คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์!

ตอนที่ 6 : คืนอันตราย


     อัพเดท 5 พ.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, ดอพเพลแกงเกอร์, ฝาแฝด, ลึกลับ
ผู้แต่ง : สำนักพิมพ์ น่านนที ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สำนักพิมพ์ น่านนที
My.iD: https://my.dek-d.com/ellie356
< Review/Vote > Rating : 70% [ 2 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 4,945
37 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 30 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์! ตอนที่ 6 : คืนอันตราย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 522 , โพส : 5 , Rating : 80% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


GG ..

คืนอันตราย

~อันย่า~

 

                “ใช่แล้ว ยัยแชมเปญ!!! ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ที่บ้านของแองเจล! อะไรนะ? ไม่เชื่อเหรอ? ได้...แล้วฉันจะถ่ายรูปทุกซอกทุกมุมไปให้หล่อนดูถึงที่เลยย่ะ! เอาภาพหลุดดาราตอนกำลังอาบน้ำด้วยเลยมั้ยห๊ะ” อาบน้ำเหรอ ก็ต้องโป๊น่ะสิ ว้ายยย แค่คิดว่าต้องอยู่บ้านเดียวกัน หัวใจของฉันมันก็เต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว! เราต้องใช้ห้องอาบน้ำเดียวกันใช่มั้ย? หรือว่าอาบด้วยกันได้ป่ะ... ฮี่ๆ (ปฏิบัติการหื่นเริ่มทำงาน =_=*)

                แชมเปญเพื่อนรักแทบอดทนรอไม่ไหว (รอซีดีกั๊กแซง...ชิส์) เธอยังคงไม่เชื่อว่าฉันได้มาอยู่ต่อที่บ้านของซุปเปอร์สตาร์แองเจลจริงๆ มันก็เหลือเชื่ออยู่ดีนั่นแหละ ฉันคือเนื้อคู่ของเขาหรือเปล่านะ! (ยังคงคิดเข้าข้างตัวเองต่อไปพลางหยิบเสื้อผ้าออกมาตาก เอ้ย แขวนไว้ในตู้อลังการ...นี่มันตู้เสื้อผ้าหรือตู้คอนเทนเนอร์นะ ใหญ่ชะมัด) สรุปแล้วชุดทั้งหมดที่มียังแขวนโชว์ได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของตู้เลยด้วยซ้ำ แต่ช่างมันเหอะ ตอนนี้ไปแอบดูไอดอลของฉันกันดีกว่า ยามว่างดาราดังอย่างเขากำลังทำอะไรกันนะ?

                ว่าแล้วม้าย่องก็ค่อยๆ กระดึ๊บออกไปยังห้องสวีทฝั่งตรงข้าม เขาไม่ได้ล็อคแฮะ เสร็จตู!

                แอ๊ด...

                อื้อหือ สมกับเป็นห้องของซุปเปอร์สตาร์จริงๆ เลยแฮะ ไฟสลัวแถมยังมีสปอร์ตไลท์หมุนอยู่บนเพดาน ห้องนี้ทึบจังไม่มีหน้าต่างหรือไงกันนะ?

                ก๊อกๆๆ... หือ? เสียงเคาะประตูดังมาจากห้องฉันนี่หว่า! โธ่ ยังไม่ทันได้ค้น เอ้ย ดูอะไรเลยก็ต้องรีบใส่เกียร์ห้ากลับห้องเดิมก่อนที่เขาจะรู้ว่ามีคนโรคจิตแอบย่องเข้าไปในห้อง หุหุ

                “อันย่าครับ พิซซ่ามาถึงแล้วนะ"

                ขาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับสายไฟในห้องซะได้ เหวอออ! ภาพสโลว์โมชั่นด้วยการกำลังจะล้มหน้าฟาดลงกับขอบเตียงแต่แล้วมือซนก็ช่วยไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว โดยไปหยิบโดนอะไรบางอย่างบนโต๊ะโคมไฟเสียได้

                โครม!เพล้ง! เจ้าอันที่หยิบติดมือมาน่ะปลอดภัย แต่โคมไฟแตกเรียบ เมี๊ยววว (โยนความผิดให้แมวทันที)

                แองเจลไม่รีรอ เขาตะโกนถามพลางหมุนลูกบิดประตูแต่เพื่อความรอบคอบฉันจึงล็อคประตูห้องตัวเองไว้ก่อนเรียบร้อยแล้ว และด้วยความประมาท ฉันจึงลืมล็อคห้องที่กำลังบุกรุกเข้ามา

                “เสียงอะไรเหรอ? คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?!”  

                แล้วฉันจะบอกเขายังไงดี ‘แองเจลคะฉันทำโคมไฟของคุณแตกอ่ะ โทษทีนะแบบว่าไม่ได้ตั้งใจ’ หรือ ‘ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ เดี๋ยวฉันจะชดใช้ค่าเสียหายให้’ ไม่ดี...ถ้ามันแพงล่ะ?

                “โคมไฟหล่นแตกหรอกเหรอ แล้วคุณบาดเจ็บมั้ย? ระวังนะ เขารีบยกตัวฉันขึ้นอุ้มเอาไว้ในอ้อมกอดราวกับเจ้าชายกำลังอุ้มเจ้าหญิงขึ้น แรงของผู้ชายนี่ดีจังเลยนะ ยกตัวฉันได้สบายเลย ชักอายแล้วสิ...อย่านะ อย่าปล่อยได้มั้ยยย

                “เศษแก้วหล่นอยู่ที่พื้นเต็มเลย ดีนะที่คุณใส่ถุงเท้าแต่ก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี เดี๋ยวผมจัดการเอง คุณไปทานพิซซ่าก่อนได้เลยนะครับ” เขาวางฉันลงที่หน้าประตูห้องอย่างอ่อนโยนแล้วเดินหันหลังกลับไปยังที่เกิดเหตุ คนอะไรก็ไม่รู้น่ารักที่สุดเลยทั้งที่ฉันทำกาน้ำชาหก โคมไฟตกแตก นี่ถ้าทำไฟไหม้บ้านด้วย เขาคงยังยิ้มให้ฉันอยู่แล้วบอกว่าไม่เป็นไรสินะ? (มันจะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไงกันเล่า!)

                เอ๋ อะไรติดมือมาด้วย กรอบรูปหรอกเหรอ? ใครกันน่ะ อ้อ...คงจะเป็นรูปคุณพ่อคุณแม่ของแองเจลสินะ! ว้าวว สุดที่รักของฉันตอนเด็กๆ นี่น่ารักน่าหยิกเหมือนกันนะเนี่ย! ว่าแต่คุณแม่ของแองเจลสวยมากเลยสงสัยจะเป็นลูกครึ่งแฮะ มิน่าลูกชายถึงได้ออกมาหล่อเว่อร์แบบนี้ แต่รูปคุณพ่อของเขากลับเบลอๆ ไป รูปมันเก่ามากแล้วนี่นะ ฉันก็เลยเก็บมันเอาไว้ที่ห้องของตัวเองก่อน เผื่อกลางดึกค่อยหาโอกาสย่องเอาไปไว้ที่เดิม (ทำไมต้องแอบเข้าไปตอนดึกๆ ด้วยยะ)

                หอมจังเลย กลิ่นโหยหวน เอ้ย หอมหวลลลอวนตลบ ว้าว! มีโคล่าด้วย ช่างรู้ใจจริงๆ เลย (เขาจะสั่งมากินเองหรือเปล่าหล่อน) ระหว่างนั้นฉันที่ควรจะหยิบพิซซ่าขึ้นมาก่อนเป็นชิ้นแรกกลับไปสะดุดตาเข้ากับชั้นวางหนังสือเก่าที่ดูแล้วไม่เข้ากับคอนโดหลังใหม่นี้เลยแม้แต่น้อย ทำไมเขาไม่ซื้ออันใหม่นะหรือว่าเป็นพวกชอบสะสมของเก่า? มีขวดมาขาย เอ้ย ไม่ใช่ ว่าแต่หนังสือเล่มตรงหน้าภาษาอะไรน่ะไม่คุ้นเลยนิ มือซนของฉันสัมผัสลงบนสันปกที่ราวกับถูกกรีดด้วยมีด ไม่ใช่ภาษาอังกฤษและแน่นอนว่าต้องไม่ใช่ภาษาเกาหลี ตัวอักษรประโยคสุดท้าย ‘…român㒠อ่านว่า โรมาน่า อย่างนั้นเหรอ ไม่ใช่สิ หรือว่าหมายถึง โรมาเนีย? ประเทศโรมาเนียน่ะนะ??

                ฉัวะ! กระดาษหน้าแรกราวกับจงใจจะลิ้มลองรสชาดของผู้เปิดหนังสือต้องห้าม

                “โอ้ย” บาดแผลนิดเดียวแต่ทำไมถึงได้ปวดนักนะ ฉันรีบเอามือกดปากแผลแต่เลือดก็ยิ่งออก

                ‘เซ่อแม้กระทั่งกระดาษยังบาด เชื่อเขาเลย’

                 เสียงใครน่ะ?

                “แองเจลเหรอ คุณอยู่ไหนคะ” หันซ้ายก็แล้ว ขวาหันก็ทำแต่กลับว่างเปล่า มีเพียงกระจกสีทองแดงหม่นทรงวงรีกับสัญลักษณ์เหนือขอบด้านบนคือ รูป ‘งูกินหาง’ ลักษณะขดเป็นวงกลมจนเขมือบถึงปลายหางของตัวเอง อึ๋ย นี่เขาชอบอะไรแปลกๆ หรือไงนะ

                ยังไม่ทันได้ละสายตาออกจากรูปทรงประหลาด ชายคนหนึ่งใส่แว่นตาดำสนิท ผิวขาวซีด กำลังนั่งไขว่ห้างแล้วหันมาพูดกับฉันโดยไม่สนใจว่าจะมีคนฟังหรือไม่

                “นั่นคือ อุโรโบรอส สัญลักษณ์แห่งความเป็นอมตะ หรือก็คือ​​ัฏจักรชีวิตการตายและการเกิดใหม่ จริงสิ ยินดีที่ไม่รู้จักจะดีกว่านะ เพราะข้าคือ...ไนท์เคล ราชาแวมไพร์แห่งรัตติกาล"

                 แว่นตาแบรนด์เนมถูกบรรจงถอดออกอย่างใจเย็น แต่อีกคนนี่สิใกล้จะสติแตกเต็มที่เมื่อเห็นใบหน้าเกลี้ยงๆ แถมยังใสนิ๊งของฝ่ายตรงข้ามใกล้ๆ หน้าตาขาวซีดโดยไม่ต้องทาแป้ง ดวงตาเย็นชาคมกริบราวกับกรีดอายไลเนอร์สีดำสนิท ริมฝีปากออกแดงระเรื่อแม้กระทั่งผู้หญิงยังอาย ผมสีดำสนิทยาวลงมาเป็นช่อชั้นจนเกือบถึงบ่า เขาคือซาตานหนุ่มรูปงามราวกับภาพวาดด้วยจิตรกรเอก (ถ้าเทียบกัน รูปของฉันคงถูกวาดด้วยปิกัสโซ่ คือต้องใช้เวลาเพ่งนานหน่อยถึงจะเห็นความสวย หรืออาจจะไม่เห็นเลยไปตลอดชีวิต)

                ร่างกายสูงใหญ่เข้ามาใกล้ประชิดตัวจนขาของฉันก้าวถอยหลังอัตโนมัติ ไอเย็นแผ่ซ่านลึกเข้าไปจนถึงปอด ฉันรู้สึกได้ถึงอันตราย...และใบหน้าของเขาช่างคล้ายกับแองเจล! เพียงแต่แววตานั้นไม่ใช่ แองเจลมีดวงตาอ่อนโยนสีน้ำตาลอ่อน แต่ผู้ชายลึกลับตรงหน้ามีแววตาน่ากลัวสีทองวาววับราวกับไม่ใช่มนุษย์

                “ข้า...ไม่สิ โลกปัจจุบันนี้พวกมนุษย์แทนตัวเองว่า ฉัน นี่นะ ฉันว่าฉันได้กลิ่นเลือดอยู่แถวๆ นี้นะ รู้อะไรไหม? ปกติแล้วนี่ยังไม่ถึงเวลาที่ฉันควรจะต้อง ‘ตื่น’ เลยสักนิดแต่เอาเถอะ ในเมื่อของหวานมาให้ชิมถึงที่ก็ไม่ขัดศรัทธาล่ะ” ริมฝีปากเย้ายวนกำลังเผยอขึ้นราวกับเรียกร้องให้ฉันหลงใหลและยอมที่จะทำตามเขาทุกอย่าง

                แต่ทว่า...ไม่!

                เพี๊ยะ!!! ใบหน้างามหันไปตามแรงฝ่ามืออรหันต์ของฉันอย่างคาดไม่ถึง ดูเหมือนเขาไม่ได้เจ็บปวดเลยสักนิด แต่ดูเหมือนกำลัง...สนุก?

                “หึหึ เธอเป็นคนแรกที่กล้าตบหน้าราชาแวมไพร์เชียวนะ” เสียงเย็นยะเยียบเอ่ยขึ้นพลางค่อยๆ หันหน้ากลับมาช้าๆ แล้วเผยรอยยิ้มเพชรฆาต

                “นาย! คนที่ฉันเจอบนเครื่องบินนี่! แล้วก็คนที่เกือบจะขับรถชนฉันด้วย!! นายไม่ใช่แองเจล นายเป็นใครกันแน่” เห็นพูดเจี้อยแจ้วแบบนี้แต่ขาฉันสั่นอยู่นะจะบอกให้ แถมในใจก็กำลังท่องนะโมฯ วนไปมาผิดๆ ถูกๆ

                “แล้วใครบอกล่ะว่าฉันคือแองเจล เธอนี่แปลกดีนะ ไม่เคยมีใครต้านการสะกดจิตอย่างอ่อนของฉันได้มาก่อน นึกอะไรออกล่ะ เธออยากจะไปเที่ยวท่ามกลางแสงไฟยามค่ำคืนกับฉันมั้ยล่ะ

                ฉันนิ่งไปเกือบสิบวินาทีทั้งที่แน่ใจในคำตอบ 99% แล้วว่า “ไม่” แต่ที่หายไป 1% ก็คือ เขาช่างดูเหมือนแองเจลและมีแรงดึงดูดอย่างน่าประหลาด

                “หรือว่าอยากจะอยู่ที่นี่ต่อก็ตามใจนะ ฉันไปล่ะ”

                “เดี๋ยว เสียงของฉันดังฉุดรั้งเขาเอาไว้ “แล้วแองเจลล่ะ? เขาอยู่ไหน??”

                น้ำเสียงเบื่อหน่ายตอบแบบขอไปทีก่อนจะกระชากตัวฉันเข้าไปในอ้อมกอดน้ำแข็ง

                “เขาคือฉัน และฉันก็คือเขา”

                ฉันลืมตาขึ้นมาในห้องนอนของตัวเองและก็ต้องสะดุ้งเฮือกพลางรีบหันมองหานาฬิกา ‘ตีสี่ครึ่ง’ นี่ฉันหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? แล้วมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง จริงสิ แฟนฉันล่ะ?!! ว่าแล้วก็แทบจะกระโจนเข้าไปยังห้องฝั่งตรงข้ามทันทีด้วยความหื่น เอ้ย ความเป็นห่วง =_=’’

                “แองเจล!!!”

                ประตูเลื่อนไม่ได้ล็อคอีกเช่นเคย นั่นหมายความว่า เธอจะมีใจหรือเปล่า? เขามีใจให้ฉันสินะ! (ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังอุตส่าห์คิดเข้าข้างตัวเองได้)   

                แอ๊ด...ทั้งที่อยากจะเปิดโพล่งเข้าไปใจจะขาดแต่กลับกลายเป็นว่าต้องค่อยๆ เลื่อนแผงกั้นออกตามมารยาท ร่างเทวดารูปงามกำลังนอนนิทราอย่างหล่อเหลาราวกับห้องนี้คือสรวงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ แองเจลยามหลับนี่ยังหล่อมากเลยนะ! กล้องอยู่ไหนฟะ เอ๊ะเดี๋ยว นี่ฉันเดินเข้ามาทำอะไรกัน จริงด้วย! คนบุกรุก!!

                “แองเจลคะ ตื่นเถอะค่ะ ใครก็ไม่รู้อยู่ที่ห้องนั่งเล่น” ฉันเรียกชื่อของเขาซ้ำไปซ้ำมา แต่เขาก็ยังคงไม่รู้สึกตัว

                อย่างนี้ต้องจูบ... จุ๊บๆ แบบเจ้าชายปลุกเจ้าหญิง

                ใบหน้าของฉันเริ่มสั่นระริกด้วยความประหม่า จากแฟนคลับที่เคยอยู่ไกลถึงเมืองไทยและมีโอกาสเพียงได้เห็นซุปเปอร์สตาร์ที่ตนรักแต่ในทีวี นิตยสารหรือแค่ผ่านทางหน้าจอในอินเตอร์เน็ต ทว่าตอนนี้ฉันได้อยู่ใกล้ชิดกับเขาแล้ว เพราะฉะนั้นเขาต้องเป็นของฉัน!! (อ้าวเฮ้ย)

                ฉันรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากใบหน้าขาวอมชมพูของเขา ลมหายใจร้อนเข้าออกสม่ำเสมอ ริมฝีปากของฉันกำลังขยับเข้าไปใกล้กับใบหน้างามขึ้นเรื่อยๆ จนหัวใจแทบจะทะลักออกมา ความรักที่ฉันบ่มเพาะต่อแองเจลมานานถึงสองปี มันถึงเวลาแล้วที่ฉันสมควรจะได้รับอะไรตอบแทนบ้างถูกมั้ย? อย่างน้อยค่าซีดีที่ฉันซื้อแผ่นแท้หลายอัลบั้ม ดังนั้น จูบแรกของฉันจึงเหมาะสมกับแองเจลมากที่สุด แองเจลขา โปรดรับจุมพิตน้อยๆ นี้ไปในบัดดลเลยนะคะที่รัก...

                “อันย่า

                หือ ฉันได้บอกคนอ่านไหมว่าเมื่อกี้ฉันหลับตาตลอดจนกระทั่งตอนนี้จมูกของเราชนกัน เขาตื่นขึ้นแล้ว แถมยังลืมตาแป๋วจ้องฉันอีกต่างหาก เฮ้ย! ซวยแล้ว!

                “กรี๊ด อะ อะ แองเจล ฉันไม่ได้...” ใบหน้าของฉันสลายปูนซีเมนต์โดยพลัน+กระเด้งกลับอัตโนมัติ ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย! ริอาจจะขโมยจูบซุปเปอร์สตาร์งั้นเหรอ จะโดนปรับมั้ยอ่า ฮือออ เสียดายอ่ะ รีบตื่นมาทำไมห๊ะ (สรุปแล้วร้องไห้เพราะอด ชิมิ?)

                “ผมหลับไปอีกแล้วเหรอครับ” ดูท่าเขาไม่ได้สนใจว่าฉันกำลังจะปล้ำเขาเลยแม้แต่น้อย เอ้ย ไม่ใช่

                แองเจลลุกขึ้นสลัดผ้าห่มแล้วดูท่าทางงัวเงียราวกับคนนอนหลับไปแค่ห้าหรือสิบนาที เขาคว้าผ้าเช็ดตัวผืนเล็กแล้วตรงไปยังอ่างล้างหน้าหน้าห้องน้ำ ฉันมองตามทุกฝีก้าวและทุกอิริยาบทของชายในดวงใจ ผมสีเข้มที่เปียกน้ำช่างดูเซ็กซี่อะไรอย่างนี้นะ ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยย อยากขย้ำ!

                “อ้าว อันย่า ยังไม่นอนอีกเหรอครับ หรือว่าแปลกที่จนนอนไม่หลับหรือเปล่านะ กล้ามเนื้อแขนชายชาตรีกำลังขยับขึ้นเสยผมไปข้างหลังจนใจคนเห็นเหลวละลาย ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนหน้าบางนะ ฉันกระโดดเข้ากอดแบบไม่ยั้งไปแล้ว อ๊ายยย แองเจลขา

                “หลับไปตื่นนึงแล้วค่ะ แต่หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เออจริงด้วย! แองเจลคะ มีขโมยหน้าเหมือนคุณเข้าบ้านด้วย” ลืมไปเสียสนิท! ป่านนี้ไม่ขนอะไรไปหมดบ้านแล้วเรอะ!!

                ดูแองเจลตกใจมากไม่ต่างไปจากฉัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังจับตัวของฉันหมุนให้มาอยู่ข้างหลังเพื่อความปลอดภัย ช่างเป็นสุภาพบุรุษอะไรอย่างนี้ ไม่เสียแรงที่หลงรัก อ๊างงง (จะเวิ่นเว้ออีกนานมั้ย?)

                แต่เมื่อพวกเราค่อยๆ ย่องอย่างเบาสงัดมาจนถึงห้องนั่งเล่น กลับไม่มีแม้แต่เงาของใครอยู่เลย  แม้กระทั่งหนังสือที่ฉันหยิบออกมาดูก็ยังคงวางอยู่ที่เดิมบนชั้นหนังสือเก่าอย่างเรียบร้อย จริงสิ เลือดไง! ฉันก้มมองดูนิ้วของตัวเองที่เลือดออก แต่ไม่มี? พลันรีบคว้าหนังสือเล่มหนาตัวต้นเหตุขึ้นมาดูแต่หนังสือเล่มนั้นกลับกลายเป็นสารคดีท่องเที่ยวดินแดนโลกตะวันตกไปเสียแล้ว ไม่มีคำภาษาโรมาเนียแปลกๆ สลักอยู่อีกเลย หรือว่าฉันจะตาฝาดแล้วเผลอเดินเข้าไปนอนหรือไงกันนะ

                น่าแปลกที่พิซซ่ายังคงวางอยู่ในกล่องครบทุกชิ้น แปลว่าฉันไม่ได้กินเข้าไปเลยน่ะสิ แล้วจู่ๆ เดินไปนอนหลับเลยเนี่ยนะ? แองเจลเดินไปหยิบแก้วออกมาสองใบและนั่งลงบนโซฟาตัวยาวข้างฉัน

                “ฉันรินให้ค่ะ” ฉันส่งโคล่าให้กับแองเจลที่กำลังหาวพลางบิดขี้เกียจไปด้วย ว้าววว เหมือนคู่สามีภรรยา ข้าวใหม่ปลามันเลยอ่ะ! (ยังเวิ่นเว้อไม่จบ)

                “เมื่อกี้คุณบอกว่าโจรหน้าเหมือนผมเหรอ เขารับแก้วน้ำดำไปแต่ยังไม่ดื่ม

                “อ๋อ ใช่ค่ะ แต่เค้าดูลึกลับและน่ากลัวกว่าคุณมากเลย...หรือว่า ฉันจะฝันไปหรือเปล่านะ เวรล่ะสิ รึจะฝันไปจริงๆ ไม่มีเลือด มิมีหนังสือเล่มนั้น แย่แล้ว ทั้งหมดคือความฝันอย่างนั้นหรอกเหรอ! ทำไมถึงได้เหมือนจริงนักล่ะ แต่อ้อมกอดน้ำแข็งนั่นฉันยังจำได้อยู่เลยนะ สัมผัสไอเย็นเฉียบจากร่างสูงใหญ่ ประกายแววตาสีทองมีอำนาจ มันยังไงกันแน่

                 “คุณคงเหนื่อยน่ะครับ ก็เลยหลับไป หรืออาจจะติดโรคนอนหลับทุกหกโมงเย็นจากผมก็เป็นได้นะ แต่พักหลังนี่ผม ‘หลับ’ ไม่เป็นเวลาหรอก” เสียงหัวเราะเฝื่อนๆ ดังขึ้น

                “หมายความว่ายังไงเหรอคะ? ที่ว่านอนหลับทุกหกโมงเย็น” อย่าบอกนะว่าเป็นคุณชายอนามัยนอนตั้งแต่หัวค่ำน่ะ อ๊า หรือแบบนี้นี่เองถึงได้หล่อ!

                “ผมเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันครับว่ามันคืออะไร อาจจะเป็นอาการผิดปกติในร่างกายบางอย่างก็เป็นได้”

                ไม่นะ! แองเจลของฉันต้องไม่ตาย!! (ยังไม่ตายเว้ยยย)

                “ถ้ามีอะไร...คุณเล่าให้ฉันฟังได้นะคะ” มันจะได้กลายเป็นความลับระหว่างเราสองคนตลอดไปจนชั่วนิรันดร์เลยสินะ! อย่างนี้ต้องปฏิบัติการล้วงลับดาราดัง จัด ณ บัดนาว!

                เขากลับยิ้มแล้วสบตาฉันอยู่เป็นเวลาเนิ่นนาน ราวกับแองเจลกำลังขอบคุณผ่านม่านแห่งความรู้สึกทางดวงตา ว้าว ช่างโรแมนติกอะไรอย่างนี้ เดี๋ยวเขาจะก้มลงมาหอมแก้มฉันสักหน่อยมั้ยนะ หรือว่าจะข้ามขั้นเป็นขั้น A ไปเลย? (A=จูบ B=กอด C=ตู๊ดๆ เซ็นเซอร์ นี่นิยายทีนนะยะ =_=*)

                “งั้นอันย่าช่วยผมทานพิซซ่าหน่อยก็แล้วกันนะครับ ผมทานคนเดียวคงไม่หมด” ว่าแล้วเขาก็หยิบหน้าแฮมผสมสัปปะรดขึ้นมาส่งให้ฉัน มือน้อยๆ สั่นระริกด้วยความตื่นเต้นก่อนจะรีบคว้าฉวยกลับมา แหม ตั้งใจจะสัมผัสให้โดนมือร้อยล้านนั่นสักหน่อย ชิชิ

                ทั้งที่ตอนนี้ก็เริ่มจะย่างใกล้เข้าสู่วันใหม่แล้ว แต่คืนอันตรายยังไม่จบสิ้นไปง่ายๆ เมื่อสิ่งที่แองเจลกำลังจะพูดต่อไปนี้เกือบทำเอาหัวใจของฉันหยุดเต้น!

                “จริงสิครับ อันย่า ใกล้จะเช้าแล้วแต่ผมคงต้องไปนอนต่ออีกสักหน่อย พรุ่งนี้มีงานตอนสิบโมง คุณอยู่บ้านคนเดียวได้ใช่มั้ยครับ? หรือจะออกไปช้อปปิ้งก็ได้นะ ผมจะให้ทีมงานพาคุณไป” ไม่ใช่ประโยคนี้แน่ๆ...เดี๋ยวสิรอแป๊บ

                “ฉันอยากไปร้านซีดีค่ะ เพื่อนฝากซื้ออัลบั้มใหม่ของกั๊กแซงมา แต่ฉันก็อยากได้ซิงเกิ้ลล่าสุดของคุณด้วยนะ”

                “ขอบคุณที่อุดหนุนนะครับ แต่ไม่ต้องลำบากหรอก” เขาจัดการพิซซ่าอีกชิ้นจนหมดแล้วเดินไปหยิบน้ำเปล่าในตู้เย็น ส่วนฉันก็คงต้องได้เวลานอนสักหน่อยล่ะนะ หลับเมื่อกี้ไม่เต็มที่เลย ยังกะสลบไปมากกว่านอนหลับน่ะ

                “งั้นฉันไปนอนก่อนนะคะ ขอโทษด้วยที่ปลุกคุณขึ้นมา แล้วก็ขอบคุณนะคะที่ให้ฉันมาพักที่นี่” ถ้าจะให้ดี จูบราตรีสวัสดิ์ด้วยได้มั้ย?

                ฉันก้มหน้าลงโค้งขอบคุณตามมารยาทแล้วเดินผ่านเขาไปยังห้องของตัวเอง แต่ระหว่างนั้นเสียงอ่อนโยนทะเล้นขึ้นเบาๆ แต่ฉันได้ยินชัดถนัดเต็มสองหู!!

                “ถ้าไม่รังเกียจ นอนด้วยกันก็ได้นะครับ จะได้ไม่แปลกที่ไง ฮิๆ” แล้วเขาก็รีบกระดกน้ำเปล่าเข้าไปเต็มแก้ว ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร แถมยังหลิ่วตาขวาให้ข้างนึงอีกด้วย! อ๊ายย นี่เขาจะน่ารักไปไหนนะ!

                เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เขาชวนฉันเข้าไปนอนด้วยกันเหรอ? หูฝาดไปหรือเปล่าอ่ะ จริงปะ!! เสร็จตู! คืนนี้แองเจลไม่รอดแน่ ฮ่าๆๆๆ (สรุป: อันย่า=ตัวร้าย และ นิยายเรื่องนี้=ไม่มีนางเอก?!)




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์! ตอนที่ 6 : คืนอันตราย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 522 , โพส : 5 , Rating : 80% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 5 : ความคิดเห็นที่ 35
นางเอกหื่นมากอ่ะ


จะปลํ้าแต่พระเอก 
Name : Andy_tuk < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Andy_tuk [ IP : 101.51.44.102 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ธันวาคม 2554 / 13:28
# 4 : ความคิดเห็นที่ 17

รู้สึกยิ่งอ่านยิ่งไม่ค่อยชอบหน้า อันย่าแหะ

Name : นักอ่านเงามืด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่านเงามืด [ IP : 110.171.14.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤษภาคม 2554 / 16:35
# 3 : ความคิดเห็นที่ 11

รีบมาอัพเร็วๆนะครับ ^^


PS.  ความรักบังคับใจกันไม่ได้ ความรักที่ดีคือการปล่อยให้คนที่เรารักมีความสุข แม้ความสุขของเขาจะเป็นความทุกข์ของเราก็ตาม...
Name : Hibari Kyoya 7 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hibari Kyoya 7 [ IP : 111.84.77.250 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2554 / 11:18
# 2 : ความคิดเห็นที่ 10
ค้างสุดๆ อัพต่อเร็วๆนะ
Name : Yuki [ IP : 58.9.231.139 ]

วันที่: 1 พฤษภาคม 2554 / 10:57
# 1 : ความคิดเห็นที่ 9

อ๊าคคคคคคคคคคคคคคคค!!!!
ค้างอย่างแรง รีบๆ มาต่อ เลยนะเออ!!
ไม่เช่นนั้นฉันจะขย้ำไรเตอร์ซะ +5555555(เค้าย้อเย่นนะเออ!!)


PS.  I AM SEME อ่านว่า ไอ แอม เซะเมะ แปลเป็นไทยว่า ฉัน คือ เซะเมะ(แล้วจะทำไม)...การยอมรับในสิ่งที่เราเป็นคือสัจจะธรรม
Name : Angelles Ferladerus < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Angelles Ferladerus [ IP : 180.180.239.114 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 เมษายน 2554 / 22:27
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android