แต่ก็ไม่เคยดีเลยสักครั้งมาตั้งแต่เริ่มแล้ว






คริสตื่นขึ้นมาเพราะแรงกดทับบริเวณขาอ่อน นัยน์ตาปรือขึ้นมองอย่างมึนงงก่อนจะพบกับบีที่ไม่สามารถคาดเดาสีหน้าได้ในมุมมืด เธอสะบัดไล่ความง่วงออกไปเพราะมันเป็นฤทธิ์จากยานอนหลับ เพราะเธอเองก็กินมันเหมือนกันโดยคำแนะนำจากซังคยองที่เป็นคนให้มันกับเธอ

บีกลับบุคลิกปกติหรือยัง?

เสียใจด้วยนะที่บีถูกปลุกขึ้นมาก่อนร่างบางพูดเหมือนรู้ทัน เธอชะงักกึกไปเมื่อได้ยินแบบนั้นพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ใครหน้าไหนจะมาปลุกในเมื่อเธอวางแผนทุกอย่างไว้ดีที่สุดเท่าที่สถานที่จะอำนวยแล้ว และตอนท้ายของแผนคือร่างบางจะตื่นขึ้นมาเพราะอากาศที่หนาวเย็นของแอร์ในโรงหนังต่างหาก ไม่ชอบคนเล่นไม่แฟร์ รู้ไหม?”

บียกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา บนนั้นปรากฏชื่อโทรเข้าล่าสุด ติช่า

“…ไม่แฟร์ตรงไหน น้ำบนตัวบีก็หมดแล้วเมื่อเห็นแบบนั้นจึงไม่มีอะไรจะเถียงนอกจากแก้ตัวในเรื่องที่อีกฝ่ายกล่าวหามา ถึงเธอจะหลอกให้กลืนยาสลบแบบผงบนลิ้นของเธอไปตอนนั้นก็เถอะ กฎการเล่นไม่มี จะเล่นแบบไหนก็ได้ ไม่ถูกเหรอ?”

ถ้าจะเอาแบบนั้นก็ได้ แต่มันต้องมีอะไรแลกเปลี่ยน

...คริสไม่ได้ตอบอะไร นอกจากยกมือข้างหนึ่งขึ้นผลักไหล่ของบีออกไปเบาๆ แต่ร่างบางกลับยึดมือข้างนั้นเอาไว้ มือเย็นเฉียบยิ่งกว่าน้ำแข็งทำให้เธออยากจะดึงมือกลับมาแต่ก็ทำไม่ได้

เลือกเอา ว่าจะให้บีเอาเลือดหัวสายตาของบีเลื่อนต่ำลงมองร่างกายช่วงล่างของเธอที่โดนทับไว้ หรือ... เลือดตรงนี้

ไม่เอาเธอปฏิเสธ ไม่อยากต่อปากต่อคำ

แต่บีเอา เลือก ไม่งั้นก็จะทำมันตรงนี้บีพูด เริ่มแสดงท่าทางเหมือนจะทำตามที่ขู่แต่เธอรั้งไว้ จนร่างบางเริ่มถามอีกครั้งด้วยคำถามเดิมแต่เริ่มเปลี่ยนเป็นรุกไล่กดดัน ว่าไง เลือดหัว... หรือเลือดความบริสุทธิ์ของคริส

คริสไม่บริสุทธิ์คริสพูดออกไปแค่นั้น ไม่แน่ใจว่าคำโกหกของตัวเองมันฟังขึ้นมากหรือน้อยแค่ไหน

ตลกร่างบางยังคงยิ้ม ทุกครั้งที่เธอตอบคำถามเหมือนร่างบางจะตอบกลับมาได้ทุกครั้งแถมยังรู้ว่าครั้งไหนที่เธอพูดโกหก ในบางมุมอีกฝ่ายอาจจะรู้จักเธอมากกว่าตัวเธอเองเสียอีก เลือดหัวอาจจะเจ็บเยอะ ส่วนเลือดความบริสุทธิ์อาจจะเจ็บน้อย ว่าไง สนใจอย่างหลังไหม?”

เหมือนบีชักชวนให้คริสเลือกอย่างหลังตั้งแต่แรกแล้ว

ฟังดูไม่ยาก ก็แค่เซ็กส์

เลือดแลกเลือดเอาไหม?” คริสแค่นหัวเราะ ไหวพริบในการเอาตัวรอดสั่งให้พูดออกไปแบบนั้น จะเล่นเกมกับบีเล่ห์เหลี่ยมคือสิ่งจำเป็น เล่ห์กลคือสิ่งรองลงมา ส่วนสิ่งสุดท้ายที่ควรมีคือทำใจยอมรับว่าอาจจะเสียอะไรไปเยอะ บีเอาเลือดคริสออกตรงไหน คริสก็จะทำแบบเดียวกันกับบี

เซ็กส์กับคริส ไม่รังเกียจที่จะทำ

ทุกครั้งที่พูด เรื่องราวมันจะยิ่งถลำลึกลงไป และนั้นเป็นตัวจุดชนวนความสงสัยในความคิดของเธออีกครั้งว่าทำไม รู้ทั้งรู้ว่าบีที่อยู่ตรงหน้าทำทุกอย่างตรงข้ามกับบีที่เธอรู้จัก แต่เหมือนว่าความหมายของการอยากได้ร่างกายเธอมีมากกว่าความอยาก ความอยากเอาชนะก็เหมือนกัน ร่างบางยังอยากเอาชนะเธออยู่

สิ่งที่เธอยังไม่รู้เกี่ยวกับบียังมีอยู่ และถ้าเธอไม่รู้ต่อไปอีก

เธอแพ้แน่

งั้นขออะไรอย่างคริสฝืนยิ้ม เธอตัดสินใจเอาร่างกายของตัวเองเข้าเสี่ยง ระหว่างที่มีเซ็กส์กัน บีต้องตอบคำถามทุกอย่างที่คริสอยากรู้ ไม่อย่างงั้นคริสคงต้องขอใช้สิทธิ์ของตัวเองสั่งให้บีล้มเลิกการแลกเปลี่ยน

หากคิดว่าตัวเองกำลังอยู่เหนือบี เธอคิดผิด

มันเหมือนบีกำลังสั่งสอนเธอและทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการไปพร้อมๆกัน

มีได้ก็ต้องมีเสีย กฎของโลกอยู่แล้วเป็นอันว่าบียอมรับที่จะตอบทุกคำถามระหว่างที่เราสองคนมีเซ็กส์กัน แต่นั้นไม่น่าเสียใจเท่าที่คริสยอมที่จะทำแบบนั้นจริงๆ ยังไงก็ตามเกมของเราก็เหมือนถนนเส้นเดียว มีขาไปไม่มีขากลับ

ง่ายๆคือ กลับคำพูดตัวเองไม่ได้

แต่เธอรู้ว่า มีได้ก็ต้องมีเสียมันมีความหมายมากกว่านั้น เธอแค่ต้องฉลาดที่จะรู้ว่าความหมายเชิงลึกของประโยคที่อีกฝ่ายพูดแต่ละประโยคหมายความว่ายังไงบ้าง

ยังไม่ทันที่เราจะพูดหรือตกลงอะไรกันต่อ ผู้คนในโรงก็เริ่มลุกขึ้นยืนเพื่อเดินออกไปอันเป็นสัญญาณว่าหนังที่เราไม่ได้ดูเลยตั้งแต่เริ่มจบลงแล้ว บียันร่างกายของตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงนแล้วเดินไปยังทางออก ไม่ได้รอให้เธอเดินไปด้วย ซึ่งเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามออกไป

ชางกิลกับซังคยองรอเราอยู่หน้าทางออก

คืนนี้ โทรหาได้ไหม?” ซังคยองถาม คาดว่ามีเรื่องจะคุยแต่เธอส่ายหน้าปฏิเสธ รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่อก น้ำตาเหมือนจะไหลมาปริ่มตรงขอบตา

อย่าดีกว่า ไว้คริสว่างจะโทรหาเอง

ชางกิลกับซังคยองเดินมาส่งเราที่โรงแรมแล้วขอตัวกลับไป บีไม่ได้พูดอะไรระหว่างทางที่เราสองคนเดินเข้ามาบนห้อง นอกจากใช้สายตมคมกริบหันมามองเป็นระยะเหมือนเฝ้าจับตาดูว่าเธอกำลังคิดจะหนีอยู่ไหม ซึ่งเธอก็ตลกตัวเองเหมือนกันที่ไม่คิดหนี

คริสเข้าใจแล้วว่าทำทุกอย่างเพื่อชนะ มันเป็นยังไง

ถึงแม้จะทำให้เธอกลายเป็นคนโง่ก็ตาม

สัญญาก่อนว่าจะทำตามที่พูดเธอรั้งการกระทำทั้งหมดของบีไว้ด้วยคำพูด เมื่อร่างกายถูกดึงเข้าไปใกล้ทันทีที่ประตูห้องปิดลง นัยน์ตาของเธอสั่นไหวจนร่างบางเองก็สังเกตได้ จมูกโด่งซุกไซ้ลงมาตรงซอกคอก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงกระซิบ

บีแฟร์ ไม่เหมือนคริส

...คริสเงียบกริบ คำพูดบีเหมือนกำลังตำหนิเธอกลายๆ ร่างบางผละออกไปปล่อยให้เธอยืนอ้ำอึงอยู่ที่เดิม ร่างกายเหมือนชาไปหมดจนขยับไม่ไหนไม่ได้ อาจจะเป็นเพราะความกลัวที่พุ่งสูงขึ้นมาจับใจก็เป็นได้

สายตาเธอมองตรงไปยังบีที่กำลังถอดเสื้อออกจนเหลือแต่บราเซียร์สีดำสนิท

จะมองอยู่ทำไม ไหนๆก็จะมีเซ็กส์กันอยู่แล้ว... มาช่วยถอดเสื้อผ้าด้วยก็ได้




CHRISTMAS DAY {SPECIAL ROMANCE}

            ภายในห้องพักอาจารย์หมอ วอร์ดสูตินารีเวช

            24 / 12 / 58 | 22.22 P.M

อาจารย์หมอลูกเกด เมทินี เล่นตัวมาเยอะแล้วนะคะเสียงหวานเปรี้ยวจีบปากจีบคอดังขึ้นบ่งบอกถึงความเป็นคนช่างพูดช่างคุยของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี ช่วงจังหวะที่ร่างกายบางขยับเผยให้เห็นชื่อที่ปักอยู่ตรงหน้าอกด้านซ้าย จะบอกได้หรือไม่บอกคะ ว่าจริงๆแล้วอาจารย์หมอบี น้ำทิพย์เป็นอะไรกับคนไข้คนนั้น

หมอจิตเวช ติช่า

เห็นด้วยค่ะ มาทำให้อยากแล้วจากไปไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยนะคะอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นสนับสนุนความคิดเห็นของหมอติช่า ทั้งๆที่ใบหน้าสวยของคนพูดไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากนิตยสารที่ตนเองอ่านอยู่เลยด้วยซ้ำ เสื้อกาวน์ถูกถอดวางทิ้งอยู่ข้างตัวจึงสามารถเห็นชื่อที่ปักอยู่ได้ชัดเจน

หมอศัลยกรรม มะปราง

เห็นว่าไปเจอกันทุกวันไม่ใช่เหรอคะ หรือยังไง?” อีกเสียงหนึ่งดังเป็นคำถาม ใบหน้าสวยจับจ้องไปยังอาจารย์หมอลูกเกด เมทินีที่กำลังนั่งทาเล็บมือของตัวเองเล่น ซึ่งเป็นงานยามว่างของอาจารย์ จนเล็บของนิ้วมือทั้งสิบมีสีที่แตกต่างกันจนทำให้อดคิดไม่ได้ว่า อาจารย์หมอคือตัวตลกที่มาเดินตามหาขนตาปลอมในโรงพยาบาล

หมอสูตินารีเวช ตีญ่า

พี่กวาง วันนี้เราไปฉลองคริสต์มาสกันสองคนนะแต่กลับมีหญิงสาวอีกสองคนที่นั่งอยู่และไม่มีท่าทางจะสนใจประเด็นที่หมอสาวอีกสามคนกำลังพูดถึงอยู่เลย เจ้าของเสียงหวานมีสไตล์พาร่างกายของตัวเองไปนั่งคลอเคลียอยู่ใกล้ๆกับคนที่ถูกพูดถึงอย่างเอาอกเอาใจ โดยไม่ได้สังเกตสีหน้าท่าทางของคนถูกคลอเคลียเลยแม้แต่นิดเดียว

หมอฟัน เจสซี่ กับ หมอเด็ก กวาง

ซึ่งไม่ใช่การกระทำที่น่าแปลกใจสำหรับคนที่เห็น เพราะเห็นทุกวันจนชินตาไปแล้ว

น้องๆทั้งหลายคะ ควรมีอยากความรู้อยากเห็นที่สตรองนะคะ ไม่เห็นเหรอว่าพี่กำลังทาเล็บอันสวยสดคัลเลอร์ฟูลของพี่อยู่ว่าจบอาจารย์หมอลูกเกดโชว์มือทั้งสองข้างขึ้นมาเพื่อให้หมอคนอื่นๆที่นั่งอยู่เริ่มเห็นความสวยงามอย่างจริงจัง ซึ่งต่างคนต่างก็นั่งมองอยู่นานมากเนื่องจากกำลังหาความสวยที่อาจารย์หมอว่ามา

สีเล็บแบบพี่ไม่ใช่สีเล็บของมนุษย์แล้วค่ะหมอทุกคนคิดตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

อย่าว่าติช่าเลยนะ อาจารย์หมอติช่าเอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆ เรียกสายตาของอาจารย์หมอเพียงคนเดียวในห้องหันไปมองพร้อมเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม แต่ติช่าอยากจะบอกอาจารย์หมอว่า สีเล็บอาจารย์หมอเหมือนปลอกคอหมาที่บ้านติช่าเลย พูดตรงๆไม่แกล้งไม่หยอก

ปากจะสตรองเกินไปแล้วนะคะหมอทุกคนในห้องยกเว้นหมอติช่าคิดตรงกันอีกครั้ง

แอด

ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่ากำลังนั่งประชุมอะไรกันอยู่เหรอคะ?” เสียงสวรรค์โผล่เข้ามาช่วยติช่าจากการถูกอาจารย์หมอลูกเกดพ่นไฟใส่ ใบหน้าสวยเกินอายุของอีกฝ่ายยื่นเข้ามาเล็กน้อยทำให้พอรู้ว่าเป็นใคร แต่ฟังจากประโยคที่พูดออกมาไม่ก็ไม่ต่างจากการถามว่า ไม่มีการมีงานทำกันเหรอถึงมานั่งจับกลุ่มคุยกันแบบนี้

หมอเด็ก ลิลลี่

ลิลลี่ เข้ามาก่อนสิหมอกวางที่กำลังหาข้ออ้างให้ตัวเองในการสลัดเจสซี่ให้หลุดออกจากร่างกายเพื่อสรุปเอกสารของคนไข้รีบลุกขึ้นไปยังหน้าประตู มือจับมือของหมอลิลลี่เอาไว้แล้วรีบลากเข้ามาในห้องและเนื่องจากทำงานอยู่วอร์ดเดียวกันทำให้สนิทจนลิลลี่ยอมเดินตามเข้ามาอย่างว่าง่าย

ส่วนหมอเจสซี่ก็นั่งหงอยเหมือนเดิมเนื่องจากโดนเมิน

เอาเถอะ ถือว่าที่ติช่าพูดเมื่อสักครู่มันไม่เคยออกมาจากปากนะคะอาจารย์หมอยิ้มอ่อนโยนทั้งที่ในใจกำลังเดือดเป็นเพลิง มือถูกลดลงมาจัดเสื้อกาวน์ของตัวเองให้เรียบร้อย

สรุปว่ากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอคะหมอลิลลี่ถามย้ำอีกครั้ง หลังจากนั่งลงข้างกวางซึ่งมีเจสซี่นั่งงอแงอยู่อีกฟากหนึ่ง จนหมอมะปราบปรายสายตาคู่สวยมามองก่อนที่มือจะหยิบรูปถ่ายบางอย่างข้างกายแล้วส่งมาให้

ในรูปคือหญิงสาวสองคนกำลังคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข หนึ่งในนั้นคืออาจารย์หมอบี น้ำทิพย์ ส่วนอีกคนหนึ่งอยู่ในชุดคนไข้ซึ่งหมอลิลลี่คาดการณ์ว่าคงจะเป็นเคสพิเศษที่ถูกส่งมารักษากับอาจารย์หมอน้ำทิพย์เมื่อสัปดาห์ก่อน มันไม่ใช่รูปแปลกหากหมอลิลลี่ไม่สังเกตเห็นว่ามือของทั้งสองกำลังเกาะเกี่ยวกันอยู่

ก็อย่างที่เห็นหมอมะปรางว่าเมื่อเห็นว่าหมอลิลลี่เหมือนจะเข้าใจในอะไรบางอย่างเพิ่มมากขึ้น ก่อนจะเบือนสายตาสวยกลับไปมองหน้านิตยสารที่มีรูปภาพของเครื่องสำอางแบรนด์ใหม่ล่าสุดอวดโฉมหลอกล่อสายตาอยู่

คือเรื่องมันเป็นมายังไงคะ หยุดเล่นตัวได้แล้วค่ะหมอตีญ่าพูดอีกครั้ง

น้องคะ ค่าตัวพี่แพงมากค่ะ พี่ก็ต้องเล่นให้สมค่าตัวสิคะว่าจบอาจารย์หมอเพียงคนเดียวในห้องก็ทำท่าทางเหมือนจะสะบัดผมอันน้อยนิดของตัวเอง เพื่อแสดงให้เห็นถึงความเชิด แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีใครใส่ใจจึงกลับมายังประเด็นเดิมที่วางระเบิดไว้ตั้งแต่เมื่อตอนเย็น คือว่าพี่ไปรู้มานะคะว่าอาจารย์หมอบีกับคนไข้คริส ศิรินรู้จักกันมาก่อน

รู้จักกันมาก่อน?” หมอทุกคนในห้องถามทวน ยกเว้นหมอกวางกับหมอเจสซี่

พี่กวาง ไหนบอกว่าถ้าเจสซี่งอนจะจูบไง... เจสซี่จะเอาจูบ!”

เจสซี่ พี่ อ๊ะ...

ที่จริงไม่ใช่แค่รู้จักกันมาก่อนหรอก แต่ยังแอบคบกันลับๆด้วยท่ามกลางเสียงทะเลาะมุ้งมิ้งกันของคู่รักในห้อง อาจารย์หมอลูกเกดยังเล่าต่อถึงแม้จะรำคาญไปบ้างก็ตาม เลยดูแลเทคแคร์กันเป็นพิเศษอย่างที่ทุกคนเห็นและรับทราบมา

น่าอิจฉาจังนะคะหมอติช่าพยักหน้าอย่างครุ่นคิด สายตาแอบเหลือบไปมองใบหน้าสวยหวานเกินอายุของหมอลิลลี่เล็กน้อย

มีตรงไหนเรียกน่าอิจฉาหมอมะปราบปิดหนังมือนิตยสารในมือแล้วพูดขึ้นหลังจากระงับกิเลสความอยากได้เครื่องสำอางชุดนั้นของตัวเอง สายตาคมกริบเฉยชาไล่กวาดมองหมอทุกคนในห้องรวมถึงคู่รักที่แทบจะกลืนกินกันอยู่ร่อมร่อ มะปรางจำได้ว่าคนไข้พิเศษคริส ศิริน หอวัง...

ความจำเสื่อมเป็นอาจารย์หมอลูกเกดที่ต่อคำพูดของหมอมะปรางจนจบ

อาจารย์หมอบี น้ำทิพย์ สังกัดวอร์ดสูตินารีเวช แต่มีความเชี่ยวชาญทางด้านประสาทวิทยาด้วยเช่นกันทำให้เมื่อว่างๆก็รับดูแลผู้ป่วยความจำเสื่อมที่ถูกส่งเข้ามาด้วยเช่นกัน ถึงตารางทุกวันในการดูแลสตรีมีครรภ์กับทำคลอดจะเยอะอยู่แล้วก็ตาม ซึ่งนับว่าเป็นอาจารย์หมอที่ทุกคนรู้จักและเคารพรักกันทั้งโรงพยาบาล

ทุกคนเงียบกริบเมื่อได้ยินดังนั้น นอกจากหมอกวางกับหมอเจสซี่อีกเช่นเคย

เจสซี่... พอ พี่ยอมแล้ว ฉลองคริสต์มาสด้วยกันก็ได้!”

ไม่เอา... พี่ทำเจสซี่ติดริมฝีปากพี่แล้ว

แอด

อ๊ะ... ซวยแล้วค่ะ!” หมอลิลลี่ตะโกนขึ้นมาลั่นห้องหลังจากนั่งฟังคู่รักคุยกันอยู่สักพัก เป็นจังหวะเดียวกันกับประตูห้องพักแพทย์ที่เปิดขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งคนตะโกนก็เสียวสันหลังวาบโดยยังไม่ทันหันไปมองว่าใครคนเปิด ประโยคต่อมาหลุดออกมาจากริมฝีปากอย่างแผ่วเบาสร้างความหวาดหวั่นให้กับหมอทุกคนที่ได้ยิน ...อาจารย์หมอบี ฝากมาบอกทุกคนในห้องค่ะว่าให้เลิกจับกลุ่มนินทากันได้แล้ว ไม่อย่างงั่นจะมาแยกเอง

ทุกสายตาถูกเลื่อนไปมองอาจารย์หมอบี น้ำทิพย์ที่ยืนฉีกยิ้มนางพญาอยู่หน้าประตู

อาการเหมือนเห็นผีเป็นแบบนี้นี่เอง เพิ่งเคยเข้าใจ

ห้องพักแพทย์สูตินารีเวชค่ะ ไม่ใช่ที่มั่วสุ่มคนชอบนินทาดูจากสีหน้า ฟังจากเสียง ไม่ต้องพูดว่าโกรธก็รู้เลยว่าโกรธ อาจารย์หมอบี น้ำทิพย์อาจจะมาทันฟังเรื่องที่ถูกถ่ายทอดให้ทุกคนรู้

อาจารย์หมอลูกเกดเลือกที่นั่งคุยดีจริง เหมือนนั่งคุยในนรกเลยค่ะทุกคนคิดตรงกันอีกครั้งพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆและยังไม่มีใครกล้าขยับตัวไปไหน

กวางกับเจสซี่ขอตัวนะคะ อาจารย์หมอบีหมอกวางเป็นคนแรกที่กล้าพูดขึ้นหลังจากทุกคนในห้องเงียบสนิท มือเอื้อมมือไปจับหมอเจสซี่ที่ค้างเป็นหินอยู่แล้วฉุดดึงรั้งให้มาด้วยกันในขณะที่อีกมือหนึ่งก็หอบหิ้วแฟ้มงานของตัวเองที่อุตส่าห์แบกมาทำหลังจากรู้ว่าอาจารย์หมอลูกเกดมีเรื่องจะคุย

กวางรอลิลลี่ด้วย!” หมอสาวถือโอกาสติดตามหมอวอร์ดเดียวกันออกไปด้วยโดยปล่อยให้คนอื่นเผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายต่อไป

อาจารย์หมอบีเลิกคิ้วสูงเหมือนรอดูว่าใครเป็นรายต่อไปที่กล้าออกไป

อาจารย์หมอคะ ขอตัวค่ะ มะปรางไม่เกี่ยว มะปรางมานั่งดูเครื่องสำอางเฉยๆหมอมะปรางลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางมาดมั่น สีหน้าเรียบเฉยไม่หวั่นไหวต่อสถานการณ์ทำให้อาจารย์หมอบียอมเปิดทางให้ผ่านไปได้ง่ายๆ จนสุดท้ายหมอมะปรางก็เดินหายไปพร้อมกับนิตยสารที่พกมา

ไม่มีใครขยับอีก เสียงหายใจยังแทบไม่มีเลยด้วยซ้ำ

หมอตีญ่า หมดเวลาเข้าเวรของคุณแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมไม่กลับไปอีก?” อาจารย์หมอบีเอ่ยปากไล่หมอสังกัดวอร์ดเดียวกัน จนสุดท้ายหมอตีญ่าก็ยอมก้มหน้าก้มตาเดินออกมาอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

จนสุดท้ายเหลือแค่อาจารย์หมอบี อาจารย์หมอลูกเกด กับหมอติช่า

น้องอย่าทำอะไรพี่เลยค่ะ สงสารเครื่องสำอางพี่บ้างอาจารย์หมอลูกเกดพูดขึ้นมาอย่างไม่สะทกสะท้านขณะบรรจงเก็บยาทาเล็บของตัวเองเข้ากระเป๋าที่พกมา ซึ่งหากเอาไปวัดคงหนักเป็นกิโล จนสุดท้ายตัวการใหญ่สุดก็เก็บยาทาเล็บลงกระเป๋าจนหมดก่อนจะเดินตรงมาเพื่อออกจากห้อง

สายตาสองคู่สบกันอย่างสื่อความหมาย

อาจารย์หมอลูกเกดออกไปจากห้องแล้วจนเหลือเพียงแค่หมอติช่าที่ยังคงนั่งอยู่ ซึ่งอีกฝ่ายก็ยิ้มแหยเมื่อรับรู้กลายๆว่าอาจารย์หมอบีอย่างเธอยังไม่ให้ออกไปไหนทั้งนั้น จนกว่าจะคุยอะไรบางอย่างกันให้รู้เรื่องก่อน หลังจากกำจัดคนเกะกะทั้งหมดออกไปได้เธอจึงเดินตรงไปนั่งไขว่ห้างบนที่นั่งประจำของตัวเอง ทั้งที่ภายในยังรู้สึกถึงความคุกรุ่นจากเรื่องที่อาจารย์หมอลูกเกดพูดให้ทุกคนฟัง

คริส ศิรินแฟนเธอความจำเสื่อม แล้วหนักหัวใคร?

ลิลลี่ฝากพี่มาบอกว่าจะรอฉลองคริสต์มาสอยู่ที่ห้องอาจารย์หมอบีชี้แจง สายตาจับจ้องไปยังหมอติช่าที่นิ่งไปเหมือนพิจารณา เอาตามตรงเธอเองก็อยากกลับไปฉลองกับคริสที่คอนโดหากคริสไม่ได้ติดอยู่โรงพยาบาลในฐานะผู้ป่วยความจำเสื่อม

คริสจำเรื่องของเราไม่ได้ ถึงจะทำอะไรลงไปก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี

แล้วอาจารย์...

มีหน้าที่อะไรก็ทำไป ไม่ต้องมาอยากรู้เรื่องของพี่อาจเพราะความโกรธที่ยังคุกรุ่นและคำพูดคำจาที่ฟังดูไม่ดีเท่าไหร่นัก ทำให้เธอเลือกเบือนใบหน้าไปทางอื่นอย่างไม่อยากจะมองอะไรทั้งนั้น รวมถึงหมอติช่าที่ยังนั่งอยู่ด้วย ออกไปจากห้องเถอะติช่า ขอพี่อยู่ตัวคนเดียวสักครู่

หมอติช่าไม่มีอะไรจะพูดนอกจากยอมทำตามคำของ่ายๆ

ในที่สุดอาจารย์หมอบีก็ได้อยู่คนเดียวในห้องเสียที ริมฝีปากหยักสวยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย เหนื่อยทั้งกาย ใจ ความคิด แต่ด้วยสปิริทความเป็นหมออันแรงกล้าทำให้เธอไม่สามารถย่อท้อได้แม้แต่นิดเดียว เพราะเมื่อไหร่ที่หมอผู้มีหน้าที่รักษาชีวิตของเพื่อนมนุษย์ย่อท้อ

วันนั้นมีคนตายแน่นอน

สายตาของอาจารย์หมอบีทอดมองฝ่าความมืดออกไป สังเกตดวงจันทร์ฉายแสงสวยสง่างามที่ไร้เมฆบดบังและคาดหวังว่าความรักของเธอกับคริสจะเป็นแบบนั้นบ้างเหมือนกัน

อาจารย์หมอบีเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของตัวเองแล้วหยิบช็อคโกแลตกับดอกไม้ช่อใหญ่ขึ้นมาถือไว้ ไม่พอใจตัวเองที่มีความคิดเป็นเด็กๆจนเลือกของพวกนี้ให้คริสในวันคริสต์มาสทั้งๆที่ร่างเล็กของเธอควรได้สิ่งที่ดีกว่าและดีที่สุดจากเธอ แต่เนื่องจากอีกหนึ่งชั่วโมงกว่าๆจะถึงวันคริสต์มาส เธอไม่มีเวลาไปเตรียมของขวัญใหม่

เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้งแล้วเดินออกไปนอกห้อง

ตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยของคริสที่อยู่อีกตึกหนึ่งในขณะที่สองมือก็ถือช็อคโกแลตกับช่อดอกไม้ติดมาด้วย ความรู้สึกของเธอมีทั้งความสุขที่จะได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกับคนที่รัก แต่มันก็มีความขมขื่นอยู่เช่นกัน

เมื่อเดินเข้ามาในห้องพัก คริสนอนอยู่คนเดียว สายตาทอดมองไปยังดวงจันทร์แบบเดียวกับที่เธอทำในห้องพักแพทย์เมื่อครู่

คริสคะอาจารย์หมอสาวเรียกร่างเล็กที่นอนเหม่ออยู่ สาวเท้าเร่งรุดเข้าไปนั่งบนเตียงเช่นเดียวกับที่ทำทุกครั้งที่มาห้องพักผู้ป่วยของร่างเล็ก มือข้างหนึ่งปัดเส้นผมรกตาออกไปจากใบหน้าสวยหมวย อยากให้อีกฝ่ายเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของเธอชัดๆเผื่อมันจะมีความหมายอะไรที่มากกว่าเดิม

หมอบีคริสยิ้มกว้างเมื่อหันมาเห็นเธอ สายตาเลื่อนมองสองสิ่งที่อยู่ในมือเธอ นี่?”

บีให้คริส

ร่างเล็กรับช็อคโกแลตกับช่อดอกไม้ของเธอไปถือไว้ รอยยิ้มสวยงามบนใบหน้าทำให้คริสราวกับกลายร่างเป็นนางฟ้าตัวน้อยๆน่ารักที่เข้ามาวิ่งเล่นในหัวใจที่ปั่นป่วนจนใกล้ระเบิดของเธอ

เธอเฝ้ามองท่าทางน่าเอ็นดูของคริสที่กำลังแกะห่อช็อคโกแลต

ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาเมื่อร่างเล็กทำท่าทางเหมือนจะกัด แต่ก็ไม่ยอมกัดเสียทีเหมือนช็อคโกแลตที่อยู่ในมือเป็นวัตถุอันตรายที่ไม่ควรแตะต้อง จนสุดท้ายร่างเล็กก็หลีกเลี่ยงจะกินมันก่อนแล้วเอ่ยถามเธอแทน ให้คริสเนื่องในโอกาสอะไรคะ?”

เที่ยงคืนจะเข้าวันคริสต์มาสแล้ว...อาจารย์หมอกระซิบเสียงแผ่วเบา เนื่องในโอกาสที่บีอยากฉลองคริสต์มาสกับคริสไงคะ คนดี

เนื่องด้วยจากความเคยชินส่วนตัว เธอเกือบก้มลงไปจุมพิตลงบนริมฝีปากสีพีชหากไม่ติดว่าคริสถอยใบหน้าออกห่างก่อนที่ริมฝีปากของเราจะแตะกัน รอยยิ้มเจื่อนปรากฏบนใบหน้าของเธอพร้อมกับความปวดหนึบที่หัวใจซึ่งเกิดขึ้นโดยไร้สาเหตุ ถึงจะรู้ว่าร่างเล็กกำลังป่วยจากอุบัติเหตุคืนนั้น แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดี

เอ่อ...คริสกรอกตาไปมาเมื่อเห็นใบหน้าเศร้าสร้อยของอาจารย์หมอคนสวย ก่อนจะยื่นมือไปหยิบช็อคโกแลตออกมาหนึ่งชิ้นแล้วเอามาคาบไว้ที่ริมฝีปาก อีกมือหนึ่งเชยปลายคางของคนตรงหน้าขึ้นเพื่อให้รู้ว่าควรจะทำยังไง

กำลังเชิญชวนให้จูบ เพราะเห็นเธอเศร้า?

อาจารย์หมอระบายรอยยิ้มอ่อนโยน อย่างน้อยในเรื่องเศร้าก็ยังมีเรื่องดีปะปนอยู่บ้างและนั้นทำให้เธอไม่ลังเลที่จะโน้มใบหน้าลงไปเพื่อลิ้มชิมรสช็อคโกแลตที่คริสคางอยู่ ก่อนจะกัดเล็มไปเรื่อยๆเพื่อหวังให้ริมฝีปากของเราแตะกัน สัมผัสว่าร่างกายเล็กกำลังสั่นสะท้านเหมือนหวาดกลัวแต่ก็ห้ามตัวเองไว้ไม่ให้ถอยหนีสัมผัสเธอ

Rrrr Rrrr

ก่อนที่ริมฝีปากเราจะสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาทีเดียว...

เธอผละออกอย่างขัดใจแต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธสายโทรศัพท์ได้ เนื่องจากทุกสายที่โทรมาถ้าไม่ใช่ของคนในครอบครัวกับเพื่อนสนิทล้วนเกี่ยวกับความเป็นความตายทั้งสิ้น ไม่ใช่สิ่งที่หมออย่างเธอควรจะเมินเฉยมันเพราะเรื่องส่วนตัว

ค่ะ... จะรีบไปค่ะ

อาจารย์หมอกรอกเสียงลงไปด้วยความรู้สึกเสียดายอย่างสุดซึ้ง สายตาเหลือบไปมองคริสที่มองกลับมาตาใส ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆหนึ่งครั้ง แต่เหมือนทุกอย่างจะเริ่มมีชีวิตชีวาอีกครั้งหลังได้ยินประโยคที่หลุดออกมาจากปากของร่างเล็ก

มีเรื่องอะไรก็รีบไปเถอะหมอบี คริสจะรอนะ

หมอบีของคริสได้แต่สัญญากับตัวเองในใจว่า เธอจะกลับมาก่อนเที่ยงคืนให้ได้





 

อาจารย์หมอบีวิ่งหอบมาจากใต้ตึกวอร์ดสูตินารีเวชตรงมายังตึกพักฟื้นคนไข้อย่างรีบร้อนท่ามกลางสายตาของคนไข้และญาติคนไข้ที่ออกมาเดินเล่นในยามวิกาล นาฬิกาบนข้อมือของเธอบ่งบอกเวลาเที่ยงคืนสิบห้านาที แสดงว่าความคิดที่จะได้อยู่กับคริสในช่วงข้ามวันมามันดับหายไปหมด

ถ้าไม่ติดเคสสักเคส... คงได้อยู่ด้วยกันแล้วแท้ๆ

เธอคิดอย่างเจ็บใจขณะใช้มือทั้งสองข้างยันเข้าที่เข่าทั้งสองข้างของตัวเองเพื่อหยุดพักหายใจเมื่อมาหยุดลงตรงหน้าห้องพักคนไข้พิเศษของคริส สายตาทอดมองไปยังด้านในผ่านกระจกใสบานเล็กตรงประตูก่อนจะพบว่าร่างเล็กยังนอนรอเธออยู่จริงๆ ช็อคโกแลตถูกเก็บใส่กล่องอย่างดิบดีในขณะที่ถูกไม้ถูกนำออกมาจากช่อและใส่ไว้ในแจกันข้างเตียง

คริส รอนานไหม?” อาจารย์หมอสาวถามทันทีที่เข้าไปข้างใน ก่อนจะแทบกัดลิ้นตัวเองเมื่อสำนึกได้ว่ามันเป็นแค่คำถามโง่ๆคำถามหนึ่งเท่านั้น

ไม่นานหรอก ชั่วโมงกว่าๆเอง

คำตอบซื่อๆของร่างเล็กทำให้เธอก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิดเมื่อเดินตรงมานั่งที่ข้างเตียงเหมือนตอนที่จากไป มือวางทาบลงบนผ้าห่มสีขาวสะอาดก่อนที่เธอจะชะงักเมื่อร่างเล็กเกาะเกี่ยวปลายนิ้วของตัวเองเข้ากับปลายนิ้วของเธอ

ไม่ทำหน้าเหมือนเด็กขี้แยสิคะ คุณหมอ

รอยยิ้มหวานใสจริงใจของคริสทำให้อาจารย์หมอยิ้มตามอย่างห้ามไม่อยู่ มือของเธอพลิกหงายขึ้นรับฝ่ามือของร่างเล็กมาไว้บนมือของตัวเอง สัมผัสกับความอบอุ่นที่ซึมซาบเข้ามาในหัวใจที่เฉยชามาเป็นอาทิตย์

นอกจากคริส ไม่มีใครสามารถเยียวยาเธอได้อีกแล้วจริงๆ

และร่างเล็กเองก็คงคิดแบบเดียวกันกับเธอ เพราะสายตาเรียวรีสื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าที่ผู้ป่วยความจำเสื่อมจะรู้สึกได้ อาจจะเป็นเพราะร่างเล็กกำลังตกหลุมรักเธออีกครั้งเหมือนที่เคยพร่ำบอกบ่อยๆเมื่อตอนที่ทุกอย่างยังปกติ หากย้อนเวลากลับไปได้ เธอไม่อยากให้เหตุการณ์ครั้งนั้นเกิดขึ้น

รู้ไหมว่าทุกครั้งที่อยู่กับบี เหมือนคริสตกหลุมรักบีซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หากเป็นไปได้เธอเองก็อยากให้คริสลืมทุกอย่างไปจริงๆจังๆ ไม่ใช่แค่อาการความจำเสื่อมชั่วคราว ให้ร่างเล็กลืมเหตุการณ์ที่ตัวเองประสบอุบัติเหตุร้ายแรงและเริ่มต้นใหม่หมดทุกอย่างกับเธอ แต่มันเองก็เป็นแค่ความคิดเห็นแก่ตัวของเธอเท่านั้นเพราะลึกๆข้างในหัวใจ เธอรู้ว่าร่างเล็กต้องการอะไร

ถ้าเป็นไปได้คริสอยากจำเรื่องราวระหว่างเราทั้งหมดเลยนะ ไม่อยากลืมสักเรื่องเลย

ทำไมล่ะ?’

เพราะไม่อยากลืมบี ให้ตายยังไงก็จะไม่ลืมบีเด็ดขาด

ถ้าเอาเหตุการณ์ตอนนั้นที่เธอเห็นด้วยกับร่างเล็กเมื่อมาเทียบกับเหตุการณ์ตอนนี้ที่เธออยากให้อีกฝ่ายลืมทุกอย่าง มันคงฟังดูตลก

หมอบี... ขึ้นมานอนข้างๆหน่อยได้ไหม หนาวจังเสียงของคริสสะกิดให้เธอตื่นจากภวังค์ความคิดที่กำลังจมดิ่งอยู่กับอดีตที่แสนหวานของตัวเอง ร่างกายขยับทำตามสิ่งที่ร่างเล็กต้องการอย่างไม่อิดออดและทำเกินกว่าคำขอเล็กน้อยด้วยการดึงร่างกายเล็กในชุดคนไข้เข้ามากอด กอดของหมอบีอุ่นจัง

ร่างเล็กพูดอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับซุกศีรษะที่เต็มไปด้วยกลุ่มผมเข้ากับหน้าอกของเธอ

คริสรู้ไหมว่าวันคริสต์มาสควรพูดกับหมอว่ายังไง?” เธอถาม มือประคองศีรษะของคริสเอาไว้เพื่อจัดท่านอนให้สะดวกสบายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ได้ยินเสียงพึมพำอู้อี้เล็กน้อยออกมาจากริมฝีปากที่ถูกทาบอยู่บริเวณกระดูกไหปลาร้าของเธอ อะไรนะคะ ไม่ค่อยได้ยินเลย

สุขสันต์วันคริสต์มาสค่ะ หมอ

ที่จริงคริสเองก็ลืมไปแล้วเหมือนกันว่าวันคริสต์มาสมันสำคัญยังไง แต่เนื่องจากเธอวางแผนฉลองเอาไว้แล้วอย่างลวกๆก่อนหน้านั้นสองสามวันจึงแวะมาพูดอธิบายให้ร่างเล็กฟังด้วย แต่สุดท้ายแล้วแผนฉลองที่ว่าของเธอก็ถูกล้มเลิกเนื่องจากไม่มีเวลาว่างไปจัดเตรียมอะไรเลย

กินช็อคโกแลตฉลองกันหน่อยไหมคะ?” เธอถาม มือเอื้อมไปหยิบกล่องช็อคโกแลตราคาปานกลางที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมาถือไว้

ป้อนนะ

คำพูดเรียกร้องแบบเด็กๆถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหยักสวยของคริส ซึ่งอาจารย์หมอบีได้แต่ยิ้มในใจเนื่องจากป้อนของเธอกับป้อนของร่างเล็กมันคงละความหมายกันโดยสิ้นเชิงและเธอชอบที่จะทำการป้อนในแบบของเธอมากกว่า

เธอหยิบช็อคโกแลตใส่ปาก ปล่อยให้มันละลายในลิ้นของตัวเอง

มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าสวยหมวยของคนรักขึ้น ก่อนจะบรรจงประกบริมฝีปากลงไปอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความเกร็งของคริสทันทีที่เธอสอดลิ้นเข้าไปข้างในเพื่อให้ร่างเล็กได้ลิ้มชิมรถความหวานด้วยกัน มือทั้งสองข้างของคริสถูกเลื่อนขึ้นมาบีบแขนเธอแน่นราวกับกำลังหวาดกลัว

หลังจากเวลาผ่านไปเกือบนาที ลิ้นเล็กๆของคริสเริ่มตวัดอเกี่ยวกันกับลิ้นของเธอย่างไม่มั่นใจ มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปรั้งต้นคอบางเพื่อให้เชิดขึ้นรับรสจูบของเธอได้ดียิ่งกว่าเดิม

แอด!

จู่ๆประตูที่ปิดอยู่เมื่อสักครู่ก็ถูกเปิดขึ้นมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง เล่นเอาอาจารย์หมอสาวผละออกจากร่างกายของคนไข้แทบไม่ทัน คริสซุกใบหน้าลงกับไหล่ของเธอโดยยังไม่ได้หันไปมองผู้เปิดประตูเข้ามา เหมือนทั้งหวาดกลัวและอายในสิ่งที่ตนเองเพิ่งกระทำลงไปหมาดๆกับเธอ

อาจารย์หมอคะ... ซวยแล้วไง จีน่า ใบหน้าสวยนิ่งเรียบของผู้เปิดประตูเข้ามาซีดเผือดจนไร้สีเลือด หมอมะปรางกระตุกชายเสื้อกาวน์ของหมอฟัน จีน่าอย่างแรงเนื่องจากสัมผัสด้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากอาจารย์หมอคนสวยที่กำลังนอนกอดกับคนไข้พิเศษอยู่บนเตียง กลับไปตั้งหลักก่อนแล้วค่อยมาใหม่กันเถอะ

มีอะไร... สีหน้าของอาจารย์หมอบีอ่อนลงและเต็มไปด้วยความเศร้าจนหมอสองคนที่กำลังเดินกลับไปชะงักกึกอยู่กับที่แทบจะทันที

อาจารย์หมอลูกเกดสั่งให้มาตามอาจารย์หมอบีกับคนไข้พิเศษคริส ศิรินไปยังห้องพักแพทย์วอร์ดศัลยกรรมค่ะหมอจีน่ารายงานตามที่ได้รับคำสั่งมา ซึ่งอาจารย์หมอสาวเองก็พยักหน้าอย่างเนือยๆตอบรับ

ร่างบางในชุดกาวน์ขยับไปยืนข้างเตียงในขณะที่มือทั้งสองข้างเองก็ช่วยพยุงร่างกายของคนรักให้ลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง

หมอมะปรางมองเข้าไปในแววตาของคนไข้พิเศษตรงหน้าก่อนจะพบว่าความรู้สึกที่ได้รับจากดวงตาคู่นั้น คือความรู้สึกแบบเดียวของลูกแมวเกิดใหม่ที่หวาดกลัวทุกอย่างรวมถึงเจ้าของไม่มีผิด

หมอทั้งสองคนเดินนำอาจารย์หมอกับคนไข้พิเศษไปยังวอร์ดศัลยกรรมที่อยู่ไม่ห่างกับตึกพักฟื้นคนไข้เท่าไหร่นักและเมื่อยิ่งเข้าใกล้ห้องพักแพทย์ส่วนตัวของอาจารย์หมอลูกเกดก็ยิ่งได้ยินเสียงดังร่าเริงดังมากขึ้นกว่าเดิมทุกครั้ง หมอมะปรางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเพราะทุกคนในห้องนั้นตั้งใจทำเซอร์ไพรอาจารย์หมอบีกับแฟน

เสียงดังขนาดนั้น... ใครบ้างไม่รู้

แต่เหมือนอาจารย์หมอบีจะไม่รู้จริงๆเนื่องจากยังคงสนใจและใส่ใจอยู่กับคนไข้พิเศษที่เดินอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่น หมอและคนไข้ทุกคนที่ยังโสดต่างก็อยากได้อาจารย์หมอบีเป็นคู่ชีวิตกันทั้งนั้น ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีคนรักอยู่แล้ว ถ้าเกิดรู้ขึ้นมา...

...คนไข้พิเศษคริส ศิริน หอวังคงเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก

อาจารย์หมอบีโอบกอดร่างเล็กในอ้อมแขนไว้แน่นขณะพาเดินไปข้างหน้า ในสมองคิดไม่ออกด้วยซ้ำว่าอาจารย์หมอลูกเกดที่เธอเคารพมีเรื่องอะไรจะคุยอีก แถมยังให้พาคริสมาด้วยกันอีก บางครั้งเธอก็คิดว่ามันไม่ใช่

หมอบี... อาจารย์ลูกเกดอาวุโสกว่าหมอใช่ไหม?”

ค่ะ

เขาจะโกรธหมอรึเปล่าที่มาอยู่กับคริสช่วงเวลางาน หมอบีจะโดนลงโทษไหม คริสจะพูดกับหมอ...หลังจากที่ร่างเล็กเริ่มร่ายยาวเพราะความเสียขวัญ อาจารย์หมอบีแตะปลายนิ้วชี้ของตัวเองลงบนริมฝีปากของอีกฝ่ายเป็นเชิงให้หยุดพูด ปฏิกิริยาที่ตามมาคือร่างเล็กของเธอบ่อน้ำตาแตกขึ้นมาในทันที ทำให้เธอเริ่มลนลานจนทำอะไรไม่ถูก

แต่เหมือนคนลนลานจะไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว

อาจารย์หมอบีเพิ่งสังเกตว่าเธอเดินเข้ามาในห้องพักแพทย์ของอาจารย์หมอลูกเกดแล้วและในนั้นก็มีหมอต่างๆที่เธอล้วนแต่รู้จักนั่งอยู่ แต่ละคนอยู่ในสภาพที่ถูกตกแต่งด้วยสายรุ้งต่างๆเลยไปถึงหมอติช่าที่นำเสื้อซานต้าครอสตัวใหญ่ที่ไปหามาจากไหนไม่รู้สวมทับเสื้อกาวน์อีกทีหนึ่ง กลายเป็นอะไรที่ดูงุ่มง่ามที่สุดเท่าที่เคยเห็น

อาจารย์หมอ คนไข้พิเศษคนนั้นเป็นอะไร?”

พี่บี เกิดอะไรขึ้น?”

คนรักของอาจารย์หมอร้องไห้ทำไม?”

อาจารย์หมอรังแกเธอเหรอ?”

หลายๆคำถามถูกยิงออกมาจนอาจารย์หมอสาวตอบไม่ทัน เธอจึงทำได้เพียงแต่พยุงร่างเล็กไปนั่งยังโซฟาข้างหมอกวางเนื่องจากดูสภาพแล้วคงปกติที่สุดในห้อง ก่อนที่เธอจะเริ่มปลอบต่างๆนานาถึงความกังวลไม่สบายใจที่คริสคิดขึ้นมาเอง ด้วยความช่วยเหลือจากหมอกวางและหมอลิลลี่ที่เป็นหมอเด็ก

คนไข้ความจำเสื่อม... ไม่ต่างจากเด็กเท่าไหร่นักหรอก

เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากอาจารย์หมอที่เคารพรัก สายตาทั้งหมดจึงเบือนมองไปยังหมอมะปราบกับหมอจีน่าที่ยืนทำหน้าตายอยู่กลางห้องทั้งคู่เนื่องด้วยงุนงง หมอทั้งสองที่ถูกจับจ้องส่ายหน้าพร้อมกับเป็นเชิงว่าพวกเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปนั่งตามมุมต่างๆเพื่อรอให้คนไข้พิเศษคริส ศิรินสงบ

น้องคะ น้องรู้ไหมคะว่าเสียงร้องไห้น้องมันน่ารำคาญมาก เพราะฉะนั้นหยุดร้องเถอะค่ะถือว่าพี่ขอไม่มีใครในห้องแน่ใจเลยว่ามันคำปลอบหรือคำด่า แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยทำให้คริสหลุดขำออกมาเล็กน้อย ส่วนบี พี่ว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน ปล่อยให้กวางกับเจสซี่ปลอบคริสไปส่วนเรามานั่งคุยกับพี่ตรงนี้ค่ะ

อาจารย์หมอลูกเกดชี้ที่นั่งด้านหน้าตัวเอง

อาจารย์หมอบีจึงยอมผละออกจากคนรักอย่างอาลัยอาวรณ์แล้วเดินไปนั่งตรงนั้นตามที่อีกฝ่ายต้องการ เพียงอ้าปากทำท่างเหมือนจะบอกเล่าเรื่องราวเพียงนิดเดียวทั้งๆที่เสียงยังไม่ทันหลุดรอดออกไป หมอคนอื่นในห้องต่างก็มารุมล้อมรอบตัวโดยไม่ได้นัดหมายยกเว้นหมอกวางกับหมอลิลลี่

ความอยากรู้อยากเห็นไม่เข้าใครออกใคร แต่ถ้าจะอยากรู้อยากเห็นออกนอกหน้าขนาดนี้น่าจะเรียกว่าหน้าด้านได้แล้ว

สรุปว่ายังไงคะ อาจารย์หมอไปรังแกเขามาใช่ไหมเสียงของตีญ่า

อย่าปฏิเสธเลยค่ะ หน้าอาจารย์หมอก็ให้อารมณ์แบบนั้นอยู่นะคะเสียงของจีน่า

พี่บี ติช่ามั่นใจว่าพี่บีไม่ใช่คนแบบนั้น บอกความจริงให้โลกรู้สิคะ!” เสียงของติช่า

...?” คำถามที่ไร้เสียงของมะปราง

บางครั้งอาจารย์หมอบีว่าเธอควรจับหมอทุกคนในห้องไปไว้ยังวอร์ดจิตเวช ให้เขาตรวจรักษาอาการทางจิตสักหน่อยเผื่อจะเป็นแบบไม่รู้ตัว

เธอเริ่มเล่าเรื่องทุกอย่างตั้งแต่เดินตามหมอมะปรางกับหมอจีน่ามาในห้องแล้วร่างเล็กเกิดกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้จนร้องไห้ เรียกเสียงถอนหายใจได้จากทุกคน ซึ่งมันไม่ใช่เสียงถอนหายใจจากความเบื่อหน่ายที่ไม่มีเรื่องสนุกเสียทีเดียว

ถ้าจะกลัวขนาดนั้น... ติช่าว่าเขาคงรักอาจารย์หมอมาก

อาจารย์หมอสาวขมวดคิ้วอย่างไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก เธอสอดสายตามองไปรอบห้องของอาจารย์หมอลูกเกดที่ถูกตกแต่งเติมสีสันต่างๆนานาเข้าไปจนกลายเป็นสีคัลเลอร์ฟูลเหมือนกับเล็บทั้งสิบบนนิ้วของอีกฝ่ายก่อนจะกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ ซึ่งหมอติช่าเองนั้นแหละที่เป็นคนมาสารภาพว่าเมื่อวันก่อนแอบได้ยินเธอยืนคุยกับคริส

ทุกคนหันมามองหน้ากันอีกครั้งโดยไม่ได้นัดหมาย ตกลงปรับเปลี่ยนแผนการทางสายตาจากตอนแรกที่จะอยู่ร่วมฉลองด้วยกลายเป็นว่าให้คู่รักเขาอยู่ด้วยกันเองเลยดีกว่าจะได้โรแมนติกหน่อย

เมื่อทุกคนพากันทยอยออกไป อาจารย์หมอสาวทรุดตัวลงนั่งหน้าโซฟาที่ร่างเล็กนั่งอยู่พร้อมกับบรรจงใช้มือทั้งสองข้างโอบเอวคอดกิ่วไว้

คริสคะ ไม่ร้องนะ

“…” ไม่มีเสียงตอบรับ นอกจากการพยักหน้าขึ้นลงเบาๆเป็นเชิงยอมรับ

รู้ไหมว่าบีมีความสุขที่สุดเลยที่เราได้อยู่ด้วยกันคืนนี้ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอพูดคำหวานออกไป แต่ร่างเล็กที่ได้ยินกลับมีสีหน้าแดงระเรื่อราวกำลังเขินอายกับคำพูดของเธอ บีรักคริสนะ รักมากๆเลย

“…”

แล้วคริสรักบีไหม?” เธอถามอย่างหวาดหวั่น เนื่องจากกลัวคำตอบที่จะได้รับขณะที่คริสโน้มใบหน้าลงมาจรดริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากเธออย่างแผ่วเบา แต่ทำให้ร่างกายของอาจารย์หมอสาวแข็งทื่อ หัวใจเต้นกระหน่ำ ดังตึกตักเหมือนตอนที่เริ่มตกหลุมรักคริสครั้งแรกอีกครั้ง

คริสรักหมอบีค่ะ

 

 

 

ห่างออกไปเพียงเล็กน้อย ประตูห้องถูกแง้มเปิดออกปรากฏใบหน้าของใครคนหนึ่งที่กำลังยิ้มแย้มเหมือนมีความสุข จับจ้องภาพที่อาจารย์หมอบีกับคนไข้พิเศษคริส ศิรินที่กำลังกอดกันราวกับโหยหามานาน แต่เพียงแวบเดียวร่างเล็กก็จับได้ว่ามีคนแอบมองอยู่ ซึ่งเธอไม่ได้คิดจะหลบตั้งแต่แรก

ริมฝีปากหยักสวยขยับเป็นคำพูดไร้เสียงพอให้เธออ่านออก

อย่าไปบอกใครนะว่าพี่ฟื้นความทรงจำแล้ว

เธอยักไหล่เป็นเชิงยืนยัน ขณะหันหลังกลับไปยังทางเดินที่ตัวเองเดินผ่านมา ลมวูบหนึ่งพัดมาจนสามารถเห็นชื่อที่ปักอยู่บนหน้าอกด้านซ้ายได้อย่างชัดเจน

หมอด้านประสาทวิทยา น้ำหวาน



--- ปิดส่งฉากตัดแล้วนะคะ --




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

397 ความคิดเห็น

  1. #1297 MM5555 (@MM5555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 01:11
    ขอncหน่อยจ้า
    Mukmix.30481@gmail.com
    #1297
    0
  2. #1290 LOMAPRAI (@Stayhigh_zz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 00:42
    เค้าเพิ่งมาอ่านอ่าา ขอตอนนี้ทันไหม?
    praisuthinee@gmail.com
    #1290
    0
  3. #1289 kaimuk544 (@kaimuk0911073204) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 13:32
    ขอฉากตัดทันมั้ยคะ คือพึ่งมาตามอ่านของไรท์
    muticha254478@gmail.com
    #1289
    0
  4. #1286 Chamsoniya(DL) (@Chamsoniya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 18:10
    ขอทันมั้ยคะ
    Dalinheng70 @yahoo.com
    #1286
    0
  5. #1282 คุณลุงโมริคุง (@jts-th19) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 11:12
    ไรท์ ไม่รู้ว่าจะเข้ามาไหม แต่เราเพิ่งมาอ่านนน งือออออออออ ทิ้งเมลล์ไว้ เผื่อได้ thatcha.jts19@gmail.com คนไทยด้วยกัน555555
    #1282
    0
  6. #1278 Niwkoysw (@Niwkoysw) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 12:08
    เค้าพึ่งมาอ่านอ่ะ ขอด้วยคนนะคะ niwkoyyy@gmail.com
    #1278
    0
  7. #1274 std12615 (@std12615) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 23:47
    ไรท์จ๋าาาาา เราเพิ่งมาอ่านเจออ่ะ เราขอฉากตัดได้ไหม???
    ammala.2542@gmail.com
    #1274
    0
  8. #1273 -Pong2- (@-Pong2-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 15:41
    ขอฉากตัดค่า????????
    pongpong.aei@gmail.com

    เรามีขอเข้ากรุ๊ปไปไม่รู้เห็นไหม
    รบกวนด้วยค่ะ
    #1273
    0
  9. #1270 Starring_21 (@Staring_21) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2559 / 23:28
    ไรท์ขาาา ขอฉากตัดได้ไหมคะ เค้าเพิ่งเข้ามาอ่าน เสียใจที่มาเจอเรื่องนี้ช้าไป นะๆๆฟๆ พลีสสสสสส

    lincy97@live.com

    ขอบคุณล่วงหน้าจะผิดไหมม :)
    #1270
    0
  10. #1269 Xxx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 19:41
    ขอ nc หน่อยค่ะพึ่งเข้ามาอ่านสนุกมากเลย gam28092544@gmail.com

    #1269
    0
  11. #1268 Yok Kb (@imyoks) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 00:36
    ทันไหมคะ ขอหน่อยน๊า cassimin@me.com
    Thank you kaa
    #1268
    0
  12. #1266 RENFA4668 (@RENFA4668) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 18:37
    ขอหน่อยไม่ได้หรอ เร่พึ่งมาอ่านง่าๆ ฮือๆๆๆ ถ้าใจดีส่งให้หย่อยนะ ขอบคุนนะ จุ๊ฟๆ 

    sarocha4668@gmail.com
    #1266
    0
  13. #1261 Warxn (@Warxn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 18:28
    ไรท์เค้าขอเถอะนะพรีสสสสสส warxn_pw@hotmail.com
    #1261
    0
  14. #1259 dearryniramol (@dearryniramol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 22:20
    ทันมั้ยง่า dearry.niramol@gmail.com
    #1259
    0
  15. #1254 dreampayu (@dreampayu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 19:44
    ขอ nc ด้วย dreampayu@gmail.com
    #1254
    0
  16. #1252 Winny_pang (@Winny_pang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 22:40
    cherra2545@gmail.com
    #1252
    0
  17. #1251 Winny_pang (@Winny_pang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 22:39
    ไรท์ค้ะยังทันมั้ยย
    cherra2545@gmail.com o
    #1251
    0
  18. #1250 gaengordinary (@gaengordinary) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 11:06
    ขอ NC ตอนนี้ทันไหมคะไรท์
    ไม่ทันไม่เป็นไร แต่ถ้าทันจะดีใจมากเลย
    G_Gaeng_14899@hotmail.com
    #1250
    0
  19. #1245 OmYimes (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 16:22
    ขอ nc ตอนนี้ทันมั้ยคะ??? พลีสสสสสสสสสนะไรท์

    yimyom555@gmail.com
    #1245
    0
  20. #1244 OmYimes (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 16:22
    ขอ nc ตอนนี้ทันมั้ยคะ??? พลีสสสสสสสสสนะไรท์

    yimyom555@gmail.com
    #1244
    0
  21. #1240 ketsineenochai (@ketsineenochai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 08:45
    ขอ nc หน่อยนาะค่ะ พลีสสสสส
    nat_3824_@hotmail.com
    #1240
    0
  22. #1239 ParryMastaz (@Praenaruto) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 01:48
    เพิ่งอ่านขอโทษน้าา praenaruto@gmail.com
    #1239
    0
  23. #1238 taengoosone (@1989taengoo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 02:08
    beecristf@gmail.com เม้นท์ไปแล้วก็งงว่าทำไมเค้าขอ nc กัน หรือว่าเป็นตอนที่ตัดจบ แล้วขึ้นสเปเชี่ยว คือก็ไม่ได้ติดใจตรงนั้น แต่ดูอีกทีอ่านตอนต่อไปมันมีเรื่องคำถามระหว่างเซ็กส์นี่หว่า ก็เลยกลับมาขอ NC ของตนนี้ค่ะ พลีส... ทันมั้ย สำหรับคนมาทีหลังแบบ.. นานมาก
    #1238
    0
  24. #1237 taengoosone (@1989taengoo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 01:20
    อะไรจะโหดเบอร์นั้นคะ ในโรงหนังก็ไม่เว้น เหมือนยิ่งเล่นยิ่งเข้าตัวอะ มีอย่างที่ไหนอุตสาห์วางยานอนหลับเค้าดันถูกปลุกก่อนซะงั้น พยามตั้งสติอ่านมาเลยค่ะ5555 จากที่บอกไว้อินโทรแรกว่าไม่ดาร์ทคงไม่ใช่แล้วมั้ง ดูท่าความคิดและเหตุผลจากความไม่เข้าใจจะซับซ้อนเหลือเกิน
    #1237
    0
  25. #1228 tom_pare (@tom_pare) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 03:05
    O_o-hihi@hotmail.com
    #1228
    0