{END} BeeCris | Butterfly Hoax

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 26,997 Views

  • 1,302 Comments

  • 978 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    20

    Overall
    26,997

ตอนที่ 14 : Butterfly Hoax :: Episode 12 {100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ก.พ. 59





{Song :: Plumb - Don't Deserve You}


EPISODE.12
You told me not to cry when you were gone.
เธอบอกฉันว่าอย่าร้องไห้ เมื่อเธอจากไป


เรื่องราวของเราเริ่มต้นในยามเย็นและดำเนินมาในความมืดมิด

แต่เธอจะไม่มีวันยอมให้มันจบลงท่ามกลางราตรีที่ไร้สิ้นสุด

เพราะ'ความหวัง'ที่เฝ้ารอ'แสงสว่าง'ยังมีอยู่

- บี -

เรื่องราวของเราเริ่มต้นด้วยความหวังแต่ดำเนินมาด้วยความสิ้นหวัง

แต่เธอมีความรักและความอดทนซึ่งไม่เคยทรยศหักหลังใคร

เพราะ'ในความมืด'ที่ยาวนาน'เวลา'ยังเคลื่อนไหว

- คริส -

____________________________________________________


Bee Talk

บีตื่นขึ้นมาตอนบ่ายโมงกว่า อาการปวดหัวจนลุกจากเตียงไม่ได้เข้าเล่นงานจนเธอนอนซมอยู่ที่เดิมโดยที่สายตายังกวาดหาคริสที่เป็นคนปลอบเธอจนหลับลงตอนเกือบตีห้าและตามความเป็นจริงร่างเล็กต้องนอนอยู่กับเธอบนเตียง แต่มันไม่ใช่ ร่างเล็กหายไปไหนก็ไม่ทราบได้ในขณะที่เธอก็ไม่สามารถขยับไปไหนมาได้เพื่อตามหา

เมื่อคืนถ้าเธอจำไม่ผิด เธอเจอกับฮิมและอาละวาดใส่เขาด้วยอารมณ์แปรปรวนควบคุมไม่ได้ของตัวเอง จากนั้นเธอก็วิ่งกลับมาที่บ้านเพื่อสงบสติอารมณ์

แอด

เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างแผ่วเบาราวกับไม่อยากรบกวนเธอที่นอนอยู่บนเตียง สายตาเบือนไปมองคนที่เปิดประตูเข้ามาและมันตามมาด้วยความรู้สึกผิดหวังเพราะมันไม่ใช่คนที่เธอคาดหวัง แต่เป็นเจสซี่ในชุดกระโปรงยาวราบเรียบสีดำสนิทที่เดินตรงเข้ามาเธอแล้วทรุดตัวนั่งลงข้างเตียง

"ทำไมเพิ่งตื่น หลับหรือตาย" เสียงสำเนียงอังกฤษดังถามขึ้น

"อยากตายไปให้พ้นๆเหมือนกัน" เธอประชดกลับ โสตประสาทรับรู้ว่าซินเงียบไปครู่หนึ่งราวกับไม่คิดว่าเธอจะตอบกลับไปแบบนั้น เธอรู้และเข้าใจทุกอย่างหมดแล้ว เมื่อคืนเธอจำได้ทุกอย่างแล้วว่าเธอเคยทำอะไร รวมถึงเมเนียเคยเอาร่างเธอไปทำอะไร

"อย่ารีบ ฉันกับเซนต์ไม่ได้สละชีวิตของตัวเองมาเพื่อให้เธอตาย" คำพูดนั้นทำให้เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนแสงของเจสซี่ เธอจำได้เหมือนกันว่าซินกับเซนต์ตายยังไงแต่เธอไม่อยากจะพูดถึงมัน "และฉันกับเซนต์ก็ไม่ได้สละชีวิตของตัวเองมาเพื่อให้เธอไม่สมหวังในอะไรสักอย่าง"

"เธอรู้..."

"ปฏิวัติบอก" เสียงของซินเฉยชามากเมื่อพูดว่าปฏิวัติบอก เธอเข้าใจว่าซินคงไม่เชื่อแต่เธอเชื่อเพราะปฏิวัติบอกถูกทุกอย่างเกี่ยวกับสิ่งที่เธออยากรู้

"ฉันขอโทษนะซิน" บีกำชายผ้าปูที่นอนแน่นจนมันยับเป็นรอย "เซนต์ก็ด้วย ขอโทษกับทุกอย่างที่เคยทำไป ขอโทษที่ทำให้ไม่สบายใจ ขอโทษที่ทำให้ต้องเป็นห่วง ขอโทษที่ทำให้พวกเธอต้องผิดหวังกับสิ่งที่ฉันทำไม่ได้และขอโทษสำหรับการที่ฉันทำลายชีวิตของพวกเธอ"

"อยากขอโทษก็รักษาชีวิตของตัวเองไว้ให้ดีๆก็พอ" น้ำเสียงของซินเกรี้ยวกราดอยู่วูบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงเบื่อหน่ายอย่างทันควัน "เซียร์กลับมาแล้วและมันเป็นคนฆ่าเซนต์เพราะเธอ แต่ทำไมเมเนียถึงไม่บอกฉัน ซึ่งมันก็ไม่สำคัญเท่ากับความจริงที่ว่ามันมาพร้อมกับแฝดนรกสองคนที่ฉันเคยแนะนำให้เธอรู้จักไปแล้ว"

เซียร์คือน้องสาวในสายเลือดของเซนต์กับซิน ส่วนแฝดนรกที่ว่ามาเป็นญาติที่ใช้นามสกุลเดียวกันกับสามพี่น้องและกับญาติห่างๆของเธอ

"ไทเกอร์กับวูฟ" เธอจำได้และคงจำได้ไปจนวันตาย

"มีอีกอย่างหนึ่งที่ฉันอยากจะถามเธอ เพราะปฏิวัติกับเซนต์ไม่ยอมเล่าให้ฟัง"

"ถามว่าเซนต์ตายยังไง ใช่ไหม?" เธอถาม ก่อนจะได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้ายืนยันของซิน "ตอนนั้นเซียร์มาหาฉัน อาละวาดใส่ฉันเพราะคิดว่าฉันเป็นคนทำให้เธอตายและเซียร์คิดจะฆ่าฉัน แต่เพราะเซนต์ที่กำลังป่วยเข้ามาขวางจนตัวเองพลาดพลั้งเองเลยทำให้ฉันรอดมานอนอยู่หน้าเธอ"

"..." ซินไม่ได้ตอบอะไร แต่ริมฝีปากบิดเป็นรอยยิ้มที่มืดมนที่สุดเท่าที่เคยเห็น

หลังจากนั้นเซียร์ก็โดนจับ แต่เพราะอายุยังน้อยบวกกับการที่คดีถูกมองว่าเป็นการฆ่าที่ไม่เจตนาทำให้ถูกส่งไปยังโรงเรียนดัดสันดานที่มีแต่พวกเด็กมีปัญหา คงเพิ่งได้ออกมาจึงออกตามล่าตัวเธออีกครั้ง

"ทำไมเซียร์ถึงรู้ว่าฉันอยู่ที่นี่" ในหัวของเธอมีแต่คำว่าทำไมเต็มไปหมด

"แล้วเธอคิดว่ามันจะถามผ่านใคร ในครอบครัวเธอมันยังรู้จักใครอีกบ้าง?" ซินถาม เหมือนกำลังคาดคั้นให้เธอนึกให้ออกว่าใครที่เป็นคนบอกว่าเธออยู่ที่ไหน ซึ่งตอนที่เธอมาโรงแรมวันแรกมีเพียงแค่คนเดียวที่เธอติดต่อไปหาและควรจะเป็นคนเดียวที่บอกคนอื่นได้ว่าเธออยู่ที่ไหน

"พี่บอย" เธอพูดชื่อพี่ชายสายเลือดเดียวกันออกไป มีช่วงหนึ่งที่เธอหนีออกจากบ้านแล้วซินกับเซนต์มาอยู่ด้วย ช่วงนั้นพี่บอสอยู่ที่อังกฤษพอดี

"เซียร์คงโทรไปหาพี่เธอ"

หลังจากเราได้ข้อสรุปเกี่ยวกับเรื่องที่ว่าเซียร์หาเธอเจอได้ยังไง พวกเราก็ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำ สายตามองสำรวจซินที่หลุบสายตาลงมองผ้าปูที่นอนสีน้ำตาลแมกไม้ของเธอแล้วนึกถึงความจริงข้อหนึ่งที่เมเนียรู้อยู่แล้ว รู้อยู่แล้วว่าซินหลายใจพอจะรักทั้งเมเนียและเซนต์ไปพร้อมๆกัน แต่ทำเป็นมองไม่เห็นจนกว่าจะได้ยินมันออกมาจากปากของซินเอง

ส่วนซินเองก็รู้เหมือนกันว่าเมเนียรู้ มันเหมือนกับว่าถึงจะรักกันจริงมากแค่ไหนแต่การกระทำที่ใช้เข้าหากันมันกลายเป็นการเสแสร้งล้วนๆ

แต่สิ่งที่เธอสงสัยมากที่สุดก็คือ ทำไมซินถึงทิ้งด้านเมเนียของเธอง่ายขนาดนั้น?

เสียงโทรศัพท์แผดร้องขึ้นมาขัดขวางความคิดของเธอจนหมดสิ้น ซินหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียงแล้วโยนให้เธอโดยที่เธอยังไม่ได้ขยับร่างกายเลย สายที่โทรมาคือสายของฮิมและเธอก็รู้ว่าเขาโทรมาคุยเรื่องอะไร โดยไม่ต้องอ่านใจใครออกเหมือนปฏิวัติ

["บี เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นครับ"]

"บีเมานิดหน่อยค่ะ" บีไม่ได้ว่าอะไรที่น้ำเสียงของฮิมฟังดูหัวฟัดหัวเหวี่ยงพอสมควร ถ้าเป็นเธอเธอก็โกรธ "ขอโทษด้วยนะคะที่ทำแบบนั้น บีไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะและบีก็ไม่รู้ด้วยว่าฮิมจะมาเที่ยวเหมือนกัน"

["ผมมาทำงานและมาเที่ยวพักผ่อนกับคู่ค้าตามคำชวน"]

"..." เธอเงียบ ไม่ได้ตั้งใจจะฟังคำแก้ตัวของเขาเพราะมันไม่มีค่าอะไรเลย

["ว่าโทรเรียกบีให้มาเที่ยวด้วยกัน ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์ แต่เหมือนผมจะเซอร์ไพรส์เอง"]

"ทุกอย่างปกติดีค่ะ" เธอยืนยัน สายตาเหลือบไปมองซินที่นั่งมองอยู่ก่อนจะกรอกเสียงไปตามสาย มันเป็นเรื่องที่เธออยากจะปรึกษาซินแต่เธอพูดไม่ออก เพราะฉะนั้นการพูดคุยกับคนที่เธอตกลงด้วยและให้ซินรับรู้มันคงจะดีกว่า "งานแต่งงานของเราก็ยังเหมือนเดิมค่ะ"

["ครับ ผมรอวันนั้นอยู่ ระหว่างที่บีกำลังเที่ยวพักผ่อนกับคริสผมก็จัดการเรื่องงานไปได้ส่วนหนึ่งแล้ว แต่ยังเหลืออีกหลายส่วนคาดว่าคงอีกประมาณอาทิตย์นึงครับ"]

"ค่ะ บีรอวันนั้นอยู่เหมือนกัน" น้ำเสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปาก เธอหลับตาลงอย่างจำยอมก่อนจะตามมาด้วยอาการสะดุ้งเฮือกเมื่อร่างกายของเจสซี่ล้มทับลงมาแถมศอกยังลงมาเต็มหน้าท้องของเธอจนจุกไปหมด "...ฮิม บียังแฮงค์อยู่เลย วะ ไว้มาคุยกันวันหลังนะคะ"

["ครับ พักผ่อนให้พอนะครับเจ้าสาวของผม"]

"ค่ะ เช่นกัน" พูดจบ เธอกดตัดสายทันที

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองซินที่ใบหน้าอยู่ใกล้แค่คืบและถึงมันจะเป็นใบหน้าของเจสซี่ มันก็เหมือนกับเธอกำลังเห็นใบหน้าของซินซ้อนทับอยู่กับใบหน้าของเจสซี่ กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ลอยเข้ามาแตะจมูกพร้อมกับริมฝีปากอวบอิ่มที่ขยับถามอย่างไม่เข้าใจ ไหนจะฝ่ามือที่รั้งต้นคอของเธอให้เชิดขึ้นเพื่อสบตาอีก

"ฉันรู้ว่าเธอตกลงกับมันเอาไว้ว่าจะแต่งงานด้วยหลังกลับไป"

"..." เธอควรแปลกใจแต่ก็ถ้ารู้มาจากปฏิวัติ มันจะแปลกตรงไหน

"สิ่งที่ฉันอยากให้เธอทำคือการปฏิเสธงานแต่งหลังจากกลับไป ไม่ว่าจะหักหน้าใครไปกี่คนก็ตาม" ซินพูดโดยที่ยังสบตาอยู่กับเธอ "ฉันรู้ว่าเธอต้องการคำแนะนำจากฉันและสิ่งที่พูดไปมันคือคำแนะนำที่ดีที่สุด"

"แต่ฉันไม่กล้าพอจะทำมัน" บีพูดพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

ด้วยความเกรงใจและแคร์คนอื่นมากเกินไปของเธอ ทำให้เธอไม่กล้าจะปฏิเสธฮิมเพราะตอนนั้นเธอเป็นคนตอบตกลงเอง ยิ่งเขาพูดว่าเขาจัดการทุกอย่างเกือบเรียบร้อยแล้วทำให้เธอไม่กล้าที่จะพูด

"งั้นเราไปสูดอากาศกันหน่อยไหม?" ซินถาม แต่กลับฉุดรั้งให้เธอลุกขึ้นนั่งโดยไม่ฟังคำตอบตกลงหรือปฏิเสธอะไรทั้งนั้น

บีปล่อยเลยตามเลย ถึงเธอจะไม่ไหวกับอาการแฮงค์แต่การออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์สักครึ่งชั่วโมงก็คงไม่ตายหรอก อาการปวดหัวทำให้เธอเกือบอาเจียนออกมาแต่เธอก็พยายามกลั้นมันเอาไว้สุดความสามารถ แล้วเดินตามซินออกมาจากบ้านและเดินตรงไปตามชายหาดซึ่งเป็นอีกฝั่งหนึ่งของบ้านอีกสองหลังที่คนอื่นที่มาด้วยกันอาศัยอยู่

บรรยากาศรมรื่นเลยทำให้สมองของเธอปรอดโปร่ง ภาพครอบครัวที่มาด้วยกันทำให้เธอเผยรอยยิ้มออกมา

"เธอมีเรื่องจะถามฉัน" ซินพึมพำเมื่อเราเดินมาได้สักพัก

"ทำไมเธอถึงรักใครหลายคนทั้งเซนต์ ทั้งบุคลิกเมเนียของฉันและทำไมเธอถึงตัดใจจากใครคนหนึ่งได้ง่ายๆโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก" คำถามของเธอเรียกเสียงหัวเราะเย้ยหยันในลำคอของซินออกมาได้เป็นอย่างดี

"ฉันรักก็คือฉันรัก ทำไมต้องเอาคำตอบง่ายๆไปคิดให้มันยากด้วย"

"..." ก็จริงอย่างที่ซินว่า

"บางสิ่งบางอย่างมันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้นหรอกบี แค่เธอยังคิดไม่ออกว่าทำไม เพราะกลางคืนยังคงบดบังความคิดของเธออยู่"

"..." กลางคืน... ยังบดบังความคิดของเธออยู่งั้นเหรอ

"ฉันเข้าใจเธอตั้งแต่แรกหลังจากรู้เรื่อง เรื่องผึ้ง เรื่องผีเสื้อ เรื่องเหล็กใน เรื่องปีกหรือไม่ว่าจะอะไรก็ตาม มันก็มีคำตอบง่ายๆของมันอยู่แล้วทั้งนั้น อย่างเช่นว่า ผีเสื้อควรฉลาดสักหน่อยแล้วคิดสักนิดว่าไม่ควรเอาปีกของตัวเองไปฝากไว้ที่ใคร หากคิดว่าสักวันหนึ่งตัวเองจะบินไม่ได้ถ้าไม่มีมัน"

"..."

"หรือไม่ก็นางพญาผึ้งควรศึกษาตัวเองสักหน่อยว่าเหล็กในของเธอสามารถดึงกลับมาเก็บเหมือนเดิมได้ เป็นเครื่องป้องกันตัวจากศัตรูที่จะเข้ามาระรานไม่ใช่ฝังมันอยู่ที่เดิมแบบนั้นให้เป็นบาดแผลกับตัวเอง เธอไม่เหมือนฉันกับเซนต์ที่เปรียบเสมือนเป็นแค่ผึ้งตัวหนึ่งที่แค่ต่อยใครด้วยเหล็กในเพียงแค่ครั้งเดียว เราก็จะตาย"

"..."

"ซึ่งก็ใช่ เราตายไปแล้วจริงๆเพราะปกป้องนางพญา"

"ฉันควรจะซึ้งใช่ไหม?" เธอถามไปแบบนั้นโดยไม่ต้องการ เพราะตัวเธอเองกำลังยกมือข้างหนึ่งเพื่อปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของตัวเองออกไป แต่ซินเบือนหน้าไปทางอื่นและพูดต่อทำท่าทางไม่สนใจเธอ

"ฉันนอกเรื่องไปเยอะแล้ว เพราะเรื่องที่เธอถามไม่ใช่เรื่องพวกนั้น"

"..."

"คำตอบของการที่ฉันทิ้งบุคลิกเมเนียของเธอได้ก็เป็นคำตอบง่ายๆที่ไม่ได้ลึกลับซับซ้อนอะไรเลย มันเป็นคำตอบในมุมความคิดของฉันแต่ถ้าเธอจะเก็บเอาไปคิดเองก็เรื่องของเธอเถอะ"

"เพราะอะไรซิน?" เธอถาม เมื่อเห็นว่าซินลีลาเหลือเกินที่จะพูดมันออกมา

"เพราะฉันรักเซนต์มากกว่า"


____________________________________________________


- บีเจอกับคริสครั้งแรกเมื่อสิบสองปีก่อน เวลาหกโมงเย็น ตลอดช่วงหกโมงเย็นก็เปรียบเสมือนตอนที่บีอยู่เล่นกับคริสและพลอย ทั้งบีกับคริสต่างตกหลุมรักกัน ซึ่งการตกหลุมรักก็เปรียบเสมือนจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ หลังจากหกโมงเย็นไปคือเวลาหนึ่งทุ่มก็เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับพลอย เป็นจุดแตกหักแรกของความสัมพันธ์บีกับคริส ทำให้ความสัมพันธ์ที่อยู่ในช่วงกลางคืนหนาวเหน็บโหดร้ายเป็นเท่าตัว แต่ถึงจะแย่แค่ไหนบีก็ไม่ยอมให้มันจบลงเพราะเธอยังมีความหวังที่ว่ากลางวันจะมาถึงพร้อมมอบแสงสว่างและทางออกที่ดีที่สุดให้กับความสัมพันธ์ของพวกเธอเอง -

- คริสรู้ตั้งแต่เห็นรู้จักกับบีครั้งแรกเมื่อสิบสองปีก่อนแล้วว่าบีคือความหวัง แต่ทุกอย่างมันเลวร้ายลง เปลี่ยนความสัมพันธ์ของเราจากความหวังให้กลายเป็นความสิ้นหวัง และความสิ้นหวังนั้นมันก็ยังดำเนินอยู่ในกลางคืนที่เหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด แต่เพราะความรักมากมายที่มีต่อบีรวมกับความอดทนต่ออุปสรรคมากมายในชีวิตของเธอ มันทำให้เธอรู้ว่ายังไงสักวันหนึ่งกลางคืนมันก็ต้องจากไปเพราะเวลาที่เป็นตัวแปรสำคัญมันยังเดินอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก เธอแค่ต้องอดทนให้มากกว่าเดิมเพื่อรอให้แสงสว่างสาดส่องให้ความสิ้นหวังทั้งหมดที่เกิดขึ้นหายไปและไม่มีวันกลับมา -


____________________________________________________


Cris Talk

คริสนั่งอยู่ชานบ้านพักของซังคยอง เธอไม่อยากเรียกให้ซังคยองลงมาเปิดประตูให้เพราะเกรงว่าจะรบกวนเวลานอนของทั้งซังคยองแล้วก็พลอย สายตาเหม่อมองออกไปยังทะเลพลางคิดเรื่องราวเมื่อคืนอยู่คนเดียวเงียบๆ เธอแค่ต้องการมาถามซังคยองว่าฮิมพูดอะไรบ้างและพวกเธอเคลียร์อะไรกันยังไง

แต่เธอนั่งรออยู่แค่ยี่สิบนาที เพราะหลังจากนั้นซังคยองเปิดประตูออกมา

"คริส มานั่งทำอะไรหน้าบ้าน?" เสียงทักของซังคยองทำให้เธอหันไปมอง ร่างสูงเพรียวอยู่ในชุดลำลองกึ่งว่ายน้ำเล็กน้อยเหมือนพร้อมจะลงเล่นทะเลแล้ว

"พอดีจะมาคุยเรื่องเมื่อคืน... พลอยยังไม่ตื่นเหรอ?"

"ก็ยัง พอดีเมื่อคืนอยู่กันเกือบเช้า" ซังคยองพูดโดยไม่สบตากับเธอแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างๆกับเธอ "เรื่องเมื่อคืนก็ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันแค่บอกว่าบีเมามากเพราะดื่มเข้าไปหนักและไม่มีสติรวมถึงจำคนรอบข้างไม่ค่อยได้เท่านั้นเอง"

"แล้วเขาว่ายังไงบ้าง?" เธอเลิกคิ้วถาม

"อยากรู้จริงๆเหรอ?" ซังคยองหรี่ตาลงเหมือนกำลังลองเชิง "พอดีมันพูดยากนิดหน่อย"

"พูดมาเถอะ ไม่เป็นไรหรอก" คริสพูดเพื่อตัดความลังเลของซังคยอง เธอไม่รู้ว่าฮิมเป็นคนยังไงเพราะพวกเราไม่ได้คุยกันมากนัก เมื่อก่อนหากไม่ไปทำงานเธอก็อยู่กับเชนต์ เลยไม่มีเวลาสนใจใครรวมถึงบีเองด้วย

"เขาบอกว่าเขาไม่ชอบที่พวกเราให้บีดื่มหนักขนาดนั้น" น้ำเสียงของซังคยองสงบเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรมากกับคำพูดพวกนั้น แต่มันก็เหมือนมีความขุ่นเคืองแฝงอยู่ "เขาเหมือนจะอยากขอให้พวกเราเลิกยุ่งกับบีด้วยซ้ำหลังจากที่เขาแต่งงานกับบีแล้ว สงสัยเขาคงไม่อยากให้พวกเราทำบีเสีย... หน้าที่การเป็นแม่บ้านที่ดีล่ะมั้ง"

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามทวน "บีจะแต่งงานกับฮิม?"

"เห็นว่าหลังกลับไปประมาณสองอาทิตย์" ซํงคยองพยักหน้ายืนยัน สีหน้าสวยไม่เปลี่ยนแต่นัยน์ตากลับแสดงความห่วงใยออกมา ฝ่ามือถูกเอื้อมมาแตะไหล่เธอเบาๆ "ไม่ต้องคิดมากหรอก บีอาจปฏิเสธก่อนวันแต่งงานจะมาถึงก็ได้"

"เธอไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปฏิเสธฮิมหรอก ซังคยอง"

ซังคยองเงียบไปแล้วหันสายตามามองใบหน้าของเธอแล้วถามเสียงเรียบๆ แต่มันกลับมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอชะงัก "แล้วรักกันรึเปล่า คริสกับบี"

"คริสรักบี" เธอยืนยันกับซังคยอง

ซังคยองเหมือนจะถามว่าแล้วบีรักเธอไหม แต่ก็ไม่ได้ถามออกมาเหมือนเกรงใจว่าเธอคงไม่อยากจะตอบ เธอเลยนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆโดยมีซังคยองนั่งเป็นเพื่อน ภายในใจร้อนรุ่มและโศกเศร้าจนไม่สามารถขยับร่างกายไปไหนได้

เธอซบใบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเองอย่างเหนื่อยล้า

ฝ่ามือของซังคยองถูกยื่นมาให้เธอจับเอาไว้ รอยยิ้มเล็กๆบนใบหน้าที่หาได้ยากจากซังคยองทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด

"เครียดไปก็เท่านั้น ไปเล่นน้ำกันเถอะ"




Bee Talk

บีเดินกลับบ้านมาในเวลาเกือบมืดค่ำหลังจากออกไปข้างนอกตอนบ่ายกับซิน แต่คนที่อยู่ในร่างเจสซี่ตอนที่เธอกลับมาไม่ใช่ซินอีกต่อไป แต่เปลี่ยนเป็นปฏิวัติที่ตั้งแต่ออกมาก็เหมือนจะโกรธเธอนิดหน่อยที่เธอไม่กล้าบอกฮิมว่ารักกับคริสและยกเลิกงานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกสองอาทิตย์นับจากเวลาที่เธอกลับไทย

"คิดดีแล้วจริงๆเหรอ?" ปฏิวัติในร่างเจสซี่ถามย้ำอีกครั้งเมื่อมาหยุดยืนหน้าบ้าน

"ฉันค่อยบอกก็ได้... รอกลับไปไทยสักสองหรือสามวันก่อน" เธอตอบกลับไปแบบนั้น เพราะคิดว่าจะทำจริงๆ แต่ปฏิวัติก็ยังมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก

"เอาที่สบายใจแล้วกัน" ปฏิวัติพยักหน้า สายตาของเธอเหลือบไปเห็นคริสกำลังเดินตัวเปียกโชกกลับมาจากฝั่งของบ้านซังคยองทำให้เขาตัดสินใจเดินแยกเข้าไปในบ้านแล้วปล่อยเธอยืนอยู่คนเดียวตรงนี้ หากเธอสังเกตไม่ผิด เธอเห็นรอยยิ้มเศร้าสร้อยบนใบหน้าของเจสซี่และมันทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ

เขาอาจจะรู้อะไรสักอย่างแล้วไม่ยอมบอกเธอ

คริสเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า พวกเราเงียบทั้งคู่ทำให้รอบข้างเต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัดแต่เหมือนจะไม่มีใครคิดจะพูดอะไร

เธอกำลังพยายามเก็บความลับไว้กับตัวและเธอก็ไม่รู้ว่าร่างเล็กคิดอะไรอยู่

"บี" คริสเรียกเธอ ฝ่ามือเรียวที่เปียกชุ่มลูบไล้ใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นใช้ปลายนิ้วบีบแก้มของเธอ มันไม่แรงมาก ไม่ได้ทำให้เจ็บ "เต้นรำกันไหม?"

"เต้น?" เธอถามทวน เพราะยังปรับความคิดของตัวเองไม่ทัน

ร่างเล็กพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรพร้อมกับคว้ามือของเธอไปจับ ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งก็เลื่อนมือของเธอให้โอบเอวคอดกิ่วจนทำให้ร่างกายของเราแนบสนิทกัน เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเปียกชื้นจากร่างกายของคริส แต่มันก็แฝงไปด้วยความร้อนรุ่มอย่างถึงที่สุด โดยเฉพาะเมื่อร่างเล็กบังคับให้เธอโน้มใบหน้าลงไปเพื่อจรดริมฝีปาก

ไม่มีเสียงเพลงและโรแมนติกใดๆทั้งสิ้น มีเพียงเสียงคลื่นซัดกระแทกฝั่งกับอากาศที่เริ่มหนาวเย็นลงเรื่อยๆจนร่างกายของเธอเริ่มสั่น

บีหลุบสายตามองคริส ร่างเล็กก้มหน้ามองพื้นอยู่เกือบตลอดเวลาและเหมือนจะไม่สนใจอากาศที่หนาวจนแทบอยากวิ่งกลับบ้านไปนอนอุ่นร่างกายอยู่บนเตียง แถมตลอดเวลาที่เราเคลื่อนไหวร่างกายไปด้วยกัน มันไม่มีเสียงพูดคุยเลยสักนิด ร่างเล็กคล้ายจะกลายเป็นคนไร้ความรู้สึก

"คริส หนาวไหม?" เธอโน้มใบหน้าลงไปชิดกับใบหูร่างเล็กแล้วกระซิบถาม

"นิดหน่อย..." เสียงตอบกลับมาแหบพร่า เนื้อตัวของร่างเล็กเย็นเฉียบยิ่งกว่าเธอเสียอีกเพราะมันเย็นเฉียบราวกับศพ

เธอเริ่มทำอะไรโง่ๆด้วยการโน้มร่างกายลงไปกอดร่างเล็กเอาไว้ ไม่ได้สนใจของใครที่เดินผ่านมาถึงแม้สายตาของพวกเขาจะรังเกียจเพียงใดก็ตาม เธอเข้าใจว่าคนเกาหลียังไม่ยอมรับเรื่องเพศที่สาม แต่มันไม่ใช่ประเด็น

เธอขยับร่างกายไปทางซ้าย ไปทางขวา ตามจังหวะที่ไร้เสียงเพลง

คริสเองก็ขยับเคลื่อนไปกับเธออย่างเชื่องช้า แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นในทุกย่างก้าวที่ขยับ ตอนนั้นเองที่อากาศเริ่มลดอุณหภูมิอย่างรวดเร็ว

บีไม่อยากจะถามว่าจะเข้าบ้านกันไหม หากร่างเล็กยังพอใจที่จะอยู่ เธอก็จะอยู่

ตอนนั้นเองที่ร่างกายของเธอโดนผลักอย่างรุนแรงจนล้มลงไปกองกับผิวทรายเนียนนุ่มแต่ถึงมันจะนุ่มยังไง ความเจ็บปวดตรงบาดแผลที่โดนยิงก็แล่นขึ้นมาจนต้องเบ้หน้าอย่างเจ็บปวด ร่างกายของคริสทาบทับลงมาจนไม่เว้นช่องว่าง

จากมุมที่เธอมอง ไม่เห็นเลยว่าร่างเล็กมีสีหน้ายังไง

"บี"

"..."

"คริสรักบี..." เสียงกระซิบดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา คำบอกรักทำให้หัวใจของเธอพลันอบอุ่นขึ้นแข่งกับความหนาวเย็นที่เริ่มทำให้เธอทรมาน

"บีก็รักคริส" บีตอบกลับไปแบบนั้น พลางยกมือที่สั่นเทาขึ้นลูบศีรษะที่เปียกโชกไปด้วยน้ำอย่างปลอบประโลม เธอไม่รู้หรอกว่าคริสคิดอะไรอยู่ แต่มันคงไม่ใช่คิดในแง่บวกแน่นอนแต่ว่าอะไรจะทำให้คริสคิดลบได้มากถึงขนาดนั้น

หรือว่า...

"คริสรักบี รักมากๆเลย"

สายตาเธอเริ่มพร่าเลือนเพราะอาการหนาว มันเหมือนว่าเธอกำลังดูดกลืนร่างกายเธอไปทีละนิดทีละน้อยจนกว่าจะตาย เธอได้ยินเสียงที่คริสกระซิบบอกมา แต่เธอทำเพียงแค่เชิดหน้าขึ้นเพื่อมองขึ้นไปบนฟ้าที่มืดสนิทไม่มีแสงสว่างของดวงดาวเลยสักดวง

แม้แต่ดวงจันทร์ แสงสว่างของมันดูพร่าเลือนและไกลกว่าที่เธอจะมองเห็น

หัวใจเธอเหมือนหยุดเต้นเมื่อสังเกตเห็นอะไรสักอย่าง เป็นก้อนกลมสีขาว และมันตกกระทบกับชายหาดพอดีกับที่แก้มข้างหนึ่งของเธอสัมผัสได้ถึงอะไรสักอย่างที่หยดลงมา ก่อนที่ใบหูจะได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ

"อย่าร้องไห้นะ ถ้าคริสจะไม่อยู่กับบี"

และมันคือประโยคสุดท้าย... ก่อนที่สติเธอจะดับวูบ




เช้าวันต่อมา เธอตื่นขึ้นมามึนงงเพราะไม่แน่ใจว่าตัวเองกลับมานอนที่เตียงได้ยังไงแถมคริสก็ไม่ได้อยู่บนเตียงด้วยแต่กลับเตรียมตัวที่จะออกเดินทางแล้วเรียบร้อย หิมะตกหนักแต่ก็ไม่มีอุปสรรคอะไรในการเดินทางไปสนามบินและตั้งแต่เช้ามายังไม่ถึงสี่ชั่วโมงเธอก็มานั่งอยู่ในสนามบินที่มีผู้คนใส่เสื้อกันหนาวเดินไปเดินมากันพลุกพล่าน

เมื่อวานคริสพูดอะไรกับเธอ... ไม่แน่ใจเลย

สติของเธอพร่าเลือนเกินกว่าจะจดจ่อกับคำพูดของใครได้ในตอนนั้น

คริสนั่งเงียบไม่พูดไม่จาเลย ตั้งแต่เช้ามาเหมือนกันที่เธอแทบจะนับคำพูดของร่างบางได้แต่เธอเข้าใจว่าอาจจะเป็นเพราะฤทธิ์ความง่วงนอนที่ทำให้ร่างเล็กเป็นแบบนั้น เพราะเท่าที่ดูมาขอบตาหมวยคล้ำผิดปกติ

"ถ้ายังไม่ยกเลิกงานแต่ง สองสามวันก่อนหน้านั้นจะบินไปร่วม"

ซังคยองบอกเมื่อเรายืนอยู่กันสองคน ส่วนคริสกำลังบอกลาพลอยอยู่ไม่ไกลนักแต่ก็ไม่ใกล้จนสามารถได้ยินคำพูดได้ เธอไม่ได้ถามว่าซังคยองรู้มาจากไหนเพราะวันนั้นซังคยองก็เป็นคนเดียวที่มีสติพอจะคุยกับฮิมได้

"ยกเลิกแน่" เธอพึมพำตอบ

"ยังไงก็โทรมาบอกด้วยแล้วกัน" ซังคยองพูด ก่อนจะยกมือขึ้นโบกลาเมื่อเธอเดินออกมาเตรียมไปขึ้นเครื่องบิน

คริสยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ทันทีที่เราสองคนขึ้นมานั่งบนเครื่องบินร่างเล็กก็เสียบหูฟังเพื่อเตรียมจะหลับ ทำให้บีไม่กล้ารบกวนได้แต่หันไปคุยกับสี่สาวที่นั่งอยู่ไม่ไกลเป็นบ้างเป็นบางครั้งกับชางกิลที่ขอติดตามมาด้วยอย่างกะทันหัน ถึงแม้เขาจะจองตัวเครื่องบินล่วงหน้าเอาไว้แล้วโดยไม่ได้บอกใคร 

ใช้เวลานานกว่าที่เราจะมาถึงประเทศไทย

บีหันสายหันขวาหลังจากไปเอากระเป๋าเพื่อมองหาผู้จัดการส่วนตัวของตัวเอง หากเป็นปกติและฮิมไม่ได้อยู่เกาหลีเขาคงมารับเธอ แต่เธอกลับคิดว่ายิ่งไม่ได้เจอกันกับฮิมเธอก็ค่อนข้างสบายใจมากขึ้น จังหวะนั้นเองที่เธอหันไปเห็นเชนต์ น้องชายของฮิมกำลังเดินเข้ามาเพื่อรับคริสกลับบ้าน

เธอรู้ว่ามันคงถึงเวลาที่จะบอกลาช่วงเวลายาวนานที่เราอยู่ด้วยกัน

หลังจากนั้นก็คงกลับไปเป็นเหมือนเดิม เป็นดารา ไปทำงาน กลับมาบ้านและเราคงจะคุยกันบ้างเท่าที่เวลาจะอำนวยให้

"คริส" เธอยึดข้อมือร่างเล็กเอาไว้ เมื่อเห็นว่าร่างเล็กตั้งท่าจะเดินออกไปโดยไม่บอกกล่าวอะไรเลยสักอย่าง เธอพยายามไม่ใส่ใจกับอาการแปลกประหลาดนั้นและส่งรอยยิ้มที่ฝืนขึ้นมาไปให้ "พรุ่งนี้เจอกันนะ"

คริสเงียบไปไม่นานก็ตอบกลับมา "พรุ่งนี้เจอกัน บี"

ก่อนที่คริสจะหันหลังแล้วเดินไปโดยไม่หันกลับมา




Cris Talk

คริสรับรู้ได้ว่าบีกำลังมองอยู่

แต่เธอก็พยายามใจแข็งไม่หันไปมองพลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลลงมา อาการปวดหัวจนแทบจะระเบิดเกือบจะฆ่าเธอให้ตายทั้งเป็น เธอทรมานตลอดเวลาตั้งแต่เมื่อคืนแต่เธอไม่ได้บอกอะไรกับบีเลย

'คริส... พรุ่งนี้เจอกันนะ'

คำพูดเมื่อสักครู่ของร่างบางดังขึ้นในหัว มันทำให้เธอเกือบหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

เคยมีใครคนหนึ่งสอนเธอเอาไว้ว่า 'การหนีปัญหา ไม่ใช่ทางออกของทุกอย่าง' ซึ่งเธอก็เห็นด้วยกับมันโดยไม่มีข้อสงสัย แต่ครั้งนี้เธอกลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่ประโยคที่ใช้ได้กับทุกปัญหาที่เกิดขึ้นมา

บางครั้งมันอาจจะเป็นเพราะ... เธอเหนื่อยเกินกว่าจะทนมันไหว

เรื่องของเราจบลงแล้วและเธอจะหายไปโดยไม่กลับมาอีก



เราคิดว่าเรายุ่งเกินกว่าจะมานั่งส่งเอ็นซีให้ทุกคนได้

เพราะฉะนั้นเราสร้างกลุ่มในเฟสไว้ค่ะ ไปขอเข้ารอเลยนะคะ

ชื่อกลุ่ม >> Butterfly Hoax {Cut H+}

ซึ่งจะลงเอ็นซีตอนที่แล้วและตอนที่สามด้วย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

41 ความคิดเห็น

  1. #1161 ดีที01 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:49
    กราบการขออย่าจบแบบดรามาเลย ไม่เอาาาาา
    #1161
    0
  2. #1154 BCFC (@posapaan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:25
    ...... อย่านะไรต์พี่คริสไปก็ได้แต่ต้องไม่เป็นอะไรนะ นี่อ่านแล้วใจสั่นเลย ขอจบสวยๆๆๆ ไม่เอางานมาม่านะ งื้อวววววววว
    #1154
    0
  3. #1150 nutte_BCRIS (@nutte_BCRIS) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:53
    อย่าาาาาาาาาาาาาาาาา นะ ขอร้องนะไรท์ อย่าให้พี่คริสไปไหนได้ไหม
    คือ เอ็นซง เอ็นซีไรไม่เอาเลยๆๆๆๆ (โบกมือๆๆ)

    กลัววว พี่คริสจะตาย  อย่าทำแบบนั้นนะ
    แล้วทำไมพี่คริสปวดหัว พี่คริสเป็นอะไร 

    ฮืออออออออออออออออออ 
    #1150
    0
  4. #1149 cakeptmhy (@CAKEPTM) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:33
    คริสอย่าเพิ่งไปได้มั้ย จะร้องไห้ ฮือออออออออออออออออออ คืออีพี่บีมันไม่รู้ใช่ม้ะ ว่าคริสรู้เรื่องแต่งงานแล้วอะ ถ้าอีพี่บียังซื่อบื้อแบบนี้อยู่ จะไม่ทนแล้วนะคะ ไรท์เตอร์ก็ใจร้ายเหลือเกิน พี่คริสของเราก็ดราม่ามาตั้งแต่ต้นเรื่องยันตอนที่ 12 ละเนี้้ย #ร้องไห้ตาบวม
    #1149
    0
  5. #1147 BEmine1987 (@BEmine1987) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:19
    คูริสเธอจะไปไหน เดี๋ยวบีนางก็คลั่งขึ้นมาอีกหรอก
    นางเพิ่งสงบไม่เท่าไหร่เอง เจอกันครั้งหน้าอาจจะโรงพยาบาลเลยนะ
    #1147
    0
  6. #1145 SnookerSN (@snooker15) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:49
    หากลุ่มไม่เจอค่ะไรท์ ฮืออออ

    คริสอย่าทิ้งบีไปเลยนะTT
    #1145
    0
  7. #1143 bodyblood (@tuengwanni) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:44
    คริสจะหายไปไหน บีก็รีบๆยกเลิกงานแต่งซ่ะ อย่าดราม่ามากกว่านี้เลยค่ะไรท์ ถือว่ารีดขอ 😢😢
    ปล.หากลุ่มไม่เจอค่ะ แปะลิ้งให้หน่อยได้มั้ยคะ
    #1143
    0
  8. #1142 chukichi (@chukichi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:37
    หากลุ่มไม่เจอค่ะ ฮืออ
    #1142
    0
  9. #1140 LoveOnlyYou (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:08
    เค้าหากลุ่มไม่เจออร่าาา แงงงงงงงง





    ชอบซินอะะรักนางงง รอนางในฟิคเสือด้วยย(ต่อให้เนื้อเรื่องจะเปลี่ยนหรือไม่ก็ตามม) แบบให้หาคำตอบเอา ว่านางพญาผึ้ง 'รักใครมากกว่ากัน' แฮปเอนด์เถอะน้าาาาาพลีสสส
    #1140
    0
  10. #1138 Noon_Afternoon (@Noon_Afternoon) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:50
    ให้อารมณ์แบบจวนเจียนจะจบแล้วจริงๆ ; w ;
    รีบๆยกเลิกงานแต่งแล้วไปหาคริสนะะะ ขอแบบแฮปปี้ๆสักแว้บบบบ บ้างง
    เครียดกันมาทั้งเรื่อง ถถ
    #1138
    0
  11. #1135 drmiizz (@drmiizz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:19
    น้ำตาจะไหลเลย คริสจะหายไปจริงๆหรอ ;_;
    #1135
    0
  12. #1134 Jibb_2 (@23038) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:17
    หากลุ่มไม่เจอจริงๆ แปะลิ้งค์ได้แปะเลยน้าา
    #1134
    0
  13. #1133 livelevil (@livelevil) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:11
    หากลุ่มไม่เจอค่ะไรท์ หาทั้งในเฟสกับกูเกิ้ลเลย
    #1133
    0
  14. #1132 Dominatrix (@kikshirokuma) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:01

    คริสจะหายไปไหน หายตอนนี้หรือจบรายการ?
    *หากลุ่มเฟซไม่เจอนะคะไรท์
    #1132
    0
  15. #1126 luvusica (@luvusica) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:17
    ถ้าพี่บีไม่พูดออกไปตามตรง

    พี่คริสไม่รู้หรอกนะ อย่างที่ซินพูด

    พี่รักใครมากกว่ากันล่ะ คำตอบมันก็จะง่ายนะ
    #1126
    0
  16. #1124 Ployhahae309 (@Ployhahae309) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:04
    Ployhahae@gmail.com ขอด้วยน๊าาๆๆ
    #1124
    0
  17. #1122 LittleDDogy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:48
    pitchayapan.jaidee@gmail.com แหะๆมาช้า แต่ก็ขอด้วยคนนะคะ
    #1122
    0
  18. #1121 Ccmel-choc (@Ccmel-choc) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:17
    markeepooh@gmail.com NC ด้วยคนค้าไรท์ :3
    #1121
    0
  19. #1120 Masopotamia (@Masopotamia) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:16
    Sotida7879@gmail.com ????????????????
    #1120
    0
  20. #1115 patcharipa999 (@patcharipa999) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:05
    patcharipa999@gmail.com ยังไม่ได้ฮะเอ็นซี
    #1115
    0
  21. #1114 patcharipa999 (@patcharipa999) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:04
    เจสซี่หลายบุคลิกหรือผีเข้า
    #1114
    0
  22. #1113 Metasinee (@Metasinee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:00
    ก็ยังมีมึนนิดๆคะ 
    #1113
    0
  23. #1102 hunter_sp (@hunter_sp) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:12
    nittha459@gmail.com 😀😀😀😀
    #1102
    0
  24. #1101 Parn0104 (@Parn0104) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:39
    ขอด้วยค่ะ pan096326@gmail.com
    #1101
    0
  25. #1098 nutte_BCRIS (@nutte_BCRIS) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:58
    smoonts@gamail.com ขอด้วยน้าา
    #1098
    0