Mystery ความรู้สึกของเธอคือปริศนาในใจฉัน

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 นาฬิกาตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 ต.ค. 55

          เสียงพูดคุยของนักเรียนภายในห้องดังก้องอยู่ในหูของอากิระ เด็กหนุ่มนั่งม้วนผมสีน้ำตาลเข้มของตัวเองไปมาอยู่ที่โต๊ะอย่างเหม่อลอย พลางนึกถึงเรื่อง...

          

“อากิระ!”เด็กหนุ่มสะดุ้งไปทั้งตัวเพราะเสียงเรียกดังแสบแก้วหูของเด็กสาวคนหนึ่ง“โธ่ เหม่ออะไรอยู่เนี่ย เรียกตั้งหลายรอบแล้วนะ ตกลงเย็นนี้จะไปคาราโอเกะด้วยกันไหม”

          

“อะอืม ไปซิไป...ล่ะมั้ง”

          

“ล่ะมั้ง~!”เธอคนนี้คือหัวหน้าห้องที่เป็นติดต่อกันมานานตั้งแต่สมัยประถม ได้รับรางวัลนักเรียนดีเด่นแทบทุกปี มีความสามารถทั้งทางด้านกีฬาและการเรียนในระดับสูง ที่สำคัญคือเป็นนักเรียนหญิงที่ป็อปในหมู่พวกผู้ชายมากที่สุด และยังได้ยินมาอีกว่าปีหน้าเธอจะลงสมัครเป็นประธานนักเรียนเสียด้วย

          

ชื่อของเธอคือ โซนาตะ ทากิโกะ ผมสีน้ำตาลส้มถูกรวบไว้เป็นหางม้าเพราะต้องออกเล่นกีฬาบ่อยและนั่นทำให้ผิวของเธอมีสีแทน แลดูเป็นสปอร์ตเกิร์ลมากยิ่งขึ้น ทว่านั่นไม่ได้ทำให้ความน่ารักลดลงไปแม้แต่น้อย แต่มันกลับเป็นการเพิ่มความน่าดึงดูด ทำให้ดูมีเสน่ห์มากขึ้นแทนเสียด้วยซ้ำ ดวงตาสีส้มใสของเธอราวกับดวงอาทิตย์ที่ให้แสงสว่างและความอบอุ่นแก่คนรอบข้าง เพราะนิสัยที่ร่าเริงเป็นกันเองของทากิโกะทำให้เพื่อนนักเรียนในชั้นและอาจารย์หลายๆคนชอบเธอเป็นเอามาก

          

“เฮ้อ ชมรมก็ไม่ลง ไปเที่ยวกับเพื่อนก็ไม่ไป ชีวิตนักเรียนม.ปลายของนายนี่มีแค่เตรียมเข้ามหาลัยอย่างเดียวงั้นเหรอ…เราก็รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว แต่ฉันไม่เห็นว่านายจะเปลี่ยนแปลงไปบ้างเลยนะ นายยังเป็น...”ทากิโกะปิดปากตัวเองทันทีเมื่อรู้ว่ากำลังพูดเรื่องที่ไม่สมควรพูดที่สุด และที่แย่กว่านั้นคือดูเหมือนว่าเสียงของเธอจะดังไปจนทำให้นักเรียนหลายๆคนภายในห้องต่างหันมามองเป็นทางเดียว

          

อากิระนั่งม้วนผมของตัวเองอยู่อย่างนั้นพร้อมกับเหลือบตาขึ้นมองหน้าเด็กสาวข้างๆไปด้วย

          

“เอ่อ...ขอโทษ”

          

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องคิดมากหรอก...”เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ อย่างไม่ยี่หระกับพูดของเด็กสาว

          

“ต้องขอโทษ...จริงๆนะ อากิระ”

          

ในตอนนั้นเองที่เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นเป็นสัญญาเข้าคาบโฮมรูมของวัน อาจารย์สาวประจำชั้นก้าวเข้ามายืนที่ตำแหน่งกลางห้อง นักเรียนหลายคนที่ยืนคุยกันอยู่ต่างเดินกลับไปนั่งโต๊ะของตนเองอย่างเป็นระเบียบ

          

“เอาล่ะนักเรียนที่รักจ๊ะ วันนี้ครูมีความยินดีที่จะบอกว่า ห้องของเราจะมีสมาชิกเพิ่มเข้ามาในห้องอีกหนึ่งคน...”อาจารย์เว้นวรรคคำพูดของเธอเพื่อรอให้เสียจอแจในห้องสงบลงหลังจากได้ยินว่าจะมีนักเรียนใหม่

          

“หึๆๆ ฉันได้ยินมาว่าเป็นผู้หญิงล่ะ จะน่ารักไหมน๊า~”

          

“เฮ้ย ไม่แน่นะเว้ย ชักตื่นเต้นแล้วซิ”

          

“เอ้าๆ หนุ่มๆตรงนั้นน่ะ เงียบๆหน่อยซิ ฟังที่เพื่อนแนะนำตัวด้วยนะ เข้ามาได้เลยจ๊ะ”สิ้นเสียงของอาจารย์สาวประตูที่หน้าห้องพลันเปิดออกพร้อมกับที่นักเรียนหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา นักเรียนในชั้นเงียบกริบไม่มีใครส่งเสียงใดๆออกมาแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะดวงตาและสีผมที่เป็นสีดำสนิท ทำให้ผิวขาวเนียนของเธอดูผุดผ่องอย่างผิดมนุษย์ ที่สำคัญคือรูปร่างและสัดส่วน ถ้ามีคนบอกว่าเธอเป็นดาราหรือนางแบบก็คงไม่มีใครกล้าเถียงแต่อย่างใด

          

“โฮ้ยๆ นี่มันไม่ใช่แค่สวยแล้วนะ แต่มันสุดยอดเลยไม่ใช่รึไง”เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดออกมาขณะที่กำลังมองการย่างก้าวของเธออย่างหลงใหล

          

เด็กสาวหยิบปากกาไวท์บอร์ดขึ้นมาเขียนชื่อของตัวเองลงบนกระดานก่อนจะหันกลับมายังเพื่อนร่วมชั้น

          

“นาคาจิม่า ซูรุกะ ย้ายมาจากทางเหนือเพราะงานของคุณพ่อ ยินดีที่รู้จักค่ะ”

          

“คุณนาคาจิม่ามีแฟนรึยังครับ!”เสียงของนักเรียนชายคนหนึ่งในห้องดังขึ้นเรียกให้สายตาทั้งหมดเพ่งเล็งไปยังเขารวมถึงราคาจิม่า ซูรุกะด้วย เด็กสาวสะบัดผมสีนิลของตัวเองให้ไปอยู่ด้านหลังก่อนจะตอบคำถามของนักเรียนชายคนนั้น

          

“ตอนนี้ยังไม่มี แต่ต่อจากนี้ก็ไม่แน่”เมื่อเด็กสาวพูดจบเสียงฮือฮาดังทั่วทั้งห้องไม่เว้นแม้แต่ในกลุ่มของนักเรียนหญิง

          

“ยัยนั่นคิดว่าตัวเองเป็นใคร คิดว่าสวยแล้วเชิดได้อย่างงั้นเหรอ เดี๋ยวได้รู้กัน”

          

ท่ามกลางเสียงฮือฮานั้นยังมีอยู่อีกหนึ่งคนที่ไม่สามารถเปล่งคำพูดใดๆออกมาได้ ชิซาโต้ อากิระนั่นเอง

          

แม้ว่าจะอยู่ในชุดนักเรียนแบบเต็มยศ แต่เขาไม่มีทางลืมแน่ เด็กสาวผู้มีเรือนร่างและใบหน้าราวกับฝาแฝดของมิสเทรี่ เด็กสาวที่เขาพบตอนที่กำลังนั่งรถกลับบ้านเมื่อวานนี้ ต้องเป็นเธออย่างแน่นอน ในตอนนั้นเองที่นัยน์ตาสีดำของเด็กสาวหันมาสบเข้ากับดวงตาของเด็กหนุ่มพอดี

          

อากิระรีบเบือนหน้าหนีทำเป็นไม่สนใจสายตาของเด็กสาวทั้งๆที่หัวใจของเขากำลังเต้นรัวด้วยความกลัวว่าเธอจะจำได้ว่าเขาคือคนที่แอบมองเธอเมื่อวานนี้

          

“เอ้าๆ เงียบกันได้แล้ว ช่วยกันดูแลเพื่อนใหม่ด้วยล่ะ อย่าให้รู้นะว่ารวมหัวกันแกล้งเธอตั้งแต่วันแรก อ่า...เธอไปนั่งข้างๆอากิระก็แล้วกัน อากิระ!”

          

“ครับ!”เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนทันทีที่ได้เสียงของอาจารย์ สายตาของอาจารย์สาวจ้องเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่มราวกับกำลังจับผิดก่อนจะหันกลับไปพูดกับซูรุกะสองสามคำแล้วจึงหันกลับมาทางเขา

          

“เอ้า! อากิระ ยืนทำอะไรอยู่ล่ะ ไปยกโต๊ะสำรองมาซิ”

          

“คะ ครับ!”เด็กหนุ่มรีบวิ่งออกจากห้องไปก่อนจะกลับมาในชั่วอึดใจ เขาวางโต๊ะของซูรุกะไว้ที่ข้างๆโต๊ะของตัวเองก่อนจะกลับมานั่งถอนหายใจที่โต๊ะของตัวเอง

          

ซูรุกะที่เดินตามเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ นั่งลงที่โต๊ะของเธอก่อนจะหันมาจ้องหน้าของเขาอย่างไม่วางตา

          

“เราเคยเจอกันมาก่อนซินะ”เด็กสาวเอ่ยออกมาด้วยเสียงเสียงหวานๆ จนอากิระรับรู้ได้ถึงเหงื่อกาฬที่ผุดออกมาตามร่างกายและฝ่ามืออย่างชัดเจน

          

“ห๊ะ? ไม่นิ เราไม่เคยเจอกันสักหน่อย”

          

“แต่ฉันคุ้นหน้านายมาก เราต้องเคยเจอกันมาก่อนแน่ๆ”ในตอนที่เด็กสาวกำลังจะนึกออกนั่นเอง อาจารย์ประจำคาบแรกก็เข้ามาภายในห้องก่อนจะเริ่มต้นการเรียนการสอน

 

 

          

กริ๊ง~

          

เสียงสัญญาณบอกเวลาพักกลางวันดังขึ้น ก่อนที่อาจารย์วิชาประวัติศาสตร์จะเดินออกจากห้องไป ภายในห้องเรียนตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงดังเอะอะของกลุ่มนักเรียนที่พากันไปทานอาหารกลางวัน

          

อากิระเองก็เป็นหนึ่งในกลุ่มนักเรียนเหล่านั้น เขากำลังเก็บหนังสือกับเครื่องเขียนไว้ใต้โต๊ะก่อนที่จะมีนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งเดินมาทางเขา เด็กหนุ่มมองหน้าพวกเธอเงียบๆ ก่อนที่นักเรียนหญิงกลุ่มนั้นจะไปยืนล้อมโต๊ะของซุรูกะเอาไว้

          

“นี่ ไปหาอะไรกินด้วยกันไหม”

          

“อืม...”เด็กสาวส่งเสียงในลำคอเหมือนรำคาญก่อนที่เธอจะเหลือบมามองทางเด็กหนุ่มเล็กน้อย

          

“น่านะ คาบต่อไปเป็นคาบพละ เดี๋ยวได้ไปเปลี่ยนชุดด้วยกัน รู้รึเปล่าถ้ามาเปลี่ยนที่นี่นะ พวกผู้ชายต้องมาแอบดูแน่ๆ ไปที่ลับของพวกเราดีกว่า รับรองพวกผู้ชายไม่รู้แน่”เด็กสาวคนหนึ่งพูดขึ้น นั่นทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีเรียนพละ ซึ่งในคาบพละนั้นนักเรียนชายและนักเรียนหญิงต้องแยกกันเปลี่ยนชุดเพื่อไปลงสนาม

          

“ปะ ไปกันเถอะ เดี๋ยวกับข้าวจะหมดซะก่อน”ว่าแล้วกลุ่มเด็กสาวรวมถึงซุรูกะก็พากันเดินไปทานอาหารกลางวันพร้อมกับชวนเธอคุยจนได้ยินเสียงหัวเราะจากกลุ่มของพวกเธอเป็นระยะๆจนเสียงนั้นหายไป

          

เมื่ออากิระเห็นดังนั้น ตัวเองจึงรีบเดินตามกลุ่มของเด็กสาวลงไป ทว่าเมื่อลงมาถึงชั้นล่างกลุ่มของเด็กสาวก็หายไปจากสายตาของเขาเสียแล้ว เหมือนว่าเขาจะเสียเวลากับการเดินฝ่าฝูงชนตรงทางลงบันไดมากไปเสียหน่อย

          

ในที่สุดความพยายามที่จะหากลุ่มของเด็กสาวก็ไม่ประสบผล เด็กหนุ่มล้มเลิกการค้นหาก่อนจะหันกลับมาสนใจกับถาดอาหารตรงหน้าตัวเอง

          

“โฮ้ย...ได้ยินว่าวันนี้มีของใหม่มาล่ะ ลองไปดูหน่อยไหมล่ะ”กลุ่มนักเรียนชายที่นั่งโต๊ะถัดจากอากิระไปไม่มากนักคุยกันภายในกลุ่มซึ่งมันเรียกความสนใจของเขาอย่างประหลาด

          

“เห๋~ ของใหม่งั้นเหรอ ที่ไหนล่ะคราวนี้”

          

“ห้องเก็บของเก่า เห็นว่าเป็นระดับแรร์ด้วยล่ะนะ เดี๋ยวก็คงจะมาแล้วล่ะมั้ง”เมื่อได้ยินดังนั้นคนทั้งกลุ่มพร้อมใจกันลุกขึ้นก่อนจะเดินออกจากโรงอาหารไป

          

อากิระเร่งกินอาหารกลางวันของตัวเองจนหมดในเวลาไม่นาน เด็กหนุ่มเดินไปซื้อน้ำมาดื่มอย่างไม่รีบร้อนก่อนจะก้มลงมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ

          

12.40 น.

          

อากิระแทบจะพ่นเอาน้ำที่ดื่มเข้าไปออกมา เขาไม่นึกเลยว่าเวลาจะเดินเร็วขนาดนี้ คาบต่อไปจะเริ่มในอีกยี่สิบนาที นั่นทำให้เด็กหนุ่มต้องรีบวิ่งกลับขึ้นไปเปลี่ยนชุดบนห้องอย่างช่วยไม่ได้ ในตอนที่เขากำลังรีบขึ้นบันไดอยู่นั่นเอง

          

พลัก!

          

“โอ้ย~”เสียงร้องสองเสียงดังขึ้นพร้อมกันหลังจากการปะทะกันตรงทางลงบันได

          

“ขอโทษๆ ไม่เป็นไรนะ อ้าว โซนาตะ ทำไมยังอยู่บนนี้อีกล่ะ”อากิระถามด้วยความแปลกใจขณะที่มองหน้าเด็กสาวในชุดพละ

          

ที่น่าแปลกใจนั่นเพราะว่า ช่วงเวลา12.20-12.40จะเป็นเวลาเปลี่ยนชุดของนักเรียนหญิง ส่วนหลังจากนั้นจะเป็นของนักเรียนชาย แต่ตอนนี้หมดเวลาสำหรับนักเรียนหญิงแล้ว ทำไมทากิโกะถึงยังอยู่บนชั้นเรียน...

          

“นายนั่นแหละ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ นี่ยังไม่ถึงเวลาของพวกผู้ชายนะ”เด็กสาวตอบกลับพร้อมกับมองหน้าอากิระด้วยสายตาระแวดระวัง

          

“ยังไม่ถึง?”อากิระก้มลงมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองอีกครั้ง จึงพบว่านาฬิกาของเขาตายเสียแล้ว“...นาฬิกาตายนี่เอง พึ่งเปลี่ยนถ่านไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้วเองนะ”

          

“เรื่องของนายน่ะช่างมันเถอะ เห็นคุณนาคาจิม่าบ้างรึเปล่า เธอยังไม่มาเปลี่ยนชุดเลยคิดว่าอาจจะลืมคาบน่ะ”

          

“นาคาจิม่า ไม่เห็นนะ เห็นครั้งสุดท้ายก็ออกไปกับพวกผู้หญิงในห้องนั่นแหละ”เมื่อได้ยินคำตอบของอากิระคิ้วของเด็กสาวก็ขมวดเข้าหากันทันที“ทำไมเหรอ”

          

“อืม...เปล่าหรอก เดี๋ยวฉันมานะอย่าพึ่งไปไหนซะล่ะ”ว่าแล้วทากิโกะก็หันหลังวิ่งกลับเข้าไปภายในห้องอย่างรวดเร็ว

          

“อะ...อ้าว”อากิระก้มมองนาฬิกาของตัวเองด้วยความสงสัย ก่อนที่ความรู้สึกแปลกๆจะเกิดขึ้นในอก เหมือนกับความรู้สึกกดดัน วิตกกังวลและหวาดกลัวรวมกันอย่างแปลกประหลาด ในตอนนั้นเองที่ทากิโกะเปิดประตูออกมาจากห้องแล้วจ้องมาที่หน้าของเขา

          

“ขาดคนเดียว...”ทันทีที่ได้ยินเสียงของเด็กสาว เส้นขนทั่วทั้งร่างของเด็กหนุ่มพลันลุกชันขึ้น ราวกับว่ามีเรื่องน่ากลัวบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น“…คุณนาคาจิม่า”

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #4 JanTra NeNa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2555 / 15:40
    มิสเทรี่ เป็นผู้หญิงที่น่าพิศวงดีเนอะ
    ชวนติดตามได้ดีมากเลยจ้ะ
    สนุกๆ
    #4
    0