{END} BeeCris | Butterfly Hoax

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 27,002 Views

  • 1,302 Comments

  • 978 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    25

    Overall
    27,002

ตอนที่ 11 : Butterfly Hoax :: Episode 9 {100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 ม.ค. 59








EPISODE 9

- ความจริง {2} -


             สถานะของบีคืออยู่ในช่วงหนีออกจากบ้าน

          พ่อกับแม่คิดว่าเธอฆ่าเด็กสาวคนนั้นหลังจากคนของผีเสื้อออกมาตามหาตัวของเธอจนได้เจอกับพ่อแม่เธอ ผีเสื้อคงเล่าให้ฟังทั้งหมดว่าเธอทำอะไรลงไปหรือไม่ก็คงใส่ความเธอเพราะเกลียดที่เธอขัดขาน้องสาวของตัวเองจนล้มไม่เป็นท่าในตอนที่กำลังหนีเอาชีวิตรอด

          เพราะเธอรู้ว่ามันคือการเอาชีวิตรอด เธอจึงช่วยชีวิตของผีเสื้อโดยการทำให้พลอยตกไปเป็นเหยื่อแทน มันเป็นความรู้สึกชั่ววูบที่คงจะเป็นความผิดติดตัวของเธอไปจนวันตาย

          บีเห็นว่าตอนนั้นในสายตาของผีเสื้อเจ็บปวดขนาดไหนกับการสูญเสียน้องสาวเพียงคนเดียวของตัวเองไป เธอถูกเลี้ยงมาแบบไข่ในหินพอๆกับผีเสื้อทำให้ไม่กล้าที่จะไปตามพลอยกับมาตามที่ผีเสื้อไล่ไปตอนนั้น เธอเห็นแก่ตัวขนาดไหน เธอรู้ แต่เพราะอยากให้เด็กสาวที่ตัวเองรักรอดตาย เธอยอม

          พ่อกับแม่โกรธจะเป็นจะตาย ทำร้ายร่างกายและจิตใจของเธอจนทนไม่ไหวต้องหนีออกมาอยู่คนเดียวพร้อมกับบาดแผลที่ถูกฝากไว้

          แต่เหมือนโชคชะตาไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น

          เซนต์ ไข้ลดลงบ้างไหม?” ซินที่เดินเข้ามาในห้องเอ่ยถามเซนต์เสียงดังโดยไม่เกรงใจบีที่นอนซมอยู่บนเตียง ทั้งเซนต์และซินเป็นฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนกันทุกระเบียบนิ้วและทั้งสองเองก็เป็นญาติของเธอ เป็นญาติที่ห่างกันมากๆจนแทบไม่แน่ใจว่าเป็นญาติกันแน่รึเปล่า

          เซนต์กับซินเป็นคนอังกฤษทั้งคู่และเป็นญาติทางฝ่ายปู่ของเธอ ทั้งคู่มาไทยเพราะอยากจะมาเจอหน้าญาติผู้พี่อย่างเธอ

          ไม่ค่อยเซนต์ที่กำลังนอนอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาตอบกลับซินโดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ หลังจากทั้งสองคนรู้ว่าเธออยู่ในช่วงกำลังหนีออกจากบ้านก็ขอเบอร์โทรของเธอจากพี่ชายและโทรมาหา เกลี่ยกล่อมจนเธอยอมบอกว่าอาศัยอยู่ที่ไหน

          ซินกรอกสายตาไปมาอย่างครุ่นคิด บีรู้ว่าอีกฝ่ายเองก็ไม่ได้นิสัยดีนักและไม่ค่อยมีความอดทน เพราะตั้งแต่วันแรกซินมีท่าทางหัวเสียที่รู้ว่าต้องดูแลเธอแต่เพราะเซนต์ห้ามไว้ ซินจึงสงบ

          กินยา กินแล้วก็หลับๆไป ซินพูดเมื่อเดินเข้ามาใกล้เตียง ยัดยากับน้ำใส่มือเธอแล้วนั่งลงข้างเตียง เธอขยับพลิกตัวไปมาพลางทำสีหน้าเหยเกเพราะความเจ็บตามร่างกายตรงเข้ามาเล่นงาน มันเป็นบาดแผลที่พ่อเป็นคนฝากฝังเอาไว้และมันแสบมากทุกครั้งที่ต้องทายา

          ซินกับเซนต์จะผลัดกันมาทายาให้เธอ หลังจากทายาไปหลายครั้งเธอก็เลิกอายที่จะถอดเสื้อผ้าทั้งหมดต่อหน้าคู่แฝด

          ขณะที่เอายากรอกปากตัวเองแล้วกระดกน้ำตามลงไป บีสังเกตเห็นรอยสักตรงข้อเท้าขวาของซิน มันเป็นรอยสักรูปตรีศูลสีแดงเพลิงที่ดึงดูดสายตาให้มองตามได้อย่างน่าประหลาดและเมื่อเบือนสายตาไปมองตรงข้อเท้าซ้ายของเซนต์ เธอเห็นรอยสักรูปไม้กางเขนที่ดูราบเรียบแต่สงบราวกับทะเลก่อนพายุเข้า

          รอยสักของเธอลบออกได้ไหม?” บีเอ่ยปากถามอย่างอ่อนแรง ฤทธิ์อาการป่วยทำให้เธอไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเท่าไหร่นัก ยิ่งเมื่อยามขยับร่างกายพิษบาดแผลก็ตรงเข้าเล่นงานจนไม่อยากทำอะไรเลย

          ไม่เข้าใจว่าเธอมาถึงคอนโดของตัวเองได้ยังไงในสภาพนั้น

          ถามทำไม นอนไป... หรือต้องให้กล่อมซินถาม ก่อนจะโน้มใบหน้าสวยได้รูปลงมาจนแทบชิดกับใบหน้าเธอที่นอนซมอยู่บนเตียง คิ้วสวยถูกเลิกขึ้น หลังจากเงียบกันอยู่สักพักนัยน์ตาแข็งกระด้างของอีกฝ่ายก็อ่อนลง จนสุดท้ายอีกฝ่ายก็ถอดเสื้อตัวเองออกจนเหลือเพียงบราเซียร์ไร้สายที่ดูแล้วคงหลุดออกได้ง่ายๆ

          นิ้วเรียวจิ้มลงตรงหน้าท้องราบเรียน ตรงส่วนนั้นเธอพยายามใช้สายตาร้อนผ่าวของตัวเองสังเกตไล่มอง ก่อนจะเห็นเป็นรอยสักรูปหมาป่างามสง่าตัวหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างเสือสีขาว

          ฉันหมาป่า ส่วนมันเสือสายตาของซินเหลือบไปมองเซนต์ที่ยังคงนอนนิ่งอยู่ที่เดิมก่อนจะปรายตากลับมามองเธอเหมือนเดิม สายตาที่รู้เท่าทันความคิดทำให้เธอไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ เพราะเธอเคยเชื่อมั่นว่าเธอฉลาดแต่อีกฝ่ายกำลังทำให้เธอรู้สึกเหมือนด้อยกว่า รอยสักของฉันลบไม่ออกและมันจะอยู่กับฉันตลอดไป

          “สวยดี...เพราะไม่มั่นใจว่าตัวเองกำลังอยากพูดอะไร เธอจึงตอบกลับไปแบบนั้น แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือเสียงแค่นหัวเราะในลำคอ

          รู้ไหม สภาพเธอโคตรน่าสมเพช

          สายตาที่ซินมองมาให้ความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ บีก็ไม่ได้โกรธเคือง ไม่แน่ใจว่าเธอโกรธไม่ไหวหรือเห็นด้วยกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมากันแน่ แต่ประเด็นคือกลิ่นแอลกอฮอล์ที่เจือจางมาให้ได้กลิ่นทำให้เธอเบือนหน้าหลบไปอีกทางหนึ่ง

          ซินยังอายุสิบห้าปี เธอจำได้

          กี่ขวด?” เธอถาม หวังว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจโดยที่เธอไม่ต้องอธิบายอะไรเลยและก็ได้ตามขอจริงๆ เมื่อซินตวัดลิ้นเลียริมฝีปากสีแดงสดของตัวเองก่อนจะใช้ลิ้นชี้ไปยังห้องครัวที่เปิดประตูอยู่

          ไม่สองก็สาม ไม่เกินกว่านั้น

          คำตอบที่ได้กลับมาทำให้บีถอนหายใจพรืดขณะที่เริ่มรู้สึกเพลีย เป็นไปได้ว่ายาลดไข้ที่เพิ่งกินไปมันกำลังออกฤทธิ์ ยังดีหน่อยที่ฝากความหวังในการดูแลเธอไว้กับเซนต์ได้ไม่อย่างนั้นเธอคงปวดหัวตายวันละหลายรอบกับซินแน่ ถึงเรื่องบางเรื่องทั้งสองจะทำเหมือนกัน

          บีจิกเล็บลงไปในฝ่ามือของตัวเองเมื่อหลับตาลง ในหัวสมองวนคิดเรื่องต่างๆจนไม่สามารถข่มตัวเองให้หลับลงได้ จากการที่ได้คุยกับผีเสื้อในหลายๆเรื่อง ได้รู้จักและได้รัก ทำให้เธอรู้ว่าพลอยสำคัญมากขนาดไหนสำหรับผีเสื้อ

          มันเหมือนเธอเพิ่งจะหักปีกของผีเสื้อออกและกักขังให้มันอยู่ในกรงแห่งความทุกข์ระทม

          หลังจากคิดอยู่สักพักบีก็ฝืนความอ่อนเพลียของตัวเองโดยการพยายามลุกขึ้นยืน บาดแผลตามส่วนต่างๆเลยออกฤทธิ์อีกครั้ง สายตาสองคู่เหลือบขึ้นมามองเธอโดยพร้อมเพรียงก่อนที่ซินจะเป็นคนแรกที่สบถอย่างขัดใจ แต่ก็ยอมเดินเข้ามาและพยุงเธอ ส่วนเซนต์นั้นก็ลุกขึ้นยืนเหมือนกัน

          ไปไหนของเธอ?” ซินถาม น้ำเสียงหาเรื่อง

          ซิน ฉันอยาก... สักบีหอบหายใจขณะรวบรวมกำลังเพื่อเปล่งคำพูดออกไปโดยที่แขนทั้งสองข้างก็ปัดป่ายไปมา จนสามารถคว้าจับต้นแขนร้อนระอุของร่างบางไว้ได้และพยุงให้ตัวเองยืนหยัดได้อย่างมั่นคงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

          คิดบ้าอะไรอยู่

          “อย่าเลย

          เสียงสองเสียงที่เหมือนกันพูดขึ้นมาพร้อมกัน ประโยคแรกเป็นของซินเนื่องจากเธอจำได้ว่าคนที่พูดจาหาเรื่องแบบนั้นมีแค่ซิน ประโยคที่สองเป็นของเซนต์เนื่องจากเธอเข้าใจดีว่าเซนต์เป็นคนอ่อนโยนขนาดไหนเมื่อเทียบกับซิน แต่ถ้าถามว่าเธอชอบใครมากกว่าระหว่างสองแฝด คงต้องขอตอบว่าไม่แน่ใจ

          ซินกับเซนต์เป็นคู่ฝาแฝดที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวเกินไป

          ได้โปรดบีหลุบสายตาลงมองพื้นเมื่อสัมผัสได้ว่าน้ำตามันไหลมาปริ่มอยู่ตรงขอบตา ซินกับเซนต์มองหน้ากันเงียบๆโดยไม่ได้พูดอะไร ก่อนที่ปลายนิ้วของซินจะปาดน้ำตาของเธอออก ไม่ได้อ่อนโยน ไม่ได้ป่าเถื่อน มันไม่ได้ให้ความรู้สึกอะไรเลยเหมือนอีกฝ่ายแค่ต้องการปาดให้จบๆไป

          โอเค...

          “…” บีเงียบเพื่อรอฟังสิ่งที่จะออกจากริมฝีปากของใครสักคน

          “เซนต์อยู่ที่ห้อง ฉันพาไปคนเดียวได้ซินพูดจบก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกนอกจากเดินไปหยิบเสื้อตัวเดิมของตัวเองมาใส่ ใช้มืออีกข้างฉุดมือของเธอให้เดินตามออกจากห่างโดยปล่อยให้เซนต์อยู่ในห้องคนเดียว สายตาของเซนต์ที่มองตามแผ่นหลังของซินทำให้เธออิจฉา

          สายตาที่เชื่อมั่นในตัวของซิน เชื่อว่าไม่ว่ายังไงซินก็ต้องพาเธอไปให้ถึงจุดหมายและพากลับมา เชื่อว่าซินจะดูแลได้ทั้งตัวเองและเธอโดยไม่มีใครเป็นอะไร เชื่อว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตัวเองก็ยังเชื่อมั่นเหมือนเดิม

          ถึงซินจะไม่ได้หันกลับไปมอง แต่คงรับรู้ได้เหมือนกันว่าเซนต์กำลังมองอยู่ด้วยสายตาและท่าทางแบบไหน

          เหมือนกับว่ามันเป็นแบบนั้นเสมอ ตั้งแต่ทั้งสองเกิดมาเป็นพี่น้องกัน

          เธอทำให้ทุกอย่างโคตรยุ่งยากซินพูดระหว่างที่พยุงบีให้เดินเข้าไปในลิฟท์เพื่อลงไปชั้นล่าง ซึ่งเธอก็ฉีกยิ้มอย่างอ่อนแรงเป็นคำตอบ อีกฝ่ายมองรอยยิ้มของเธอแวบนึงแล้วหันไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ เจออะไรมาก็ไม่บอก ทำอะไรก็ไม่บอก เก็บไว้คนเดียวไม่ปวดหัวตายเหรอ

          มันไม่ใช่คำถาม มันเหมือนการบ่นเสียมากกว่า

          ชุดที่บีใส่ออกมาอาจจะดูไม่ได้เท่าไหร่นัก แต่เธอก็ไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองและที่สำคัญกว่านั้นคือเสื้อผ้าที่กำลังใส่อยู่มันหลุดออกจากร่างกายง่าย ส่วนที่เธอจะสักไม่ว่ายังไงมันก็ต้องถอดเสื้อแน่ๆ

          แล้ว... จะสักอะไร?” ซินถามขึ้นมาหลังจากเราเงียบไปสักพัก

          ผีเสื้อปีกหักเธอเองก็ตอบกลับไปแบบนั้น แล้วเราก็เงียบกันอีกครั้งจนซินพามายังที่ที่หนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคอนโดของเธอเท่าไหร่นัก ส่วนเมื่อถามถึงเหตุผลว่าทำไมถึงรู้จักร้านสักที่เธอไม่รู้จักเลย ซินก็ตอบกลับแค่ว่าตอนที่กำลังมาหาเธอก็เดินผ่านร้านนี้พอดี

          เพราะในร้านไม่มีคน ทำให้บีได้สักทันทีที่มาถึง

          เจ็บหน่อย หวังว่าเธอคงไม่กลัวจนร้องไห้ซินแสยะยิ้มเหมือนกำลังรอดูฉากที่เธอร้องไห้อย่างใจจดใจจ่อ แต่การกระทำกับตรงกันข้ามจนเธอแปลกใจ เนื่องจากอีกฝ่ายกำลังจับมือเธอเอาไว้แล้วบีบเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ

          ไม่หรอก ฉันเจ็บมาเยอะแล้ว

          บีพูดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ซินจะถอยห่างออกไปเมื่อหญิงสาวร่างสูงหุ่นดีมากและมีท่าทางเหมือนลูกคุณหนูเดินกลับมา จัดอุปกรณ์ในการสักจนเธอเห็นแล้วอดหวาดเสียวไม่ได้ เพราะมันมีแต่ของมีคมทั้งนั้น

          ซินเป็นคนพูดกับหญิงสาว บอกเจตนาและรูปสักของเธอก่อนที่หญิงสาวจะพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงรับรู้ มือหยิบอุปกรณ์มาเตรียมเมื่อเธอพลิกหันหลังให้และชี้ลงตรงตำแหน่งที่ตัวเองต้องการอย่างแผ่วเบา สะโพกด้านซ้ายที่ยังไม่มีร่องรอยบาดแผลใดๆเกิดขึ้น

          ทำไมถึงมีแต่แผล?” หญิงสาวถาม เหมือนต้องการชวนคุย

          มีเรื่องส่วนตัวนิดหน่อยบีตอบกลับไปอย่างขอไปที เธอไม่ได้ต้องการจะเสวนากับใครทั้งนั้นนอกจากซินที่มาด้วยกัน สักไปเถอะ ฉันพร้อม

          หญิงสาวเงียบไปสักพักเหมือนรู้ว่าเธอไม่ต้องการจะคุยด้วย

งั้นคำถามสุดท้าย

“…”

ทำไมถึงเลือกที่จะสักผีเสื้อที่กำลังปีกหัก?”

คำถามนั้นทำให้บีชะงักกึกอย่างสับสน ความรู้สึกหลากหลายอย่างพุ่งมาจุกแน่นที่อกและทำให้หายใจไม่ออกจนต้องยกฝ่ามือขึ้นมาแตะตรงกลางหน้าอกอย่างทรมาน และมันยิ่งทรมานขึ้นไปอีกเมื่อปลายเข็มถูกจิ้มลงมายังจุดที่เธอบอกว่าต้องการให้ทำรอยสักตรงนั้น

เพราะฉันต้องการให้มันเป็นความผิดติดตัวไปจนตายว่าฉันเคยทำอะไรกับผีเสื้อตัวนั้น ตัดปีกจนบินไม่ได้และเสียใจกับการสูญเสียที่ไม่เคยคาดฝันให้มันเกิดขึ้นเลย ฉันอยากจะขอโทษ อยากจะทำอะไรบางอย่างให้เธอรับรู้ว่าฉันกำลังรู้สึกผิดและเสียใจเหมือนกับเธอ

“…”

และในอีกความหมายหนึ่งก็คือฉันกำลังขอโอกาส... ขอโอกาสจากผีเสื้อตัวนั้นให้ฉันได้แก้ไขในสิ่งที่ตัวเองเคยทำผิดพลาดไป อยากบอกว่าฉันรักเธอมากขนาดไหน และความหมายสุดท้ายของมันคือสิ่งที่ฉันอยากจะบอกกับเธอไม่ว่าตอนนี้เธอจะอยู่ส่วนไหนของโลกก็ตาม...

“…”

ฉันอยากจะเป็นปีกที่เธอใช้บิน



Sin Talk

โอเค ซินไม่แน่ใจว่าบีกำลังพูดอะไร

แต่เธอแค่นั่งอยู่ที่เดิม นั่งฟังไปเรื่อยๆจนกว่ามันจะจบ ทั้งๆที่คำพูดส่วนมากมันคล้ายจะเป็นการพร่ำเพ้อมากกว่า ก่อนที่มันจะตามมาด้วยน้ำเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับและเคยมีอยู่ก่อนแล้ว

ต่อให้พนันสิบล้าน... ก็จะพนันว่าเจ็บและร่างบางต้องร้องไห้

เธอมาที่ประเทศไทยได้ไม่ถึงสัปดาห์เพื่อมาหาญาติผู้พี่ที่ถูกพูดถึงบ่อยๆ คิดไปเรื่อยว่าคงเป็นผู้หญิงสวยโหด ดุเหมือนเสือป่าอะไรแบบนั้น แต่สิ่งที่เธอมาเจอทำเอาต้องเปลี่ยนความคิด เพราะดูยังไงมันก็ไม่แมวก็แมวชัดๆ

สายตาเหลือบไปมองสีหน้าเจ็บปวดและร่างกายที่บิดไปมาเป็นระยะ โดยที่มือก็ยังถือโทรศัพท์เครื่องโปรดของตัวเองเอาไว้เพื่อคุยกับเซนต์เป็นครั้งคราว

ใครๆก็บอกว่าซินตัวติดกับเซนต์ แต่เธอมักจะปฏิเสธว่าเปล่า เซนต์ต่างหากที่มาทำตัวติดกับเธอทั้งๆที่นิสัยแตกต่างกับเธอราวขั้วบวกกับขั้วลบ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่มันตามมาระหว่างที่เธอกำลังไปเที่ยวผับกับเพื่อน เลยแกล้งให้มันดื่มเหล้ากับบุหรี่

สรุปว่ามันก็ไม่ได้ติดเหล้าหรอก แต่ติดบุหรี่

เธอจำชื่อบุหรี่ที่มันติดไม่ได้ จำได้เพียงแค่ว่ามันมีกลิ่นลักษณะเฉพาะตัว กลิ่นหอมๆเหมือนเชอร์รี่และจะเย็นๆตรงปลายลิ้นทุกครั้งที่เราจูบกัน

ใครๆก็บอกว่าเธอนิสัยเสีย สันดานเสีย โดนด่าครั้งหนึ่งก็โดนด่าเสียๆหายๆ แต่เธอไม่ค่อยสนใจอะไรสักเท่าไหร่หรอกเพราะยังไงคนที่สนใจจริงๆก็เซนต์อยู่ดี ชอบทำตัวเป็นนักบุญออกมาปกป้องตลอดทั้งที่มันไม่จำเป็น และด้วยความที่เซนต์เป็นฝาแฝดที่รู้จักกันดี

ซินเลยทั้งรัก ทั้งเกลียดมันเลย

เนื่องด้วยความว่างและไม่มีอะไรทำ เธอจึงหยิบบุหรี่ของตัวเองออกมาสูบเพื่อระบายความเบื่อหน่ายออกไป เสพติดเสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดที่ได้ยินอย่างสุขสำราญ

แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดหลังจากนั่งอยู่สงบๆได้ไม่ถึงสองนาที

"ว่า?" เธอถาม ทันทีที่กดรับสายโทรศัพท์

["บีเป็นไงบ้าง เห็นส่งข้อความไปถามแล้วไม่ตอบ"]

"ก็สบายดี ฟังเสียงไหมเซนต์?" มือเอียงโทรศัพท์ออกจากใบหูเล็กน้อยเพื่อให้เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นนั้นหลุดลอดเข้าไปถึงปลายสาย เซนต์เงียบฟังอยู่สักพักแล้วตอบกลับมา

["ฉันเคยสอนไว้ว่าอะไรบ้างซิน เธอควร..."]

"ไม่ได้ใจดีแบบเธอ" ซินแทรกทันทีที่เซนต์ตั้งท่าจะสั่งสอนเธอ หัวสมองครุ่นคิดเรื่องของบี ในขณะที่ในใจก็ภาวนาอีกอย่างหนึ่ง หวังว่าแฝดพี่ของเธอจะมีความอดทนสูงพอที่จะควบคุมไม่ให้บุคลิกเมเนียของตัวเองออกมา

โรคไบโพล่าร์เป็นสิ่งที่ทุกคนในครอบครัวมี มันสืบต่อกันมาทางสายเลือด ส่งมาเรื่อยๆราวกับมีคนจงใจไม่รักษาให้หาย ซึ่งเธอก็ไม่อยากสงสัยอะไรมาก

ถึงบีมีแค่เพียงเสี้ยวหนึ่ง แต่มันก็รุนแรงพอๆกับคนที่ได้รับมาเต็มๆแบบเซนต์กับซิน

["หยุดความคิดเธอเลยซิน"]

เสียงกระซิบเฉียบขาดที่ดังมาจากปลายสายทำให้เธอต้องร้องอุทานเบาๆอย่างประหลาดใจปนกับความประทับใจ ถึงฝาแฝดจะมีอะไรบางอย่างที่สื่อถึงกันได้ ซึ่งก็ไม่คิดว่าจะขนาดนั้น แต่ประเด็นคือสิ่งที่เธอคิดจะทำ

หากมันยังอยู่ในการควบคุม ถือว่าไม่มีอะไรเสียหาย

"ไม่ กลับไปรอเจอคนใหม่ได้เลย" ซินกรอกเสียงตอบกลับไปแค่นั้น มือเลื่อนกดตัดสาย ลุกขึ้นยืนเต็มส่วนสูงเมื่อสังเกตเห็นว่าสิ่งที่ถูกสลักลงไปบนเอวคอดกิ่วถูกสลักลงไปอย่างเสร็จสิ้น ปลายนิ้วเกือบแตะสัมผัสลงไปหากเธอไม่ตระหนักได้ว่า มันอาจจะเจ็บ

หญิงสาวเจ้าของร้านยักไหล่ ก่อนจะเดินหายเข้าไปช้างในไม่ได้สนใจเราสองคนอีกต่อไป

ซินจ่ายเงินไปแล้ว หมดธุระเรียบร้อย แต่บีก็ยังไม่ยอมลุกขึ้นนอกจากนอนฟุบหน้าอยู่ที่เดิม เสื้อถูกถอดกองไว้ข้างๆเตียงสักและเมื่อร่างบางเงยใบหน้าของตัวเองขึ้นมา ก็ล้มฟุบลงไปใหม่ราวกับมักหนักเสียเลยเกิน

เธอเงียบ กำลังคิดว่าจะช่วยดีไหม แต่ยังไม่ทันได้หาคำตอบของตัวเอง ร่างบางก็ยันตัวลุกขึ้นนั่งแบบมึนๆราวกับกำลังเมาอะไรสักอย่างก่อนจะหยิบเสื้อมาสวม

เมื่อสวมเสื้อเสร็จร่างบางก็เดินโซซัดโซเซพยายามพาตัวเองออกไปจากร้าน แต่ยังไม่ทันที่ซินจะได้เดินตามไปเสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้น กระถางต้นไม้อันไม่ใหญ่มากแต่ก็ไม่เล็กหล่นลงมาปะทะกับศีรษะร่างบางที่เดินไปจนลงไปนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น

"ให้ตาย" เธอครางอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นเลือดสีแดงที่ไหลออกมาจากศีรษะ

ซินไม่แน่ใจว่าตัวเองควรจะทำอะไร จะทำยังไง ในเมื่อคนที่รู้จักพื้นที่ดีที่สุดลงไปนอนกองอยู่กับพื้นแบบนั้นแล้ว แต่เนื่องด้วยความไม่ตกใจกลัวอะไรเท่าไหร่นักเธอจึงโทรเรียกเซนต์ ย้ำว่าเธอไม่ได้กำลังมีสติ แค่ไม่ได้ตกใจตั้งแต่แรก จะเรียกเฉยชาก็ได้

หลังจากโทรเรียกเซนต์ ซินก็แค่เดินเข้าไปดูบีที่นอนสลบอยู่บนพื้น ก่อนจะตัดสินใจใช้ฝ่ามือของตัวเองตบลงไปเต็มแรงยังศีรษะที่กำลังอาบไปด้วยเลือด

ได้ผลทันตาเห็น

"แฮ่ก... อึก" เสียงหอบหายใจของบีดังขึ้น เหมือนว่าทันทีที่ตื่นความทรมานก็ตรงเข้ามาเล่นงานจนไม่สามารถพูดอะไรได้ ซึ่งเธอก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนอกจากใช้มือข้างเดียวกันกับเมื่อสักครู่ลูบไล้แก้มขาวนวลจนมันเปื้อนเลือดที่ติดมากับมือของเธอ

เธอไม่ได้โง่หรอกที่ไม่รู้ว่าบีแปลว่าผึ้ง

"เหนื่อยก็พัก" หากถามว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร ก็คงตอบว่าเป็นเรื่องดีหากมันสามารถควบคุมได้และคงตอบว่าเป็นเรื่องไม่ดีหากมันไม่สามารถควบคุมได้ "หลับไปสักพักก็ไม่มีใครว่าอะไร ทุกๆอย่างจะเหมือนเดิม สิ่งที่เธอรักจะคงอยู่เหมือนเดิมทุกประการแค่เพิ่มอะไรสักอย่างที่เธอไม่ชอบใจขึ้นมานิดหน่อย แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีอะไรฉันสัญญา"

"..." บีเหมือนจะสนใจ แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนหอบหายใจรวยริน

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะปกป้องเธอเองไม่ว่ามันจะเป็นการเอาชีวิตเข้าแลกก็ตาม" ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอะไรดลใจให้เธอกระซิบไปแบบนั้น แต่เหมือนจะสร้างความพอใจให้ร่างบางไม่น้อยขณะที่เปลือกตาสวยเริ่มปิดลง

"ชี... วิต..." เสียงที่คล้ายจะสะลึมสะลือตอบกลับมาและนั้นเป็นสัญญาณที่บ่งบอกถึงอะไรบางอย่างที่เธอเคยพูดไว้ว่า หากควบคุมได้จะดี แต่ควบคุมไม่ได้เมื่อไหร่ก็จบกัน

บีเมเนียตื่นขึ้นมาแล้ว




"ฉันคิดว่าจะไปกันสามสิบสอง กลับมาก็สามสิบสอง" เสียงบ่นของเซนต์ทำให้ซินแอบกรอกตาไปมาอย่างรำคาญหูรำคาญตา แต่ก็พยายามไม่สนใจโดยการเขยิบตัวไปยังระเบียงห้องพักของโรงพยาบาลขณะที่มือก็หมุนฟันเฟืองเพื่อจุดไฟ จุดมุ่งหมายที่เขยิบตัวมายังระเบียงก็เพื่อจุดบุหรี่สูบแก้อาการเซ็ง

แกรก... แกรก...

ยังไม่ทันที่ไฟจะถูกจุดพรึ่บขึ้นมา เซนต์เดินตรงเข้ามาใช้มือข้างหนึ่งปัดบุหรี่ของเธอจนมันปลิวตกไปยังชั้นล่างที่เป็นสวนเล็กๆไม่มีใครอยู่

"หาเรื่อง?" ซินไม่ได้ใส่ใจกับบุหรี่มวนเดียว ถึงมันจะแพงเอาการแต่ก็ไม่ได้ทำให้เงินในกระเป๋าของเธอสะเทือน หลุบสายตาสำรวจมองไล่ตั้งแต่ปรายเท้าก่อนจะจงใจมองสำรวจใบหน้าที่เหมือนกันของเราเป็นอย่างสุดท้าย

สายตาของเราสบกัน นัยน์ตาสีเทาอมฟ้าที่มองตอบกลับมาให้ความรู้สึกแข็งกระด้างและความเยือกเย็นในเวลาเดียวกัน

"เปล่า" คำถามที่ถามไปว่าสั้นแล้ว คำตอบที่ตอบกลับมาสั้นยิ่งกว่าอีก และนั้นทำให้ซินกรอกสายตาไปมาอย่างครุ่นคิด มือเอื้อมไปรั้งคอเสื้อสีขาวสะอาดของฝาแฝดให้เข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมสบายจมูกกับกลิ่นอะไรบางอย่างที่เหมือนเชอร์รี่

จำได้แล้วว่าเซนต์สูบบุหรี่ยี่ห้ออะไร

Cherry Menthol

"เธอก็สูบ" ซินกระซิบอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ติดแข็ง หวังว่าเซนต์จะสัมผัสได้ถึงอารมณ์คุกรุ่นของเธอว่ามันมีมากน้อยแค่ไหนกับอาการห้ามไม่เข้าเรื่องของอีกฝ่าย "ขอคำตอบดีๆว่าทำไมถึงสูบ ไม่ตอบฉันสูบเธอ"

จูบกันระหว่างเราไม่ใช่เรื่องแปลก เซ็กส์เองก็เหมือนกัน

"ฉันสูบก่อนมาโรงพยาบาล แต่ที่นี่มันโรงพยาบาล" เซนต์เถียง ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามันฟังขึ้นแค่ไหนแต่สำหรับซิน ขึ้นไม่ขึ้นไม่สำคัญ สำคัญตรงที่ว่าหากไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเธอต้องขึ้นแน่ๆ ซึ่งตอนนั้นเองที่เธอกระชากคอเสื้อที่ถูกขย้ำอยู่ให้เข้ามาใกล้กว่าเดิม

เหมือนทุกครั้งที่เราตั้งท่าจะทะเลาะกัน สายตาประสานกัน ใบหน้าและริมฝีปากอยู่ห่างกันแค่คืบเดียว ทุกครั้งเซนต์จะถอย แต่ทุกครั้งอีกเหมือนกันที่เธอจะรั้งไว้แล้วจูบ

ร่างกายของฝาแฝด ริมฝีปากของฝาแฝด เรื่อยไปกระทั่งหัวใจที่ถูกซุกซ่อนไว้ในหน้าอกด้านซ้ายของฝาแฝด มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกว่าแตกต่างจากคนที่เดินเข้ามาในชีวิตของเธอเลย แต่มันกลับเหมือนจนน่าเบื่อ

"อย่าเฮงซวย ขอสักครั้ง" เป็นครั้งแรกที่เธอยอมผละเอง ขณะสบถด่า

ว่ากันตามตรงคือครอบครัวของเรา ตราหน้าว่าเธอเป็นคนที่แปลกแยกที่สุดโดยสมบูรณ์ ถึงในครอบครัวจะมีคนหลากหลายแต่ไม่มีใครเลวได้สุดขั้วเท่าเธออีกแล้ว

แต่เรื่องแฝดนรกไม่ใช่เราสองคน

มีญาติผู้พี่สองคนที่เกิดมาจากพี่สาวของแม่ มันเป็นฝาแฝดที่ถูกตราหน้าว่านรกส่งมาเกิดอย่างสมบูรณ์แบบและเธอคิดว่าเธอควรได้ตำแหน่งนั้น หากเซนต์นิสัยได้ครึ่งไทเกอร์กับวูฟ

เพราะครั้งหนึ่งซินกับเซนต์และไทเกอร์กับวูฟเคยซี้กันมาก ทำให้เรามีรอยสักเหมือนกันอยู่แต่แตกต่างกันตรงตำแหน่ง ตรงหน้าท้องของสองแฝดชายมันสลักรูปตรีศูลสีแดงกับไม้กางเขนเอาไว้ในขณะที่ข้อเท้าคนล่ะข้างกันของพวกมัน สักเสือกับหมาป่าเอาไว้

แต่มันก็ไม่ใช่เวลาย้อนอดีต เธอแค่เดินเข้ามาในห้องแล้วทรุดตัวลงนั่งข้างบีที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ ถึงบีเมเนียอยากออกมาแค่นั้นมันก็ได้แค่ฝัน เพราะร่างกายยังอ่อนแออยู่พอสมควร

"ซิน..." เสียงอ่อนระทวยดังขึ้นทันทีที่เธอนั่งลง

"มีอะไร" ซินตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ เพราะเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายคงตื่นแล้วแต่แค่แกล้งหลับอยู่เหมือนเดิมเพียงเท่านั้น สายตาไล่มองใบหน้าสวยซีดเผือด เส้นผมยาวสยายอยู่รอบไหล่ทั้งสองข้างและเมื่อร่างบางกัดริมฝีปากของตัวเองอย่างครุ่นคิด มันเกือบทำให้เธอชะงัก

"อยู่กับบีได้ไหม?"

"ตกลง" ทันทีที่ได้ยินคำถาม บวกกับอาการผิดปกติของตัวเองเมื่อสักครู่มันทำให้เธอไม่ลังเลเลยที่จะตอบตกลง

หลังจากวันนั้นทุกอย่างก็เริ่มขึ้น ความสัมพันธ์ของซินกับบีก้าวหน้าไปเกินกว่าที่เธอเคยคิดเอาไว้เสียอีก ที่เคยคิดไว้แค่ต้องควบคุมบีเมเนียให้ได้และปกป้องจากอันตรายแค่นั้น แต่เหมือนทุกอย่างถูกวางไว้บนกระดานหมากอะไรสักอย่างที่ทำให้เธอตกหลุมรักร่างบางจนหมดหัวใจ ไม่ใช่รักร่างบางที่เป็นคนเดิม แต่รักที่เป็นคนใหม่

รักที่บีเป็นเมเนีย

ทุกๆอย่างมันมากเกินกว่าที่ซินคาดหวังไว้ บีเองก็รักเธอเหมือนกัน เธอกับเซนต์ย้ายมาอยู่กับบีที่คอนโดเพราะบีเองก็ยังไม่คืนดีกับที่บ้าน ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอมีความสุขมากและไม่เสียใจเลยหากวันสุดท้ายในชีวิตของเธอเกิดขึ้นเพราะปกป้องร่างบาง

เธอตายเพราะเอาชีวิตเข้าแลกกับชีวิตของบี

ส่วนเซนต์ก็ป่วยหนักเพราะตรอมใจที่สูญเสียซินและตายหลังจากนั้นไม่นาน

และทุกอย่างก็แย่ลงหลังจากนั้น ไม่มีใครสามารถควบคุมบีเมเนียได้เหมือนซิน ไม่มีใครสามารถทำให้บีเมเนียเชื่อฟังได้เหมือนซินและมันก็เป็นตัวจุดชนวนอาการของเมเนียให้ตื่นขึ้นมามากกว่าเดิมหลายเท่าตัวจนถึงขั้นที่ว่าต่อให้ซินอยู่หรือตายก็ไม่ต่างกัน

แต่ความจริงอันโหดร้ายอย่างหนึ่งที่บีเมเนียไม่ได้รับรู้จากเธอก็คือ...

ถึงเธอจะรักเมเนียมากแค่ไหนก็ตาม แต่ทุกอย่างที่เธอทำลงไปทำเพื่อปกป้องบี... ไม่ใช่เมเนีย




Ploy Talk

พลอยเดินไปเดินมาอยู่ที่เดิมเกือบสิบนาทีขณะที่มือก็พยายามกดโทรออกหาเบอร์เดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่มันก็ไม่เคยติดเลยสักครั้ง ราวกับอีกฝ่ายไม่สนใจจะรับสายเลยแม้แต่น้อย จนทำให้เธอตัดสินใจโทรไปหาผู้เป็นป้าแทนแต่ผลทุกอย่างเหมือนเดิมแทบทุกประการ

"ไม่รับเหรอ?" เสียงหนึ่งดังขึ้นตอนเธอใกล้บ้า มันเป็นเสียงเรียบเฉย แต่กลับฟังดูอบอุ่นตรงหัวใจอย่างแปลกประหลาด

เจ้าของเสียงเดินเข้ามาใกล้เธอก่อนจะคว้ามือข้างที่ถือโทรศัพท์ของเธอไปจับไว้ แล้วดึงโทรศัพท์ของตัวเองกลับไปโดยที่ยังไม่ปล่อยแขนของเธอเหมือนเดิม ราวกับจะจับไปแบบนั้นจนกว่าตัวเองจะพออกพอใจ

"ค่ะ ไม่รับ" เธอหลุบสายตาลงต่ำ พยายามไม่มองอีกฝ่ายที่ยืนใกล้กันพอสมควร

ซังคยองเป็นเจ้าของความรู้สึกแปลกประหลาดมากมายที่เกิดขึ้นกับเธอในช่วงหลายวันที่ผ่านมาและพลอยไม่รู้ว่ามันคืออะไร ความรู้สึกบ้าๆเหล่านี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อนไม่ว่าจะในกรณีไหนก็ตาม

เธอโดนขอแต่งงานตั้งแต่วันแรกที่เหยีบยเท้าเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังงามของซังคยอง

แต่พลอยยังไม่ได้ตอบตกลง ทุกอย่างมันดูบ้าไปหมด ถึงจะไม่เคยสัมผัสความรักแต่เธอก็พอจะเข้าใจว่าการแต่งงานมันคืออะไรและเธอคิดว่าเธอเด็กเกินกว่าจะแต่งงาน

"ไม่รับก็ไม่ต้องโทร" ซังคยองกระซิบ ริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของเธอไปไม่กี่เซนขณะที่ช่วงเอวก็สัมผัสได้ถึงวงแขนที่เลื้อยมากอดรัดแบบหลวมๆ ซึ่งเธอก็ยอมให้ทำเพราะเชื่อใจว่าอีกฝ่ายจะไม่ทำอะไรมากกว่านั้น "ทำให้ฉันสบายใจบ้างสิพลอย ฉันก็กลัวว่าเธอจะหนีไปเหมือนกันนะ"

เพราะขนาดเธอนอนเปลือยกายอยู่ตรงหน้า สำหรับคนอื่นมันคงดูเป็นการเชิญชวนเต็มที่ แต่สำหรับซังคยองมันไม่มีความหมายอะไรเลย

หลายวันมา พลอยพยายามที่จะติดต่อหาครอบครัวของตัวเองแต่ไม่มีใครสักคนเลยที่รับราวกับว่าตัวของเธอถูกลบหายไปจากความทรงจำของพวกเขาหมดแล้ว ถึงเบอร์ที่โทรไปจะเป็นเบอร์แปลกเพราะมันคือเบอร์ของซังคยอง แต่เธอมั่นใจว่าไม่ว่ายังไงครอบครัวของเธอก็ต้องรับ

อย่างน้อยพี่คริสก็น่าจะรับ

มันค่อนข้างจะแปลกในความคิดเธอว่าทำไมพี่คริสถึงไม่รับโทรศัพท์

"เรา..." พลอยกำลังคิดอะไรบางอย่าง คิดว่าถึงเธอจะเชื่อใจซังคยองขนาดไหนแต่เราก็เพิ่งอยู่กันแค่ไม่กี่วันเท่านั้น เพราะฉะนั้นเธอควรเสริมสร้างความมั่นคงในชีวิต ซึ่งรองลงมาจากความมั่นคงก็คือความปลอดภัย

"..." ซังคยองเงียบกริบรอฟัง

"เราจะไม่หนีไปไหนเพราะว่าเรากำลังจะบอกเธอว่า เราตกลงกับคำขอแต่งงานของเธอ"

ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องเสี่ยงแลกมา และเธอกำลังเสี่ยงโดยการวางชีวิตของตัวเองไว้เป็นเดิมพัน

สำหรับคนที่งงคำว่า มากกว่ารัก นะคะ

ไม่ต้องงงค่ะ เพราะมากกว่ารักที่ว่ามันหมายถึงชีวิตนั้นเอง

จบลงไปแล้วกับการเฉลมปม หวังว่าจะเข้าใจครบถ้วนกันดีเนอะ...

ปล.หนึ่ง ไม่ต้องงงความคิดพลอย อันนั้นความคิดนางเมื่อ 12 ปีก่อน

ถ้าเป็นตอนนี้นางก็'แฮปปี้ดีกับซังคยอง'เนอะๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

26 ความคิดเห็น

  1. #949 nutte_BCRIS (@nutte_BCRIS) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:01
    อ้าวววว ซินกับเซนไปเกี่ยวกับเจสได้ไงอ่าา
    #949
    0
  2. #822 Jeminii (@Jeminii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 20:42
    เอ่อ สงสัยต้องจ้างติวเตอร์เพิ่ม แต่ผีเสื้อก็แค่คิดว่าตัวเองปีกหัก ไม่ได้หักจริงเสียหน่อยเนาะ บียังมีหวังอยู่ แต่คริสจะโอเคจะบีมาเนียมั้ยต้องรอติดตาม ไรท์สู้ๆๆๆ
    #822
    0
  3. #816 MooKky\'s Organo (@theoneface) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 14:25
    ซิน กับเซนต์ นี่มีตัวตนจริงๆใช่ไหมค่ะ แล้วกลายไปเป็นบุคลิกหนึ่งของเจสได้ไง งงจัง
    #816
    0
  4. #814 drmiizz (@drmiizz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 12:05
    โฮรววละคริสจะสู้กะซินเพื่อเอาบีคืนได้ยังไงนิ รออ่านต่อๆๆๆ ><
    #814
    0
  5. #813 - ploypi (@angelandsatan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 10:54
    ยอมรับว่าไม่รุเรื่อง เพราะงั้น...เรารอฉากบีคริสมุ้งมิ้งแทนล่ะกัน
    #813
    0
  6. #812 PatschZ (@PatZaNa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 10:49
    เหมือนจะเข้าใจนะ แต่ก็ยังไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ 5555555555
    สรุปตอนนี้พี่คริสก็ต้องไฟท์กับซินสินะ
    #812
    0
  7. #809 มอลโล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 03:17
    ที่ซินตายแทน มันเกิดอะไรขึ้นบางอย่างกับพี่บีแน่เลย ใช่ป่าว?? และมันคือปมที่ว่าคริสไม่เหมาะสมกับนางพญาผึ่งไหม?? รอตอนต่อไปมากเลยเดามั่วไปหมดแล้ว5555 จะมีฉากเลฟซีนบีคริสให้หายเครียดได้ไหมหละ // สุดท้ายชอบซินอ่ะถ้ามีชีวิตอยู่นี่มันส์ ถึงตายไปแล้วยังตามเปนมารทำเอาคริสต้องจี๊ดแสบและคัน 555 สู้ๆนะพี่คริสเอาพี่บีกลับมาให้ได้ค่ะ
    #809
    0
  8. #808 bysmile (@bygale) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 01:43
    อ๋อออที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง
    ได้อ๋อกับเรื่องนี้สักที
    งงแต่ละคนหนักมากมาตั้งแต่แรก55555
    เข้าใจพี่บีขึ้นเยอะเลย ซินด้วย
    #808
    0
  9. #807 jeenjeannn (@jeenjeannn) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 01:36
    เริ่มสับสนแล้วว่า สรุปคือซินรักบีเมเนียหรือบีกันแน่
    แต่มันพีคมากจริง ๆ มองหาทางออกไม่เจอเลยว่าทุกคนจะเอาชนะเมเนียได้ยังไง มันลึกลับซับซ้อนไปหมด
    #807
    0
  10. #806 cakeptmhy (@CAKEPTM) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 01:06
    แล้วการกลับมาของซินตอนนี้ ซินควบคุมเมเนียได้มั้ย เราว่าเมเนียน่าจะอยู่เหนือการควบคุมของทุกคนไปแล้วละ แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมผี้เสื้ออย่างคริสถึงไม่เหมาะกับพญาผึ้งอย่างบี จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจค่ะไรเตอร์ วันนี้เพิ่งได้กลับบ้าน ไรท์เตอร์อัพฟิคพอดีเลย มีความสุขที่สุด ฮือออออออออ
    #806
    0
  11. #805 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 00:56
    โอ้เริ่มเข้าใจแล้ว ลึกลับซับซ้อนแรง
    #805
    0
  12. #804 BEmine1987 (@BEmine1987) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 00:19
    Can't wait to see what happens next. My heart aches for Cris.(?)
    Thank you so much for the update! Loved it
    #804
    0
  13. #803 BC forever (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 23:59
    ซินรักเมเนียหมดหัวใจแต่ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่อปกป้องบี...ไม่ใช่เมเนีย พีคคคคค!!! มันพีคมากค่ะ ไรท์หายไปนานมากปล่อยให้เราค้างคาใจอยู่ทุกวันแล้วในที่สุดก็กลับมาต่อสักที 555+ ตอนหน้าจะเป็นไงอยากรู้แล้วค่าาา สู้ๆ
    #803
    0
  14. #802 Ryojin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 23:54
    ซินรักบี ที่บอกว่าคริสไม่เหมาะ เพราะหวงบีใช่ไหมอ่า เราเข้าใจถูกไหม
    #802
    0
  15. #796 มอลโก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 18:10
    รักตัวละครทุกตัวนะ ชอบพี่บีเมเนียแบดดียั๊วะคริสได้อีก ชอบพี่บีตัวจริงที่ทำสิ่งเลวร้ายเพื่อคริส ชอบคริสผู้น่าถนุถนอม ชอบซังคยอนพ่อคนแสนดี มีภรรยาน่ารักเช่นพลอย ชอบความหล่อเท่ห์กิล เจสซี่ 3บุคลิก เป็นสีสันอย่างดีและตัวหลักในการคลายปุม ส่วนตัวแล้วชอบซินเธอน่าค้นหา สุดท้าย บีคริสเขารักกันมากนะลึกๆแล้ว ไรท์ให้เขาสองคนลงเอยกันสักทีได้ไหมล่ะ!! ไรท์คนที่ความจำเสื่อมจำเหตุที่ผ่านมาไม่ได้คืออิพี่บีใช่ไหมคะ??คือแอบงง ต้องการคำยืนยืน
    #796
    0
  16. #795 cakeptmhy (@CAKEPTM) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 06:50
    จริงๆพี่บีก็ดีงามมากเลยนะ ดีมากๆเลยแหละ "อยากเป็นปีกที่เธอใช้บิน" ฮือออออ เอาพี่บีไใ่เอาเมเนียคนโหดร้าย ตอนรู้ว่าพี่บีเป็นคนหักปีกผีเสื้อแล้วโกรธมาก แต่พอรู้สาเหตุที่สักก็สงสารมากเช่นกัน แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมซินถึงบอกว่าผีเสื้ออย่างคริส ไม่เหมาะกับพญาผึ้งแบบบี หรือเพราะคริสตัวหนักไป พญาผึ้งเป็นปีกให้ไม่ไหว 5555555555 เราล้อเล่นนะคะไรท์เตอร์ ^^
    #795
    0
  17. #794 BC forever (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 00:57
    อยากจะเป็นปีกที่เธอใช้บิน พี่บีคนเดิมกลับมาเถอะนะ พี่ดีงามพระรามเก้ามาก อ่านแล้วสงสารพี่ บีเมเนียอ่ะปล่อยทิ้งไว้ตรงนั้นได้ไหมไรท์ เราไม่อยากให้ใครเจ็บอีกแล้วทั้งพี่บีทั้งคริส T^T อีก50%อันปวดตับจ๋าจงมาเร็วไว!
    #794
    0
  18. #792 juliaschz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 23:28
    เริ่มสงสารพี่บีอะ
    #792
    0
  19. #791 SkyJ (@jsocool) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 23:15
    โอ๊ยยยยยยคนดีไปอีก แต่อีกบุคลิกนี่ก็เป็นอันตราย
    สำหรับคริสเหลือเกิน สรุปตอนที่มีเซ็กกับคริสรอบนั้น
    นั่นมันบุคลิกไหน
    #791
    0
  20. #790 mediumcs (@mediumcs) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 21:10
    "ฉันอยากจะเป็นปีกที่เธอใช้บิน" ประโยคนี้คือที่สุด รู้เลยว่าการกระทำทุกอย่างที่บีทำไปมันมีเหตุผล ลึกซึ้งมากจริงๆค่ะ นับถือคนเขียนเลย
    #790
    0
  21. #789 JailerBomb (@jailerbomb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 19:20
    โอ้ยยยย คอนเซนเทรด
    #789
    0
  22. #788 BEmine1987 (@BEmine1987) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 19:16
    จ้ะแม่คุณ แต่บุคลิกเมเนียเธอทำได้ตรงกัยข้ามกับเธอทุกอย่างเลย
    เจริญไหมแบบนี้ ยังไม่ใจอ่อนหรอกนะ คดีเธอเยอะมากจนชั้นเครียด
    #788
    0
  23. #787 opaln89 (@opaln89) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 19:12
    เดี๋ยวนะคะะะ สรุปเซนต์กับซินนี่รู้จักบีมาก่อนแล้วพวกนางตายเลยไปเป็นจิตวิญญาณเจสซี่? สรุปพี่บีนี้ทำอะไรแบบโง่ๆจริงๆด้วยอะ โง้ย
    #787
    0
  24. #785 livelevil (@livelevil) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 18:59
    อยากให้บีตัวจริงได้อยู่กับคริสตอนโตนานๆค่ะ กราบขอจากไรท์เตอร์เลย ;/\; อ่านตอนนี้แล้วลองนึกว่าตัวเองเป็นบี คงทรมานมาก เหมือนโดนเมเนียขังไว้ อุตส่าห์เป็นคนแรกของคริส แต่ดันไม่ใช่จิตไม่ใช่บีตัวจริงที่ทำ คงเหมือนดูคนอื่นมีเซ็กซ์กับคนรักของตัวเอง ยิ่งพออ่านซีนที่สักนี่แล้ว ความรักที่มีให้คริสมันมหาศาลมาก บีเห็นแก่ตัวก็จริงที่ทำสิ่งที่ร้ายกาจเพื่อช่วยคริส แต่บทลงโทษควรพอได้แล้วมั้ย ควรพอตั้งแต่โดนพ่อแม่ทุบตีแล้ว แต่ยังจะมีเมเนียมาขวางไว้อีก โอ้ยยยยย อินสุด ฮืออออ
    #785
    0
  25. #781 Toongpang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 12:22
    ไรท์ช่วยเขียนส่งเจ๊ซินให้หายไปจากบุคลิกของเจสซี่ทีสิ รู้สึกว่ามันเป็นส่วนเกินไปหมดเลยอ่ะ
    #781
    0