คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์!

ตอนที่ 2 : โชคดีหรือโชคร้าย


     อัพเดท 21 เม.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, ดอพเพลแกงเกอร์, ฝาแฝด, ลึกลับ
ผู้แต่ง : สำนักพิมพ์ น่านนที ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สำนักพิมพ์ น่านนที
My.iD: https://my.dek-d.com/ellie356
< Review/Vote > Rating : 70% [ 2 mem(s) ]
This month views : 3 Overall : 4,944
37 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 30 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์! ตอนที่ 2 : โชคดีหรือโชคร้าย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 507 , โพส : 1 , Rating : 100% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


GG ..

[[ แองเจล ]]

                สองปีก่อนหน้านี้

                “แองเจลและทุกคนพัก 15 นาที ไปเดินยืดเส้นยืดสายกันได้ เดี๋ยวค่อยมาถ่ายทำต่อครึ่งหลังนะ” ผู้กำกับในกองโฆษณาสั่งพลางรีบกดโทรศัพท์หาศรีภรรยาของเขา หรือ...กิ๊ก? ก็เป็นได้

                แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น เรื่องมีอยู่ว่าทำไมผมถึงต้องมาอยู่ที่นี่? ในประเทศฮังการีแห่งนี้เพื่อถ่ายแบบโฆษณาเรียกร้องความสนใจจากบรรดาแฟนคลับอย่างนั้นหรือ? ผมเหนื่อย...ผมท้อ...ที่จะต้องแข่งขันกับกั๊กแซง คนที่เคยเป็นเพื่อนรักที่สุดในชีวิตของผม พวกเราสมัครเข้าเป็นนักร้องแห่งเกาหลีพร้อมกัน กั๊กแซงได้พรสวรรค์การร้องเพลงจากครอบครัวนักดนตรีที่มีพื้นฐานเพรียบพร้อม ส่วนผม พวกเขารับเข้าสังกัดเพราะอันดับแรกคือหน้าตา และสอง...ก็ยังเป็นหน้าตา

                อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมภาคภูมิใจกับมันเท่าไหร่นัก ถ้ามีคนที่ไม่ใช่แฟนคลับของคุณเดินมาบอกว่า ‘นายก็แค่เกิดมาหล่อกว่าเพื่อน แต่ร้องเพลงก็งั้นๆ’ คุณควรจะดีใจหรือเสียใจ? ผมกระโดดเข้าวงการนี้เพราะเป็นสิ่งที่ใฝ่ฝัน แต่ผมกลับทำมันได้ไม่ดีนัก เสียงของผมมันไม่มีพลังดึงดูดเพียงพอ แม้กระทั่งผู้จัดการส่วนตัวของผมที่เป็นผู้หญิง เธอยังบอกผมตรงๆ เลยว่า ‘ผมหล่อ แต่ไม่มีเสน่ห์’

                ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้าอะไรอย่างนี้นะ เฮ้อ...

                ว่าแล้วผมก็เดินเตร็ดเตร่มาเรื่อยๆ จนถึงป่าใหญ่แห่งหนึ่ง ผมเดินมาไกลถึงขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย ไม่ได้การต้องรีบกลับไปถ่ายทำโฆษณาต่อ

                แต่แล้วจู่ๆ ลมเย็นก็พัดพรึ่บเข้ามาปะทะตัวของผม บรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยหมอกควันและไอเย็นทันที นี่มันอะไรกันเนี่ย?

                “เรื่องธรรมดาของประเทศเขาล่ะมั้ง? อากาศหนาวก็คู่กับหมอกอยู่แล้วนี่” ผมจึงไม่ได้สนใจและพยายามเดินฝ่าหมอกออกไปจากป่าแห่งนี้

                ‘มีมนุษย์บุกรุกเขตหวงห้าม ผมไม่แน่ใจว่าหูฝาดไปหรือเปล่า แต่เสียงเย็นยะเยือกดังแว่วออกมาจากกลุ่มหมอกควันตรงหน้า ขาของผมเริ่มขยับถอยหลังทีละนิดตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด

                ‘เขตนี้มนุษย์เข้ามามิได้อยู่แล้วนี่... แต่เหตุใดเขาเข้ามาได้ล่ะ ใครเป็นคนพาเจ้าเข้ามากันรึ?’ เสียงนี้กลับเป็นเสียงของผู้หญิง แต่ภาษาที่พวกเขาใช้ราวกับเป็นภาษาของคนสมัยก่อน หรือว่าเป็นพวกพื้นเมือง?

                ทันใดนั้น แสงสีแดงเจิดจ้าฝ่าหมอกเย็นสีขาวขุ่นออกมา ปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่งตรงหน้าผม เธอน่าจะเป็นชาวฮังการีล่ะมั้ง? ผมยาวเหยียดตรงสลวยสีทองอ่อนจัด ผิวกายขาวซีด สวมใส่ชุดคลุมสีดำแปลกๆ แววตา...ดวงตาของหล่อนเป็นสีแดง! พระเจ้าช่วย ผมขยับตัวไม่ได้!

                หยุดนะ! อย่าเข้ามาใกล้ผม! นอกจากจะเป็นนักร้องที่ขายได้แต่หน้าตาแล้วยังขี้แพ้อีกด้วยสินะ ลาก่อนแฟนคลับทั้งหลายของผม... ผมกำลังจะโดนตัวประหลาดกินตรงนี้แล้ว แต่จะว่าไปดวงตาสีแดง ผิวกายขาวซีด แถมยังมีเขี้ยวยาวที่แหลมคมน่าดูสองข้าง นะนะนี่ หรือว่า แวมไพร์?!!

                “หยุดก่อน ไวโอเล็ต...ข้าว่าเจ้ามนุษย์นี่หน้าตาคุ้นๆ ชอบกล” หมอกเริ่มจางลงจนปรากฏให้เห็นชายอีกผู้หนึ่ง กำลังเดินตรงมาที่ผมด้วยเช่นเดียวกัน

                ในโลกนี้มีแวมไพร์อยู่จริงเหรอ? หรือว่านี่คือรายการ ‘ล้อกันเล่น’ ที่ทางบริษัทจัดมาเซอร์ไพร์ส?? อ๋อ เข้าใจล่ะ! ผมมาถ่ายแบบโฆษณาในคอนเซ็ปต์แวมไพร์นี่นะ! เล่นกันอย่างนี้เลยเหรอ? ได้เลย ผมจะแสดงต่อล่ะนะ!

                “พวกเจ้าลืมราชาของพวกเจ้าไปแล้วรึ จะเล่นทั้งทีต้องให้มันยิ่งใหญ่หน่อย ผมจะเป็นราชาแวมไพร์ล่ะนะ หุหุ

                “ราชารึ? ท่านประมุข

                “ใช่!! พวกเจ้าลืมประมุขของพวกเจ้าไปได้อย่างไรกัน! หลายพันปีมานี้ข้าต้องหลับใหลอย่างเดียวดายอยู่ในร่างมนุษย์ผู้โง่เขลาผู้นี้ แต่ข้าไม่ได้หายไปไหน... ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะต้องกลับมาทวงความเป็นราชาของข้าคืน เสียงของผม แต่ผมไม่ได้เป็นคนพูดนะ อะไรกันนี่ ทั้งที่สมองยังไม่ได้สั่งการ แต่ทำไมผมพูดในสิ่งที่ผมไม่ได้คิด

                สติของผมดูจะดับวูบลงไปหลังจากนั้น และตื่นขึ้นมาอีกครั้งใน...โลง?

                มันคือโลงจริงๆ ครับท่านผู้ชม!!! แต่เป็นโลงน้ำแข็งโปร่งใสราวกับกระจกที่บรรจุร่างของผม เหมือนมนุษย์ต่างดาวกำลังจะจับผมไปเป็นตัวทดลอง แต่กลับไม่ใช่...ผมมองเห็นเทียนหลายเล่มถูกจุดเอาไว้รอบๆ โลงที่ผมนอนอยู่เหมือนพิธีบูชายัญ? ก่อนจะถ่ายโฆษณานี่ผมกินยาแก้ปวดหัวสลับกับยากล่อมประสาทของผู้กำกับหรือเปล่านะ ทำไมผมรู้สึกเบลอ แล้วรู้สึกหมือนกับว่าตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ที่ไหนสักแห่ง ท่าทางรายการล้อกันเล่นนี่จะไปกันใหญ่แล้ว

                “ราชาแวมไพร์อายุ 3,000 ปีกำลังจะฟื้นคืนชีพมาในร่างของมนุษย์เผ่าพันธุ์หน้าตาประหลาดนี่น่ะรึ ขอโทษนะที่เกิดมาหน้าตาประหลาดน่ะ...แต่ใบหน้าแบบนี้ที่เกาหลีเขาเรียกว่าหล่อมากนะคร้าบบบ

                “ห้ามลบหลู่ท่านประมุขนะ! ท่านไนท์เคล คือ ราชาแวมไพร์ของพวกเราจะต้องเกิดใหม่อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด แม้จะใช้เวลาหน่อยก็ตาม” ถึงจะอยู่ในโลงแต่หูของผมได้ยินชัดชนิดไม่ต้องเงี่ยหูฟังเลย แปลกมากหรือพวกนั้นคุยกันเสียงดังอยู่แล้วนะ อย่างไรก็ตาม ผมต้องออกไปจากที่นี่ แต่โลงงี่เง่าถูกผนึกด้วยอะไรกันนะ เปิดยากชะมัด! ว่าแต่ใครคือไนท์เคล?

               

                นั่นคือความทรงจำของผมทั้งหมดในประเทศฮังการี ใช่...ไม่ได้ล้อเล่นล่ะ ร่างของผมถูกพบในสามวันถัดมาที่จุดทางเข้าป่าต้องห้าม เมื่อทางบริษัทสอบถามไปยังพื้นที่ พวกเขาก็อึกๆ อักๆ กัน แถมจนป่านนี้ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของผม รู้แต่ว่าพอกลับมาถึงประเทศเกาหลี บรรดาแฟนคลับก็มารอต้อนรับการกลับมาของผมกันอย่างล้นหลามจนผมเองยังตกใจ

                ตั้งแต่นั้นมาผมก็คือ ‘แองเจล’ ซุปเปอร์สตาร์คนใหม่ของเกาหลี แทน กั๊กแซง...เพื่อนรักของผม

                แต่มีเรื่องประหลาดอีกอย่างหนึ่งที่ผมไม่เคยบอกใคร พักหลังมานี้ผมมักจะนอนเร็วมาก แค่หกโมงเย็นผมก็หลับยาวไปจนถึงเจ็ดโมงเช้าแล้ว ผู้จัดการส่วนตัวของผม ซารันบอกว่าผมคงเล่นคอนเสริ์ตติดต่อกันนานหลายอาทิตย์ก็เลยง่วงเร็วเป็นธรรมดา แต่ผมว่ามันไม่ใช่... มีอะไรบางอย่างในร่างกายของผมแปลกไป เมื่อก่อนแฟนคลับของผมไม่เคยถึงขนาด ‘คลั่ง’ ผมมากขนาดนี้ ไม่เคยมีใครแอบปีนเข้ามาในรั้วบ้าน (ทั้งที่ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าที่อยู่ของผมคือที่ไหนนอกจากคนในบริษัทสลาฟเอ็นเตอร์เทนเม้นต์) ทางบริษัทจึงต้องติดอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยไว้รอบบ้าน บางคนถึงขนาดมาร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตายเพื่อขอผมแต่งงานในรายการเพลง

                ผมไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ แฟนคลับถึงได้ลุกขึ้นมาคลั่งทึ้งผมกันนักหนา หรือเพราะกระแสโฆษณาแวมไพร์ในฮังการีของผมจะแรงเกินคาด ทีแรกทางบริษัทจะให้ทำเรื่องแวมไพร์กลายเป็นละครซีรีย์ แต่ปรากฏว่านางเอกที่ถูกวางตัวไว้คู่กับผมถูกขู่ฆ่าเสียก่อน ผมไม่เข้าใจเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมกลายเป็นเทวดาของพวกเขาไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?

 

                [[ ข้อความ BB เข้า]]

                ซารัน Says: มะรืนนี้มีถ่ายแบบโฆษณาน้ำผลไม้ อย่าลืมพอกหน้าให้นิ้งด้วยนะ!

                ข้อความจากผู้จัดการส่วนตัวของผม ตั้งแต่ใช้มือถือแบล็คเบอร์รี่กันทั้งบริษัทก็ไม่มีใครโทร.มากวนใจผมอีกเลย (แต่ที่จริงแล้วผมรู้นะว่ากลัวเปลืองค่าโทรศัพท์กันน่ะ) ทุกคนก็เลยใช้วิธีส่งข้อความทาง BB pin กันแทน มันก็สะดวกดี ทีแรกผมนึกสนุกอยากจะแจก BB pin ให้กับแฟนคลับ แต่แล้วต้องล้มเลิกความคิดโดยด่วนเพราะเครื่องผมคงพังก่อนได้รับข้อความครบจากสมาชิก ที่ตอนนี้อยู่สูงถึง 3 แสนกว่าคนแล้ว (จากเดิม...500 คนมั้ง? น่าตกใจใช่มั้ยล่ะ!)

                ซารัน (อีกรอบ) Says: เออแล้วนายมีนัดกินข้าวเย็นกับสาวไทยด้วย ตอน 2 ทุ่มวันเดียวกัน

                ผมชะงัก สาวไทย?? เอาอีกแล้ว...ซารันชอบทำอะไรตามใจตัวเองอยู่เรื่อย! แคมเปญอะไรจัดมาอีกนะ? ผมไม่เห็นจะรู้เรื่องอะไรกับเขาด้วยเลย พักหลังมานี้ผมมีงานเยอะมากจนบางครั้งจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้ถ่ายแบบหรือไปขึ้นร้องเพลงที่ไหนมาบ้าง บอกตามตรงแม้แต่ชื่อของผู้ดำเนินการจัดงานอีเว้นท์บางคนหรือเหล่าสต๊าฟ ผมยังจำชื่อสลับกันหรือแม้กระทั่งจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ (รู้แล้วได้โปรดเหยียบเอาไว้ด้วยนะคร้าบบ ผมยังไม่อยากตกงานนะ!)

 

                แสงไฟสปอร์ตไลท์กำลังส่องตรงมาที่ผมซึ่งกำลังจับไมค์ยืนร้องเพลงต่อหน้าคนดูทั่วโซลฮอลล์กว่าแสนคน หัวใจของผมเต้นแรงเมื่อได้ส่งเนื้อร้องผ่านเสียงเพลงไป ราวกับว่าผมกำลังร้องเพลงรอใครอยู่ ใครบางคนที่ผมอยากจะสื่อความรู้สึกไปให้ถึง หนึ่งเดียวในโลกนี้ที่ผมรอคอย...

                ทันทีที่ผมลงมายังหลังเวที ยังไม่ทันได้พักเหนื่อยหรือแม้แต่จะยกขวดน้ำขึ้นดื่ม

                “กรี๊ดดด! พี่แองเจล!! กินอะไรมาถึงได้หล่อเกินคนอย่างนี้คะพี่ หล่อจนทนไม่ไหวแล้ววว

                สาวๆ หลายคนกำลังพยายามดันบรรดาบอดี้การ์ดเข้ามาหาที่ผมเหงื่อโชกไปทั้งตัว ทุกคนอยากจะสัมผัสตัวของผมทั้งที่เหม็นเหงื่ออยู่อย่างนี้เนี่ยนะ?

                “กอดฉันหน่อยแองเจล!!! พ่อเทพบุตรของฉัน!!” ถ้าผมมองไม่ผิด นี่ผมมีแฟนคลับรุ่นป้าด้วยเหรอเนี่ย?

                “ถอยไปดิป้า พี่แองเจลขา!! จับมือฉันด้วย!! ออกมาหาพวกเราหน่อยยย

                “แองเจลลล แต่งงานกันนะค๊า!!” เอ้อ...นอกจากมีแฟนคลับเป็นป้าแล้ว ผมยังมีแฟนคลับเป็นกระเทยอีกด้วย (เจ๋ง!)

                หลังจากที่คอนเสริ์ตจบ ผมก็ต้องตรงเข้าออฟฟิศเพื่อไปให้สัมภาษณ์ลงนิตยสารต่อ ขณะที่ผมกำลังเดินไปเพลียไปเพราะความเหนื่อยเหมือนหนังตามันจะปิดลงเองซะให้ได้ เสียงของกั๊กแซงก็ดึงสติผมกลับมา

                “เดี๋ยวนี้ดังแล้วหยิ่งสินะ

                “อ้าว กั๊กแซง! ขอโทษทีฉันไม่เห็นนาย พอดีเพิ่งเล่นคอนเสริ์ตจบแล้วก็เลยเหนื่อยมาก

                “ไม่แปลกหรอกที่นายจะมองไม่เห็นฉัน ในเมื่อนายกลายเป็นซุปเปอร์สตาร์ดังแทนฉันแล้วนี่...จะหยิ่งก็ไม่แปลก จริงมั้ย ระยะห่างของผมกับกั๊กแซงนับวันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น จากเพื่อนรักที่ไม่เคยมีความลับต่อกันกลับกลายเป็นคนแปลกหน้าไปโดยไม่รู้ตัว

                “กั๊กแซง นายกำลังเข้าใจผิด”

                “ไม่ต้องแก้ตัวเพื่อรักษาชื่อเสียงหรอกเพื่อน ไม่ใช่สิ เดี๋ยวนี้เราไม่ใช่เพื่อนกันอีกต่อไปแล้วเพราะเพื่อนคงไม่แย่งตำแหน่งซุปเปอร์สตาร์ของเพื่อนหรอก”

                ผมอยากกระโดดชกหมอนี่มาก แต่ตอนนี้ตาของผมกำลังจะปิดลง กี่โมงแล้วนะ? น่าจะห้าโมงเย็นกว่าแล้ว ไม่ได้นะ! ผมหลับไม่ได้ ยังไม่ได้ให้สัมภาษณ์เลย แต่ขาของผมก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะหยัดยืนอีกต่อไป ภาพในห้องออฟฟิศเริ่มหมุนเร็วขึ้นจนผมจำอะไรไม่ได้อีกครั้งหลังจากนั้น

                  วันพรุ่งนี้ผมต้องถ่ายแบบโฆษณาแต่เช้า แถมยังต้องรอดินเนอร์กับสาวไทยที่ยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่ออีก เดี๋ยวนะ ผมกดดูข้อความเก่าของซารัน... 2 ทุ่มอย่างนั้นเหรอ? ไม่ได้การ! ขนาดเมื่อวานผมยังฟิวส์ขาดตั้งแต่ยังไม่หกโมงเย็นเลย ถ้าต้องแคนเซิลงานนี้อีกผมต้องถูกเปลี่ยนผู้จัดการส่วนตัวแน่ ถึงผมจะเป็นซุปเปอร์สตาร์แต่ผมก็มักจะแคร์ความรู้สึกของคนอื่นอยู่เสมอ ผมรู้ว่าซารันต้องลำบากเพราะผม เธอต้องไปขอโทษขอโพยกับทางผู้ใหญ่แถมยังต้องเปลี่ยนตารางงานที่หนาแน่นให้ผมใหม่อีก

                ผมจะปล่อยให้ซารันต้องตกงานเพราะอาการประหลาดของตัวเองไม่ได้หรอก

                แองเจล Says: ดินเนอร์กับแฟนคลับคนไทยพรุ่งนี้ขอเลื่อนเป็นตอนเที่ยงได้มั้ย?

                (สองนาทีถัดมา) ซารัน Says: ไฟล์ทมาถึงตอน 6 โมงเย็นน่ะสิ ฉันถึงนัดให้นาย 2 ทุ่ม กว่าจะออกจากสนามบิน เดินทางไปเช็คอินที่โรงแรม แล้วกว่าจะไปร้านอาหารฉันต้องเผื่อเวลาให้เขาน่ะ

                แองเจล Says: ถึง 6 โมงเย็นเลยเหรอ...งั้นเปลี่ยนเป็นวันถัดไปได้มั้ย? ผมสามารถชดเชยให้แฟนคลับได้ทั้งวันเลยนะ

            ซารัน Says: ก็อยากจะให้ทำอย่างนั้นอยู่หรอกถ้านายเป็นคนธรรมดา แต่นี่นายเป็นซุปเปอร์สตาร์ ลืมไปได้เลยถ้าต้องการจะทำอะไรตามใจตัวเองน่ะ

            โหดร้าย...หรือผมจะปล่อยให้ซารันตกงานซะให้เข็ดดีมั้ย!

                แต่ผมก็ทำแบบนั้นไม่ได้อยู่ดี สรุปแล้วแฟนคลับคนไทยต้องมาเจอผมในสภาพซุปเปอร์สตาร์แองเจลกำลังนอนหลับปุ๋ยต้อนรับการมาเยือน อย่างนั้นน่ะเหรอ? สงสัยได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งแน่ๆ

                ซารัน Says: นายมีธุระอะไรตอน 2 ทุ่ม?

            แองเจล Says: นอนหลับเหมือนทุกครั้ง ว่าแต่วันถัดไปผมไม่ได้ว่างหรอกเหรอ? ผมเพิ่งกลับจากทัวร์คอนเสริ์ตนะ! ต้องมีวันพักงานบ้างสิ

            ซารัน Says: โรคประหลาดของนายนี่มันอะไรกันแน่นะ ถ้าไม่รีบรักษาฉันต้องตกงานแน่ๆ เลย ToT วันถัดไป...ก็ว่างอยู่หรอก แต่ฉันนัดคิวไว้ให้นายไปหาหมอแทนน่ะสิยะ (เรื่องอะไรฉันจะยอมตกงาน)

            ซารันพาผมไปตรวจเช็คร่างกายมาเกือบทุกโรงพยาบาลแล้ว แต่ทุกคนก็ยืนยันว่าร่างกายของผมปกติดี และออกจะแข็งแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ ปัญหาอย่างเดียวของผมคือการหลับไว หลับลึก และจำอะไรไม่ได้เลยทั้งที่มีบางคนเคยเห็นผมในตอนกลางคืนบ่อยๆ ตามผับต่างๆ หรือว่าผมจะเป็นโรคคนสองบุคลิก?

                แองเจล Says: ได้โปรดเถอะซารัน ถ้าผมหลับกลางอากาศขณะดินเนอร์คราวนี้ต้องกลายเป็นข่าวใหญ่ไปถึงเมืองไทยแน่ คงจะกระทบกันหลายฝ่ายข้ามประเทศเลยทีเดียว

            (หายไปเกือบครึ่งชม.) ซารัน Says: ก็ได้ แต่หลังจากจบงานนี้แล้วนายต้องเลิกหลับไปตลอดกาลเลยนะ!

            ช่างเป็นข้อเสนอแนะที่ดี...แต่มันทำได้ซะที่ไหนเล่าคร้าบบบ เฮ้อ!

                ว่าแล้วผมก็เลยใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์เสียหน่อย ด้วยการดูข้อมูลของผู้ชนะจากแคมเปญนี้ เมืองไทยเหรอ...ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่เคยมีโอกาสได้ไปเมืองไทยเลยนี่นะ นอกจากประเทศฮังการี แต่ปลายปีนี้ทางบริษัทก็วางตัวให้ผมทัวร์คอนเสริ์ตข้ามประเทศฝั่งเอเชียอยู่เหมือนกัน มีจีน ญี่ปุ่น แล้วก็เมืองไทย

                นส. อันย่า เกรเกอร์ หืมม์? คนไทยชื่อแปลกจัง นามสกุลก็เหมือนฝรั่งด้วย หรือว่าจะเป็นลูกครึ่ง? ว่าแล้วมือของผมก็ลากเม้าส์ไปก๊อปปี้ลงบนชื่อของ อันย่า เกรเกอร์ แล้ววางลงบนช่องค้นหา เผื่อเธอจะเล่น Facebook กับเขาด้วย ต้องขอดูหน้าซะหน่อยแล้ว!

                รูปแองเจล (ผมนี่หว่า) ถอดเสื้อถ่ายแบบอย่างเซ็กซี่ โชว์หราอยู่บนเฟสบุ๊คของ อันย่า เกรเกอร์ แถมยังมีคำว่า I LOVE U แปะอยู่บนอกของผมอีกด้วย...

                ให้มันได้อย่างนี้สิ แม่แฟนพันธุ์แท้!!

 

----------------------------------------------

 

[ [ อันย่า ] ]

 

                “ฮัดเช้ย

                ผู้โดยสารที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมามองด้วยสายตาประมาณว่า หล่อนเป็นไข้หวัดกบ เอ้ย นก หรือเปล่ายะ

                “แหะๆ ขอโทษค่ะ” ...ชิ ใครนินทาฉันกันล่ะเนี่ย? ไม่สิ ฉันว่าต้องเป็นยัยคนข้างๆ นี่แหล่ะที่นินทา ใครนะเป็นคนบอกว่าฉันเป็นผู้โชคดีซึ่งได้มาเดทกับแองเจลเพียงคนเดียวน่ะ ขณะนี้ฉันกำลังร่วมชะตาชีวิตอยู่กับสาวไทยราว 20 คนได้ (รวมฉันด้วย) พวกหล่อนเจี๊ยวจ๊าวกันน่าดู ก็น่าจะตื่นเต้นอยู่หรอก ทีแรกฉันก็ตื่นเต้นมากเลยนะ แต่พอรู้ว่ายังมีอีก 19 คนที่ได้รางวัลปลอบใจไปเดทกับแองเจลเพราะอุตส่าห์ซื้อขนมยี่ห้อ ‘ANJEL’ สะสมคะแนนกันเพียบ

                แน่ล่ะ คงไม่มีคนสติดีที่ไหนยอมให้ฉันมีโอกาสได้เดทกับแองเจลคนเดียวหรอก แต่แหม...ไหนๆ ก็ได้ไปเกาหลีแล้วนี่นะ! ถือว่าโชคดีมากๆ เลย แล้วก็มีโอกาสได้ไปดินเนอร์กับแองเจลด้วย ถึงจะแค่วันเดียวที่ได้เจอกันก็เถอะนะ เวลาอันแสนสั้น กินข้าวด้วยกันไม่กี่ชม. หลังจากนั้นก็กลายเป็นโปรแกรมทัวร์ประเทศเกาหลีแทน ฉันจะต้องมัดใจแองเจลให้ได้! (ถึงจะยังไม่รู้วิธีก็เถอะ)

                เพราะฉันเป็นคนเดียวที่ถูกจับฉลากชื่อขึ้นมาได้ จึงรู้สึกว่าตัวเองโดนเขม่น เพราะพวกที่เหลือต้องซื้อขนมของแองเจลกินกันจนพุงป่องแล้วหมดเงินกันไปเยอะเลยทีเดียว แต่มันไม่ใช่ความผิดของฉันนี่... ฉันคือเนื้อคู่ของเขาหรือเปล่านะ อ๊ายยย

                แต่แล้วสายตาสอดส่ายของฉันก็หยุดลงโดยพลัน เมื่อมองไปเห็นชายคนหนึ่งกำลังเดินตรงมายังทางเดินข้างๆ ผิวกายขาวซีด ใส่แว่นตาดำ (แม้กระทั่งบนเครื่องบินที่สลัวขนาดนี้ยังใส่แว่นดำอีกเหรอยะ) ทรงผมสีดำสนิท มันคุ้นๆ อยู่นะ

                เขาหยุดเมื่อรู้ว่าฉันกำลังมอง อะไรกันน่ะ จ้องแบบนี้มันเสียมารยาทนะ! (แต่จะว่าไปฉันก็จ้องเขาก่อนนี่หว่า...)

                “หาอะไรอยู่หรือเปล่าครับ คุณผู้โดยสาร

                ไม่มีคำพูดตอบจากเขาเลยแม้แต่นิด นอกจากท่าทางหยิ่งยะโสวางอำนาจแล้วเดินหันหลังกลับไปยังชั้นธุรกิจที่อยู่ด้านหน้า เฮ๊อะ...หลงทางล่ะมั้ง ช่างดีกว่า ว่าแล้วฉันก็ปฏิบัติการเขียนจดหมายรักถึงแองเจลซะหน่อย แต่เขาจะอ่านหรือเปล่านะ?

                เมื่อบินไปได้สักสองสามชม. ฉันถึงได้รู้สึกตัวว่าร่างกายเริ่มล้า จะเหยียดขายังไงก็ยังไม่หาย จึงลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำเสียหน่อย จากนั้นก็ยังไม่อยากกลับไปนั่งที่ เมื่อไม่เห็นแอร์ฯ หรือสจ๊วต ฉันจึงแอบแหวกม่านไปดูฝั่งชั้นธุรกิจสักครั้งในชีวิต บรรยากาศช่างต่างกันลิบลับ มีที่ว่างแบบไม่ต้องแออัดกันเหมือนชั้นประหยัด น่าอิจฉาจังเลย

                “มายืนขวางทางอะไรอยู่ตรงนี้ไม่ทราบ” เสียงเย็นชาดังขึ้นจากข้างหลังจนฉันตกใจ แล้วรีบหันกลับไปมอง

                ชายแปลกหน้าถอดแว่นดำออก อะ อะ แองเจล!! แองเจล? ฉันนิ่วหน้าแล้วมองเขาจากศีรษะไปจรดปลายเท้าแล้วลากสายตากลับมายังใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาอีกครั้ง แววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกเหนือกำลังจ้องมองฉันราวกับฉันเป็นสิ่งไร้ค่า บางอย่างกำลังบอกฉันว่า นี่ไม่ใช่แองเจล

                ฉันรีบหันหลังตั้งท่าจะหนีกลับชั้นประหยัด

                แต่มือเย็นเฉียบหยุดฉันไว้ ฉันสะดุ้งจนสะบัดแขนออกอัตโนมัติ

                “ถามว่ามายืนซื่อบื้ออะไรอยู่ตรงนี้” (ขอโทษนะที่อยู่บางซื่อ =_=*)

                เท้าของฉันค่อยๆ ก้าวยาวถอยออกมา แต่ขาของเขาก็ก้าวยาวรุกกลับมาที่ฉันอีก เขากำลังเผยอปากขึ้นราวกับจะหัวเราะหรือกำลังจะทำอะไรสักอย่าง ฉันรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังอยู่ในภวังค์เคลิ้มจนต้องเดินกลับเข้าไปหาเขาเองอย่างช้าๆ แต่ไม่ ฉันไม่อยากเดินไปหาเขา ฉันไม่ต้องการ...เท้าของฉันเริ่มไขว้สลับกันจนตัวเองสะดุดล้มดังโครม!

                “คุณผู้โดยสารคะ! เป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ

                “โอย...ไม่ค่ะ ไม่เป็นอะไรมาก แค่ล้ม” เจ็บเข่าชะมัด เมื่อกี้มันเกิดอะไรกันขึ้นนะ? อ้าว?? เขาหายไปไหนแล้ว ไวจริงๆ เลย มึนหัวชะมัด เมื่อกี้เขาจะทำอะไรฉันนะ? แววตาเย็นชาดูน่ากลัวและลึกลับ ...โอ๊ะ เดี๋ยวนะ นึกออกแล้ว! โคลนนิ่งเบอร์สองของแองเจลนี่นา! คนที่เกือบขับเฟอร์รารี่ชนฉัน! ตานั่นก็จะไปเกาหลีเหมือนกันเหรอเนี่ย! ลางร้ายเริ่มมาเยือนหรือเปล่านะ สรุปแล้วฉันโชคดีอยู่ในความโชคร้ายหรือเปล่าเนี่ย?!



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Vampire Doppelganger… แฝดตัวร้ายเจ้าชายแวมไพร์! ตอนที่ 2 : โชคดีหรือโชคร้าย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 507 , โพส : 1 , Rating : 100% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 1 : ความคิดเห็นที่ 2
น่าสนใจดีนะ
รีบๆ อัพล่ะ กำลังสนุกเลย
เป็นกำลังใจให้ สู้ๆ
Name : Limeys < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Limeys [ IP : 182.53.129.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2554 / 22:14

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android