{END} BeeCris | Butterfly Hoax

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 27,003 Views

  • 1,302 Comments

  • 978 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    26

    Overall
    27,003

ตอนที่ 3 : Butterfly Hoax :: Episode 2 {150%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    7 ม.ค. 59








        EPISODE 2

- ลิ้น - 


            คริสจูบเธอ

สติของบีเตลิดไม่อยู่กับตัวเพียงเพราะแค่ริมฝีปากแตะกันเบาๆเสี้ยววินาที เธอผละออกจากร่างกายของคริสทันทีอย่างตื่นตระหนก สายตาสอดส่องมองท่าทางที่เริ่มอ่อนลงจนเกือบกลายเป็นเริ่มสงบของร่างเล็กอย่างมึนงงขณะบังคับปลายนิ้วแตะลงบนริมฝีปากของตัวเองที่เพิ่งโดนฉกฉวยขโมยไปเมื่อสักครู่

            คริสหลับหรือตื่นอยู่กันแน่

            บีกรอกตาไปมา ไม่มั่นใจว่าท่าทางเหมือนคนสติแตกของร่างเล็กเป็นแค่การแสดงละครหรือเป็นการฝันร้ายขั้นรุนแรงขนานหนัก ซึ่งความไม่มั่นใจนั้นเองที่เป็นตัวจุดชนวนความตึงเครียดขึ้นทุกสัดส่วนของร่างกาย ความหวาดระแวงว่าร่างเล็กจะชนะมันเพิ่มมากขึ้นจนความตกใจในเรื่องที่โดนจูบหายไปในทันใด

            เสียงสะอื้นยังหลุดออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ... มันฟังดูบีบหัวใจจนเจ็บปวด

            เธอยกมือของตัวเองขึ้นมามอง มันสั่นระริกราวกับกำลังหวาดกลัวในอะไรบางอย่างที่ไม่มีวันเข้าใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นเข้ามาในหัวและทำให้เธอต้องยกแขนขึ้นกอดร่างกายที่เริ่มสั่นเทาของตัวเอง เสียงกรีดร้อง เสียงของความเจ็บปวด เสียงร้องไห้ราวกับตัวตนกำลังแหลกสลาย

            มันคืออะไรทำไมบีจำไม่ได้

            เธอนั่งอยู่ปลายเตียง พยายามขบคิดแต่เหมือนมันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยนอกจากเพิ่มปัญหาให้กับตัวเองจึงลากร่างกายของตัวเองเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำให้สะอาดแล้วค่อยมานอน เธอใช้เวลาไม่มากเพราะความเหนื่อยล้าที่เข้ามาโจมตีอย่างกระทัน สวมใส่ชุดนอนสีน้ำตาลที่พกมาแล้วกลับมายืนอยู่ปลายเตียง

            เธอจะนอนตรงไหนในเมื่อคริสนอนอยู่กลางเตียง ไม่ไปซ้ายไปขวา

            บีถอนหายใจแล้วทรุดตัวลงไปนั่งบนเตียง สายตามองแผ่นหลังบอบบางของคริสแล้วเอื้อมมือไปแตะมันเล็กน้อยเพื่อดันไปเบาๆ เมื่อดันจนพบว่ายังไงร่างเล็กก็ไม่ยอมขยับจึงจำใจต้องนอนลงทั้งอย่างนั้น มือหนึ่งดึงผ้าห่มให้คลุมสูงมาจนถึงหน้าอกขณะที่อีกมือหนึ่งคว้าเอวของร่างเล็กมากอดไว้แนบกาย

            เป็นอีกหนึ่งความลับที่ไม่มีใครรู้ว่า... บี น้ำทิพย์เป็นโรคติดหมอนข้าง

 

 

 

 

 Cris Talk

            บีกอดเธอ

            เธอมองอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อตื่นมาแล้วพบว่าร่างกายของตัวเองกำลังโดนพันธนาการด้วยท่อนแขนบอบบางที่แข็งประดุจคีมเหล็ก ไม่ว่าจะผลัก จะดัน หรือดิ้นยังไงมันก็ไม่ยอมคลายแถมยังเพิ่มแรงรัดจนเธอไม่สามารถกระดุกกระดิกได้ ใบหูซ้ายได้ยินเสียงครางด้วยความรำคาญใจของอีกฝ่าย

            ให้ตาย แล้วคริสจะเอายังไงกับตัวเองดี

บี ขยับตัวออกไปหน่อยเธอพูดเสียงปรกติ มือข้างหนึ่งเอื้อมผ่านเอวของตัวเองไปดันต้นแขนของร่างบางเพื่อเขย่าให้ตื่น ได้ยินเสียงพึมพำในลำคอเป็นเชิงรำคาญทำให้เธอเริ่มไม่มั่นใจว่าร่างบางตื่น แกล้งหลับ หรือยังไงเลยตัดสินใจเรียกอีกครั้งหนึ่งโดยการตะโกน บี ขยับตัวออกไปได้แล้ว!”

ส่วนผลลัพธ์ที่ได้คือ

ไม่อยากให้กอด ไม่กอดก็ได้บีพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดแล้วผลักร่างกายของเธอออกห่าง เธอจึงอาศัยจังหวะนั้นในการขยับตัวไปยืนอยู่ปลายเตียง แต่นอกจากร่างบางจะพลิกหันหลังให้ด้านที่เธอนอนอยู่เมื่อสักครู่ยังโยนบางสิ่งมากระแทกใบหน้าของเธออีก จะไปไหนก็ไป ไม่อยากยุ่ง

หมอนสีขาวตกลงแทบเท้าเธอ

คริสขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ บีโมโหหรืองอน แล้วโมโหเรื่องอะไร งอนเรื่องอะไร แค่เรื่องกอดแค่นั้นหรือยังไง คิดไปคิดมาเธอก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ว่ายังไงก็ตาม เธอรู้มานานแล้วว่าการพยายามเข้าใจความคิดของบีเป็นเรื่องยาก

เธอเก็บหมอนแล้วโยนมันกลับไปบนเตียง

สิ่งที่คริสตั้งใจจะทำคือการเดินไปหยิบเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าเดินทางแล้วจัดเข้าตู้ให้เรียบร้อย เธอมาอยู่ที่นี่เกือบสองอาทิตย์ไม่ใช่มาสองวันกลับเพราะฉะนั้นการทำอะไรๆให้สะดวกสบายแต่เริ่มก็เป็นเรื่องดี แต่ความคิดของเธอสงสัยว่าเมื่อคืนบีไปไหนมา เพราะเสื้อผ้าของร่างบางก็ยังอยู่ในกระเป๋า

ร่างบางเรียบร้อยกว่าเธอนิดหน่อย ถึงจะไม่เก็บเสื้อผ้าให้เธอแต่ยังไงเสื้อผ้าของตัวเองก็ต้องอยู่ในตู้อยู่แล้ว... แต่นี่มันไม่ใช่ ทุกอย่างปรกติเหมือนตอนที่เธอทิ้งกระเป๋าเดินทางไว้แล้วล้มตัวลงนอนทันทีที่มาถึง

เนื่องจากไม่ใช่คนแล้งน้ำใจคริสจึงเก็บเสื้อผ้าของบีเข้าตู้ด้วยเช่นกัน

สิ่งต่อไปที่คริสอยากจะทำคือการอาบน้ำ แต่งตัว แล้วลงไปหาอะไรทานข้างล่างเนื่องจากเธอไม่ได้กินอะไรมานานกว่าสิบสองชั่วโมงแล้วและท้องมันก็กำลังประท้วงอย่างรุนแรง

เมื่อจัดการทุกอย่างที่อยากทำเสร็จ เธอกลับมายืนมองบีที่ยังนอนอยู่

ใจหนึ่งเองก็อยากบอกว่าเธอจะลงไปไหน ไปทำอะไร เพราะถึงจะไม่ชอบกันยังไงเราก็มากรุงโซลกันแค่สองคน ไปไหนควรบอกกล่าวกันก่อนจะได้ไม่ต้องตามโทรจิกเหมือนเป็นห่วงกันอยู่

บี

“…”

คริสจะลงไปหาอะไรทานที่ห้องอาหารนะเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบคริสจึงพูดต่อโดยไม่รีรอ แต่เหมือนบีจะได้ยินเพราะร่างกายบางขยับทันทีที่เธอพูดจบ ข้อมือของเธอถูกยึดเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งของร่างบาง ก่อนที่เธอจะโดนกระชากโดยไม่ทันตั้งตัวจนเซถลาลงไปนั่งข้างเตียง

ไปไหนถามสั้นๆพร้อมกับศีรษะของเจ้าของเสียงที่ถือโอกาสขยับมานอนหนุนตัก

ไปหาอะไรทานที่ห้องอา...คริสข่มอารมณ์ของตัวเองไว้ไม่ให้ฉายชัดมาทางสีหน้าแล้วกลั้นใจตอบไป แต่กลับโดนขัดขึ้นทันท่วงทีโดยยังไม่ทันได้พูดจบประโยค

ไม่ให้ไป

ลมหายใจกรุ่นร้อนถูกพ่นระบายอยู่แถวหน้าท้องพร้อมกับศีรษะที่ถูกคลอเคลียอยู่ที่เดียวกัน เธอเกร็งหน้าท้องจนหายใจแทบไม่ได้เพราะไม่คุ้นชินกับสัมผัสชิดใกล้ขนาดนี้และพยายามยกศีรษะของร่างบางไปวางบนหมอนสีขาวที่วางอยู่ใกล้ๆ เป็นใบเดียวกับที่ร่างบางปาใส่หน้าเธอ

ไหนตอนแรกว่าจะไม่ยุ่งคริสพูด กวาดสายตาลงมองใบหน้าของบีที่หลับตาพริ้มอยู่แต่เมื่อเธอพูด นัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลมืดมนของอีกฝ่ายถูกเปิดขึ้นเพื่อมองเธอตอบ ร่างบางเพียงแค่เหยียดยิ้มเฉยชาขณะตอบ

น้ำลายบีอร่อย... กินไหม?”

ร่างบางคงต้องการสื่อประมาณว่าชอบกลืนน้ำลายตัวเอง แต่อะไรคือคำถามที่ต่อท้ายมาข้างหลัง คริสไม่เคยรู้เลยว่าร่างบางตอนเพิ่งตื่นจะแยกแยะอะไรไม่ออกด้วย คำถามแบบนั้นเก็บเอาไว้ไปถามว่าที่สามีของเธอไม่ดีกว่าเหรอไง เอามาถามเธอแล้วจะได้อะไรขึ้นมาเพราะยังไงสำหรับเธอ

มันไม่มีค่าอะไรเลย

ลุกได้แล้ว บี... อย่าดื้อด้านกับพี่เหมือนเด็กไม่รู้จักโตได้ไหม?”

นานๆครั้งที่คริสจะพูดกับบีแบบนั้น เพราะยังไงบีก็อายุน้อยกว่าสมควรจะทำตามคำสั่งของคนอายุมากกว่าอย่างเธอ ทุกครั้งมันใช้ได้ผลเสมอแต่คงมีข้อยกเว้นตรงที่ว่าตอนอื่นๆที่เธอสั่งร่างบางยังมีสติครบถ้วน แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะสติยังกลับมาไม่ครบ เหมือนคนเมาไม่มีผิดเพี้ยน

อย่ามาสั่งเพราะอายุเยอะกว่าสองปีได้ไหม คริส บีเริ่มพาล

ตอนนั้นเองที่คริสตัดสินใจลุกขึ้นยืนเลยโดยไม่สนใจว่าร่างบางจะเป็นยังไงและตอนนั้นเองที่บีลื่นไถลลงมาจากเตียงจนกลายเป็นว่าตกลงมานอนกองอยู่กับพื้น สีหน้าโกรธจัดของร่างบางทำให้เธอใจหายวูบ ไม่เคยเห็นสีหน้านั้นมานานมากแล้ว สีหน้าของคนโกรธจัดที่พร้อมจะทำร้ายทุกคนที่ขวางทาง

สีหน้าของคนขาดสติ

บี... คริสขอ...เธอกรอกสายตาไปมาแล้วเริ่มเดินถอยหลัง น้ำเสียงติดขัดไม่มั่นใจ

แต่บีที่ลุกขึ้นยืนแล้วสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอโดยไม่เปิดโอกาสให้หนี ข้อมือข้างหนึ่งถูกยึดไปแล้วถูกบีบแน่นจนแทบแหลก เธอเบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อรู้สึกเจ็บปวดขณะที่สายตาเบือนไปทางอื่น ไม่กล้าสบตากับร่างบาง

ไม่ต้องขอโทษบีพูด สายตากรุ่นโกรธมีไฟโหมอยู่ข้างในจ้องเขม็งมา บีเจ็บ รู้ไหม?”

“…” คริสไม่อยากต่อปากต่อคำจึงเงียบ เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไรในสถานการณ์น่าอึดอัดที่เกิดขึ้นมา สายตาตวัดมองฝ่ามืออีกข้างหนึ่งที่ถูกเงื้อขึ้นสูงเตรียมจะฟาดลงมา ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นภาพช้า เธอหลับตาลงเมื่อเธอว่ามือข้างนั้นกำลังฟาดลงมาพร้อมกับเสียงที่ดังกระซิบข้างใบหู

ไม่ตอบ งั้นไม่ต้องไปไหน... อยู่ในห้องมันทั้งวันกับบีคงไม่ตายใช่ไหม คริส

เพียะ!

บี... ไม่ได้ตบเธอ

คริสลืมตาขึ้นมาเมื่อไม่พบความรู้สึกเจ็บชาบนใบหน้า ก่อนจะพบว่ามือที่ฟาดลงมาเมื่อสักครู่หยุดนิ่งอยู่ที่มืออีกข้างของร่างบางที่กำลังยึดข้อมือของเธอเอาไว้ ร่างบางหรุบสายตากรุ่นโกรธลงมองพื้นขณะเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง เหมือนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์โมโหร้ายของตัวเอง

ทำไม

หัวใจที่ซุกซ่อนอยู่ข้างในตรงตำแหน่งหน้าอกด้านซ้ายเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาเพราะความหวั่นไหวที่มาพร้อมกับความหวาดกลัว น้ำตารื้นขึ้นมาอยู่ตรงปลายขอบตาก่อนที่มันจะไหลลงมาตามแก้มขาวนวลผ่านปลายคางลงสู่พื้นพรม

อย่าร้องไห้

บีกระซิบสั่งเสียงเข้ม มือของร่างบางที่กำข้อมือของเธอคลายลงจนกลายเป็นการจับเอาไว้ธรรมดาก่อนที่ปลายนิ้วของมืออีกข้างหนึ่งจะตรงเข้ามาปาดน้ำตาออกไปจากใบหน้าของเธอ นัยน์ตาเรียบสนิทเลื่อนขึ้นมาสบตาเผยให้เห็นถึงความรู้สึกที่ยังซุกซ่อนอยู่ภายใน ความโกรธ ความรู้สึกผิด ผสานกันเป็นปฏิกิริยาตอบรับที่ขัดแย้ง

ไม่ต้องปลอบ

ทิฐิสั่งให้คริสปัดมือของร่างบางออกไปจากใบหน้าแล้วพยายามเช็ดน้ำตาไม่กี่หยดด้วยตัวเอง ร่างบางนิ่งไปขณะปล่อยทุกสัดส่วนที่ถูกพันธนาการของเธอให้เป็นอิสระก่อนที่จะก้าวถอยหลังไปนั่งที่เตียง ต่างคนต่างก็ไม่มีอะไรจะพูดกันถึงแม้เธอจะมองออกว่าร่างบางลังเลที่จะพูดคำว่าขอโทษกับเธอ

ทิฐิของเราก็สูงพอๆกัน

ทิฐิที่สั่งให้ใช้อารมณ์เป็นหลัก สาดเทเข้าใส่กันจนเราคุยกันไม่รู้เรื่องสักครั้ง

ไม่อยากจะมีทิฐิ แต่ทำยังได้... ก็มีมันไปแล้ว

โกรธ เสียใจ งอน จะอะไรเลือกสักอย่างบีสาดคำพูดเข้ามาพร้อมกับอารมณ์โมโหเล็กๆ คำถามที่ร่างบางถามก็เป็นคำถามที่คริสอยากจะถามเหมือนกัน จะได้ง้อถูก จัดการถูกหรือต้องการอะไร

ไม่ต้องมาสนใจ

เธอเบือนหน้าไปทางอื่น ระยะห่างระหว่างเราไม่ถึงเมตรไม่ได้ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน แต่ความรู้สึกอึดอัดที่สัมผัสได้ชัดเจนราวกับร่างบางเข้ามาหายใจรดต้นคอ โสตประสาทส่วนหูได้ยินเสียงขบเคี้ยวฟันเหมือนกำลังโกรธจัดของร่างบาง ไม่รู้ทำไมเหมือนกันที่เธอเลือกแสดงออกท้าทายแทนที่จะหวาดกลัว

ทั้งที่ความรู้สึกข้างในกลัวใจแทบขาด

ไม่ต้องมาสนใจ... คริสไม่อนุญาตเธอพูดต่อ รับรู้โดยไม่ต้องหันไปมองว่าบีเองก็แปลกใจคำพูดของเธอพอสมควร เสียงขบเคี้ยวฟันกลายเป็นเสียงเดาะลิ้นอย่างสบายใจเหมือนเมื่อก่อนที่ร่างบางชอบทำมันบ่อยๆเวลาที่กำลังถูกใจอะไรบางอย่าง ซึ่งเธอไม่เคยเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายถูกใจ

สนใจก็ไม่อนุญาต ไม่สนใจก็เกลียดบีพูดพลางเลิกคิ้วสูง

บอกว่าไม่ได้เกลียดคริสเถียง คำพูดพวกนั้นมันหลุดปากออกไปเองโดยไม่ได้กลั่นกรอง สายตาตวัดกลับมามองบีมองรอยยิ้มร้ายของอีกฝ่ายเงียบๆ คริสจะจำไว้ว่าวันหลังจะไม่ปลุกบีให้ตื่นขึ้นมาอีก

อาการไบโพล่าร์ของอีกฝ่ายจะได้ไม่ต้องตื่นขึ้นมาด้วย

คริสเองก็เพิ่งรู้ว่าบีมีอาการไบโพล่าร์เมื่อนานมาแล้วก่อนที่เราจะไม่ได้เจอกันอีกเกือบสิบปี เมื่ออาการกำเริบทุกอย่างของร่างบางจะเปลี่ยนพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือโดยสิ้นเชิงซึ่งเธอเองก็ไม่มีวิธีรับมือ ไม่มีใครทั้งนั้นมีวิธีรับมือเพราะไม่มีใครฉุกใจคิดว่าดาราสาวคนดังของประเทศจะเป็นโรคไบโพล่าร์

แต่แปลก... อาการของบีกำเริบแสดงไม่ค่อยเหมือนผู้ป่วยรายอื่นเลย

เหมือนกล้าพูดในสิ่งที่ไม่กล้าพูด เหมือนกล้าทำในสิ่งที่ไม่กล้าทำ เหมือนต้องการในสิ่งที่ไม่เคยต้องการ ทุกอย่างเปลี่ยนไปราวคนละคน สิ่งที่บีตอนอาการกำเริบไม่มี ไม่ทำ ไม่ต้องการคือสิ่งที่บีตอนอาการกำเริบมี ทำ ต้องการ

เชื่อได้ที่ไหนว่าไม่เกลียด... คำพูดของคริส บีเชื่อถือได้มากแค่ไหน ลองคิดเอง

บีลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้งสาวเท้าเข้ามาใกล้จนต้องถอยหนี แผ่นหลังสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แข็งทนทานและเย็นวาบ ประตูสีน้ำตาลไม้สลักเป็นตัวปิดกั้นไม่ให้เธอสามารถหนีไปไหนได้ต่อ ปลายคางถูกเชยขึ้นโดยนิ้วเรียวยาวขณะที่มืออีกข้างหนึ่งกระชากคอเสื้อของเธอเข้าไปใกล้จนใบหน้าเราแทบติดกัน

ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อค่ะเธอกลั้นใจพูด

ปลายนิ้วเกาะเกี่ยวทาบทับลงบนฝ่ามือที่กำคอเสื้อแน่นเพื่อดึงออก แต่ไม่รู้ว่าบีไปเอาแรงมาจากไหนมากมายจนเธอไม่สามารถงัดนิ้วของอีกฝ่ายออกไปได้แม้แต่นิ้วเดียว สายตาคมกริบเลื่อนลงมองริมฝีปากของเธอ

แล้วเมื่อคืนทำอะไร จริงหรือหลอก ตอบมาบีคาดคั้น สายตาไม่ได้ละออกจากริมฝีปากของคริส รับผิดชอบไหม ถามจริง?”

ตอบอะไร... รับผิดชอบอะไร บีพูดอะไรทำไมเธอถึงไม่เข้าใจมัน

บีพูดเรื่องอะไร ค... ริสไม่รู้เรื่องอาจเพราะคอเสื้อที่โดนกระชากไปทำให้เสียงที่ออกมาติดขัดกระท่อนกระแท่น หายใจยังลำบากแถมยังต้องมาตอบคำถามงี่เง่าเซ้าซี้อะไรที่เธอไม่รู้เรื่องเลยก็ไม่รู้

เดียวสาธิตให้ดู เมื่อคืนทำอะไรกันบ้าง

คริสสัมผัสได้ถึงลมหายใจกรุ่นร้อนเมื่อบีโน้มใบหน้าลงมาแนบชิด ริมฝีปากของร่างบางเฉียดวนเวียนแถวริมฝีปากเธออยู่หลายครั้ง ปลายจมูกคลอเคลียไปมาเหมือนกวนประสาทแต่เสียงหัวใจที่ได้ยินมันไม่ตลกเลย เธอไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงหัวใจของใครกันแน่ที่เต้นกระหน่ำรุนแรงแบบนั้น

คริสเปลี่ยนใจเลื่อนฝ่ามือของตัวเองที่เกาะเกี่ยวฝ่ามือของบีอยู่มาดันร่างกายบอบบางให้ห่างจากตัวแทน ไม่มั่นใจว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไปบ้าง แต่ที่มั่นใจคือไม่ว่าเธอจะทำอะไรลงไปการกระทำพวกนั้นมันไม่ได้อยู่ในความทรงจำของเธอเลย

เมื่อคืน....

เสียงกระซิบดังขึ้นข้างใบหู ก่อนที่เธอจะสะดุ้งเฮือกเมื่อผิวกายสัมผัสได้ถึงฟันซี่แหลมที่ครูดกัดลงมาบนไหล่ข้างซ้าย เพียงชั่วครู่ก่อนที่ร่างบางจะซบหน้าลงมาจนซอกคอร้อนผ่าวเพราะลมหายใจร้อนระอุ

“…เราจูบกัน

บีไม่ปล่อยให้เธอคิดนอกจากขยับใบหน้าเข้าใกล้ซอกคอเรื่อยๆจนริมฝีปากสัมผัสโดนผิวเนื้อเนียนนุ่ม ก่อนที่ร่างบางจะไต่ระดับริมฝีปากขึ้นมาจนถึงข้างแก้มลากผ่านขึ้นไปยังใบหูเพื่อกระซิบถ้อยคำ ก่อนที่จะลากริมฝีปากลงมาจ่อใกล้กับริมฝีปากของเธอเหมือนพยายามกดดัน

แต่คริสจูบไม่ได้เรื่องเลย

เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ริมฝีปากของบีจะประกบลงมา คริสยกฝ่ามือของตัวเองเพื่อปิดกันจนกลายเป็นว่าริมฝีปากของร่างบางประทับลงบนหลังมือของเธอแทน ฟันซี่แหลมครูดหลังมือของเธอเหมือนร่างบางรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเธอจะยกมือขึ้นกันเลยไม่ได้แสดงท่าทางเดือดเนื้อร้อนใจเท่าไหร่นัก

มือแค่มือเดียวช่วยอะไรไม่ได้หรอกบีกระซิบบอก สายตาทอประกายเยาะเย้ย หรือต่อให้คริสทุ่มหมดตัวในการทำอะไรก็ตามทีไม่สามารถทำให้บีจูบได้ ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกเพราะฉะนั้นยอมดีๆไม่ง่ายกว่าเหรอ?”

ยอม... คำคำนี้ไม่เคยอยู่ในหัวของคริสเลย

เกลียด...

เกลียดบีที่เป็นแบบนี้...

บีเหยียดยิ้ม มือข้างหนึ่งที่เชยปลายคางเธออยู่ผละออกมาแล้วดึงมือของเธอปิดกั้นไม่ให้ร่างบางกระทำอะไรตามใจออก เธอเกร็งไปทั่วทั้งร่างกายเพื่อออกแรงต้านแต่กลับไม่สามารถทำได้ เธอสู้แรงของร่างบางไม่ได้

ร่างบางยังยิ้มอยู่ขณะโน้มใบหน้าลงมาเตรียมจรดริมฝีปาก

แต่มีอะไรบางอย่างหยุดการกระทำของบีเอาไว้ได้ทันท่วงที เสียงโทรศัพท์ที่แผดเสียงดังลั่นไปทั่วห้องทำให้ร่างบางผละออกจากเธอเพื่อเดินไปดู เพราะมันเป็นเสียงโทรศัพท์ของอีกฝ่ายไม่ใช่ของเธอ ซึ่งเธอก็อาศัยจังหวะนั้นในการคว้ารองเท้ามาถือไว้โดยไม่ทันได้ใส่ รีบเปิดประตูห้องแล้วสาวเท้าออกมาเลย

ยอมรับว่าท่าทางของบีทำให้เธอหวาดกลัวมากกว่าปรกติ

คริสกึ่งวิ่งกึ่งเดินมายืนตรงหน้าลิฟท์เพื่อลงไปชั้นล่าง เธอกดเรียกลิฟท์แล้วเฝ้ารอคอยให้มันมาถึง ฆ่าเวลาในการใส่รองเท้าขณะภาวนาไม่ให้บีตามออกมาเจอ ถ้าก่อนอาการกำเริบของร่างบางคือการอยู่ให้ห่างเธอและเข้ามาชิดใกล้เมื่อจำเป็น หลังอาการกำเริบคงเป็นเมื่อเธอหนีหาย ร่างบางจะตามล่าหรือไม่ก็หายไปเลยเมื่อต้องการ

เมื่อลงมาถึงห้องอาหาร เธอเลือกนั่งโต๊ะมุมในสุดเท่าที่จะเป็นไปได้

เธอสั่งกาแฟกับอาหารว่างเล็กน้อยมากินคลายความหิวของตัวเอง สมองครุ่นคิดเกี่ยวกับอาการกำเริบของบี อาจจะเรียกว่าบังเอิญก็ได้ที่มันกำเริบตอนเธอตั้งใจปลุกอีกฝ่ายให้ตื่นหรือไม่มันอาจจะเป็นเรื่องจริงเพราะในคฤหาสน์ของตระกูลคูหาเปรมกิจ ร่างบางมีห้องนอนส่วนตัว

อาจจะเพื่อป้องกันไม่ให้ใครปลุก

คริสไม่รู้จะทำอะไรนอกจากนั่งรอ โทรศัพท์ เครื่องสำอาง หนังสือนวนิยาย อะไรๆก็ไม่ได้หยิบลงมานอกจากกระเป๋าสตางค์ที่หยิบใส่ในกระเป๋ากางเกงไว้ก่อนที่บีจะทำท่าทางคุกคามแบบนั้น

นึกย้อนไปตอนนั้นเธอก็คิดว่าเธอควรจะตอบโต้บ้าง... ตอบโต้อะไรก็ได้

ขอโทษนะครับ ขอนั่งด้วยได้ไหม?”

เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ทักทายเป็นภาษาสากลดึงคริสให้ออกจากภวังค์ความคิด เธอเบนสายตาไปมองชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่ยืนยิ้มอยู่ข้างโต๊ะ เธอไม่รู้จักเขาและเหมือนเขาเองก็ทำท่าทางไม่รู้จักเธอเหมือนกัน แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้ชื่อเธอ

คุณคริสใช่ไหมครับ ผมชางกิลขอนั่งด้วยนะครับ

คริสเงียบกริบ คิดเพียงชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงเป็นเชิงอนุญาตให้ชางกิลนั่งลงได้อย่างที่เขาต้องการ ร่างสูงนั่งลงตรงกันข้ามกับด้านที่เธอนั่งอยู่

ไม่ทราบว่าคุณรู้จักฉันเหรอคะ?” เธอถาม

ก็... ครับ ผมรู้จักเพื่อนของคุณ คุณบีชางกิลพูดพลางหยิบแก้วกาแฟพลาสติกหอมกรุ่นที่เขาพกติดตัวมาด้วยขึ้นจิบเล็กน้อย คริสมองร่างสูงด้วยความมึนงงหลังจากฟังคำพูดของเขา

รู้จักกับบี?

นัยน์ตาของชายหนุ่มหรี่เล็กลงเหมือนกำลังพิจารณาในตัวของเธอ ก่อนที่เขาจะพูดถ้อยคำที่ทำให้เธอไปต่อไม่ถูกออกมา จากที่งุนงงกลายเป็นความเข้าใจในเรื่องต่างๆมากกว่าเดิม ยังไงเราก็มีธุระที่จะคุยกันเกี่ยวกับเกมที่คุณกับคุณบีเล่นกัน แต่ผมจะไม่พูดถึงมันหรอก

“…”

ผมมีสิ่งที่น่าตื่นเต้นกว่านั้นมาคุยกับคุณ

“…”

คุณสนใจจะเล่นเกมกับผมอีกสักเกมไหมครับ คุณคริส?”

“…”

เกมที่ถ้าคุณแพ้ คุณบีจะกลายเป็นของผมทันที

คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่รู้ด้วยหรอกนะคริสถอนหายใจยาวๆหนึ่งทีอย่างเรียบเรียงเรื่องราวให้เข้าที่ เธอรู้ว่าบีสวย เก่งและฮอตมากขนาดไหน แต่จะมาเล่นเกมกับเธอเพื่อแย่งบีมันตลกเกินไป ชายหนุ่มตรงหน้าใช้อะไรคิดกันแน่ แต่คุณบีของคุณมีคู่หมั้นอยู่แล้ว จะเล่นอะไร จะชิงอะไร ขอเชิญไปพูดกับคู่หมั้นของคุณบีดีกว่านะคะ

ชางกิลโบกมือไปมา ผมไม่ว่างขนาดเดินทางไปประเทศไทยหรอกครับ ผมกำลังบังคับให้คุณเป็นตัวแทนของผู้ชายคนนั้นเพื่อแข่งกับผมต่างหาก ไม่ว่าคุณจะสำคัญแค่ไหนสำหรับคุณบีก็ตาม

ไร้สาระสิ้นดี...

เกมของผมไม่ต้องใช้อะไรเลยนอกจากหัวใจเขาฉีกยิ้มเริงร่าเหมือนกำลังพูดเรื่องสนุกสนานอะไรบางอย่าง คุณพร้อมจะเสี่ยงไหมครับ?”

“…”

เธอเงียบ สายตากวาดไปเห็นบีที่กำลังเดินเข้ามาในห้องอาหารและเหมือนกำลังกวาดสายตามองหาพวกเราสองคนอยู่เหมือนกัน ชางกิลหัวเราะในลำคอเหมือนรู้ว่าเธอกำลังมองอะไรอยู่โดยไม่ต้องหันไปมอง

แต่ว่านะครับเขายื่นหน้าข้ามโต๊ะที่กั้นระหว่างเรามา เหมือนจะจูบเธอ

“…” คริสกำลังจะถอยหนี แต่กลับโดนมือใหญ่รั้งใบหน้าเอาไว้เพื่อให้เราสบตากันในระยะประชิด สายตาแข็งกร้าวของเขาเหมือนสะกดให้เธอขยับตัวไม่ได้

ผมไม่ได้บอกว่าจะลงเล่นเอง... คุณบีจะเป็นคนลงเล่นแทนผม รู้แบบนี้แล้วคุณสนใจที่จะลงเล่นหรือยังครับ? คริส ศิริน หอวัง

 

 

 

 

Bee Talk

บีมองภาพของคริสที่กำลังจูบกับชางกิลด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่ในใจกำลังเดือดเป็นไฟเผาไหม้ความรู้สึก ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องโมโหขนาดนั้น อาจจะเป็นเพราะว่าเธอสั่งชางกิลเอาไว้แล้วว่าแค่ให้ตีเนียนคุยเฉยๆ

แล้วสองคนนั้นจูบกันทำไม

เธอไม่เข้าใจและไม่อยากเข้าใจ สิ่งที่เธอทำมีเพียงแค่เดินสาวเท้าเข้าไปใกล้สองคนนั้นที่เพิ่งผละออกจากกัน ใช้มือข้างหนึ่งจับเข้าตรงไหล่ของคริสที่ตวัดสายตาขึ้นมองเธออย่างแปลกใจ ในแววตานั้นมันมีหลากหลายความรู้สึกจนเธออ่านไม่ออกว่ามีอะไรบ้าง แต่สิ่งที่เธอต่อจากนั้นมีเพียงแค่

ฉีกยิ้มแล้วพูดเสียงดังพอประมาณให้คริสได้ยินมันชัดๆ...

คริสกำลังทำให้บีเสียใจรู้ไหม เสียใจมากที่ยอมปล่อยคริสออกมาจากห้อง เพราะฉะนั้นถ้ากลับเข้าไปเมื่อไหร่.... บีไม่ไว้หน้าแน่

พูดจบ อีกฝ่ายหน้าซีดไม่มีสีเลือด

บีไม่ได้พูดอะไรนอกจากทรุดตัวลงนั่งข้างร่างเล็ก

ชางกิลไม่ได้พูดอะไรเนื่องจากไม่ใช่เรื่องของเขาตั้งแต่แรก มีหน้าที่ถูกสั่งมาแบบไหนก็ต้องทำตามแบบนั้นไม่ใช่ทำนอกคำสั่ง เธอยังเคืองไม่หายทุกครั้งที่ต้องเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาเพราะภาพจูบนั้นกลับลอยเข้ามาในหัวทุกครั้งไป แต่มีความเป็นไปได้สูงในฐานะนักแสดงมันอาจจะเป็นมุมกล้อง

แต่ยังไงก็ได้ ใครสน ถ้าไม่อยากให้เข้าใจผิดจริงๆคริสแก้ตัวนานแล้ว

พี่ขอให้ผมมาเป็นไกด์นำเที่ยว อยากให้ผมพาไปไหน?” ชางกิลถาม ตอนที่เธอถือวิสาสะหยิบคุกกี้รูปหมีของคริสมากิน เธอยิ้มน้อยๆเมื่อได้ฟังคำถามก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้พลางเหลือบสังเกตท่าทางของร่างเล็กข้างๆกับร่างสูงตรงหน้าสลับกันไปมา หยั่งเชิงดูว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร

นั้นเป็นหน้าที่ของกิลไม่ใช่เหรอที่ต้องคิด

กิลยักไหล่ เขายกนาฬิกาขึ้นมองขณะพูด ผมว่างจนถึงบ่ายสาม เพราะฉะนั้นเราไปดูหนังกันดีไหมครับ เผื่ออยากจะแยกแยะระหว่างนั่งดูหนังอยู่ในกรุงเทพกับกรุงโซลแตกต่างกันตรงไหน

พี่ไม่เรื่องมากหรอกบียกมือขึ้นกอดอก สายตาปรายไปมองคริส แล้ว...

ยังไงก็ได้เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าเธอถามจึงตอบแบบให้มันผ่านๆไป เธอมองภาพที่ร่างเล็กยกแก้วกาแฟขึ้นจิบแล้วเบือนใบหน้ามองตรงไปยังถนนข้างนอก ถ้าเธอเป็นจิตกรที่กำลังหานางแบบภาพวาดคงไม่พลาดที่จะหากระดาษกับดินสอมาร่างภาพของร่างเล็กเอาไว้ แอบเสียดายอยู่ลึกๆที่เธอไม่ใช่

ดูเหมือนพวกพี่จะหิว กินอะไรรองท้องให้เสร็จแล้วค่อยไปหาอะไรกินกันอีกครั้งที่ห้าง ซึ่งก็ไม่ได้อยู่ไกลอะไรมากมายหรอกครับ... ผมขอตัวสักครู่

ชางกิลยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เขาลุกพรวดพราดขึ้นแล้วเดินออกไปคุยโทรศัพท์ที่หน้าทางเข้าห้องอาหาร จนเหลือเพียงแค่บีกับคริสที่ยังนั่งอยู่ เธอจึงใช้โอกาสนั้นในการวางฝ่ามือข้างหนึ่งลงทาบทับมือของร่างเล็กที่วางราบอยู่บนโต๊ะ รับรู้ได้ถึงแรงกระตุกเล็กน้อยจากฝ่ามือบาง ริมฝีปากจงใจพูดกวนประสาท

คืนนี้เราจะทำอะไรกันดี... แนะนำหน่อย อะไรบ้างที่ไม่ไว้หน้าคริส

บีควรจะบอกคริสว่าอะไรเป็นสิ่งที่แก้ไขทำให้บีกลับมาเป็นคนเดิมเหมือนที่เป็นก่อนหน้าคริสเลื่อนสายตาดุน่าเกรงขามมามอง แต่มันให้ผลลัพธ์ที่ตรงกันข้ามกันสำหรับเธอเพราะมันเหมือนกับลูกแมวที่พยายามทำให้ตัวเองเหมือนเสือสิงห์มากกว่า ต้องหลับอีกรอบแล้วตื่นขึ้นมาใหม่โดยไม่มีใครปลุกใช่ไหม?”

ทำไม... ไม่ชอบที่บีเป็นแบบนี้เหรอ?” เธอไม่ตอบ แต่จงใจถาม

...เมื่อคำตอบเป็นความเงียบ บียังระบายรอยยิ้มอยู่อย่างเอ็นดูในความเป็นเด็กของคริส คำถามไหนที่ร่างเล็กไม่อยากจะตอบเธอก็ไม่เคยได้คำตอบเลยสักครั้ง แต่ทุกครั้งทั้งสีหน้า ทั้งการกระทำ การแสดงออก มันสื่อคำตอบออกมาได้ชัดกว่าคำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากสีพีชของเจ้าตัวเสียอีก

ไม่ชอบก็ไม่ชอบต่อไป เดียวก็รู้ เธอพูด เลื่อนฝ่ามือออกจากมือของคริสพลางเบือนใบหน้าไปมองชางกิลที่เดินเข้ามานั่ง

พอดีเพื่อนผมเธอโทรมาบอกว่าจะมาเที่ยวด้วย พวกพี่ไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ?” ชางกิลเอ่ยด้วยน้ำเสียงขออนุญาต ให้เดาจากสีหน้าเบื่อหน่ายของเขาคงเป็นเพื่อนที่สุดเซ็งสำหรับเขาแต่นั้นทำให้เธอพยักหน้าทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก นิ้วข้างหนึ่งลูบวนเวียนอยู่ใต้คางเป็นท่าทางหลอกล่อให้เขาเชื่อว่าเธอคิดแล้วก่อนตัดสินใจ

ถ้าบีคิดจะแกล้งใคร ไม่จำกัดเพศ อายุ หน้าตา

แต่เหมือนคริสดูออกว่าเธอกำลังทำอะไร อาจจะเพราะไม่อยากคุยกับเธอทำให้ไม่ส่งเสียงบอกชางกิลว่าเธอคิดอะไรอยู่ ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นผลดีกับตัวเธอที่สุด ไม่ใช่ใครหน้าไหนทั้งนั้น

หลังจากนั่งคุยกันอยู่สักพัก พวกเราก็เดินออกมาจากโรงแรมเพื่อตรงไปยังห้างที่ชางกิลเป็นคนนำทาง เมื่อมาถึงบีก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นรัดสัดส่วนกำลังยืนรออยู่ ใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าสวยสวนทางกับคำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีแดงสดเสียจริง

อันที่จริงบีก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอกเพราะมันเป็นภาษาเกาหลี แต่ดูจากสีหน้าท่าทาง...

เดาว่ามันเป็นคำด่าแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์

ชางกิลยืนเถียงกับหญิงสาวคนนั้นเป็นภาษาเกาหลีอยู่สักพัก ก่อนจะหันมายิ้มแห้งให้เธอกับคริสที่ยืนรออยู่เป็นลำดับถัดมา เขากล่าวขอโทษขอโพย ขอโทษจริงๆนะครับ ขอโทษที่มายืนทะเลาะกันให้ดู แต่ผู้หญิงคนนี้ชื่อซังคยองครับ เราเป็นเพื่อนสนิทกัน

ไม่แน่ใจว่าบีคิดไปเองรึเปล่าที่หันไปเห็นสีหน้าไม่พอใจของคริสเวลามองชางกิล

คริสไม่ชอบชางกิล?

ซังคยองเปลี่ยนภาษามาใช้ภาษาสากลแบบเดียวกับที่ชางกิลใช้พูดคุยกับพวกเราแล้วแนะนำตัวเองสั้นๆ ดูจากสีหน้า ท่าทางกริยา คงเป็นผู้หญิงที่พูดน้อยแต่มองคนออก คล้ายๆกับเธอในอีกด้านหนึ่งแต่ก็ไม่ทั้งหมด

จู่ๆบีก็เกิดระแวงเพื่อนสาวของชางกิลอย่างกะทันหัน

ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันเกิดจากสาเหตุอะไร แต่สัญชาตญาณบอกว่าซังคยองฉลาดเหลือร้ายและเล่นเกมเป็น

ตลอดเวลาที่เดินด้วยกัน เธอสังเกตตลอดว่าคริสตั้งใจจะทำอะไร ท่าทางร่าเริงเกินเหตุและพยายามเข้าใกล้ซังคยองอย่างออกนอกหน้านั้นทำให้เธอรู้ว่าร่างเล็กเองก็ฉลาด ถึงรู้ว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นคนที่ชางกิลกลัวเกรงและเป็นคนที่เธอหวาดระแวงไม่อยากยุ่งด้วย ถือว่าร่างเล็กหาเกราะป้องกันตัวเองได้ดีพอสมควร

แต่ความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งที่พวยพุ่งขึ้นมาคือ... ความหวง

พี่เป็นอะไรรึเปล่าครับ หน้านิ่งคิ้วขมวดมาตั้งแต่ออกร้านเสื้อผ้ามาแล้วชางกิลเดินมาขนาบข้างเธอ สองมือของชายหนุ่มถือถุงเสื้อผ้าของซังคยองอยู่ ถ้าคิดในแง่ดีคือเป็นสุภาพบุรุษช่วยผู้หญิงถือของแต่ดูไปดูมาเหมือนโดนบังคับให้ถือให้มากกว่า

ซังคยอง กินไอศกรีมกันไหม?”

คริสถามด้วยท่าทางออดอ้อนออเซาะจนน่าหมั่นไส้และนั้นทำให้สติของบีขาดผึงลงในที่สุด เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่ถือถ้วยไอศกรีมยืนอยู่หน้าเพื่อนสาวของชางกิลก่อนจะออกแรงกระชากร่างเล็กให้เซเข้ามาใกล้ ไอศกรีมถ้วยนั้นหลุดออกจากมือของร่างเล็กที่ทำหน้าตกใจแล้วมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา

แต่บีฉวยไอศกรีมถ้วยนั้นมาถือไว้ได้ทันก่อนถึงพื้น

ฝากหน่อย... และห้ามกินเธอยัดเยียดไอศกรีมใส่มือของซังคยอง ลากคริสเดินตรงไปตามทางด้านหน้าเพื่อตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุด เสียงร้องถามของร่างเล็กเหมือนดังอยู่ไกลๆถึงแม้จะมันจะดังอยู่ใกล้มากก็ตาม ความรู้สึกของเธอวุ่นวายและไม่เป็นตัวของตัวเองที่สุด

บี... คิดจะทำอะไร

คริสถามเมื่อเราเข้ามาอยู่ในห้องน้ำซึ่งมีคนอยู่ไม่มากนัก ซึ่งบีก็เดินเข้าไปก็อกน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุด เปิดน้ำขึ้นมาล้างมือที่โดนไอศกรีมกระเซ็นมาโดนและล้างหน้าเพื่อให้จิตใจสงบเป็นอันดับถัดมา จะได้ไม่ต้องโมโหอะไรใส่ร่างเล็กมากมายในที่สาธารณะ ยังไงเธอก็เป็นดาราดังของประเทศไทย ไม่สมควรจะมาทำอะไรไม่ดีในต่างประเทศ

ลากมาเคลียร์ พามาถามบีปิดก๊อกน้ำ เงยหน้าสบตากับคริสผ่านกระจกบานใหญ่ พอดีข้องใจสงสัย ทำไมต้องตีสนิทกับซังคยองขนาดนั้น คิดว่าจะช่วยอะไรคริสได้งั้นเหรอหรือคิดอะไรมากกว่านั้น?”

ไม่มีใครบอกแผนของตัวเองให้ศัตรูรู้หรอกคำตอบของคริส ทำให้เธอแค่นยิ้ม

ยังไม่ได้บอกว่าเราเริ่มเล่นแล้ว หรือคริสกังวลว่าจะแพ้บี?” เธอเดาะลิ้นเพื่อระงับความรำคาญใจ สีหน้าของร่างเล็กเปลี่ยนเป็นยุ่งเหยิงเหมือนลำบากใจจะตอบ เลยต้องหาหมากของตัวเองมาไว้ในเกมของเรา

ก็เหมือน...คริสเหมือนลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่สุดท้ายก็ปิดปากเงียบ ริมฝีปากบางสีพีชน่าสัมผัสเม้มจนปลายเป็นเส้นตรง

เหมือนอะไรคะบีคาดคั้น พยายามเอาคำตอบจากร่างเล็ก เธอหันร่างกายของตัวเองกลับไปเผชิญหน้าขณะกวาดสายตาสำรวจมองผู้คนในห้องน้ำที่กำลังค่อยๆทยอยออกไปอย่างไม่รู้สึกรู้สา หรือไม่ก็อาจจะเดาออกว่าพวกเธอกำลังทะเลาะกันอยู่ก็เป็นได้ บอกมาค่ะ ถ้าไม่พูดก็จะเค้นให้พูด

คริสเงียบกริบจนน่ากลัวเมื่อเธอขู่ออกไปแบบนั้น

ก่อนที่ร่างเล็กจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ ผลักเธอจนกระแทกกับอ่างล้างมือทางด้านหลังก่อนที่จะก้าวถอยหลังไปเพื่อพูดประโยคที่ไม่แตกต่างจากสีหน้าเย็นเยียบเท่าไหร่นัก บีรู้ไหมว่าคริสไม่ชอบเลยที่บีเป็นแบบนี้ ช่วยกลับไปนอนแล้วตื่นขึ้นมาเป็นคนเดิมสักทีได้ไหม?”

เธอเหยียดยิ้มเมื่อโดนไล่ซึ่งๆหน้าแบบนั้น ประคองร่างกายของตัวเองให้กลับมายืนตรงอีกครั้งหนึ่งในขณะที่ไล้ฝ่ามือไปตามเอวที่ซอกซ้ำจากการกระแทกเมื่อสักครู่

ทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทน... จนกว่าจะถึงเวลา บีไม่นอน

ทุกสิ่งทุกอย่างต้องโทษตัวคริสเองที่ปลุกให้เธอตื่นขึ้นมา

ทำไม...?” คริสถามและเหมือนจะยังพูดไม่จบประโยคดี

เธอจงใจพูดขัด มือที่ไล้เอวอยู่เมื่อครู่ถูกดึงกลับมาเสยผมที่ลงมาปรกหน้าให้ขึ้นไป เพื่อไม่ให้บดบังการมองเห็น ใครๆก็บอกว่าบีเข้าใจยาก คริสเองก็เคยพูดเหมือนกัน เข้าใจยากมากก็ไม่ต้องมาเข้าใจ ง่ายนิดเดียว

ตอนแรกน้อยใจมีแต่คนบอกว่าเข้าใจยาก ตอนนี้ไม่เห็นสนใจ... ช่างมัน

“…”

แต่ถ้าได้คริสมาอยู่บนร่าง อาจจะหลับเลย ลองดูไหม?” บีเห็นคริสเงียบจึงพูดต่อ ใส่น้ำเสียงหยอกเย้าไปในประโยคเหมือนเธอพูดแกล้งเล่น ก่อนจะใส่น้ำเสียงจริงจังลงไปปิดท้ายเพื่อให้เหมือนเธอพูดจริง

เก่งและถนัดมาก เรื่องปั่นหัวคน

“…”

เกมระหว่างเราถ้าคริสแข่งกับบีที่อยู่ในบุคลิกปกติอาจจะชนะก็ได้นะสิ่งสำคัญของการเล่นเกมคือการตัดกำลังใจคู่ต่อสู้ ข่มขู่ กดดันไปเรื่อยๆจนกว่าจะยอมแพ้ ถึงแม้ตอนนี้มันจะเหมือนการพูดคนเดียวก็ตาม แต่ถ้าในบุคลิกแบบนี้ ไม่มีทาง ไม่มีวัน ไปฝึกฝีมือมาแค่ไหนก็ชนะไม่ได้หรอก

บีกลัวซังคยองไม่ใช่เหรอในที่สุดคริสก็เผยมาแล้วว่าเข้าใกล้ซังคยองเพราะคิดว่าเธอกลัวเพื่อนสาวของชางกิลจริงๆ เธอส่งเสียงหัวเราะในลำคอทั้งที่ในใจหวาดหวั่นไปวูบหนึ่งก่อนที่สายตาจะสังเกตเห็นความผิดหวังในนัยน์ตาเรียวรีหมวยของอีกฝ่าย

คิดผิด ให้โอกาสคิดใหม่... คิดเยอะๆนะ กลัวคิดไม่ออก

ยังไม่ทันที่จะได้เห็นสีหน้าผิดหวังของคริสมากขึ้นกว่าเดิม บีข่มอารมณ์ตกใจเมื่อเห็นซังคยองยืนอยู่ข้างหลังคริสพร้อมกับริมฝีปากสีแดงสดที่ขยับพูดเบาๆ เสียงเฉยชาเสียดแทงหัวใจ พูดมา พูดไป แล้วเมื่อไหร่จะออกจากห้องน้ำกันสักที?”

กำลังจะไปพอดีเลยคริสพยักหน้าแล้วเดินออกไปเลย ทิ้งเธอไว้กับซังคยองให้เผชิญหน้ากันสองคน ซึ่งหญิงสาวตรงหน้าเองก็เดินเข้ามาใกล้เธอพร้อมกับยื่นบางสิ่งสีน้ำตาลที่ละลายเป็นน้ำเหนียวๆให้

ไอศกรีมของเธอ

บีรับมาถือไว้เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะยัดเยียดเสียเลยเกิน เมื่อซังคยองเห็นว่าเธอได้รับแล้วก็หันหลังเดินออกไปเลยโดยไม่หันมามองอีก เธอมองตามหลังแผ่นหลังเย็นชาของอีกฝ่ายก่อนจะยื่นมือออกไปด้านข้าง

ทิ้งไอศกรีมถ้วยนั้นลงถังขยะ...

 

 

 

 

หายไปนานจังนะครับ พี่บีชางกิลพูดขึ้นหลังจากที่เธอนั่งลงข้างเขา ตอนนี้เรานั่งอยู่ในร้านเนื้อย่างที่เขาโม้นักโม้หนาเมื่อวานว่าอร่อยสุดยอด เนื้อบนเตาใกล้สุกหมดแล้วตอนที่เธอมาถึง ซังคยองกับคริสนั่งอยู่ตรงข้ามและเหมือนอีกฝ่ายที่เพิ่งให้ไอศกรีมเธอมาจะเห็นแล้วว่าเธอไม่ได้ถือมันมาด้วย

แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเลยนอกจากนั่งนิ่งเหมือนเดิม

หลังจากเนื้อย่างเสร็จ บีก็ต้องนั่งกอดอกมองสองคนตรงข้ามที่คอยตักเนื้อให้กันราวกับกวนประสาท ชางกิลเองก็ตักเนื้อให้เธอตามมารยาทเหมือนกันแต่เธอไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

เสียงพูดคุยแผ่วเบาที่ดังเข้ามาในหู ทำให้เธอต้องจิกเล็บลงบนต้นแขนตัวเองอย่างอดทน

อร่อยไหม ซังคยอง?”

ก็อร่อย แต่ไม่เท่าร้านแถวบ้านเรา ถ้าคริสอยากไปวันหลังเราพาไปก็ได้นะตอบไม่พอยังเอื้อมมือไปเช็ดริมฝีปากที่เปื้อนซอสอยู่เล็กน้อยของคริสอีก นั้นทำให้เธออดพูดกระแทกออกไปไม่ได้... แต่เธอพูดเป็นภาษาไทยเพื่อชี้ชัดเจาะจงเลยว่า กำลังพูดอยู่กับใคร

ขนาดนั้น อีกสักพักคงได้กันแล้วมั้ง

ซ่า!

บีเงียบลงเมื่อมีน้ำจากที่ไหนไม่รู้สาดตัวเธอจนเปียกตั้งแต่ศีรษะจรดกลางลำตัว เธอยกมือขึ้นลูบน้ำออกจากใบหน้าช้าๆเพื่อไม่ให้บดบังการมองเห็น เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าร่างเล็กเองนั้นแหละที่เป็นคนสาดน้ำใส่เธอ... แก้วเปล่าที่อยู่ในมือบางคือหลักฐาน

ดูจากสายตา... คงหมดความอดทนกับเธอเต็มทนแล้ว

แต่ช่วยไม่ได้ที่เธอยังอดทนต่อได้อีกนิดหน่อย

พี่บี...!?” เสียงแรกเป็นของชางกิล

คุณ... ส่วนเสียงที่สองเป็นของซังคยอง

นอกเหนือจากนั้นคือสายตาของคนในร้านที่หันมามองโต๊ะของเราเป็นตาเดียว แต่บีไม่สนใจนอกจากลุกขึ้นยืนประจัญหน้ากับคริสที่กำแก้วในมือแน่น เธอใช้สายตาที่เริ่มแสดงออกถึงความกรุ่นโกรธของตัวเองสบตากับนัยน์ตามั่นใจเด็ดเดี่ยวของร่างเล็ก

เข้มแข็งไป... เข้มแข็งให้ได้ตลอดแล้วกัน

เกมของเราเริ่มขึ้นแล้วตามที่เธอต้องการและคำสั่งแรกที่บีจะสั่งคริส...

“…”

ใช้ลิ้นของคริส เลียน้ำพวกนี้ออกจากตัวบีตอนนี้ ตรงนี้ ถ้าทำไม่ได้บทลงโทษคือลิ้นบีจะเข้าไปอยู่ในตัวคริส โอเคไหม?”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

55 ความคิดเห็น

  1. #1236 taengoosone (@1989taengoo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 00:35
    เอ่ออออออคือ สรุปแล้วเป็นบุคลิกไบโพล่าร์ คนสองบุคลิก พี่บีคนที่บุคลิกก่อนโดนปลุกเหมือนจะไม่รู้และจำอะไรไม่ได้. แล้วดูเหมือนพี่บีในบุคลิกล่าสุดนี่จะรับรู้ได้ทุกเรื่อง ร้าย ฉุนเฉียว เจ้าแผนการ แต่ก็ไม่เข้าใจเกมส์ที่เล่นกันอยู่ดี ถ้าคริสแพ้ต้องเสียพี่บีให้กิล โดยพี่บีเล่นเกมส์เองแล้ววววเค้าจะเล่นกันเพื่อ....แล้วเกี่ยวตรงไหนกับการเป็นเมนเทอร์ ป่ะนี่อ่านแบบเฮ้ยเข้าใจถูป่ะหว่ากุ5555
    #1236
    0
  2. #905 nutte_BCRIS (@nutte_BCRIS) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:19
    ไอคนโหดดดดดดดดดดด  โอ้ยยยย สงสารพี่คริสมั้ยล่ะ!!!   ได้โปรดหายเถอะพี่บี น้องกลัว
    #905
    0
  3. #553 AWAY (@aran27120) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 05:30
    มึนตึบ
    #553
    0
  4. #247 SnookerSN (@snooker15) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 23:14
    พี่บีเป็นไบโพล่าร์ แม้เจ้า
    ดาร์กมากค่ะบี สงสารคริสTT มีชางกิลกับซังคยองมาเพิ่มน่าติดตามสุดๆ!!
    #247
    0
  5. #108 cucumber439 (@tangkwa439) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 17:49
    อะเฮือก...ขุ่นพี่บี -/////-
    #108
    0
  6. #100 BCFiclove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 13:04
    ชอบบีเวอร์ชั่นนี้ น้องไม่อยากให้พี่หลับเลย 55555 โอ้ยยย สั่งน้องสิ สั่งน้องเลย น้องทำได้ ๆ แอร๊ยยยย
    #100
    0
  7. #99 SPEARECOOL (@SPEARECOOL) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 12:50
    พี่บีเกินคำว่าไพโบล่าแล้วอ่ะ
    เหมือนเป็นโรคจิตแทน
    #99
    0
  8. #98 Tanvimon Armart (@-innosent-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 12:30
    ขุ่นพระ...พี่บีโหดจริงจัง55555
    #98
    0
  9. #97 Ganjanaporn Buranapiyasakul (@superbom04) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 07:05
    คุณบีคะ... กลางร้านอาหารเลยนะคะ... แล้วทำไมเราจะต้องเขินแปลกๆกับคำสั่งคุณบีด้วย ให้ตายเถอะ เริ่มรู้สึกไม่ปกติแล้วค่ะ
    #97
    0
  10. #96 BC forever (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 04:51
    Shipหาย! คริสแพ้ สั่งได้โหดทำเอาฟินแบบแปลกๆเลยทีเดียว

    คริสจะทำไงต่อไปนะ ชอบตอนนี้มากอ่ะ ดุเดือดดี

    มาต่อไวๆนะคะ ได้โปรดเถอะค่ะไรท์ ค้างมากกก!!!
    #96
    0
  11. #95 Noon_Afternoon (@Noon_Afternoon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 02:12
    ตายๆ  ขอความปกติให้คนเหล่านี้ด้วยค่ะะะ
    #95
    0
  12. #94 AyamiAtsuko (@rose55539) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 00:37
    ฟินแบบหลอนๆค่ะ
    #94
    0
  13. #93 juliaschz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 23:45
    อื้อหือออ พี่บีโคตรน่ากลัว หมวยจะทนไหวไหม เครียดแทนน

    วางยานอนหลับพี่บีดีกว่ามั้ย 55555555

    #93
    0
  14. #92 Little_JBJ (@jsocool) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 23:18
    _อื้อหือ-/////-พี่เขาคงความดาร์กไว้สม่ำเสมอนะคะ
    รอบนี้หนักเลย คิดมาได้ง๊ายยยยยยย คำพูดคำจา
    ดูพูดเข้าสิ คริสไม่น่าทำแล้วบีน่าจะได้เป็นคนทำ555555
    #92
    0
  15. #91 "S A T A N" (@angelandsatan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 22:17
    อือหือออ นี่คือท้างตารอเลยครัช #พี่บีสายโหด... ????
    #91
    0
  16. #90 tnx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 22:12
    ชอบมาก กรี้สสสส ต่ออีกๆๆ
    #90
    0
  17. #89 BEmine1987 (@BEmine1987) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 22:06
    อ่านไปต้องกัดเล็บไป5555
    #89
    0
  18. #88 sharkxk (@sharkxk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 22:01
    มีลางว่าซังคยองจะมีบทบาทมากกว่าแค่เพื่อนของซังกิลแน่ ๆ เลย

    บีในโหมดนี้โรคจิต ลึกลับ มืดมน แต่บทลงโทษและข้อเสนอแซ่บมาก ก่ะไม่ไว้หน้าคริสกันเลยทีเดียว
    #88
    0
  19. #87 livelevil (@livelevil) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 21:02
    โอ้โหวววว ปูเสื่อ ต้มน้ำร้อน แกะมาม่า รอฉากเรทและดราม่าที่กำลังจะมาถึง พี่บีอย่าหลับเลยค่ะ น้องชอบพี่เวอร์ชั่นนี้ 55555555
    #87
    0
  20. #86 Yoyi Sanmee (@yoyopwt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 20:58
    รอออนะไรท์
    มีncมั้ยยยย5555
    #86
    0
  21. #85 Ryojin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 20:58
    โอ้ยจิตมากค่ะพี่บี สงสารพี่คริส
    #85
    0
  22. #84 mediumcs (@mediumcs) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 20:42
    โอ้ยชอบบบบ 5555555
    รุนแรงเหลือเกิน พี่บีดูซับซ้อนและเข้าใจยาก แต่แบ้ดและเลวมากเลยค่ะ หนูชอบบบ -.-
    #84
    0
  23. #83 Transfer (@jenny-29) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 20:22
    อื้อหือ เรทกี่บวกดีคะ 5555555 รีดเดอร์จะจิตตามฟิคละนะ
    #83
    0
  24. #82 mycatcrazy (@mycat2102) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 20:18
    ไปนอนกันเถอะค่ะ เพลียแทน55
    #82
    0
  25. #81 Jellyza (@jellyza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 09:32
    พากษ์เสียงพี่เกด : นี่พวกเธอเล่นอะไรกันน่ะ
    บี : บีไม่ได้เล่นค่ะพี่เกด บีเอาจริง 55555555555555
    #81
    0