เหมือนใจยังไม่เปลี่ยน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 53 Views

  • 0 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    53

ตอนที่ 2 : วันวิทย์ชวนหนาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ธ.ค. 61

ตอนที่ 2 วันวิทย์ชวนหนาว

          หลังจากที่ผ่านเดือนแห่งการเตรียมงานวันวิทย์อย่างหนักหน่วง ในที่สุดเพื่อน ๆ ของฉันก็ถึงเวลานำเสนอผลงานเสียที และแน่นอนว่าฉันก็จะต้องมาอยู่กับพวกนี้และทำทุกอย่างดั่งเป็นงานของตัวเอง กลุ่มของวินและเพื่อน ๆ ทำอินดิเคเตอร์จากธรรมชาติเพื่อวัด pH เช่น ดอกดาวเรือง ดอกอัญชัน แน่นอนว่าซุ้มของหนุ่ม ๆ ต้องเป็นที่สนใจของสาวน้อยสาวใหญ่อยู่แล้ว กลุ่มชายโฉดจึงไม่มีเวลามาเล่นกับพวกเราที่เฝ้าอยู่อีกซุ้มฮอตไม่แพ้กันเพราะไอด้าและออยได้ชวนเพื่อน ๆ ทำซุ้มไวน์หมักเองจากผลไม้ทั้งไวน์องุ่น ไวน์สับปะรด และไวน์สตรอเบอรี่ ผลที่ได้คือซุ้มของเราวุ่นวายกว่าที่คิดเนื่องจากเราต้องจำกัดปริมาณการชิมของผู้เข้าชมซุ้มแต่ละคนอย่างเข้มงวด ก็แหมเล่นแจกไวน์ในโรงเรียน คนที่คึกคะนองก็มีเยอะแยะเลยจะต้องระวังให้มากหน่อย

“เอิ้กก ฉันว่าฉันต้องพอก่อน เริ่มมึน ๆ แล้วอ่ะ” มุกดาพูดพร้อมทำท่าสะบัดหัวแรง ๆ หลักจากที่ได้ชิมไวน์หมักผลไม้ทุกรส เฌอดึงแก้วกระดาษออกจากมือมุกดาเพื่อนำไปทิ้ง

“ที่ดื่มเข้าไปก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้วนี่ในโรงเรียนเขาแค่ให้ชิมไม่ได้ดื่มจนอิ่มแทนนม” ไอด้าที่เดินเข้าไปคล้องแขนมุกดาเพื่อประคองหลังจากได้ยินมุกดาพูดว่ารู้สึกมึน ๆ พร้อมกับสำทับว่า “อย่าเมาจนเป็นเรื่องนะ โดนเรียนเข้าห้องปกครองไม่รู้ด้วย กว่าอาจารย์จะอนุญาตให้มาทำซุ้มก็ยากพอแล้ว”

“จ้า ๆ” มุกดาตอบ ฉันจึงยกเก้าอี้ไปมุกดานั่งลงก่อนแล้วผละออกไปหาน้ำเปล่ามาให้มุกดาดื่มเพื่อขับแอลกอฮอล์ให้ไวขึ้น

 

          “มุก ๆ อ่ะนี่น้ำเปล่า” ฉันยื่นน้ำเปล่าให้มุกดา มุกดากล่าวขอบคุณแล้วรีบดื่มเป็นการใหญ่

“มันเป็นอะไรอ่ะ” โปรดที่เพิ่งเดินกลับมาจากซุ้มตัวเองเห็นมุกดาที่ยกน้ำดื่มแบบดูเหมือนหิวจัดถาม

“เมาไวน์” ฉันตอบและพยักพเยิดให้ดูท่าทางมึนงงของมุกดา

“เอ้า ทำไมเมาได้ ไอด้าแค่ให้ชิมไม่ใช่หรอ”

“เล่นชิมทุกรส รสละแก้วแบบนั้นไม่เมาก็บ้าแล้ว” ฉันตอบพร้อมกับหัวเราะท่าทางของมุกดา

“แล้วนี่ออยอยู่ไหนอ่ะ เห็นไอ้วินบอกว่ามีอะไรจะปรึกษา” จู่โปรดก็ถามหาออยขึ้นมา ฉันจึงชี้ไปทางด้านหน้าประตูหอประชุมแล้วบอกว่า

“เห็นอาจารย์เรียกไปถามอะไรสักอย่างทางนั้นนะ” โปรดจึงพยักหน้ารับรู้แล้วบอกแค่ว่าเดี๋ยวจะไปบอกวิน ฉันเองก็เดินกลับไปดูแลมุกดาต่อพบว่ามุกด่ารีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำเนื่องจากดื่มน้ำเข้าไปปริมาณมากเกินไป

 

          เมื่อเสร็จงานฉัน มุกดา เฌอ ไอด้า และกลุ่มชายโฉดนอกจากวินที่เก็บซุ้มของตัวเองเสร็จแล้วได้มาช่วยพวกฉันเก็บซุ้ม อยู่บนหอประชุม สักพักทุกคนในกลุ่มก็เห็นวินและออยเดินเขามาในหอประชุมพร้อมกัน เพื่อนผู้ชายทุกคนต่างวี้ดว้าย ผิวปาก ล้วนรีบแซวกันใหญ่ ส่วนมุกดาและเฌอทำตาโตพร้อมกับอุทานว่า “เอาจริงดิ” ฉันเห็นไอด้ามองด้วยท่าทางสงสัยแต่ไม่พูดอะไร ส่วนฉันรู้สึกว่า อืม เหมาะกันดี

“ทำไมมาด้วยกันได้ล่ะจ๊ะ” โปรดรีบถามพร้อมกับทำเสียงพร้อมแซวเต็มที่

“ก็มีเรื่องต้องปรึกษากันนิดหน่อย ปรึกษากันอยู่สองคนก็ต้องกลับมาสองคน ไม่แปลก” วินกล่าวพร้อมกับยักไหล่

“ออยไม่พูดอะไรหน่อยหรือ” โปรดยังไม่ยอมแพ้ยังหันไปเย้าออยต่อ

“อืม อาจารย์เรียกไปคุยเรื่องตัวแทนโรงเรียนแข่งคณิตศาสตร์น่ะ” อายตอบพร้อมกับใบหน้าเรียบเฉยตามสไตล์แล้วลงมือช่วยเพื่อนเก็บซุ้มต่อ โปรดจึงยอมล่าถอยออกไป พร้อมกับหันไปพูดกับเพื่อน ๆ ว่า “ไรวะ ไม่สนุกเลย”

 

          ของทุกอย่างที่เก็บจากหอประชุมทยอยลำเลียงเข้าสู่ห้องชุมนุมเพื่อเก็บเข้าที่ตามเดิมจนกระทั่งใกล้จะเสร็จแล้ว

“อ๊ายยย น้ำแข็งเหลือจ้า” เฌอร้องบอกเพื่อน ๆ หลังจากที่เปิดกล่องโฟมที่มีไว้สำหรับแช่ไวน์ออกดูแล้วพบว่าเหลือน้ำแข็งอยู่จำนวนมาก

“เอ่อ แค่น้ำแข็งทำไมดีใจขนาดนั้นเนี่ย” ฉันถาม

“เออนั่นดิ แถมเอาแช่ขวดไวน์ไปแล้วอีกต่างหาก จะเอามาใส่น้ำเขียว น้ำแดงกินก็ไม่ได้แล้วนะ” โปรดเดินมาส่องดูในกล่องโฟมแล้วเห็นว่ามีรอยขวดไวน์หลงเหลืออยู่

เฌอหยิบน้ำแข็งขึ้นมาหนึ่งก้อนแล้วใส่ลงไปในเสื้อของโปรด พร้อมกับพูดว่า “ใครเขาจะเอามากิน เขาเอาไว้ทำสงคราม”

พอมุกดาได้เห็นดังนั้นก็วิ่งไปหยิบน้ำแข็งแล้วเริ่มก่อสงครามเย็นของแท้เย็นแน่นอนทันที แน่นอนว่าเพื่อนคนอื่น ๆ พอเห็นโปรดดิ้นทุกรนทุรายก็นึกสนุกต่างวิ่งเข้าไปชิงน้ำแข็งมาไว้กับตัวเองให้มาก แล้ววิ่งสร้างความเย็นให้กันและกันโดยไม่แบ่งเพศและสังกัด เรียกได้ว่าเย็นยิ่งกว่างานมหาสงกรานต์ ฉันเป็นคนไม่ชอบเล่นอะไรแบบนี้จึงวิ่งหลบเพื่อเล่นกับเพื่อนพอเป็นพิธี แล้วแอบออกมาจากห้องอย่างเงียบ ๆ เพื่อรอให้เหตุการณ์สงบจึงจะกลับเข้าไป

 

          “อ๊ะ อยู่ตรงนี้นี่เอง” ฉันหันกลับไปพบว่าวินมาอยู่ด้านหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พอมองไปที่มือฉันเห็นว่าที่ฝ่ามือทั้งสองข้างของวินมีน้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ อยู่ฝั่งละก้อน

“เอ่อ คงไม่คิดจะใส่เข้ามาในเสื้อฉันหรอกนะ” ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้วินคิดอะไร เพราะตาของฉันจ้องอยู่ที่ฝ่ามือของวิน คิดแค่ว่าฉันจะต้องไม่เพลี่ยงพล้ำ

“ไม่นะ ไม่ได้จะทำแบบนั้นซะหน่อย” ค่อยยังชั่วคำตอบแบบนี้ค่อยสมเป็นวิน ฉันจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับวินด้วยความเชื่อใจ เพราะจากที่แอบเห็นมาตลอดวินไม่น่าเล่นอะไรแบบนี้ จังหวะนั้นเองวินเดินเข้ามาแล้วเอาฝ่ามือทั้งสองข้างที่มีน้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ มาแนบที่แก้มของฉันทั้งของข้าง

ขณะที่ฉันกำลังยืนความตกใจแบบไม่รู้จะตกใจอะไรดีระหว่างน้ำแข็งเย็น ๆ อยู่ที่แก้มของฉัน หรือมือของวินกำลังเหมือนจะจับแก้มของฉัน หรือวินเข้ามาใกล้ฉันมากเกินไปแล้ว... วินหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ แล้วมาพูดใกล้ ๆ หูฉันว่า “โดนน้ำแข็งนาบขนาดนี้ หน้าน้ำน่าจะซีดแล้วก็เย็นไม่ใช่หรือ ทำไมทั้งร้อนแล้วก็แดงล่ะ”

บึ้ม ฉันทำอะไรไม่ถูก ปากที่เคยเก่งก็พูดอะไรไม่ออกได้แต่ยืนนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้นจนวินเอามือออก แล้วเช็ดน้ำที่ละลายออกมาจากน้ำแข็งที่แก้มฉัน ยังมีหน้าหันมายิ้มให้แล้วบอกว่า “เราไปเก็บของช่วยเพื่อนต่อก่อนนะ”

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นมองดูวินวิ่งไปจนลับตา สักพักฉันจึงได้สติคืนมา ฉันอย่างปลงตกว่าคิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ก็เลยปลอบใจตัวเองว่า เอาน่าอย่างน้อยวินก็ไม่ได้หยอดน้ำแข็งลงไปในเสื้อและวินก็คงเล่นแบบนี้กับเพื่อนทุกคนเหมือนกันแหละ... มั้ง

0 ความคิดเห็น