เหมือนใจยังไม่เปลี่ยน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 53 Views

  • 0 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    53

ตอนที่ 4 : เข้าใจใช่ไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ธ.ค. 61

ตอนที่ 4 เข้าใจใช่ไหม

          “น้ำใส เห็นวินไหม” ฉันเงยหน้าขึ้นเห็นเจ้าของเสียงกำลังก้มหน้าลงมาตรงหนังสือนิยายที่ฉันอ่าน ก่อนหันมายิ้มให้ฉัน ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนและฉันนั่งที่โต๊ะอยู่คนเดียวเพราะเพื่อน ๆ  วางกระเป๋าไว้แล้วออกไปซื้อลูกชิ้นและน้ำปั่นที่ร้านข้างหน้าโรงเรียน

“วันนี้ยังไม่เห็นนะ” ฉันตอบ นั่นสิวินไปไหนนะ วันนี้ทั้งเช้าและเที่ยงก็ไม่ได้เห็นหน้าเลยแฮะ

“ฟ้าขอนั่งรอวินด้วยได้ไหม” ฟ้าถาม

“อ่า ได้แหละ แต่ไม่รู้ว่าวันนี้วินจะมาไหมนะ”

“มาสิ วินบอกฟ้าเมื่อวานว่า เย็นนี้ให้ฟ้ามาหาได้ที่โต๊ะหินอ่อนที่น้ำนั่งอยู่”

“ถ้าอย่างงั้นก็...” ฉันยกกระเป๋าของฉันออกจากเก้าอี้ข้างตัว แล้วผายมือไปที่เก้าอี้แบบที่คนรับใช้ติดตามคุณหนูในนิยายจีนชอบทำแล้วบอกว่า “เชิญเจ้าค่ะ ท่านหญิง”

“อุ้ย น้ำไม่ต้องทำขนาดนั้นสิ” ฟ้าหัวเราะคิก ก่อนจะนั่งลงแล้วหยิบกล่องของขวัญรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ห่อด้วยกระดาษสีขาวลายดอกไม้ผูกโบว์สีฟ้าออกจากกระเป๋ามาถือไว้ในมือ ฉันกำลังจะเอ่ยปากชมว่าของขวัญดูน่ารัก ฟ้าก็ลุกขึ้นเดินออกไปเสียก่อน

“วินมาพอดี อ่ะ นี่จ้า ของขวัญ” ฟ้ายื่นกล่องของขวัญน่ารักอันนั้นให้วิน

“น่ารักมากเลยนะเนี่ย ขอบคุณมากนะ” วินยื่นมือมารับกล่องของขวัญแล้วเดินมาวางกระเป๋ารวมถึงกล่องของขวัญที่เพิ่งได้รับเมื่อกี๊ไว้บนโต๊ะที่ฉันนั่งอยู่

          วินกับฟ้านั่งคุยกันสักพักก่อนที่ฟ้าจะขอตัวกลับ ฉันไม่ค่อยได้ยินว่าพวกเขาคุยกันเรื่องอะไรบ้าง แต่รู้สึกว่าสองคนนั้นมองมาที่ฉันอยู่บ่อย ๆ พอเห็นฟ้าเดินออกไปฉันจึงเงยหน้ามองฟ้าและทำแค่โบกมือให้ และฉันมองตามฟ้าที่เดินห่างออกไปพร้อมกับคิดว่า หรือเรื่องที่โปรดพูดจะเป็นเรื่องจริง...

จะว่าไปแล้ววินกับฟ้าก็เหมาะสมกันไปอีกแบบนะเนี่ยดูอยู่ด้วยกันแล้วไม่ต้องปรับตัว คุุยกันเป็นธรรมชาติ แต่เดี๋ยวก่อน เมื่อไม่กี่สัปดาห์มานี้ ฉันเพิ่งจะคิดว่าวินเหมาะสมกับออยไปนี่น่า หรือว่าจะติดเชื้อบ้าไอ้โปรดมาเนี่ย พอคิดแบบนั้นฉันเลยเผลอหัวเราะ ฮิฮิ ออกมาก่อนที่จะต้องชะงัก เมื่อหันไปเห็นใบหน้าวินอยู่ข้าง ๆ ห่างไปไม่กี่เซนฯ เอ่อ ใกล้ไปไหม..

“หัวเราะอะไร” วินหันมาถามโดยที่ใบหน้าของเขาไม่ได้ถอยห่างออกไปแม้แต่น้อย

“...”

“ทำไมไม่ตอบ”

ฉันกลอกตาไปมาอย่างมีพิรุธ จะให้ฉันตอบไปว่ายังไงดีล่ะ ตอบว่าฉันคิดไปว่าน่าจะติดเชื้อบ้ามาจากไอ้โปรดเลยมานั่งจับคู่ให้นายแบบเป็นตุเป็นตะอย่างนี้น่ะหรือ

“เอ่อ ” ฉันถอยออกห่างเขาพอให้หายใจสะดวกก่อนตัดสินใจตอบไปว่า “กำลังตลกตัวเองอยู่ที่ไม่เคยรู้ตัวว่ามีเพื่อนเป็นหนุ่มฮอต” พอพูดออกไปแล้วฉันก็แอบตกใจนิดหน่อยที่ตัวเองพูดจาเหมือนหญิงสาวผู้ที่กำลังหึงหวงแฟนหนุ่มสุดปอบปูลาร์เสียอย่างนั้น แต่ฉันไม่ได้คิดอะไรนะ ไม่ได้คิดอะไรเลยจริง ๆ

วินยิ้มอ่อนให้ฉัน แต่แววตาของเขาดูพอใจ (พอใจอะไรกันฮะ) ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามฉันก่อนจะพูดว่า “รู้แล้วภูมิใจไหม”

“แล้วทำไมฉันต้องภูมิใจอ่ะ”

“ก็ได้ใกล้ชิดกับหนุ่มฮอตก็ต้องภูมิใจไม่ใช่หรือ”

” ฉันไม่พูดอะไร แต่หันไปมองหน้าวินก่อนยกมุมปากขึ้นแสยะยิ้มให้นิดนึงเป็นคำตอบ วินเลยหัวเราะออกมา ก่อนถามฉันว่า “แล้วนี่เพื่อนหายไปไหนกันหมด”

“ไปหาอะไรกินที่หน้าโรงเรียนอ่ะ”

“แล้วทำไมไม่ไปกับเพื่อน”

“ฉันต้องเฝ้ากระเป๋าให้เพื่อน”

“....” บทสนทนาระหว่างฉันกับวินจึงจบลงแค่นี้

 

          สุดท้ายแล้วเมื่อเพื่อน ๆ กลับมาถึงโต๊ะ โปรดใช้สายตาเหยี่ยวล่าเหยื่อมองไปที่ของขวัญที่วินเพิ่งได้รับมามาจากฟ้าก่อนที่จะถามวินว่า

“ได้มาจากสาวที่ไหนวะ”

“ไม่ใช่สาวที่ไหน ได้มาจากฟ้า”

“อุบ๊ะ ได้มาจากฟ้า หมายถึงสวรรค์น่ะหรอวะ”

วินไม่ตอบแต่เอื้อมมือไปตบกบาลของโปรดไปทีนึง ก่อนตอบว่า “เอาที่มึงสบายใจเลยแล้วกันว่ะเพื่อน”

“พอสาวเอาของขวัญมาให้ กุตลกนิดตลกหน่อยไม่ได้เลยนะ ข้างในเป็นอะไรวะเปิดดูเลยดิ ๆ กูอยากเห็น เขาว่ากันว่าของขวัญสามารถบอกความในใจได้ ถ้าเป็นเสื้อแปลว่ารู้สึกรัก แล้วถ้าเป็น....” โปรดเริ่มพล่ามไม่หยุด

“ดินสอกดสีฟ้าลายตุ๊กตาหมี” วินพูดแทรกขึ้นมาก่อน

“อ้าวยังไม่ได้แกะทำไมรู้”

“ก็กูเลือกเอง นี่ของขวัญวันเกิดให้วิว พอดีไปซื้อที่ร้านของบ้านฟ้าแล้วอยากห่อของขวัญแต่ไม่มีเวลา ฟ้าเลยบอกว่าจะจัดการให้” วินพูดกับโปรดแต่หันมายิ้มอวดฟันสีขาวที่เรียงตัวสวยให้ฉันดู

อย่างนี้นี่เองซื้อของขวัญวันเกิดให้น้องวิวฟ้าก็เลยช่วยจัดการให้ วิวคือน้องสาวของวินที่อายุห่างกันประมาณ 5 ปี แต่ฉันไม่ค่อยรู้รายละเอียดของครอบครัววินมากนัก รู้แค่ว่าวินเป็นพี่ชายคนโตและมีน้องสาวแค่คนเดียว อ้าวแล้วที่ฉันพูดไปว่าเป็นหนุ่มฮอตทำไมไม่บอกกันตั้งแต่ตอนนั้นล่ะ  

“ส่วนเรื่องของกุกับฟ้ามึงเลิกเพ้อเจ้อได้ละเดี๋ยวคนแถวนี้เข้าใจผิดกันไปหมด ที่สำคัญคือ ฟ้าเขามีแฟนแล้ว” วินหันไปพูดกับโปรดและทำหน้าจริงจัง

“แล้วมึงกับออยล่ะ” โปรดยังไม่ยอมแพ้

“ไอ้โปรด..” วินหันไปมองออยนิดนึงก่อนหันมาพูดกับโปรดว่า “กูกับทุกคนเป็นเพื่อนกันเข้าใจไหม เป็นเพื่อนกันทั้งหมดเนี่ย”

“จะจริงเร้อะ” โปรดพูดยิ้ม ๆ เหมือนจะพูดอะไรต่อแต่ว่าเพื่อนโต๊ะข้าง ๆ เรียกตัวให้ไปร่วมการแข่งขันอูโน่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในกลุ่มที่กำลังจะเริ่มขึ้น โปรดจึงยอมเดินผละออกไปแต่ยังมองวินแบบมีเลิศนัยอยู่

 

          “น้ำ ๆ ” วินเรียกฉันเบา ๆ พอให้ได้ยินกันสองคน

พอฉันเงยหน้าจากหนังสือวินก็กวักมือให้ฉันขยับเข้าไปใกล้ ๆ ฉันจึงต้องพยายามโน้มไปหาวินที่อยู่อีกฝั่งของโต๊ะเพื่อให้ใกล้ที่สุดแต่พุงน้อย ๆ อันน่ารักของฉันมันติดอยู่ที่ขอบโต๊ะทำให้ตอนนี้ฉันเหมือนแมวน้ำที่กำลังเกยขึ้นฝั่ง

วินไม่ได้สนใจท่าทางประหลาดของฉันตอนนี้ เขาพูดกับฉันแค่ว่า “เข้าใจแล้วใช่ไหม” แล้วก็ส่งยิ้มในแบบที่พอฉันเห็นก็รู้สึกขนลุกพรึ่บพรั่บมาให้ฉัน

0 ความคิดเห็น