คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์!

ตอนที่ 7 : ฝันร้ายจากอดีต


     อัพเดท 5 พ.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, ดอพเพลแกงเกอร์, ฝาแฝด, ลึกลับ
ผู้แต่ง : สำนักพิมพ์ น่านนที ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สำนักพิมพ์ น่านนที
My.iD: https://my.dek-d.com/ellie356
< Review/Vote > Rating : 70% [ 2 mem(s) ]
This month views : 3 Overall : 4,944
37 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 30 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์! ตอนที่ 7 : ฝันร้ายจากอดีต , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 449 , โพส : 1 , Rating : 60% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


GG ..

CHAPTER: ฝันร้ายจากอดีต

 

~แองเจล~

                ‘นอนด้วยกันอย่างนั้นเหรอนี่ผมเผลอพูดบ้าอะไรออกไปเนี่ย! แล้วเธอจะคิดยังไง อันย่าต้องหาว่าผมไม่เป็นสุภาพบุรุษแน่ๆ แต่ทำไมผมต้องคิดมากขนาดนี้ด้วยนะ เพราะผมเริ่มแคร์เธออย่างนั้นเหรอ... ไม่หรอก ผมเดินเข้าไปในห้องแล้วรีบล็อคประตูรวมถึงลงกลอนฝั่งประตูบานเลื่อนที่ติดกับห้องของอันย่าด้วยทันที ถ้าขืนเธอตามเข้ามาด้วยจริงๆ ผมก็แย่สิ! เอ่อ หมายถึง สุภาพสตรีจะเสียหายเอาได้น่ะคร้าบบ

                อีกอย่าง จะมีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไงกันเล่า นี่มันจะหกโมงเช้าอยู่แล้วนะ ผมรีบข่มตาลงพยายามนอนให้หลับเพื่อที่พรุ่งนี้จะได้มีแรงไปทำงานอย่างเต็มที่ แค่นึกว่าจะต้องเผชิญหน้ากับกั๊กแซงในวันรุ่งขึ้น ผมก็เริ่มจะอยากถอดใจขึ้นมาทันที มินิคอนเสริ์ตคู่ระหว่างแองเจล V.S กั๊กแซงเพื่อโปรโมทดันนักร้องเก่าที่เคยดังอย่างเขา เวลานี้ตำแหน่งชื่อเสียงมันกลับตาลปัตรกันไปแล้ว ผมกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์อันดับ 1 ที่มาแรงแซงโค้ง แต่คนที่รักศักดิ์ศรีมากอย่างกั๊กแซง จะยอมเป็นสองรองจากเพื่อนรักเหรอ ผมคนนึงล่ะที่ตอบว่าไม่ หรือพูดง่ายๆ ก็คือ ถ้าผมได้ขึ้นเล่นดนตรีก่อน เขาก็ไม่มีทางที่จะเล่นต่อจากผมแน่ นอกเสียจากเขาจะได้เปิดตัวคนแรกเท่านั้น นี่ล่ะคือกั๊กแซง อดีตเพื่อนรักของผม

                ทว่า ประหลาดดีแท้ เมื่อเวลาตั้งใจกลับไม่หลับ แต่เวลาไม่ต้องการสิดันหลับกลางอากาศเอาซะเลย ชีวิตผมจะเป็นยังไงต่อไปนะ? ทางฝั่งห้องของอันย่าดูเงียบไปสักพักนึงแล้ว ไม่มีเสียงเคาะเรียกประตู เธอคงไม่บ้าจี้ตามคำพูดของผมหรอก อันย่าไม่ใช่ผู้หญิงไวไฟซะหน่อยนี่นะ (ซะเมื่อไหร่! จาก อันย่า หุหุ)

               

                นาฬิกาปลุกดังตอนเก้าโมงตรง ผมใช้เวลาแต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าเพียงไม่กี่นาทีเพราะยังไงต้องไปแต่งตัวต่อที่บริษัทอยู่แล้ว ไม่ว่าชุดที่ผมใส่ออกนอกบ้านจะเป็นแบบไหน ลงท้ายกลับบ้านทีไรผมก็แทบจำไม่ได้ทุกที สาวข้างห้องคงยังนอนอุตุอยู่ด้วยอากาศที่ค่อนข้างหนาวเย็น ผมจึงทิ้งนามบัตรของทีมงานส่วนตัวเอาไว้ให้เผื่อเธอจะอยากออกไปไหน จะได้มีใครพาไปและก็คอยดูแลอย่างใกล้ชิดด้วย

                รายการเริ่มถ่ายทำตอน 10 โมงครึ่ง อย่างที่คาดไว้ ผมยังไม่เห็นแม้แต่เงาของกั๊กแซง ชีวิตนักร้องของเขากำลังถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายรวมถึงบริษัทคู่แข่งด้วยเช่นเดียวกัน ความนิยมของเขาตกลงไปมากตั้งแต่เขาพูดวิจารณ์ถึงอาชีพของผมในแง่ลบลงนิตยสาร ด้วยข้อความที่ว่า ‘แองเจลเป็นนักร้องที่ดังจากหน้าตา หาใช่เสียงร้องคุณภาพอย่างกั๊กแซงไม่’ หลังจากนั้นหัวข้อนี้กลายเป็นข่าวใหญ่ทันที และกั๊กแซงก็ถูกแบนจากบริษัทร่วมทุนหลายบริษัทที่มีหุ้นอยู่กับสลาฟเอ็นเตอร์เทนเม้นต์เช่นเดียวกัน พวกเขาเริ่มถอนทุนออกมาและเปลี่ยนใจมาร่วมมือกับฝั่งบริษัทของผม ทั้งที่ผมไม่ได้ทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย แต่เขาก็ยังคงโทษว่าเป็นความผิดของผมอยู่ดี

                แม้กระทั่งช่างแต่งหน้าที่มารอกั๊กแซง ก็ยังยืนนินทาเขาอยู่ใกล้หูผมเลยตอนนี้

                “เริ่มไม่ดัง แล้วก็ยังใกล้จะดับอีกด้วยนะเธอ กั๊กแซงน่ะ นิสัยก็แย่ชะมัด พูดจาให้ร้ายแองเจลแบบนั้นได้ยังไง แองเจลเขาออกจะมีเสน่ห์ ร้องเพลงเพราะ เพลงของเขายิ่งเพลงช้านะฉันฟังแล้วจะร้องไห้ตามเลย เห็นชัดๆ ว่าเขาจงใจจะใส่ร้ายซุปเปอร์สตาร์อันดับหนึ่งเพื่อให้ตัวเองได้กลับเข้ามาแทนที่ล่ะสิ

                พวกเขายังคงสนทนากันข้ามหัวผมไปอย่างออกรสชาติ อ้อ...ช่างแต่งหน้าของผมเริ่มรู้สึกตัวแล้วแฮะ หล่อนรีบก้าวฉับๆ เข้ามาหาผมพร้อมสเปรย์และเครื่องมือต่างๆ อีกมากมาย

                “ถูกต้องที่สุด! จริงมั้ยคะ คุณแองเจล”

                ผมได้แต่ยิ้มแห้งๆ ถึงจะพูดแก้ตัวแทนเขาสักเท่าไหร่ก็จะกลับกลายเป็นว่า ‘แองเจลผู้มีน้ำใจถูกสบประมาทจากคู่แข่งแล้วยังอุตส่าห์แก้ตัวให้เขาอีก’ แหงๆ เพราะฉะนั้น เงียบเอาไว้เป็นการดี

                “นั่นไง พูดถึงก็มาเลย ตายยากชะมัด” ขนาดกั๊กแซงยังโดนช่างแต่งหน้าของตัวเองเกลียด ดูท่าดวงปีนี้คงจะชงหนักเลยสินะเนี่ย

                “สวัสดีค่า คุณกั๊กแซง เดี๋ยวทำผมก่อนนะคะ”

                อ้าว สุดท้ายเขาก็ยอมมางานนี้สินะ ผมนึกว่าเขาจะไม่มาเสียอีก

                “อืม ทำให้หล่อล่ะ อย่าให้รู้นะว่าเธอแอบทำผมของฉันให้ดูแย่กว่า...ของมัน” สายตาดูถูกจากเก้าอี้ทำผมด้านข้างแต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจ อย่างน้อยเขาก็เคยเป็นเพื่อนรักของผม เพียงแต่เมื่อไหร่จะรู้สึกตัวซะทีนะ!

                ผมที่ไม่อยากสร้างสงครามกลางห้องแต่งตัวจึงทำเป็นหลับตาแล้วไม่ใส่ใจ กระนั้น ปากจงอยของเขาก็ยังคงจิกผมต่อไม่เลิก

                “ไอดอลแถวนี้นี่ดังแล้วหยิ่งเนอะ เจอหน้ารุ่นพี่คนเก่าแก่ก็ไม่เข้ามาทักทาย ไม่รู้มารยาทกลับไปนอนรออยู่ที่บ้านแม่ยายเก่าหรือยังไง”

                มันชักจะมากไปแล้วนะเนี่ย...ขันติ เดี๋ยวท่องสักสามจบก่อน

                “อย่างว่าแหละพวกดังแล้วลืมกำพืดเก่าน่ะมีเยอะ คงจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยเป็นเด็กกำพร้ามาก่อน พอพ่อแม่เก็บเอามาเลี้ยงปุ๊บ พวกเขาก็ต้องสังเวยชีวิตกันปั๊บ ลูกทรพีแท้ๆ

                “นายว่าอะไรนะ กั๊กแซง” ในที่สุด ความอดทนของผมก็ขาดผึง สะกิดถูกต่อมจนได้

                เขาลุกยืนขึ้น ดูเหมือนจะไม่สนใจทรงผมของตัวเองอีกต่อไป ในเมื่อผมคือเป้าหมายที่เขาต้องการตลอดเวลา

                “ก็พูดว่า พ่อแม่บุญธรรมของนาย ต้องมาตายเพราะนายยังไงล่ะ!!”

                ผั๊วะ!!

                นั่นคือครั้งแรกที่ผมปล่อยหมัดตรงใส่กั๊กแซงโดยที่ไม่คิดจะยั้งมือ เอาล่ะ ทีนี้เขาจะได้กลายเป็นซุปเปอร์สตาร์แทนผมสมใจแล้วสินะ ทำร้ายร่างกายนักร้องด้วยกัน ลาก่อนวงการบันเทิงที่ผมรัก

               

                แต่แล้วทุกอย่างก็กลับตาลปัตรอีกจนได้ เมื่อผู้ที่เห็นเหตุการณ์ช่วยกันประนามกั๊กแซงถึงวาจาส่อเสียดต่อบุพการีของผม มิหนำซ้ำยังมีอีกหลายเสียงเห็นด้วยพ้องกันว่า สมแล้วที่ผมระบายอารมณ์ออกไปแถมต่อด้วย ‘น่าจะต่อยให้ตายไปซะเลย’ ผู้จัดการส่วนตัวของกั๊กแซงรีบมาพาตัวของเขาออกไปทันที และยังไม่พูดว่าอะไรผมสักนิด ดูท่าเธอคงจะเป็นแฟนคลับของผมด้วยซ้ำจากเข็มกลัดรูปแองเจลบนกระเป๋าสะพายของเธอ เฮ้อ...

                สรุปแล้ว มินิคอนเสริ์ตวันนี้ผมเลยต้องร้องสดเองถึง 10 เพลงรวดหรือไงกันเนี่ย แทนที่เขาจะช่วยแบ่งเบาสัก 5 เพลง อย่างนี้ผมจะพังก่อนวัยมั้ยนะ

                ผมมองดูแฟนคลับที่มารอชมการแสดงของผมแล้วก็รู้สึกมีกำลังใจเพิ่มขึ้น พวกเขาทำให้ผมได้มายืนอยู่ถึงตรงจุดนี้ ถ้าไม่มีแฟนคลับ แองเจลก็ไม่ถือกำเนิดขึ้น ดังนั้นผมจะต้องร้องเพลงเพื่อตอบแทนความรักที่พวกเขามอบให้กับผมโดยไม่มีเงื่อนไข จะว่าไปผมก็ยังไม่เคยแต่งเพลงเองเลยกับเขาสักทีนะ เพราะตั้งแต่แรกเริ่มผมก็ไม่ค่อยมั่นใจในเสียงร้องของตัวเองเท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้ผมคิดว่าทำมันได้ดีว่าเมื่อก่อนมากพอสมควร ดังนั้นผมควรจะเริ่มเขียนเพลงของตัวเองดูบ้างสักที เริ่มจาก ‘แองเจล นักหลับ’ ดีมั้ย?

                นาฬิกาข้อมือของผมบอกเวลา 13:30 น. ถึงเวลามื้อกลางวันแล้วสินะ ที่จริงครึ่งหลังกั๊กแซงต้องเป็นคนร้องต่อ แต่เขาเล่นหายไปไม่บอกกล่าวซะแล้ว อย่างไรก็ตามทางบริษัทสลาฟฯ ยืนยันว่าผมไม่จำเป็นต้องร้องเพลงแทนในส่วนของกั๊กแซงครึ่งหลังเพราะไม่ได้ตกลงกันเอาไว้ล่วงหน้า อีกทั้งสปอนเซอร์ก็ไม่สามารถจ่ายค่าชดเชยจำนวนมหาศาลแทนให้ได้เพราะตอนที่จ้างกั๊กแซงเอาไว้นั้นยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของรายได้ผมเลย ผมจึงตั้งใจว่าจะกลับไปรับอันย่าพาไปช้อปปิ้งในกรุงโซลด้วยตนเอง

                เอ๊ะ นี่เธอมีกระแสจิตพิเศษเชื่อมต่อกับผมหรือเปล่านะ?

                [[ สายเรียกเข้า: เบอร์บ้าน ]]

                คอนโดฯ ของผมไม่มีคนอยู่ ดังนั้นจึงมั่นใจเต็มร้อยว่ามีเพียงอันย่าเท่านั้น และก็ใช่จริงๆ ด้วย

                “เอ่อ แองเจลหรือเปล่าคะ ฉันอันย่านะคะ”

                “ครับ พูดสายอยู่ครับ ตื่นแล้วเหรอ ตอนนั้นผมยังไม่ทันได้เอะใจว่าเธอรู้เบอร์มือถือส่วนตัวของผมได้ยังไง แค่คิดว่าแปลกดีที่พอนึกถึงปุ๊บ เธอก็โทรมาปั๊บ

                “เพิ่งตื่นค่ะ นอนไม่ค่อยหลับ สงสัยจะแปลกที่จริงๆ ว่าแต่ฉันลองโทรไปหาทีมงานตามนามบัตรที่คุณให้แล้ว แต่ไม่มีใครรับสาย ก็เลยหมุนเบอร์ของคุณที่จดไว้ด้านหลังแทนน่ะค่ะ” นี่ผมเผลอจดเบอร์ตัวเองให้เธอหรอกเหรอ สงสัยผมจะเบลอก่อนออกจากบ้านล่ะมั้ง นอกจากเป็นโรคหลับประหลาดแล้ว ผมยังกลายเป็นพวกความจำสั้น (แต่รักฉันยาว?) อีกด้วย

                “ดีเลยครับที่โทรมา เดี๋ยวผมจะรับคุณไปช้อปปิ้งเองนะ คุณช่วยลงมารอที่ลานจอดรถด้านข้างเลยได้มั้ย”

                อันย่าตกลงแล้วผมก็รีบคว้ากุญแจออกไป โดยหารู้ไม่ว่ากำลังมีคนสะกดรอยตาม


 

                การเดินทางไปยังย่านสรรพสินค้าแหล่งใหญ่ถือเป็นความผิดพลาดอีกข้อสำหรับผมเลยทีเดียว อีกประการหนึ่งเกี่ยวกับตัวผมก็คือ ผมมักจะลืมไปเสมอว่าตอนนี้ผมคือไอดอลดังที่ทุกคนกำลังจับตามอง ถึงแม้จะปลอมตัวสักแค่ไหน สุดท้ายก็ยังคงมีคนจำได้อยู่ดี

                “อันย่าเดินดูซีดีไปก่อนนะครับ” ผมที่ใส่แว่นสีทึบอยู่แล้ว กลับต้องรีบหยิบหมวกขึ้นมาใส่เพิ่มอีกด้วย แต่นั่นก็ยิ่งทำให้น่าสงสัยเข้าไปใหญ่

                “ผู้ชายคนนั้นเหมือนแองเจลจังเลย สูงขาว ผิวพรรณผ่อง ดูยังไงก็ดาราชัดๆ เลยนะเนี่ย แอบตามไปดูดีกว่า” ทีนี้ก็งานเข้าเรียบร้อย ผมก็ดีใจนะที่แฟนคลับเริ่มจะจำผมได้แม้กำลังปลอมตัว แต่ว่าช่วยจำได้ตอนอื่นดีกว่ามั้ยคร้าบบ

                เมื่อผมเริ่มเดินหนี กลับกลายเป็นว่าพวกนั้นยิ่งมั่นใจเต็มร้อยว่าผมคือแองเจล ซุปเปอร์สตาร์อันดับหนึ่งของพวกเขา

                “แองเจลจริงๆ ด้วย!! แองเจลลล รอก่อนสิคะ จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นห้า จากห้าเป็นสิบๆ นี่ผมกำลังโดนฝูงสาวๆ เข้ารุมร้อมอย่างไม่ทันจะกระดิกเท้าไปไหนได้ทัน ให้ตายสิ ถ้าต้องแจกลายเซ็นนอกงานแบบนี้ผมต้องถูกต้นสังกัดเล่นงานแน่ๆ ว่าออกมาทำอะไรในที่ชุมชนแบบนี้ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นอีกต่อไป ที่สำคัญ แล้วอันย่าล่ะ?!

                โค๊ตยาวสีเทาขุ่น ทรงผมโกรกสีเทายุ่งๆ หน้าตาบูดบึ้ง นั่นมันกั๊กแซงนี่! เขาจะทำอะไรน่ะ เดินเข้ามาข้างหลังอันย่า? เขากำลังจะให้บอดี้การ์ดสองคนจับตัวเธอ??

                “อันย่า เมื่อเห็นท่าไม่ดี ผมจึงรีบฝ่าดงแฟนคลับออกไปอย่างทุลักทุเล แต่ก็มาถึงตัวอันย่าก่อนที่เขาจะได้แม้แต่แตะปลายก้อยของเธอ ผมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วแบบนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?

                “แองเจล อันย่าเงยหน้าขึ้นจากอัลบั้มใหม่ของกั๊กแซงอย่างงงๆ ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ากั๊กแซงกำลังจะจับตัวเธอไปอย่างนั้นเหรอ แต่เพื่ออะไรเล่า สองคนนี้ยังไม่รู้จักกันเลยนี่นา หรือว่าผมคิดมากเกินไป ก็เธอกำลังถือซีดีของกั๊กแซงอยู่นี่นะ เขาอาจจะอยากมาโปรโมทแล้วแถมลายเซ็นให้กับเธอก็ได้...แต่ทำไมผมถึงสังหรณ์ใจแปลกๆ ราวกับรู้ความคิดของเพื่อนที่เคยสนิทกันมา แถมบอดี้การ์ดสองคนนั่นก็เข้ามาประชิดตัวอันย่าจนเกินไป ซ้ำยังหายตัวอย่างรวดเร็วกันอีกด้วย น่าสงสัยชะมัด

                อ้อ! อันย่ากำลังจ้องหน้าผมอยู่แฮะ
                เอ่อ...ไม่ใช่อันย่าคนเดียว แต่กำลังมีสายตาเกือบร้อยคู่จากหญิงสาวในร้านที่กำลังจ้องรุมผมที่กำลังโอบไหล่ของอันย่าเอาไว้อย่างลืมตัว ให้มันได้อย่างนี้สิ
!

                “กรี๊ด!!! แองเจล! นังผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร??”

            “นังแพศยา ถอยออกมาจากแองเจลเดี๋ยวนี้นะ

            “ฆ่าหล่อนซะ!!!”

                หลายเสียงตะโกนรุมอันย่าที่อยู่ในอ้อมกอดของผม แต่กลับมีเสียงสุดท้ายที่ถึงขนาดอยากจะ ‘ฆ่า’ แกงกันเลยเนี่ยนะ?! ไม่ตลกแล้ว ผมรีบเอาตัวบังอันย่าฝ่าฝูงสาวคลั่งออกมา บางคนถึงขนาดต้องการจะทำร้ายอันย่าจริงๆ ด้วยกรงเล็บยาวของพวกเธอ นี่มันอะไรกันเนี่ย ผมเคยได้ยินว่าบรรดาแฟนคลับปฏิกิริยาอย่างมากก็แค่ร้องไห้ฟูมฟายหากเห็นดาราในดวงใจอยู่กับผู้หญิงสักคน แต่นี่... พวกเขาเป็นอะไรไปแล้ว?

                “ก้มหัวไว้นะอันย่า”

                นักข่าวโผล่มาเร็วปานพายุ แสงแฟลชสาดกระจายไปทั่วร่างของเราสองคน วันพรุ่งนี้ต้องขึ้นหน้าหนึ่งแน่ๆ รู้อะไรไหม ผมไม่แคร์หรอกหากต้องเสียชื่อเสียงเพราะการออกมาข้างนอกสองต่อสองกับหญิงสาวสักคน แต่ที่ผมเป็นห่วงคือ ร่างเล็กที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความกลัวในอ้อมกอดของผมมากกว่า คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลยกลับต้องมาโดนเขม่นเกลียดไปด้วย

                โชคดีที่สื่อมวลชนถ่ายรูปติดแค่ด้านข้างของใบหน้าอันย่า ไม่อย่างนั้นเธอคงจะออกไปไหนข้างนอกไม่ได้เป็นระยะยาวเลยแน่แท้ แต่น่าแปลกที่ผมกลับไม่ถูกเรียกตัวจากสังกัดทั้งที่ข่าวออกใหญ่โตปานนี้ หรือว่าผมกำลังจะถูกพักงานชั่วคราว? กว่าจะกลับมาถึงคอนโดฯ ได้ ผมต้องวนรถอยู่หลายชั่วโมงเพื่อสลัดปาปารัสซี่ โชคดีที่มีรถคอนเทนเนอร์มาขวางเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคงได้ขับออกต่างจังหวัดกันสักตั้งแหงๆ

                ผมนั่งเช็คข้อมูลจากอินเตอร์เน็ตอย่างต่อเนื่องหลายเว็ปไซต์ ไม่มีใบหน้าตรงของอันย่าเลยสักใบ แต่ก็ยังไม่น่าโล่งอกซะทีเดียวเพราะยังมีใบหน้าด้านข้างที่พอจะเห็นได้ชัดอยู่เหมือนกัน แต่ที่รู้ๆ เธอคงจะใส่ชุดเดิมออกไปไหนอีกไม่ได้

                ตรู๊ดดด...ตรู๊ดด.... โทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นดังขึ้น จากบริษัทหรือเปล่านะ?

                “สวัสดีครับ”

                ปลายสายเงียบไปสักพัก แล้วพูดตะกุกตะกักกลับมา “ขะ ขอสายอันย่าค่ะ”

                “อ๋อ รอสักครู่นะครับ”

                “เดี๋ยวก่อนค่ะ เสียงตะโกนนั้นดังปรี๊ดขึ้น นี่คนพูดกะให้ผมต้องไปผ่าตัดหูใหม่เลยใช่มั้ยเนี่ย?

                “ครับโหมดสุภาพจากผมยังคงทำงานต่อไป

                “คุณคือแองเจลหรือเปล่าคะ”

                “ใช่ครับ ผมแองเจล” เมื่อไม่ได้ยินเธอพูดอะไรต่อ ก็เลยส่งโทรศัพท์ให้กับอันย่าที่นั่งทำตาปริบๆ เหมือนกับจะรู้ว่าใครโทรมาแล้วรีบหายวับเข้าไปคุยต่อในห้องของเธอ คงจะไม่อยากรบกวนผมที่กำลังอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ผมจึงกลับมานั่งเช็คข้อมูลต่อถึงสถานะการโพสกระทู้ ณ ปัจจุบัน

                ถ้าแฟนคลับรู้ว่าผมเข้ามาเช็คข้อความจากกระทู้ต่างๆ เองคงจะตกใจกันแน่ แต่ถึงได้อ่าน ผมก็ตอบไปไม่ได้อยู่ดีเพราะสมัยนี้แฮคเกอร์ทำงานเร็วยิ่งกว่าจรวด ขืนไอพีของผมโผล่เข้าไปในฐานข้อมูลเมื่อไหร่ หน้าประตูห้องตัวเองคงอัดแน่นไปด้วยแฟนคลับมหาชนในวันรุ่งขึ้น

                มีหลายกระทู้ตั้งข้อสงสัยว่าอันย่าคือแฟนใหม่ของผมหรือเปล่า อีกหลายกระทู้ก็พยายามสืบหาว่าหญิงสาวปริศนานั้นคือใคร แต่กระทู้นี้ดึงดูดความสนใจจากผมมากที่สุด

                การเสียชีวิตอย่างลึกลับของพ่อแม่บุญธรรมแองเจล [45นาทีที่ผ่านมา]: เปิดอ่าน (182), ตอบ (34)

 

                ‘จากแฟ้มคดีรายงานโดยแผนกสอบสวนประเทศโรมาเนีย

            สภาพศพชายเอเชียทราบชื่อภายหลังคือนายฮาล ซุน โจ อายุ 41ปี นอนคว่ำหน้าอยู่ในบ้านขณะกำลังเปิดหนังสือโบราณคดีเล่มหนึ่งค้างเอาไว้ แต่เมื่อกองพิสูจน์หลักฐานนำหนังสือดังกล่าวไปเก็บรักษาไว้ก่อนเพื่อเป็นประโยชน์ต่อรูปคดี วันถัดมากลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยโดยไม่มีผู้พบเห็น ตำรวจเชื่อว่าน่าจะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ก่อให้เกิดเหตุจูงใจในการฆาตกรรม โดยลำคอผู้ตายถูกบิดหมุนรอบด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลราวกับไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์

            อีก 24 ชม. ถัดมา พบศพที่สองคือหญิงสาวชาวลูกครึ่งเกาหลี-โรมาเนียที่เป็นภรรยาของนายฮาล ชื่อ ‘ลีน่า’ ซึ่งคาดว่าเกิดจากอาการหัวใจวายเฉียบพลัน แต่เมื่อนำส่งไปถึงโรงพยาบาล ร่างของเธอก็กลับหายไปโดยไม่มีใครพบเห็น อย่างไรก็ตาม หน่วยสืบสวนเชื่อว่าอาจจะมีร่องรอยของฆาตกรอยู่บนตัวผู้เสียชีวิต ศพจึงอาจถูกนำไปทำลายทิ้งที่ไหนสักแห่ง แต่จนถึงปัจจุบันก็ยังไม่มีวี่แววความคืบหน้าเลยแม้แต่น้อย

            น่าสงสารก็แต่เด็กชายวัยบริสุทธิ์อย่างฮาล มาแชล หรือชื่อในวงการของเขาคือ “แองเจล” เด็กเร่ร่อนที่ถูกรับมาอุปการะจากครอบครัวฮาลได้ไม่เท่าไหร่ ก็กลับคืนเป็นเด็กกำพร้าไปอีกครั้งแต่ทว่าเขาได้รับมรดกจากบริษัทประกันชีวิตถึงพันล้านวอนเลยทีเดียว ปัจจุบัน แองเจลกลับมาตั้งรกรากอยู่ที่ประเทศเกาหลีคาดว่าเป็นเพราะต้องการลืมความทรงจำที่เลวร้ายในอดีต...”

               

                ในความฝันของผมช่างแปลกประหลาด เอ๋ เดี๋ยวนะ ผมไม่เคยฝันเลยนี่? หรือว่าผมใกล้จะหายป่วยแล้ว ตอนนี้ผมกำลังเดินล่องลอยเข้าไปในป่าแห่งหนึ่ง รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีเลย นี่มันป่าต้องห้ามในประเทศฮังการีที่ผมเคยหลงทางมาก่อนนี่นา! ไม่ได้การ ขาของผมพยายามก้าวถอยหนีแต่มือเย็นจากใครคนหนึ่งก็มาแตะรั้งบ่าของผมไว้

                ทำไมนะ ทั้งที่ผมควรจะกลัวแต่กลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ร้อยเข้ามาถึงหัวใจ ใบหน้างามที่คุ้นเคยกำลังจ้องมองมาทางผมอย่างห่วงหาอาทร ใบหน้าของแม่... แม่อย่างนั้นเหรอ?

                “นั่นแม่หรือครับ ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก เพราะแม่บุญธรรมเสียไปตั้งแต่ตอนที่ผมยังเด็กมาก รูปที่มีอยู่ก็แค่ใบเดียว ที่สำคัญหญิงสาวที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าผม เธอดูอ่อนเยาว์มาก ถ้าหากว่าเธอเป็นแม่ของผมจริง ป่านนี้ก็ควรจะต้องอายุ 50กว่าแล้วสิ แต่นี่เธอดูเหมือนมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผมเลย แถมยังสวยมากจนไม่มีที่ติ สวยแต่น่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก

                เธอยิ้มด้วยประกายแววตาเย็นชาที่หมองเศร้า ผมผงะออกเมื่อมือเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเหนือมาปะทะโดนใบหน้า จู่ๆ ใครบางคนปรากฏขึ้นข้างหลังเธอ แล้วผมก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันราวกับคนกำลังต่อสู้ฟาดฟันอย่างรุนแรงจนเสียงก้องกังวานไปทั่วบริเวณแต่ผมกลับมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากกลุ่มหมอกควันจางๆ เสียงร้องเรียกของผมดังขึ้นต่อเนื่องด้วยเช่นเดียวกัน ผมบอกให้พวกเขาหยุด อย่าทำร้ายแม่ของผมแม้จะเป็นเพียงแม่บุญธรรมก็ตาม แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเมื่อหยาดเลือดแดงฉานสาดใส่เข้ามายังใบหน้าของตัวเอง

                “ไม่!!” ผมลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างเหนื่อยหอบ นั่นไม่ใช่ความฝัน... 

                ในที่สุด ความทรงจำในวัยเด็กที่ไม่อยากจะนึกถึงก็กลับคืนมาอีกครั้งแล้วสินะ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์! ตอนที่ 7 : ฝันร้ายจากอดีต , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 449 , โพส : 1 , Rating : 60% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 15
 คะ ใคร ใคร กัน สะกดรอยตาม แอเจลลลลลลลลล
PS.  รัก...เป็นกริยา แต่แอบรัก...ฉันว่า...มันเป็นกรรม
Name : Angelles Ferladerus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Angelles Ferladerus [ IP : 180.183.208.116 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2554 / 18:10

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android