เซียนอสูร สยบสวรรค์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 28,007 Views

  • 65 Comments

  • 564 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,833

    Overall
    28,007

ตอนที่ 9 : ความทุกข์ใจของหลิงเอ๋อร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    13 มี.ค. 62




หลิงเอ๋อร์กับหมิงยูได้กอดกับเป็นเวลานาน พวกเขาไม่ยอมห่างกันแม้แต่เพียงนิดเดียว



เวลาได้ผ่านพ้นไปจนพวกเขาได้แยกออกจากกัน หมิงยูมองดูใบหน้างดงามของหลิงเอ๋อร์ หลิงเอ๋อร์ก็มองดูใบหน้าของหมิงยูเช่นกัน พวกเขาละลึกถึงความหลังกัน



"หลิงเอ๋อร์เจ้ามาอยู่ที่นี้ได้ยังไง"ในที่สุดหมิงยูก็ได้กล่าวถามออกมาเขาสับสนอย่างมาก มันก็หลายหมื่นปีไปแล้วที่เขาไม่ได้เจอนางอีกเลยแต่แล้วนางก็ได้มาอยู่ที่นี่แถมนายังบาดเจ็บอีกด้วย



หลิงเอ๋อร์มองไปที่ใบหน้าเข้มงวดของหมิงยูนางก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ แต่แล้วเมื่อนางคิดถึงเรื่องอดีตของนางกับหมิงยูทันทีใบหน้าอุบอุ่นของนางเต็มไปด้วยความสำนึกผิดและเสียใจ



"หมิงยูข้า"ก่อนที่หลิงเอ๋อร์จะได้พูดอะไรนางก็โดนปากของหมิงยูประกบเข้าทันที นั้นทำให้นางตกใจอย่างมากนางพยายามดิ้นให้หลุดแต่เมื่อนางรู้สึกตัวนางก็ปล่อยตัวไปตามธรรมชาติ



หมิงยูมองดูใบหน้าเขินอายของหลิงเอ๋อร์เขาก็อดยิ้มไม่ได้ ที่เขาทำเช่นนี้เขารู้ว่าเมื่อครู่นางคิดอะไรอยู่



หลิงเอ๋อร์มองดูใบหน้ายิ้มแย้มของหมิงยูนางก็ผ่อนคลายทันที นางเคยเป็นอดีตคู่หมั้นของหมิงยูมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ด้วยนางในวัยนั้นเกิดมาพร้อมกับช้อนทองจึงทำให้นางมีความหยิ่งอยู่ในตัว นางได้บุกไปยกเลิกงานหมั้นด้วยตัวเองนางพูดดูถูกหมิงยูอย่างมากแต่หมิงยูได้แต่ยิ้ม นางโมโหจึงเดินออกไป แต่แล้วไม่กี่เดือนต่อมากลับเกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นนั่นทำให้นางเสียใจรู้สึกผิดกับหมิงยูอย่างมาก นางได้ตามหาหมิงยูไปทั่วแต่แล้วนางก็หาไม่เจอจนนางได้รู้ว่าหมิงยูอยู่ดาวอื่นจึงทำให้นางตามหาเขา



หมิงยูได้ฟังเรื่องราวจากปากของนาง เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเขารู้นิสัยของนางเพราะเขาดูแลนางมาตั้งแต่เด็กๆ เมื่อนางมายกเลิกงานหมั้นเขาจึงไม่รู้สึกอะไร หลังจากที่เขาไปที่ดาวดวงอื่นแล้วหลิงเอ๋อร์ก็ตามหาเขาแต่นั้นก็ผ่านไปเป็นพันปีกว่านางจะเจอเขา แต่เมื่อนางเจอกับเขากลับได้รู้ว่าหมิงยุได้แต่งงานไปแล้วนางจึงไม่กล้าไปเจอหน้าเขา และหลังจากที่นางได้รู้เรื่องที่เขาถูกตามล่าและระเบิดตัวเองตายไปนางก็บ้าคลั่งอย่างมาก



"ปล่อยวางได้แล้วหลิงเอ๋อร์ ถึงเจ้าแต่งกับข้าตอนนั้นไปแต่อีกไม่นานเรื่องนั้นก็เกิดขึ้นอยู่ดี ปล่อยวางเรื่องนั้นไปส่ะมันจะขัดขวางการฝึกฝนของเจ้า"หมิงยูพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเขารูแล้วว่านางรู้สึกผิดแค่ใหนแต่เขาก็ไม่อยากขัดขวางการฝึกฝนของนางเพียงแค่เรื่องนั้น



"แต่ว่าเจ้าพวก คงหมิง ยูโร่ว ข้าจะไม่ให้อภัยพวกมัน"หลิงเอ๋อร์กลาวด้วยความเครียดแค้นเจ้าสาระเลวพวกนักบังอาจหักหลังหมิงยู



"ปล่อยวางส่ะเรื่องนั้น เขาว่ากันว่าแก้แค้นอีก10ปีก็ไม่สาย"หมิงยูรู้สึกผิด นางได้รู้ข่าวของเขานางจึงบุกไปยังพระราชวังหลวงเพื่อแก้แค้นแต่นางกลับโดนเทพเซียนกว่า10คนลุมนั้นจึงทำให้นางบาดเจ็บจากนั้นนางก็วาปมาที่นี่ แต่มันก็ตรงกลับตอนที่เขากำลังช่วยกวางเฟยพอดี นางได้กลิ่นอายเทพเซียนของเขานั่นจึงทำให้นางฝืนใช้กำลังเฮือกสุดท้ายตามหาเขา



"เอาหละเรื่องพวกนั้นปล่อยวางไปก่อนไหนเจ้าบอกข้าทีเรื่องเมื่อครู่คือสิ่งใดกัน"หมิงยูถอนหายใจกล่าวเรื่องนี้ทำให้เขาต้องไปเอาคืนพวกนั้นอีกร้อยเท่า



หมิงเอ๋อร์ได้ยินคำถามของหมิงยูนางจึงคิดและกล่าวออกมา "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันแต่ตอนที่ข้ากำลังจะตายข้าได้ยินเสียงของใครบางคนพูดขึ้นมาว่า จงไปที่มิติฟีนิกซ์สวรรค์ เพียงแค่นั้นจากนั้ข้าก็ตื่นขึ้นมาเจอเจ้า"



"มิติฟีนิกซ์สวรรค์"หมิงยูได้ยินเช่นนั้นก็แปลกใจ มิติฟีนิกซ์สวรรค์ นั้นตอนที่เขาไปที่นั่นเขาก็เคยได้ยินมันเป็นมิติลึกลับบางอย่างแต่มันได้จำกัดผู้คนที่พลังเกิน จิตวิญญานจักรพรรดิ ให้ไม่สามารถเข้าไปได้ เข้าจึงไม่ได้เข้าไป



"ใช่ข้ารู้แค่นี้อย่างอื่นข้าไม่รู้"หลิงเอ๋อร์กล่าวนางก็สงสัยเช่นเดียวกัน



"เอาละไว้ค่อยคิดกันทีหลังพวกเรากลับไปที่บ้านก่อน"หมิงยูกล่าวเขาออกมาจากที่นั่นได้6เดือนแล้ว เขาไม่รู้พวกนั้นเป็นอย่างไรบ้างแต่เขาก็มีที่แห่งนั้นเพียงที่เดียวที่เขาคิดออกเขาจึงกลับไป



หลิงเอ๋อร์งงงวยนางได้สืบเรื่องเกี่ยวกับหมิงยูมาหมดแล้วแต่ไม่คิดว่าเขาจะมีบ้านที่ดาวดวงนี้



หมิงยูยิ้มเขาได้จับมือหลิงเอ๋อร์แล้ววิ่งกลับตระกุลกวางทันที



ณ ที่ตระกุลกวาง

กวางชี่กังวลอย่างมาก หลังจากที่เขากลับไปพักพอเขาไปหาหมิงยูกลับไม่เจอเขานี่ก็ผ่านมา6เดือนแล้ว เขาจึงกังวลเรื่องนี้อย่างมาก ลูกของเขาก็ไม่ต่างกัน



"ท่านพ่อท่านหมิงยูเคยบอกข้าว่าเขาได้ต่อสู้กับศัตรูแล้วเสียพลังไป ข้าคิดว่าเขาคงไปแล้ว"กวางเสี่ยวกล่าวเขาเสียใจอย่างมากหมิงยูช่วยครอบครัวของพวกเขาไว้ แต่เขายังไม่ได้แม้แต่จะตอบแทน



"ใช่เจ้าเด็กบ้านนั้นมันไปโดยไม่บอกข้าเลย ถ้าข้าเจอมันอีกทีข้าจะไปตีก้นของมัน"กวางชี่กล่าวเขาได้เข้าใจว่าหมิงยูเป็นเด็กอยู่



กวางเฟยนางได้แต่ยืนนิ่งๆนางได้ถือว่าหมิงยูเป็นอาจารย์ของนางแล้ว นางรู้ว่าถึงหมิงยูจะเหมือนเด็กแต่เขาไม่เหมือนเด็กเลยสักนิด

พวกเขากำลังบ่นถึงหมิงยูแต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมา



"ตาเฒ่าเจ้าจะตีก้นข้าได้ยังช้าไปหมื่นปี"หมิงยูกล่าวเขายิ้มไอ้แก่นี่คิดจะตีก้นข้างั้นหรือ เขาคิดว่าเมื่อถึงเวลานั้นเขานั้นแหละจะโดนตีสะเอง



ทั้งสามพ่อลูกตกใจอย่างมากเมื่อได้ยินเสียงของหมิงยู และเมื่อมองร่างที่โพล่มาจากอากาศว่างเปล่า ยิ่งทำให้พวกเขาขนลุกชัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

0 ความคิดเห็น